Hard voor weinig,

En nooit chagrijnig, zo luidt het gezegde onder chauffeurs. Dat laatste is helaas niet altijd waar. Nu de boeren en de mensen van het grondverzet in opstand gekomen zijn, gaan er weer veel discussies over het loon van de vrachtwagenchauffeur en het aantal uren dat hiervoor gewerkt moet worden. Bijna 30 jaar geleden reed ik zes dagen in de week voor een broodfabriek , tussen de 12 en 15 uur per dag. Een huis gekocht, getrouwd en net ons derde kind op de wereld gezet, en toen kwam ik ineens financieel klem te zitten omdat mijn vrouw buiten haar schuld om haar baan kwijtraakte. Meer uren werken was geen optie en in de bakkers cao was ook geen ruimte voor een hoger uurloon.

Internationaal transport was op dat moment voor mij de beste optie om in mijn eentje te gaan verdienen wat we voorheen met tweeën bij elkaar harkten. Door wat creatief om te gaan met de papieren registratiemiddelen van die tijd kon je 24/7 werken als je dat wilde. Het loon was ook een stap vooruit. Ik ben in loonschaal E3 begonnen en dat was per uur net iets minder dan ik voorheen volgens de bakkers cao verdiende, maar dat veranderde met snelle stappen van een half jaar naar E5 en een jaar later E6. Daarbij kreeg ik een riante onkostenvergoeding voor iedere dag die ik onderweg was. Ondanks veel financiële tegenvallers heb ik destijds in mijn uppie toch voldoende geld verdiend om op tijd de rekeningen te blijven betalen.

Toen de kinderen allemaal op school zaten verveelde mijn vrouw zich weleens en wilde graag weer aan de slag. En een beetje extra inkomen was mooi meegenomen, want een vakantie naar het buitenland zat er niet altijd in. Met iets meer dan 20 uur werk kon ze haar huishoudelijke werkzaamheden en de zorg voor de kinderen goed combineren. Op het moment dat de financiële crisis er bij veel mensen flink inhakte, hadden wij weinig zorgen. Het enige verschil voor mij was dat door mijn werkgever de lat wat hoger gelegd werd, maar dat vond ik aanvankelijk wel een leuke uitdaging.

De regels werden strakker aangetrokken, tijden werden scherper gesteld, extra’s als bijvoorbeeld de eindejaarsuitkering gingen eraf, steeds meer boetes werden op de chauffeurs afgeschoven, maar we hadden er allemaal begrip voor want de één na de andere concurrent ging failliet terwijl wij stevig in het zadel zaten. Er werd minder naar het welzijn en de voorkeuren van de chauffeur gekeken en er werd steeds vaker een logische berekening gemaakt met als resultaat minder prettige werktijden en meer loze (onbetaalde)uren onderweg. Het loon steeg niet meer jaarlijks vanwege de harde concurrentie uit het oosten van Europa en je kon steeds minder uren maken door strengere controles. Ook ruim na de crisis is dit zo door blijven gaan.

Nu de crisis achter de rug is en de oneerlijke concurrentie van onze oostelijke collega’s aan banden gelegd wordt zou het logisch zijn dat de duimschroeven wat losser gedraaid worden. Er is een nijpend tekort aan goede chauffeurs en je kunt in principe overal aan de slag. Toch gaan de lonen niet echt omhoog en roepen veel transporteurs dat ze anders de deuren wel kunnen sluiten. Als de diesel duurder wordt gaat de transportprijs omhoog, dus als de lonen omhoog gaan zou dat ook het logisch gevolg zijn. Hogere transportprijzen stimuleren een betere logistieke planning en dat kan er weer voor zorgen dat chauffeurs minder loze uren hebben en minder vaak ingezet worden als parttime magazijnmedewerker.

Hard voor weinig is het credo, maar is dat echt wat je wil? Als internationaal vrachtwagenchauffeur heb je waarschijnlijk heel andere verwachtingen van je werktijden dan een chauffeur binnenland . Als je in het buitenland na 8 uurtjes werken stilstaat heb je wel heel véél vrije tijd onderweg of je planning laat je dagritme in een nachtritme overlopen door met dagen van 20 uur te rekenen. Een chauffeur binnenland die iedere dag naar huis gaat denkt daar mogelijk anders over, of hij moet het thuis niet naar zijn zin hebben.

Als je ziet wat je als vrachtwagenchauffeur aan verantwoordelijkheden hebt en welke risico’s je loopt dan is het salaris in mijn ogen niet in verhouding. Bijvoorbeeld een fabrieksarbeider of magazijnmedewerker in ploegendienst heeft meer regelmaat, doorgaans minder verantwoordelijkheden en loopt minder risico’s op boetes of zware ongelukken dan een vrachtwagenchauffeur. Volgens mij hoeven ze ook niet zoveel tijd in bijscholing te steken, en als dat wel zo is gebeurt dat doorgaans binnen de werktijd. Ik heb al van verschillende kanten gehoord dat vrachtwagenchauffeur één van de zwaarste beroepen is op zowel fysiek als mentaal vlak. Brandweer en politie stonden ook in dat rijtje, maar ik vind dat moeilijk te vergelijken, want die werken altijd in teamverband terwijl de meeste chauffeurs er vaak in hun ééntje voor staan. Bij de meeste cao’s gaan ze uit van 36 of 38 uur terwijl een chauffeur vaak eerst een gemiddeld 40 uur per week op de teller moet zetten voor hij overuren betaald krijgt. Een week van 20 uur gevolgd door een week van 60 of vice versa levert niets extra’s op bij veel bedrijven.

