Het nieuwe abnormaal

Toen ik laatst onze minister-president hoorde zeggen: het nieuwe normaal, kreeg ik spontaan een koude rilling over mijn rug. De eerste reactie van de regering op de uitbraak van het virus in Brabant begreep ik helemaal. Een beslissing die is ontstaan in een levensbedreigende onbekende situatie, gewoon even pas op de plaats maken en kijken wat veilig is, het leek me de meest logische reactie. Dat de situatie langer dan een paar weken zou duren had ik niet verwacht. Niet dat het voor mij persoonlijk heel veel verschil maakte, want ik moest gewoon door blijven werken. Sterker nog, in de eerste weken moest er echt wel een tandje bij. Maar niet naar zenles, niet sporten en geen sauna vond ik toch wel een beetje jammer. Ook had ik voor mijn verjaardag een etentje met mijn kinderen in gedachten; helaas was dat niet mogelijk. Gelukkig ken ik een goede Indiase kokkin die voor ons een heerlijke maaltijd heeft verzorgd.

De eerste drie weken waren heftig, omdat iedereen druk aan het hamsteren was, maar daarna werd het rustig. Sterker nog, doordat er eerder gelost mag worden bij de winkels verloopt mijn eerste rit wel prettig. Normaal rijd ik namelijk iedere morgen net tegen spitsuur over de Moerdijkbrug, en met een beetje pech mag ik dan aanschuiven tot voorbij Hendrik Ido Ambacht. Door de lockdown was dit al die tijd geen probleem. De mensen die wel op de weg waren gaven me wat vaker ruimte dan normaal. Het viel me ook op dat heel veel mensen met winkelwagentje gewoon terug brachten naar de ingang van de winkel, zelfs nu ze er geen muntje in hoeven te doen.

Langzaam maar zeker wordt het huisarrest voor steeds meer mensen opgeheven. Het wordt weer drukker op de weg, het is gedaan met de rust, de eerste files ontstaan alweer. Wel mooi om te zien dat het dus blijkbaar niet de vrachtwagens zijn die de file veroorzaken, zoals sommige mensen vaak suggereren. Toen ik afgelopen maandagmorgen in Ridderkerk op de parking kwam, zag ik ineens overal winkelwagentjes staan. Het nieuwe normaal is gewoon geworden en we gaan nu terug naar het oude asociale zelfzuchtige leventje zoals veel mensen het gewend zijn. Ik wil niet zeggen dat iedereen alleen maar voor zichzelf bezig is, maar we hebben samen toch wel een redelijk egoïstische maatschappij gecreëerd. Ieder voor zich en God voor ons allen, alleen is die God grotendeels al een tijdje buitenspel gezet volgens mij. De mensen die ik in de winkel tegenkom lijken nog meer dan voorheen in hun eigen bubbel te leven. Als ik door de winkel loop zonder winkelwagentje, met alleen mijn vrachtbrief in de hand, dan word ik wisselend met boze of met bange blikken aangekeken: hoe durf je zonder winkelwagen rond te lopen. Op Facebook ben ik verschillende malen in een discussie beland omdat mensen vonden dat ik maar wat te makkelijk over de regeltjes dacht. Grappig te bedenken dat deze mensen hoogstwaarschijnlijk vanuit huis werken of (tijdelijk)werkeloos zijn, terwijl ik me iedere dag naar het front mag begeven. Word je ook nog eens uitgemaakt voor toetsenbordridder.

Dat zet mij weer aan het denken over wat nu eigenlijk normaal is. Je hoort veel mensen zeggen dat ze bang zijn voor de economische gevolgen van de lockdown, ik hoor eigenlijk niemand zeggen wat de schade zou kunnen zijn voor de gezondheid of de samenleving op zich. Iedereen is bang dat bedrijven failliet gaan, dat ze niet meer naar het favoriete kroeg kunnen, dat ze straks hun baantje kwijt raken, of er op een andere manier financieel op achteruit gaan. We zijn druk met handjes wassen, deurknoppen desinfecteren, mondkapjes scoren, maar er wordt betrekkelijk weinig gesproken over de veerkracht van een gezond lichaam. Ik ga zelf de strijd aan met open vizier, ik ondermijn mijn weerstand niet met nodeloze angst of stress, ik maak mijn handen niet kwetsbaar door ze continu van hun natuurlijke beschermlaag te ontdoen door middel van chemicaliën en ik blijf me verbonden voelen met mensen, al is het op de wettelijk verplichte afstand. Het leven in een steriele maatschappij waar iedereen in zijn eigen bubbel leeft, lijkt mij de moeite niet waard.