Momenteel werk ik in de winkeldistributie en ik kan niet zeggen dat ik het slecht heb. Ik werk ongeveer 50 uurtjes in de week waarvan 5 op zondag en samen met de 23 uur die mijn vrouw werkt kunnen we het financieel best bolwerken. De drie kinderen die (weer) thuis wonen dragen bij in de kosten en we hebben een klein spaarpotje. Ik had me dit 20 jaar geleden iets anders voorgesteld. Bijna 30 jaar bij dezelfde vrouw, het huis hebben we een jaar later gekocht, nooit echt gekke financiële sprongen gemaakt en geen dure hobby’s of zo. Als ik de door mij gewerkte uren in porties van 36 uur over mijn loopbaan zou verdelen dan kon ik al met pensioen, maar ik mag voorlopig nog 15 jaar doortrappen. Niet dat ik me beklaag, maar het plaatje klopt niet helemaal in mijn ogen. De groep van chauffeurs van boven de 50 wordt steeds groter terwijl ik in verhouding weinig jonge aanwas zie, maar dat kan aan de branche liggen waarin ik werkzaam ben. Ik zie ook steeds meer leeftijdsgenootjes die met fysiek of mentaal niet meer trekken. Een tia hier, een burn-out daar, een hartinfarct of een hernia, diabetes, hoge bloeddruk, overspannen, hoog cholesterol, astma, c.o.p.d. noem maar op, maar aan het werk ligt het niet….. Neu, ik laat me niet kennen, ik ben een taaie, ik ga gewoon door, en dan weer een dodelijk ongeval of gewoon een advertentie in de krant met de tekst véél te jong van ons heengegaan.

Hij ging hard voor weinig….

Tot de volgende blog en veel wijsheid en een goede gezondheid toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur

Helemáál naar de klote

Als ik heel eerlijk ben moet ik zeggen dat ik er soms geen bal meer van snap. Misschien komt het omdat ik overal maar een beetje van af weet en nergens echt in gespecialiseerd ben. Misschien komt het omdat ik de verkeerde bronnen heb. Misschien ben ik te goed van vertrouwen, maar op het moment zijn er zoveel tegenstrijdigheden dat ik niet meer weet wat ik moet geloven. Het gekke is dat andere mensen blijkbaar veel meer zekerheid hebben over bepaalde onderwerpen dan ik. Alhoewel, als ik dan vragen begin te stellen kom ik er vaak achter dat ze zich vasthouden aan een strohalm. Ik verbaas me al een aantal jaren over de groeiende agressie en de waanzinnige acties in het verkeer alsook het vaak asociale gedrag van mensen in het algemeen. Als ik me tijdens mijn meditatie weer eens bewust wordt van de grote hoeveelheid tegenstrijdige informatie die ik die dag binnen heb gekregen, krijg ik wel een beetje een idee hoe het komt dat mensen gefrustreerd raken.

De wereld gaat om zeep, het klimaat is op hol geslagen, alle dieren sterven uit, de halve wereld staat in de fik en de andere helft gaat waarschijnlijk verzuipen. We moeten flink investeren in duurzaamheid en dat moet betaald worden uit de portemonnee van Jan met de pet. Nee, roept een ander, dat is allemaal maar onzin om jullie geld uit de zakken te kloppen. Het klimaat doet wat het wil, er zijn wel grotere schommelingen geweest in het verleden. Maar hoe zit het dan met het milieu? Tja, in China kijken ze nergens naar dus wat kunnen wij als klein landje dan voor verschil maken? En staat die kleine Greta zich dan voor niets druk te maken? Nou, Greta is een toneelspeelster die propaganda maakt voor ultra links, Hitler gebruikte ook jonge blonde meisjes met vlechten voor zijn propaganda.

Een ander onderwerp is voeding. Vet eten is ongezond, Je krijgt er een hoge bloeddruk van, kans op een verhoogd cholesterol, het is slecht voor je hart en bloedvaten en overgewicht zorgt voor extra slijtage van je gewrichten. Maar nee, vet maakt je niet dik. Het zijn de koolhydraten die dat doen. En geraffineerde suiker is helemaal vergif voor je lichaam. Zowel voor je eigen lichaam als voor het milieu is het beter om te stoppen met het eten van vlees. Maar als we allemaal stoppen met het eten van vlees dan is veehouden niet meer interessant en krijgen we weer een probleem in de landbouwsector omdat zonder bemesting de grond uitgeput raakt. Je moet drie keer per dag eten met regelmatig tussendoortjes om gezond te blijven. Nee, Je moet minstens één keer in de week een dag vasten en eten als je honger hebt, ook als dat maar één keer per dag.

We moeten vertrouwen op de politiek. Wij hebben er zelf voor gekozen, Het Kabinet is representatief voor de keuze van het volk. Politici zijn per definitie allemaal oplichters. Zo gauw ze hun plaatsje in de regering hebben bereikt kan het grote graaien beginnen. Politici laten vaak een goed betaalde baan in de commerciële wereld aan hun neus voorbij gaan omdat ze zich in willen zetten voor het landsbelang. Ze zijn onderdeel van een complot, of ze zijn allemaal corrupt…

Zo kan ik nog een heel boek vol schrijven, maar ik denk niet dat jullie echt in geïnteresseerd zijn wat er soms allemaal rond gaat in die mallemolen in mijn hoofd. En misschien ben ik wel de enige die over zoveel verschillende zaken nadenkt, maar dat lijkt me sterk. Al die tegenstrijdigheden geven mij soms een beetje een gefrustreerd gevoel. Gelukkig heb ik geleerd om mijn gedachten los te laten, maar ik kan me zo voorstellen andere mensen hier aardig opgefokt van kunnen raken. Dan komt er nog bij dat wanneer je iets deelt op social media er bijna altijd wel iemand is die er een andere mening over heeft. Vaak ontstaan er dan discussies met argumenten die gebaseerd zijn op aannames en niet op kennis of ervaring. Regelmatig wordt er krachtige taal gebruikt om het gelijk te halen, maar als je dan vriendelijk doorvraagt worden ze boos. Er wordt ook vaak met wetenschappelijke bewijzen gestrooid die feitelijk niets of weinig met het onderwerp te maken hebben of niet echt goed onderbouwd zijn. Is het gek dat veel mensen in deze wirwar van informatie niet meer weten wat waar is of niet waar?
Het lijkt soms wel eens op een soort balletje-balletje met de waarheid. Veel bedrijven en instanties maken misbruik van de verwarring en de onzekerheid die hierdoor ontstaat. Ik zou er niet van opkijken als bepaalde bedrijven of organisaties opzettelijk tegenstrijdige informatie in de strijd gooien om te zorgen dat mensen uit angst of onzekerheid voor hun diensten kiezen of om hen extra te laten betalen. Verdeel en heers werkt niet alleen tussen verschillende bevolkingsgroepen, maar ook in ieders hoofd. Het is een vorm van stress, die het moeilijk maakt om helder te denken en de juiste keuzes te maken. Frustratie en onzekerheid maakt mensen makke schapen en gewillige werkezels. Als je maar bang genoeg bent om alles te verliezen want je hebt opgebouwd, werkt je makkelijker wat harder voor minder geld. Als je hierdoor wat vaker ziek wordt besef je dat je afhankelijk bent van de zorgverzekeraar. Die kan dan weer makkelijk zijn premie wat verder omhoog gooien. Omdat bijna alle financiële transacties via de bank moeten kunnen die ons ook van alles op de mouw spelden. Er wordt al gesproken over het betalen van rente over je eigen spaargeld, het moet toch niet gekker worden. De beste optie die we hebben in de strijd tegen deze uit melkerij is het massaal overstappen van de één naar de andere organisatie, met zijn allen het werk neer te leggen, of gewoon geen gebruik maken van een bepaalde dienst. Waarschijnlijk is de dreiging al voldoende om de prijzen te drukken.

De kunst van samenwerken, het beseffen dat we allemaal uniek zijn, maar van de andere kant ook allemaal met elkaar verbonden zijn, maak ons sterk. Eenheidsbewustzijn is een groot goed waar binnen het zenboeddhisme vaak over gesproken wordt, zoals het spreekwoord zegt: eendracht maakt macht. Ik las laatst een stuk (ik denk in De Gelderlander) over een aantal chauffeurs die langs verschillende transportbedrijven gaan om met andere chauffeurs te praten over betere werkomstandigheden, een beter loon en meer respect bij de bedrijven waar je moet laden en lossen. Ik heb niet gereageerd op die Facebook- post omdat ik al kan raden wat voor reacties erop zouden komen. In plaats van bijval en respect hoogstwaarschijnlijk ook veel papegaaiwerk van de excuses die de bazen en de in- en exportbedrijven als de waarheid aan hun chauffeurs hebben verkocht. Het is eigenlijk vrij eenvoudig, als de dieselprijs omhoog gaat wordt dit meegenomen in de kostprijs, als er tol geheven wordt gaat de prijs omhoog en als het arbeidsloon omhoog gaat kan dit ook meegenomen worden in dezelfde kostprijs, maar zoals veel bazen het doen geloven, kunnen ze dan ineens niet meer concurreren met de transportbedrijven uit Oost Europa. Geloof je nu werkelijk dat zij daar tijdens deze stijgende economie een boterham minder om eten? Laat die gasten maar flink doortrappen, dan hebben ze geen tijd om na te denken. Speel ze beetje tegen elkaar uit, bijvoorbeeld over het krijgen van een vaste wagen of niet, het schoonhouden van de wagen, de mooie ritjes, de schade die altijd een ander heeft gereden, etcetera. Want dat zijn op het moment voor veel chauffeurs de prioriteiten. En als je dan aan het eind van je salaris nog een stukje maand overhoudt vraag je gewoon of je wat meer uurtjes mag maken. Hard voor weinig en nooit chagrijnig….

Werkze en tot de volgende blog ,

Peter,
Zenchauffeur.

Nieuwe energie

“Een meester heeft meer fouten gemaakt dan dat een leerling ooit heeft geprobeerd”

Het leven is vallen en opstaan, en soms duurt het een tijdje voor je doorhebt dat je weer eens in een zelfde valkuil gevallen bent, en vaak kost het ook enige moeite dit te accepteren en omhoog te krabbelen. Ik heb net een heerlijke vakantie achter de rug waarin ik weer volledig tot rust gekomen ben. Deze vakantie heeft het me zeker twee weken gekost om alle spanning, onrust en negativiteit van de afgelopen periode los te kunnen laten. Het is me hierdoor duidelijk geworden dat ik het stiekem toch weer te ver heb laten komen.

Tweemaal daags twintig minuten mediteren is het advies wat ik van mijn lerares heb meegekregen, en als je het druk hebt driemaal daags. In theorie klinkt dat eenvoudig, in de praktijk werkt dat toch vaak anders, heb ik ervaren. Als je om 2:45 uur opstaat is het niet eenvoudig om wakker te blijven als je meteen gaat zitten mediteren. Als ik rond acht uur mijn pauze neem, dan zit ik tijdens het mediteren ook vaak te knikkebollen, dus mediteerde ik doorgaans alleen ’s avonds voor het slapen gaan. Door verschillende omstandigheden heb ik in de maanden voor mijn vakantie bijna alles wat ik geleerd heb in de afgelopen jaren links laten liggen. Drukke werkzaamheden, lastige onderhandelingen met de baas, (te veel) meegeleefd met de spanningen van collega’s en te weinig leuke dingen gedaan. Een tijdje niet gesport, minimaal gemediteerd en mezelf weer helemaal verloren in het social-media circus. Het is soms makkelijk om genot te verwarren met geluk, ik heb wat vaker een hapje en een sapje genomen dan goed voor me was met als resultaat een verminderde conditie en bijna 20 kilo in de plus.