Samen is het toverwoord dat nu gebruikt wordt, samen moeten we het doen, maar wel op anderhalve meter afstand. Samen werken of samenwerken, er is een groot verschil in betekenis mogelijk door de ruimte die tussen de woorden zit. Samenwerken houdt in dat iedereen zijn steentje bijdraagt aan een gezamenlijk doel. Samen werken sluit niet uit dat het ieder voor zich is. En daar zit hem de crux volgens mij. De grote leiders van deze tijd zijn drukker bezig met het verrijken van zichzelf dan met het zorgen voor de mensen die de arbeid leveren om die rijkdom te kunnen genereren. Geld is belangrijker dan geluk. Cijfers zeggen tegenwoordig meer dan gevoel. Weten dat je iets goeds gedaan hebt voor een ander maakt een mens gelukkig, maar volgens mij is dat gevoel bij sommige mensen vervangen door goed, beter, best, met cijfers en geld. Logisch eigenlijk want al vanaf de kleuterschool leren we dat diegene met de beste cijfers door de leerkrachten geprezen wordt. Met mooie rapportcijfers heb je altijd een stapje voor, maar of je dan een beter mens bent …

De tijd dat het gras van de buurman groener was heb ik achter me gelaten, alhoewel ik soms nog wel eens denk, dat zou ik ook wel willen. Ik gun iedereen het zijne, maar als ik percentueel gezien meer belasting moet betalen dan iemand die per maand meer salaris krijgt dan wat ik per jaar verdien dan krab ik me toch even achter de oren. Ik heb helaas geen dure accountant tot mijn beschikking die dat voor me regelt. Afgelopen week kreeg ik een brief thuis van het pensioenfonds. Er stond in dat mijn pensioen gaat uitbetalen als ik 68 wordt. Vrij vertaald staat er in dat het pensioen een stuk lager kan uitvallen als iedere chauffeur zijn pensioen haalt. Dertig jaar geleden is mij een goed pensioen beloofd en zelfs de kans om op mijn 55e (twee jaartjes nog) met de vut te gaan. Je zou kunnen zeggen dat ik dus zoals het er nu voor staat 13 jaar vrijheid in heb moeten leveren voor het algemene nut, en dan moet ik nog zien dat ik het haal. Als ik dan hoor dat wat een KLM-topman binnenrijft, wat blijkbaar nog niet genoeg is want zijn Franse collega verdient meer, dan krab ik me weer achter de oren. En dan komt de vraag … Moet de KLM gesteund worden met overheidsgeld?

Het is nu Hemelvaartsdag, en als ik naar de hemel kijk ervaar ik de rust. Is al dat vliegen wel zo nodig? Is het niet gek dat een vlucht naar Barcelona net zo duur is als een ritje met de taxi naar de binnenstad, is dat normaal? Vrachtwagens met goederen kachelen héél Europa door, omdat handelaren op die manier subsidie kunnen vangen, is dat normaal? Boontjes worden ingevlogen vanuit Tunesië, aardappelen komen per boot uit Israël en onze Nederlandse boeren krijgen de schuld van milieuvervuiling, is dat normaal? Als niet-vitale werknemers thuis blijven is er ineens ruimte genoeg op onze Nederlandse snelwegen. Je kunt je dan als vrachtwagenchauffeur weer bezighouden met zaken als zuinig en dus ook milieuvriendelijk rijden. Er is minder stress door minder oponthoud en ik ben erg benieuwd naar de cijfers van het aantal ongevallen in de lockdown periode. Ik denk dat die drastisch gedaald zijn.

Ik begrijp dat iedereen zijn vrijheid van bewegen belangrijk vind in deze tijd. Maar als we allemaal in ons eigen cocon willen leven dan is er volgens mij weinig ruimte over voor vooruitgang. Kijk maar naar de snelweg. Als iedereen maar weer in de auto stapt staan we zo weer volop in de file. Als iedereen met heel het gezin naar de supermarkt gaat, is de winkel al snel zo vol met winkelwagentjes dat niemand meer fatsoenlijk zijn boodschappen kan doen. Wanneer sommige mensen een te grote hap van de koek nemen, blijven er slechts kruimels over voor de rest. Soms is het een klein offer, soms een wat groter, maar als iedereen zijn best doet om samen te werken dan komen we er wel.

Een beetje minder ik en een beetje meer wij, als dat het nieuwe normaal is wordt iedereen blij.