Maar iedere dag is een nieuwe kans om opnieuw te beginnen. Vanuit rust zie je de dingen vaak weer helder. Mijn prioriteiten liggen weer anders en ik wil weer leven in plaats van overleven. Ik heb de draad weer opgepakt met sporten en al deed het wel even zeer, het geeft me weer een goed gevoel. Ik heb ook de draad weer opgepakt met meditatie en yoga, en ik voel dat het me weer rust en meer helderheid van geest geeft. Zelfs de inspiratie om te bloggen is weer teruggekomen. En zo kun je een terugval ook als een voordeel zien. In het proces zie je vaak niet dat je over je grenzen gaat en wat het je kost. In de volle vaart is het ook niet handig om ineens het stuur om te gooien. Gewoon rustig uitbollen en daarna de nieuwe route bepalen, net als met de vrachtwagen. Als je even stopt kun je de dingen overzien en neem je vaak betere beslissingen dan wanneer je maar blijft doorrazen.

Positief en met nieuwe energie weer aan slag dus. Met de intentie om deze keer beter op de valkuilen te letten, maar tevens met het besef dat dit heus niet de laatste keer zal zijn dat ik er in getrapt ben. Dat is de kunst van het leven denk ik. Je hoeft niet te leven als een heilige, zelfs monniken doen dat niet volgens mij want die brouwen vaak het lekkerste bier en maken de heerlijkste kazen. Van de ene kant gezond en bewust leven en de andere kant genieten van wat je lekker vind, liefst met mate(n) . De middenweg bewandelen zoals Boeddha het adviseerde. Op die manier wordt het leven kunst en ben jij een levenskunstenaar.

Tot de volgende blog en veel energie en positiviteit toegewenst,

Peter,
Zenchauffeur.

Samenwerken 2

De kracht van woorden kan soms erg groot zijn. Sinds de vorige blog over samenwerken heb ik in mijn nabije omgeving een aantal veranderingen waargenomen. Even collega-chauffeur van een ander transportbedrijf die ook even een handje meehelpt om het lossen voor iedereen eenvoudiger te maken. Een collega die de vrachtwagen deelt in de nacht, waarmee ik nu goed kan communiceren over aankomst en vertrektijden en aftanken. En een heftruckchauffeur op het DC die nu blijkbaar inziet dat vriendelijk vragen beter werkt dan dreigen. Het heeft voor mij het werk in ieder geval weer een stuk aangenamer gemaakt, het blijft soms hard werken, maar het is niet zwaar als het leuk is.

Helaas gaat het niet bij iedereen zo lekker. De ene collega komt briesend binnen, vuur in zijn ogen en stoom uit zijn oren omdat het niet gaat zoals hij wil. Een andere collega is zo aan het klagen dat hij niet eens hoort wat je zegt, maar gewoon doorgaat met zijn klaagserenade, en weer een andere collega loopt zich te beklagen bij iedereen (die het wel of niet wil horen) over zijn eigen collega’s. Natuurlijk mopperen we allemaal wel eens een keer. Iedereen moet wel eens stoom afblazen als de dingen even niet gaan zoals hij wil. En ik begrijp dat veel mensen soms zo in hun verhaal zitten dat ze niet horen wat de andere erop zegt. Wat ik heb geleerd is dat het een goed begin is om je er bewust van te zijn, naar jezelf te kunnen kijken en te denken: ben je weer bezig? Ik ben ook steeds meer gaan beseffen wat een impact zulk gedrag heeft op het samenwerken, en zelfs op de hele samenleving. Ik hoor soms wel eens zeggen, klagen hoort bij onze cultuur en dat heb ik ook altijd gedacht. Nu denk ik dat het misschien wel zo is, maar of we daar nu aan vast moeten houden is maar de vraag.

Klagen maakt meer kapot dan je lief is.

Waarom klagen we eigenlijk? Mensen klagen bijvoorbeeld over het weer, het is te koud, het is te warm, het is te droog, het is te nat, het is eigenlijk nooit goed. Het is zelfs zo ingeburgerd dat op het moment dat het gewoon goed gaat, op de vraag: hoe gaat het? vVaak wordt geantwoord: ik mag niet klagen. Alsof het tegenvalt dat er niet geklaagd kan worden. Op de emballage-afdeling werkt een sympathieke Portugees die meestal antwoord op de vraag: hoe gaat het? Door te zeggen: ‘normaal’…. ‘is oké’. In Frankrijk antwoorden ze vaak op de vraag ‘comment ça va?’ met de woorden ‘ça va’. Wat zoveel betekent als ‘hoe gaat het’?/ ‘het gaat’. Als je hier in Nederland antwoord met ‘het gaat’ krijg je vaak de vraag wat er aan de hand is. Het gaat goed of het gaat niet goed, gewoon ‘oké’ kennen we eigenlijk niet echt volgens mij. ‘Het gaat zijn gangetje’ komt nog het meest in de buurt denk ik. Geluk is tevreden zijn met wat is, heb ik geleerd. Dat wil niet zeggen dat alles gaat zoals je wilt, maar dat het goed is zoals het gaat. Maar vaak willen we alles onder controle hebben, we leggen de lat hoog en hebben daardoor weinig speling. Dit is niet altijd uit vrije keuze want vaak wordt de lat voor ons hoog gelegd en worden we uitgedaagd om op die manier maximaal te presteren. Een lichte mate van stress is gezond, adrenaline zet het systeem op scherp, en zo kun je optimaal functioneren. En het kan altijd beter. Maar met te veel stress gaan de prestaties er vaak keihard op achteruit. Je maakt fouten, raakt geïrriteerd, voelt je vaak opgejaagd. Je legt vaak eerst de schuld bij jezelf, dan bij de situatie, of bij de ander. Voor je het weet heeft alles en iedereen het gedaan. De ene gedachten na de andere komt in je op: Ik wil dit niet, het ligt niet aan mij, als die ander nu eens beter zijn best deed, ik heb niet het goede materiaal, wie spreekt dat dan ook zo af, allemaal gedachten die je niet helpen. Vaak werkt het beter om even een stapje terug te doen, dat kan door een rustmomentje, dat kan door meditatie, maar ook met humor kun je vaak de spanning wegnemen waardoor je beter kan relativeren. Soms moet iemand stoom afblazen, even zijn verhaal kwijt, maar dat is niet altijd even prettig voor de werksfeer.

Onlangs stond ik samen met een collega te lossen die stuiterde van de negatieve energie. Hij vond het niet normaal, en het nergens op slaan, en hij was er helemaal klaar mee. Ik heb hem even helpen lossen en ondertussen zijn verhaal laten doen, en gaandeweg kwam hij zelf tot de conclusie dat het eigenlijk nergens over ging. Ik attendeerde hem erop dat dit gedrag niet echt bevorderlijk is voor zijn gezondheid. Hij is al een paar keer naar het ziekenhuis geweest voor zijn hart, en zou zich beter niet zo druk maken. Hij vertelde me dat hij dat wel weet, maar dat het toch regelmatig misgaat. Als tip heb ik hem meegegeven eens goed naar zijn gedachten te kijken. Het moment dat je begrijpt dat jij niet je gedachten bent, maar dat je gedachten hebt, en dat je de keuze hebt om hier wel of niet in mee te gaan, dan ben je al een heel eind op de goede weg. Gedachten komen en gedachten gaan, door ze te observeren kun je leren te zien welke gedachten je helpen en welke niet. Stel jezelf eens regelmatig de vragen: is dat zo? Is het waar wat ik denk, helpt dit, lost dit iets op? Een yogalerares zei eens tegen mij: Als je op het treinstation staat en je moet naar het zuiden, en de trein naar het noorden komt langs, stap je dan op die trein?

Soms vreten de negatieve gedachten aan de eigenwaarde van de denker. Dit is het begin van een negatieve spiraal. Iemand maakt fouten, bekritiseert zichzelf, wordt onzeker, wil weer controle hebben, gaat de schuld buiten zichzelf zoeken, en dan heeft alles en iedereen er schuld aan dat hij of zij zich niet goed voelt. Men gaat dan vaak erg kritisch naar anderen kijken om zo zichzelf minder slecht te voelen. Wat dan vaak niet gezien wordt is dat juist dit gedrag veel weerstand opwekt bij de mensen in hun omgeving . In plaats van dat ze hulp krijgen worden ze vaak vermeden en in het slechtste geval zelfs tegengewerkt. Zelf heb ik jarenlang in dat cirkeltje rondgedraaid. Ik deed echt mijn best om mijn werk goed te doen, ik eiste te veel van mezelf, en mijn baas eiste daardoor ook veel van mij. Dit leidde regelmatig tot veel frustratie. Ik had veel overgewicht, een hoge bloeddruk, een hoog cholesterol, en ik had regelmatig last van benauwdheid. Ik had een zeer kort lontje wat er een paar keer bijna toe geleid heeft dat mijn huwelijk op de klippen liep omdat mijn vrouw van alles verkeerd deed in mijn ogen. Gelukkig heb ik er anders mee om leren gaan. Regelmatig sporten en mediteren helpen mij om de opgebouwde adrenaline kwijt te raken. Meer inzicht in mijn denkpatroon helpt me te kiezen welke gedachten ik aandacht wil geven en welke niet. Ik heb ook geleerd om duidelijker mijn grenzen te bewaken en aan te geven wanneer het emmertje vol begint te raken. Ik doof de lont nu lang voor de explosie.

Regelmatig kritisch naar je eigen gedrag kijken (zonder oordeel over wat je presteert) kan je een inzicht geven in wat voor collega je bent. Je werkt om te leven en je leeft niet om te werken, maar werken neemt toch een groot gedeelte van je leven in beslag, dus kan maar beter leuk zijn. En werken in een chagrijnige omgeving vindt niemand echt prettig toch? Fouten maakt iedereen, controle is een illusie, en gedrag is een keuze. Al is dat laatste niet altijd bij iedereen even bewust.

Tot de volgende blog, werkze, en #doeslief tegen je collega’s

Peter,
Zenchauffeur.

Inhalen

Volgens mij staat het bovenaan in de ergernis top 10 van de gemiddelde weggebruiker: vrachtwagens die langdurige inhaalmanoeuvres uitvoeren.

In een groot deel van ons land geldt gedurende bepaalde tijdsvakken een inhaalverbod voor vrachtwagens om nodeloos oponthoud hierdoor te voorkomen. Soms is het voor vrachtwagens toegestaan om in te halen, maar heeft het weinig nut omdat het te druk is. Ik kan me nog herinneren dat er voor het eerst een inhaalverbod voor vrachtwagens op de belangrijkste snelwegen ingevoerd werd, ik vond het toen maar onzin, net zo goed als de beperking om niet harder dan 80 km per uur te rijden. Als ik naar de hedendaagse verkeerssituatie kijk met de kennis en ervaring die ik ondertussen op gedaan heb, denk ik er nu toch heel anders over.