Tot de volgende blog Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Business as usual

Het is weer even geleden dat ik een blog geschreven heb over mijn zenbeoefening als vrachtwagenchauffeur. De coronacrisis heeft ook op mij een behoorlijke impact gehad. Niet omdat ik in lock-down zat (alhoewel mentaal misschien wel een beetje), maar juist omdat ik het zo druk had. Voor de winkeldistributie waren de eerste weken van de ‘intelligente’ lock-down topdrukte, alsof Pasen en Kerstmis in één week vielen. Intelligent tussen aanhalingstekens, want het was net of mensen gek geworden waren, althans, gekker dan tijdens het oude normaal. Pleepapier was niet aan te slepen. De pallets wc-papier die ik bij een filiaal loste werden meteen in de winkel gezet en konden vervolgens gelijk leeg retour als ik klaar was met het lossen van de rest van de vracht. In mijn vorige blogs heb ik daar het een en ander over geschreven en al is er weinig veranderd, ik heb het idee dat de druk nu wel wat van de ketel is. Steeds meer mensen komen uit lock-down. Het wordt drukker op de weg. De curve van piekdrukte in de winkels waar ik ’s morgens kom lijkt af te vlakken. De vervroegde starttijd blijft nog, maar ondertussen is mijn interne klok alweer gelijk gezet.

Kort na het verzetten van de klok is mijn begintijd vervroegd omdat de winkels hun goederen dan eerder in de vakken kunnen zetten. De wekker moest ineens drie kwartier vroeger gezet worden, samen met de zomertijd betekende dat 1:45 uur vroeger opstaan. Toen ik nog internationaal reed had ik totaal geen regelmaat, de laatste twee jaar is mijn begintijd bijna iedere dag hetzelfde: 6 uur op zondag en 4:15 uur door de week. Met ongeveer 11 uur werk per dag is dat best te doen. Mijn wekker gaat door de week om 2:45 uur, maar dat is 1:45 uur gerekend in wintertijd. En daar ging het volgens mij mis. Extra veel werk, weinig tijd voor pauze en volledig uit mijn ritme ben ik uiteindelijk gestopt met mediteren. Zenles, sport en yoga kon ook ineens niet meer, dus dan maar een beetje klussen of voor de tv hangen met een hapje en een sapje. Op zich niks mis mee, maar na een tijdje begint bij mij het lontje dan vanzelf weer een stuk korter te worden.

Lichaam en geest beïnvloeden elkaar continu. Ik heb me ver genoeg in de werking van stresshormonen verdiept om te weten dat stress veroorzaakt kan worden door je gedachten, waardoor je lichaam reageert met aanmaken van adrenaline en cortisol. Maar als je lichaam in de stress raakt door bijvoorbeeld kou, pijn of slaaptekort dan beïnvloedt dit ook je gedachten. Je wordt alert op gevaar, althans dat is de oerfunctie van je brein. In de praktijk betekent dat vaak dat je je makkelijk aangevallen of tekort gedaan voelt en daardoor misschien (te) assertief, of soms zelfs agressief reageert op iets wat je normaal niet stoort. Dit veroorzaakt dat weer een tegenreactie in je omgeving en voor je het weet zit je in een negatieve spiraal. Het verstoren van je biologische ritme heeft eenzelfde effect, kijk maar naar iemand met een jet-lag. Ik heb ook geleerd dat je minder hersencapaciteit gebruikt als je in je routine zit. Je werkt als het ware op cruise control en kan dus energie besparen waardoor je actieradius groter wordt. Word je uit die routine gehaald maar moet je toch dezelfde prestaties leveren gaat dit ten koste van andere activiteiten. Ik merkte bijvoorbeeld dat ik tijdens het klussen soms erg slordig was en iedere keer mijn gereedschap kwijt was. Mijn berekeningen klopten ook niet helemaal waardoor mijn fietsenschuurtje toch iets breder is geworden dat gepland.

De rust is gelukkig weer terug aan het keren. Zen en sport komen langzaam uit de lock-down en ik hoop dat de yogalessen binnenkort ook weer in een of andere vorm plaats kunnen vinden, misschien buiten in het park of zo. Iedere crisis heeft de potentie voor nieuwe groei. Ik denk dat er in een korte tijd een heleboel nieuwe doe-hetzelvers bij gekomen zijn. Ook het thuiswerken is op een hoger level gekomen. Pop-up take-out food restaurants zijn een nieuwe ontwikkeling en de thuis-filmindustrie is ook wereldwijd in opmars, mede mogelijk gemaakt door apps als TikTok. Het nieuwe normaal hoeft zo gek nog niet te zijn, alhoewel ik mijn bedenkingen heb bij bepaalde beperkingen, maar dat is mijn kijk op de wereld. Voorlopig in ieder geval rustig opbouwen naar het gewone leven. En hopelijk ontstaat er nu een nieuwe, betere, gezondere en gelukkigere business as usual.

Tot de volgende blog, Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Collega’s bedankt voor de inzet

Mijn eerste volle week Corona-gekte zit erop. Eindelijk weekend, maar ik kan niet naar de sportschool, niet naar zenles en naar de kroeg ging ik sowieso al niet meer. Mijn vrouw is aan het werken want die werkt in de supermarkt, twee van de drie kinderen werken ook nog steeds en die andere logeert in het huis van oma die al een paar weken vast zit in Turkije, dus ik ben home alone. Wat ga ik met al die vrije tijd doen? Hoeveel mensen zullen op dit moment soortgelijke gedachten hebben? 