Het is natuurlijk rete irritant om een uur lang achter een andere vrachtwagen aan te rijden die 80 kilometer per uur niet eens haalt. Zelf zorg ik ervoor dat de cruisecontrol op 82 of 83 kilometer per uur staat. Loop ik dan in op mijn voorganger dan stel ik hem naar beneden bij. Wat mij al een tijdje opvalt is dat er steeds meer vrachtwagens 78 of 79 kilometer per uur lijken te rijden. De kans is groot dat hun teller precies 80 km per uur aangeeft en dat verschil in de mate van slijtage van de banden zit. Dit kan voor zover ik weet ongeveer 2 kilometer per uur verschil maken. Het is mij ook opgevallen dat er toch nog veel chauffeurs geen gebruik maken van de cruisecontrol. Vaak ontstaat hierdoor een jojo-effect: de snelheid varieert vaak tussen de 78en de 82 kilometer per uur. Meestal als dat wat langer duurt en ik de ruimte heb, ga ik er voorbij. Vaak merk je dan, omdat ik mijn cruisecontrol ook gebruikt tijdens het inhalen dat ze, al dan niet bewust, sneller gaan rijden. Hierdoor raak ik dan zelf verzeild in een langdurige inhaalmanoeuvre, en dat wil ik helemaal niet.

Voor de code 95 heb ik een cursus gevolgd: het nieuwe rijden, waar je geleerd wordt dat het brandstofverbruik van een vrachtwagen exponentieel stijgt als je harder rijdt dan 80 km per uur. De tijdwinst die je met een hogere snelheid denkt te behalen valt vies tegen. De meeste tijdwinst kun je behalen door je rit goed te plannen, defensief te rijden, efficiënt te laden en te lossen en met souplesse te manoeuvreren. Helaas voelt dit niet altijd zo, je hebt vaak het gevoel dat wanneer je laat bent je hard moet rijden om nog op tijd te komen. Maar om te beginnen, verloren tijd kun je niet inhalen. De ervaring heeft mij geleerd dat wanneer ik laat ben, ik juist rustig aan moet doen. Vaak komt er vertraging vanuit een situatie waarin iets fout is gegaan, en als je dan even niet goed oplet gaat er meer fout. Je raakt geïrriteerd, er ontstaat stress, je blik vernauwt en je verliest het overzicht. Daarbij reageer je dan vaak niet vanuit je verstand, maar vanuit je negatieve gevoel waarmee je weerstand opwekt bij andere weggebruikers. en dat kan dan weer leiden tot gevaarlijke situaties en soms zelfs ongevallen, wat voor veel meer mensen vertraging oplevert.

Bij mijn vorige baas had ik net een nieuwe auto gekregen met Adaptive Cruise Control. Een prachtige uitvinding, dat rijdt lekker relaxed, zeker in ons vlakke Nederland. Een klein nadeel is dat er automobilisten zijn die eerst persé alle vrachtwagens willen inhalen, dan pas laat uitvoegen (vaak tussen twee vrachtwagens door) en dan nog even remmen. Het systeem remt dan automatisch af, tenzij je snel ingrijpt. Met als gevolg dat de hele rij vrachtwagens achter je ook moeten remmen en er een jojo- effect ontstaat. Het hele concept van platooning(voertuigen die automatisch in colonne rijden) is in theorie heel erg mooi, maar of het op korte termijn in de praktijk gaat werken is maar de vraag. Zolang er nog voertuigen zijn die bestuurd worden door mensen blijf je volgens mij te maken hebben met onverwachte en onlogische beslissingen. Computers kunnen misschien sneller en effectiever reageren op bepaalde situaties, maar die zien ook niet alles van tevoren aankomen. Dus tot die tijd zullen we het als vrachtwagenchauffeurs en automobilisten samen moeten zien te rooien op onze soms wel hele drukke wegen.

Onlangs reed ik in alle vroegte achter een andere vrachtwagen op de invoegstrook naar de A58. In mijn spiegel zag ik twee collegiale chauffeurs ruimte maken door naar links te gaan. De vrachtwagen voor mij zat al op de snelweg toen ik nog in moest voegen en de voorste vrachtwagen van de twee die uitgeweken waren zat al naast mij op de linkerbaan. Om het hem niet al te lastig te maken hield ik wat in en gaf ik een seintje met mijn grootlicht zodat hij wist dat hij veilig naar rechts kon komen. Alhoewel de vrachtwagen voor mij al duidelijk sneller reed dan 80 kilometer per uur bleef hij gewoon doorrijden op de linkerbaan. Het gevolg een langdurige inhaalmanoeuvre. De tweede vrachtwagen op de linkerbaan bleef hem volgen. Ik zag hoe de vrachtwagen voor mij inhield en de eerste ging weer naar rechts. De tweede chauffeur vond het echter nodig om ook zijn voorganger weer in te halen, met ondertussen een twintigtal personenauto’s achter zich. Alhoewel er op dat moment geen inhaalverbod voor vrachtwagens van kracht was, vond ik het toch geen slimme actie want drie kilometer verderop splitst de snelweg weer. Ik kan me goed voorstellen dat door zulke acties automobilisten een hekel krijgen aan vrachtwagens. Wat de reden was voor die laatste chauffeur om zolang links te blijven rijden is mij een raadsel.

Ik denk dat het voor iedere professionele chauffeur goed is om na te denken over de gevolgen van zijn acties voor de andere weggebruikers. En stel je misschien af en toe eens de vraag: wat schiet ik er nu werkelijk mee op? Op links en doorrrr….. maar waarvoor?

Tot de volgende blog en veel geduld en inzicht toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur.

Samenwerken

We leven in een rare tijd, van de ene kant communiceren we onszelf helemaal suf via smartphone of computer, aan de andere kant hebben we totaal geen aandacht voor elkaar. Soms lijkt het wel of veel mensen in een cocon leven en niet zien wat er in een directe omgeving gebeurt.