Afgelopen week heb ik veel uitersten meegemaakt. Enerzijds worden chauffeurs bij bepaalde bedrijven behandeld alsof ze de pest hebben, anderzijds hebben (vaak dezelfde bedrijven) de chauffeurs juist keihard nodig om te kunnen blijven draaien. De angst zit er goed in en er zijn bedrijven die de chauffeurs niet eens toestaan om naar het toilet te gaan… zoek het maar uit. Op de parkeerplaatsen van de winkels is het extra druk door de vele hamsteraars en sommigen kijken helemaal nergens na. Nadat ik afgelopen week, tijdens het achteruit manoeuvreren in een smal pijpje, met pijn en moeite enkele van dit soort opgejaagde angsthazen had zien te ontwijken had ik er even de P in. Terwijl ik stond te lossen kwam er een vrouw onder de deur van de trailer door bij de laadklep staan en ik dacht nog: wat nu weer. Deze vrouw bedankte mij en mijn collega’s. Mede namens haar oude moeder en veel van haar vriendinnen bedankte ze ons, omdat we ervoor zorgen dat er ondanks alles toch voldoende spullen in de schappen blijven komen. Welgemeend en oprecht, en dat voelde goed. Mijn slechte bui was meteen over.  Wat fijn dat iemand in deze crisis toch dankbaarheid kan tonen. Dus bij deze breng ik dit bedankje over aan al mijn collega’s die dit lezen.

Wat ik denk dat er bij veel mensen gebeurt, is dat er eerst vooral angst is. Wat gebeurt er? Wat betekent dit voor mij, wordt ik ziek, ga ik dood? Het mooie van zen is dat je leert te beseffen dat we allemaal ziek worden en doodgaan, het is gewoon een kwestie van tijd. Niemand overleeft het, als je dit kunt accepteren dan is er minder angst en kun je van de tijd die je hier op deze aardkloot rondloopt maar beter genieten. En wat is er dan belangrijk: genoeg wc-papier in huis? Dat is iets voor schijters, dat is pure angst volgens mij. Vroeg of laat gaat dit besef bij iedereen doordringen en dan komt de berusting. Je kunt dan loslaten wat was en vooruit gaan kijken. Loslaten is voor veel mensen lastig want dat houdt in dat je weer na moet gaan denken, de zekerheid van het bekende is weg, en als ik iets geleerd heb in de afgelopen jaren is dat je sterk moet zijn om onzeker te durven zijn. Het niet weten en toch je zelfvertrouwen bewaren is een uitdaging. Je ziet dan ook dat veel mensen erg druk bezig zijn met het bedenken van oorzaken, gevolgen en redenen van deze crisis, en meningen over de reactie van onze leiders en onze medemensen hierop. Binnen zen leren we gewoon te accepteren wat is. Niet weten, niet te veel bedenken, gewoon accepteren wat is en daar naar handelen. Dat wil niet zeggen dat je niets doet, integendeel, maar je verzet je niet tegen wat er gebeurt en daardoor ga je meer mee in de flow. Het leven wordt binnen zen ook wel eens vergeleken met water, een rivier stroomt maar één kant op, je kunt hier tegenin proberen te zwemmen, je kunt je mee laten voeren of je kunt leren surfen op de stroming. 

Als je hebt geaccepteerd dat het nu eenmaal is zoals het is, kun je er maar beter het beste van zien te maken. Nu alles voor veel mensen abrupt tot stilstand is gekomen zie je ineens allerlei mooie initiatieven ontstaan. De rust en verveling zorgen voor creativiteit en nieuwe inzichten. Nu de tredmolen tot stilstand gekomen is, zoeken mensen naar een andere vorm van zingeving in hun leven in plaats van  alleen maar hard werken en veel financiële rijkdom proberen te vergaren. Het idee dat dit wereldwijd gebeurt geeft me een warm gevoel van binnen. Zou dit een globale bewustzijnsverruiming teweeg kunnen brengen? Het besef dat we allemaal onderdeel zijn van één organisme. Wat er nu al gebeurt is dat al op veel plekken over heel de wereld de natuur hersteld. De milieuproblemen worden zo door moeder aarde zelf opgelost zou je kunnen zeggen. Het Coronavirus zou op die manier als een auto-immuunsysteem kunnen fungeren voor de natuur, want als je in gedachten een beetje uit kunt zoomen zijn we als mensheid uiteindelijk maar een parasiet op de pels van dit hemellichaam. 

Als er geen angst meer is voor de onzekerheid en je kunt accepteren dat het voor iedereen hetzelfde is, dan kan het zijn dat je kijk op de situatie verandert. Het virus maakt geen onderscheid, arm of rijk, groot of klein, dik of dun, man of vrouw, wit, zwart of geel, het enige verschil zit volgens mij in de conditie die je hebt als je ermee besmet raakt. Stress zorgt ervoor dat je auto-immuunsysteem op een laag pitje komt te staan wat je veel vatbaarder maakt, dus maak je niet al te druk. Iedere crisis is een nieuw begin, en wie weet wat voor moois deze crisis uiteindelijk oplevert. Mensen verbinden als ze een gezamenlijke vijand hebben, en als je het goed bekijkt is het virus nu de vijand van de gezamenlijke wereldbevolking. Grenzen vervagen zo en samen kunnen we deze vijand bestrijden, ieder op zijn eigen manier misschien, maar we kunnen van elkaar leren. En als dit virus zo’n eenwording kan bewerkstelligen dan is dit niet alleen een vloek, maar ook een zege. Wie weet wat dit betekent voor onze toekomst.  

Sterkte, en maak je niet gek, Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Coronagekte

Half Nederland hoeft vandaag niet naar zijn werk. Toch is het nog behoorlijk druk op de weg. Dat is volgens mij deels omdat er veel mensen niet met het openbaar vervoer willen, maar grotendeels ook omdat de mensen ondanks het advies van de regering toch blijven hamsteren. Op de parkeerplaats in Ridderkerk zag ik vanmorgen om 7:30 uur een vrouw rennen met haar winkelwagen alsof ze al te laat was. Een andere vrouw liep met haar winkeltassen onder de arm schuifelend richting de winkel met een bak koffie recht voor zich uit alsof ze recht uit bed kwam. Wat bezielt die mensen toch? Misschien is het verveling, te veel tijd om na te denken en jezelf bang te maken. Ik heb daar geen tijd voor, ik heb het hartstikke druk. Als zombies komen ze op je af met hun winkelwagentjes voor zich uit duwend. Auto’s staan geparkeerd op de meeste onmogelijke plekken. Probeer daar als vrachtwagenchauffeur maar eens zonder schade langs te komen. Met oogkleppen op en een plaat voor de kop rijden ze volle parking op en weten het dan ineens niet meer. Waanzin ten top.

Toch ben ik wel benieuwd hoe het straks verder gaat na deze pandemie. De mensen die nu nog aan het werk zijn dat zijn over het algemeen ook diegene waarbij al een tijd de werkdruk veel te hoog is en de verloning veel te laag. Bizar eigenlijk als je bedenkt dat juist deze mensen nu nog een extra tandje bij moeten zetten om de andere mensen te verzorgen, bevoorraden of beschermen. Het ironische ervan vind ik nog wel dat aan het eind van de maand de helft van mijn loon gebruik gaat worden om de thuiszitters mee te betalen.

En wat doen die mensen zoal… die gaan hamsteren. Die blokkeren mij de weg naar de losplaats om dan in de winkel hun beklag te doen dat de schappen leeg zijn. En als ik dan vanavond nog even na een lange werkdag boodschappen wil gaan doen voor het avondeten pak ik waarschijnlijk zelf op een lege plek.Gelukkig zorg ik er zelf altijd al voor dat ik voldoende eten in huis heb.

Het is van de zotte als je het bedenkt, de regering probeert op allerlei manieren om de verspreiding tegen te gaan en iedereen zoekt de drukte op. De volgende stap van de regering is waarschijnlijk precies de maatregel waar iedereen bang voor is. Ik zou een oproep willen doen aan iedereen: gebruik je verstand. Angst is een slechte raadgever en stress ondermijnd het auto-immuunsysteem wat je zo keihard nodig hebt om jezelf te beschermen tegen de virus.

En nog een vraagje misschien, help de mensen die aan het werk zijn. Ga alsjeblieft niet op de losplaats staan Omdat er geen parkeerplaats in de buurt is, de meeste mensen hebben alle tijd want ze hoeven toch niet naar het werk. En een stukje wandelen is goed voor je, de sportscholen zijn voorlopig toch nog wel dicht. En als vrachtwagen zich in een benarde positie bevindt waaruit hij zit met moeite moet manoeuvreren loop dan niet gewoon door met je winkelwagentje maar blijf even staan en geef de chauffeur de ruimte. Even meekijken is helemaal fijn. Per slot van rekening is de chauffeur ook voor u bezig.

En voor alle collega’s, keep it cool, laat je niet gek maken.