Onlangs liep het een beetje mis op het distributiecomplex waar ik iedere dag moet laden en lossen. Na het lossen bij de supermarktfilialen nemen wij afval en emballage mee terug. Dit moeten we vervolgens lossen op het DC en netjes op de daarvoor aangewezen sporen zetten. Nu komt het wel eens voor dat het druk is bij de afvalafdeling, maar deze keer was het wel erg gek. Gedurende de nacht was er van alles door elkaar gezet, waardoor het steeds moeilijker werd om de emballage en het afval juist te scheiden zoals voorgeschreven. Vervolgens wordt het één voor het ander gezet en is het voor de medewerkers van die afdeling een bijna ondoenlijke taak om bijgewerkt te komen. Nietsvermoedend dokte ik bij aankomst op het buitenperron aan, de andere dokken waren bezet dus dan maar een stukje verder lopen. Op het moment dat ik bij de laadbrug aankwam en zag dat deze vol met rotzooi stond, werd ik onmiddellijk streng aangesproken door de heftruckchauffeur. Hij viel me aan op het feit dat ik nu net dát dok had uitgekozen. Ik vroeg waarom hij zo gestrest was en hij zei: kijk maar eens binnen wat een rotzooi jouw collega’s ervan maken. Toen ik binnenkwam in de loods begreep ik meteen zijn frustratie. alles stond door elkaar en omdat iedereen gewoon maar doorging met lossen liep de hele loods al snel vol, een emballage-infarct zal ik het maar noemen. Je kon het duidelijk aan zien komen dat binnen no-time niemand zijn kont meer zou kunnen keren, laat staan dat er ook maar iets gelost zou kunnen worden. Ik zag een mogelijkheid om snel wat ruimte te maken en een andere chauffeur pikte dat vlot op. Samen begonnen we wat dingen opzij te rijden en efficiënter te plaatsen, wat wegwerppallets richting de heftruckchauffeur zodat hij die buiten weg kon zetten, wat spullen op het daarvoor bestemde spoor, en zo begon er al wat ruimte te ontstaan. Maar nog voor we alles wat naar een ander spoor kon opgeruimd hadden begonnen andere chauffeurs daar hun rotzooi al weer weg te zetten. Ik moest eerst uit mijn slof schieten voor ze begrepen dat ze even moesten wachten. Binnen enkele minuten hadden we genoeg plaats vrij gemaakt zodat iedereen weer door kon.

Hetzelfde maak ik regelmatig mee in het verkeer. Iedereen is blijkbaar zo druk bezig met het zo snel mogelijk bereiken van zijn bestemming dat ze niet zien dat ze vaak zelf onderdeel zijn van de vertraging. Op de parkeerplaatsen van de supermarkten waar ik moet lossen is het vaak een gedrang van jewelste. Auto’s, fietsers, voetgangers, het maakt niet uit, iedereen heeft haast. Vaak zelfs met gevaar voor eigen veiligheid. Ik zeg wel eens voor de gein: sommige mensen hebben oogkleppen op en een plaat voor hun kop. Waar komt toch die haast vandaan? Zelfs bejaarde mensen lopen soms nog te jagen. Ik heb in de loop der jaren geleerd dat als je in zo’n situatie snel wilt zijn, je juist rustig aan moet doen. Je ziet dan veel beter wat de mogelijkheden zijn en je hebt meer tijd om hierop te anticiperen. Door oogcontact te maken en duidelijk te laten zien welke kant je op wilt kom je er samen meestal het snelste uit. En als je iemand even de ruimte te geeft zodat hij door kan maak je vaak een ander blij en dat geeft een goed gevoel.

Eigenlijk is het precies hetzelfde met je baan. Onlangs stond ik op het punt om bij mijn huidige baas te vertrekken. Er waren een aantal zaken die niet zo liepen als ik zou willen en ondanks dat hij vorig jaar beterschap beloofd heeft, is er weinig veranderd. Na een aantal gesprekken kwam ik erachter dat de wil om het te veranderen er wel is, maar dat het niet altijd zo eenvoudig is om het ingesleten spoor te verlaten om een nieuwe weg in te slaan. Maar waar een wil is, is een weg. We hebben goede afspraken gemaakt en dat bracht me op de gedachte mezelf af te vragen wat ik zelf kan doen om bij te dragen aan de veranderingen die ik graag zou willen zien. Het is heel erg makkelijk om te klagen, of te claimen, maar vaak ben je al dan niet bewust onderdeel van het probleem. Rustig blijven, de situatie goed inschatten en goed communiceren zijn de middelen die je hebt om er samen het beste van maken. Uiteindelijk willen we allemaal zo snel mogelijk ons doel bereiken.

Samenwerken of samen werken kan een groot verschil zijn. Als iedereen voor zichzelf bezig is gaat dat vaak ten koste van anderen. Men zegt niet voor niets: vele handen maken licht werk en twee weten meer dan een. Daarbij is het voor mijn gevoel zo dat als je samenwerkt het werk vaak veel leuker is, zelfs al is het een vervelend karweitje. Als iedereen alleen voor zichzelf bezig is zullen er volgens mij eerder conflicten ontstaan dan goede overeenkomsten. Maar door goed samen te werken zijn al vele vriendschappen ontstaan.

Tot de volgende blog en een goede samenwerking toegewenst,

Peter,
Zenchauffeur.