Peter, zenchaffeur

Gezondheidscrisis

Een vreselijk gevaarlijk virus waart rond. Vooral in Brabant is het prijs en de ophokplicht is begonnen. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt totdat ze preventief gaan ruimen. Humor is volgens mij één van de beste manieren om met zo’n crisissituaties om te gaan, alhoewel je vaak moet oppassen dat je niemand kwetst. De natuur heeft zo zijn manieren om overpopulatie tegen te gaan, en ook al is het virus ontworpen door mensen zoals sommige complottheorieën beweren, dan is het altijd nog de menselijke natuur die dit teweeg gebracht heeft. Alle maatregelen ten spijt, de natuur doet wat ze wil. De beste manier om door deze crisis heen te komen is op de natuur te vertrouwen en dat houdt vaak in dat de sterksten (of de slimsten) het overleven. We zijn allemaal van nature uitgerust met een magnifiek systeem om met virussen om te gaan, alleen is dit, vaak door een verkeerde leefstijl, ernstig verzwakt. Ik kan erover meepraten want de afgelopen maanden ben ik tot tweemaal toe geveld door een griepvirus.    

Het afgelopen jaar ben ik minder bewust met mijn gezondheid bezig geweest en dat is te merken. Als je jong bent heb je veel veerkracht, maar naarmate je ouder wordt gaat de rek er een beetje uit. Door bewuster te gaan leven kun je dit prima opvangen en een jaar of vijf geleden ben ik daarmee begonnen. Mijn gezondheid ging meteen met sprongen vooruit, na vier jaar waren nagenoeg al mijn klachten verdwenen en ik was topfit. Tot ik in 2019 alles weer een beetje losliet. Minder mediteren, minder tijd voor sport, een extra hapje en een extra sapje en tegen de winter waren bijna alle kwaaltjes weer terug. Weer te yzwaar, kortademig, meer stress, slecht slapen, mijn conditie was ook niet echt meer optimaal en ik voelde me depressief. Ergens in november moest ik na een eerste rit afhaken. Met een gewone verkoudheid werk ik doorgaans gewoon door, maar deze keer had ik echt geen energie meer. Zelfs de gang naar het toilet kostte me minstens een half uur, zolang duurde het  voor ik genoeg fut had om op te staan. De daarop volgende maanden ben ik aan het kwakkelen geweest tot ik weer thuis zat met griep. Dit heeft me gemotiveerd om weer eens enthousiast aan mijn gezondheid te werken.

Ziek zijn is in de transportwereld altijd een moeilijk punt is mijn ervaring. Als je niet half dood bent kun je gewoon werken. Stoere mannen, barre gaanders, mannen van staal, tot het fout gaat. De afgelopen jaren heb ik veel leeftijdgenoten onderuit zien gaan. Stoere kerels die het maar maf vonden als ik over sporten begon en me zelfs uitlachten als ik zei dat ik onderweg mediteer.  Ze lachten ook omdat ik zelf mijn prakkie kookte onderweg, omdat ik dan in ieder geval een gezonde maaltijd kon koken in plaats van uit de magnetron te eten of in verleiding te komen om iets te veel sapjes te nuttigen in de routier. Hartaandoeningen, diabetes, hoge bloeddruk, obesitas en zelfs overlijden door een iets te feestelijke leefstijl, en dat allemaal nog lang voordat de pensioengerechtigde leeftijd bereikt is. En die pensioenlat wordt ook steeds hoger gelegd. Hard werken, dan kun je straks genieten… Als je er dan tenminste nog bent. Helaas is het blijkbaar niet echt in het belang van veel transporteurs om een gezonde levensstijl te stimuleren, anders werd daar wel meer aandacht aan besteed. In mijn ogen is de mentaliteit nog steeds gebaseerd op de situatie van 30 jaar geleden waar de chauffeur weinig aan zijn hoofd had en veel vrijheid had, wat het zware werk compenseerde. 

Eerlijk is eerlijk, de fysieke belasting is een stuk minder door o.a. elektrische pompwagens en andere hulpmiddelen, maar dit zorgt er weer voor dat veel collega’s weer weinig fysieke inspanning leveren en veel stilzitten, wat ook weer niet goed is voor je lichaam. De mentale inspanning is in mijn ogen verveelvoudigd en er is veel minder tijd om dit te compenseren. De steeds strakker wordende planning, drukke wegen, veel meer toezicht, hogere kwaliteitseisen van de klant, meer vereiste kennis en in verhouding steeds lagere beloning zorgen er in mijn ogen voor dat de werkdruk erg verhoogd is. De een gaat daar makkelijker mee om dan de ander. Veel collega’s roepen wel eens lachend: de chauffeur heeft het altijd gedaan, en zo voelt het ook vaak. Stress is voor veel mensen zo gewoon geworden dat ze niet eens merken hoe gestrest ze zijn. Het uit zich niet alleen in een gespannen houding, stress manifesteert zich in mijn ogen op veel verschillende manieren. Ik heb een collega die altijd vriendelijk en vrolijk is, maar die fouten bij de vleet maakt. Hij loopt op een rit van 5 uur een heel uur uit en weet niet waardoor.             

De beste bescherming tegen een virus is een goed functionerend auto-immuunsysteem. Door stress en een ongezonde leefstijl wordt dit ondermijnd. Als vrachtwagenchauffeur kom je overal en ben je daarom veel kwetsbaarder dan wie dan ook. Zorg goed voor jezelf, eet gezond, en geen stress, want zonder chauffeurs staat alles stil.    

Sterkte, en hou je taai, Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Een heel nieuw jaar

Gek eigenlijk als je er over nadenkt. Iedere dag sta je op en ga je weer slapen en de volgende dag is meestal niet veel anders dan de andere. Vroeger was het weekend heilig, maar tegenwoordig is dat geen vast gegeven meer. Mijn weekend is vanaf donderdag tot en met zaterdag dus op zondag begint mijn werkweek. Tegen het eind van het jaar is dat ineens weer heel anders. Omdat ik altijd al met levensmiddelen rond heb gereden zijn de feestdagen normaliter topdrukte. Dit jaar ben ik meer thuis geweest met de feestdagen dan de voorgaande dertig jaar, en ik vond het helemaal niet vervelend. Ik hou wel van de hectiek die zulke dagen voor het transport met zich meebrengt. Enerzijds veel werk, anderzijds lekker rustig op de weg omdat veel mensen vakantie nemen in deze periode. Dus je kunt lekker doorrijden en makkelijk centjes verdienen, want het wordt allemaal dubbeldik betaald.

De feestdagen noemen ze ook wel dagen van bezinning, maar de commercie heeft deze dagen omgedoopt tot dagen van onbezonnenheid. Haast en hebzucht staan hoog in het vaandel en de leuze vrede op aarde is omgedoopt tot ont-aard vreten. Genot wordt verward met geluk en verdieping komt door te diep in het glaasje te kijken. Zelf heb ik een Bourgondische inslag en hou dus wel van lekker schransen met een stevige borrel erbij. Zoals het momenteel vaak populair gezegd wordt: op tijd een happie en een sappie en het komt allemaal prima in orde. De bezinning komt later wel als je op de weegschaal gaat staan. Waarna een ander dan een roept: liever te dik in de kist, dan weer een feestje gemist.

De donkere dagen voor kerstmis waren dit jaar voor mij wel erg donker. Eerst een hardnekkige griep die er zowel fysiek als mentaal flink inhakte, gevolgd door een plotseling overlijden in de familie. En dan lijkt het leven soms ineens op een slechte film, waarbij je de bioscoop niet uit mag. Door zen heb ik geleerd ook de vervelende dingen in het leven te accepteren en daarbij te bedenken dat alles maar tijdelijk is, maar soms… Uit de modder groeit de lotus, waarbij de lotusbloem voor schoonheid en zuiverheid staat omdat ze zich van alle modder heeft ontdaan en heerlijk geurt als ze in bloei staat. Af en toe heb je wat rust nodig om tot bezinning te komen, maar het kan ook fijn zijn als iemand je een handje helpt. Iemand die een lichtje schijnt in die donkere bioscoop waardoor je de weg naar buiten vindt, weg uit die slechte film.

We knallen het jaar uit, een oud ritueel om de boze geesten te verdrijven. Maar wie staat er nog wel eens bij stil wat die boze geesten nu eigenlijk zijn? Is het misschien dat veel mensen last hebben van te weinig licht in hun leven waardoor ze te zwaar tillen aan de last die ze dragen? De boze geesten zijn dan vaak gedachten die extra ballast veroorzaken. Zijn er werkelijk boze geesten, entiteiten of energieën die ons parten spelen? Of is het juist dat in de natuur tijdens de winter alle groei tot stilstand is gekomen en er kracht wordt verzameld om in het komende voorjaar weer te kunnen groeien en bloeien?

Aan alles komt een eind. Zoals de dode bladeren in het bos mest zijn voor nieuwe groei kunnen ook de problemen die je ervaart je helpen om verder te groeien in het leven. Je moet ze dan wel eerst loslaten en laten verteren. Wanneer er vervolgens wat licht op valt kan de nieuwe groei ontstaan.

Voor mijn gevoel zijn de donkere dagen nu wel voorbij. Nieuwe energie stroomt door mijn lichaam en ik heb er weer zin in. 2019 was niet echt een goed jaar voor mij, maar 2020 geeft me nu al een goed gevoel. Ik wens voor iedereen dat dit jaar voorspoed brengt en geluk.

Een zeer gelukkig nieuwjaar toegewenst,

Peter,
Zenchauffeur.

Eenheid

De eenwording van Europa leek mij destijds een geweldige stap vooruit op alle fronten. Weg met die grenzen, van Breda naar Antwerpen ging je vroeger voor mijn gevoel naar een heel andere wereld met grenscontrole, andere verkeersborden, een heel ander wegdek zelfs. We gingen in die tijd wel eens op zondag naar Meerseldreef of Baarle Nassau om te tanken, sigaretten te halen en broodjes te kopen omdat de winkels in België op zondag open waren. Als kind was ik gek op de smoelentrekkers, zure snoepjes die op dat moment in Nederland volgens mij niet verkocht werden.

De grensposten zijn nu verdwenen, het wegdek is (redelijk) gelijk getrokken, en er is vrije handel tussen de Europese landen. Het is een stuk drukker geworden op de weg. Maar daar houdt het grootste verschil voor het transport ook op volgens mij. Brandstofprijzen zijn nog steeds overal anders, de verkeersborden zijn ook niet allemaal hetzelfde en ieder land kent zijn specifieke regeltjes als het gaat over goederentransport. Sterker nog, ieder land (behalve Nederland) heeft zijn eigen tolsysteem. Sommige vrachtwagens rijden hierdoor met een tiental tolkastjes op de voorruit. De door Brussel verplicht gestelde tachograafkaart heeft in ieder land een andere prijs en Nederland spant hiermee de kroon. De rij- en rusttijden wetgeving wordt in de verschillende landen anders geïnterpreteerd en de boetes verschillen dag en nacht. Het loon van een Oost-Europese vrachtwagenchauffeur die internationaal rijdt ligt een stuk lager dan het loon van zijn collega uit het westen van Europa.

Eén Europa riep bij mij het beeld op van eenheid. Eenheidsbewustzijn is iets wat binnen Zen centraal staat en Non-dualisme is iets wat ik zeer interessant vind, maar wat de meeste vrachtwagenchauffeurs weinig zal boeien, dus ik zal er niet teveel over uitwijden. Waar het in het kort op neer komt is het denken in de wij-vorm in plaats van de ik-vorm. En dat principe werkt ook op lokaal, landelijk, continentaal of globaal niveau. Als je met een groep iets afspreekt en binnen die groep vormen zich kleinere groepjes die onderling weer andere afspraken maken en binnen die groepjes zijn er individuen die hun eigen gang gaan ongeacht de afspraken die in de groep gemaakt zijn, gaan er vaak dingen mis. Toch is dit precies wat er gebeurt in mijn ogen. Er is in de transportwereld veel scheef getrokken doordat er misbruik gemaakt wordt van goedkope krachten, onder andere door allerlei ingewikkelde constructies. Om dit te voorkomen zijn er allerlei extra maatregelen genomen die de kosten voor eerlijk transport weer hoger maken. Er wordt gefraudeerd zodat de inzettijd van de chauffeur maximaal kan worden benut om op die manier de transportprijs zo laag mogelijk te houden. Hierdoor moeten de regels weer strakker worden aangetrokken, de boetes verhoogd, en zo wordt de druk voor een hardwerkende chauffeur steeds hoger.

Een aantal jaren geleden vroeg ik me al af of de Europees parlementariër die uit Litouwen komt ook voor de helft van het loon werkt (of aanwezig is) dan dat de Nederlandse afgevaardigde doet. De lonen van de Nederlandse vrachtwagenchauffeurs gaan nauwelijks omhoog in verband met de concurrentiepositie ten opzichte van het oosten, maar wat heb ik daar als nationaal chauffeur mee te maken? Van de andere kant willen ze het aantal uren dat een chauffeur per dag mag werken terugbrengen, maar wat heeft een internationaal rijdende vrachtwagenchauffeur daar nu aan? Zou het niet gewoon wijzer zijn om voor internationaal transport een nieuwe cao te bedenken? Een Europees cao met gelijke lonen voor gelijk werk of je nu Nederlander, Duitser Pool of Litouwer bent. Het leven is onderweg voor iedereen even duur, en op het moment dat onze oostelijke collega’s duurder worden zullen ze ook beter moeten presteren om rendabel te zijn. Gelijke monniken, gelijke kappen.

Wat ik me ook al lang afvraag is waarom ieder land zomaar zijn eigen tol mag heffen. Eén Europa met één tolsysteem is volgens mij ook technisch veel handiger. Volgens mij slijt het Roemeense asfalt net zo snel als het Franse wanneer er een vrachtwagen overheen rijdt. Hetzelfde geldt voor brandstof, boetes, verkeersregels en tekens, wetgevingen rond belading, regels voor het rijden in het weekend, noem maar op. Samen willen we handel drijven en dit gaat nu eenmaal voor een groot gedeelte over de weg en met vrachtwagens. De kans is dan volgens mij wel groot dat het transport over lange afstand verandert en er misschien minder buitenlandse chauffeurs in de binnenlanden rondcrossen waar ze de weg niet kennen. Maar ja, wie ben ik?

Tot de volgende blog, Keep on trucking,
Peter,
Zenchauffeur.