Nee

Gek eigenlijk dat het soms zo moeilijk is om zo’n kort woordje uit te spreken. Sommige mensen zijn er echt heel goed in, die zeggen op alles nee. Maar de meeste mensen zeggen liever ja. Soms kan het wel uitdagend zijn om ja te zeggen, vooral als je niet weet wat er precies gevraagd wordt, daarom is het in veel gevallen verstandig om eerst te vragen wat nu precies de bedoeling is. Je kunt dan je keuze maken gebaseerd op de informatie die je hebt gekregen, een teveel aan informatie daarentegen kan je keuze behoorlijk bemoeilijken. Soms is het goed om gewoon op je gevoel af te gaan en te vertrouwen op je intuïtie.

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat je bewust ja of nee zegt en beseft dat het altijd jouw keuze is. Veel te vaak heb ik naar mijn idee ja gezegd voordat ik nagedacht had en daar naderhand spijt van kreeg. Ik voelde het dan vaak zo alsof het niet mijn keus was, maar die van een ander. Vooral binnen mijn werk leverde me dat vaak veel frustratie op. Als je altijd maar ja zegt dan creëer je ook een verwachtingspatroon. Mensen denken dan, die zegt toch wel ja, en als je dan een keer nee zegt valt het tegen. Vaak krijg je dan een negatieve reactie, en om niemand teleur te stellen zeg je dan soms toch maar weer ja. Op deze manier word je een slaaf van het door jezelf gecreëerde verwachtingspatroon. Een van de redenen dat ik na 20 jaar bij mijn vorige baas vertrokken ben, is dat dit verwachtingspatroon wil wel erg hardnekkig was. Ik durfde eerst absoluut geen nee te zeggen uit angst voor represailles. Mijn ervaring was dat wanneer je een keer nee zei, er wel voor gezorgd werd dat je er spijt van kreeg. Dit werd meestal bewerkstelligd door je uit je comfortzone te halen. Bijvoorbeeld door werk wat niemand leuk vind, te veel of juist te weinig uren, of je vaste wagen een tijdje kwijt. Het viel mij op dat sommige andere chauffeurs, die er soms later bijgekomen waren, bepaalde werkzaamheden niet hoefden te doen zonder represailles als gevolg van hun weigering. Deze chauffeurs hadden van begin af aan nee gezegd bij bepaalde werkzaamheden. En als ze dan in tijden van nood toch een keer toe gaven dan werd dat zeer gewaardeerd. De conclusie die ik hieruit getrokken heb is dat je altijd bewust achter de keuze moet staan die je maakt. Alleen maar ja zeggen met de gedachte dat het je waardering op gaat leveren is, jezelf en de ander, voor de gek houden. Een ander groot nadeel van het niet bewust kiezen is dat wanneer het tegenvalt je makkelijk jezelf als slachtoffer gaat zien. Je zet je dan vaak af tegen de persoon die jou voor het blok heeft gezet. Iets wat ik zelf vaak gedaan heb en nog regelmatig om me heen zie gebeuren. Mensen die geen nee durven te zeggen, maar dan wel hun beklag doen bij iedereen die ze tegenkomen. Hier heeft niemand wat aan, integendeel het kan schadelijk zijn voor de werksituatie, of de relatie en uiteindelijk zelfs de gezondheid van de persoon die klaagt, alsook de mensen waartegen hij zijn beklag doet. Als je niet blij bent met de gevolgen van je keuze dan kun je volgens mij drie dingen doen:

  • Je gaat naar de persoon die het kan veranderen en vertelt je bevinden.
  • Je loopt er van weg.
  • Je staat achter je keuze en doet dat wat je moet doen alsof je het zelf bedacht hebt.

Klagen helpt niet en daar wordt niemand wijzer van. Overal nee op zeggen is ook niet altijd handig. Als je bepaalde werkzaamheden niet doet omdat je het moeilijk vindt zul je het waarschijnlijk ook niet snel leren. Als je altijd nee zegt tegen vervelende klusjes dan zadel je daar vaak een ander mee op. Het is niet fair om altijd maar de krenten uit de pap te pikken. Als je altijd nee zegt kun je verwachten dat je op jouw vragen ook altijd nee krijgt. Voor wat hoort wat, zegt men wel eens, en als dit goed in balans is dan kun je dit in gedachten nemen als het werk je een keer tegen staat.

Toen ik anderhalf jaar geleden bij een nieuwe baas ben begonnen heb ik me voorgenomen om vaker nee te zeggen. Ik kan wel zeggen dat dat niet meevalt. Ik heb iedere planner één op één uit moeten leggen wat mijn afspraken waren met de baas. Ik heb duidelijk aangegeven wat ik wel en wat ik niet wil doen. Desondanks werd er in het begin nog al eens een appel op mij gedaan en op die manier heb ik me goed kunnen oefenen in het nee zeggen. Ik ben niet te beroerd om iemand uit de brand te helpen, maar als het een pyromaan betreft kun je hem soms beter op zijn eigen blaren laten zitten zodat hij er misschien wat van leert.

Als je iemand anders een vraag stelt mag je verwachten dat hij dezelfde bewuste keuze maakt. Je wilt er graag op kunnen rekenen dat ja ook ja is en nee ook nee is. Als iemand ja gezegd heeft maar nee doet of andersom levert dat vaak veel frustratie op. Dit voelt als snel als bedrog, alhoewel het niet altijd bewust zo bedoeld is. En daar zit vaak een kern van veel miscommunicatie in Het vertrouwen in de ander brokkelt af en de relatie kan er door verstoord raken. Veel mensen doen mooie beloften, maar als puntje bij paaltje komt dan loopt het toch weer anders. Je zou dus kunnen stellen dat je aan de afspraken met die persoon niet veel waarde kan hechten. Een voordeel hiervan is dat je met een gerust geweten jezelf makkelijk kan onttrekken aan de afspraken die jij met die persoon gemaakt hebt en die jou niet meer passen. Op die manier ontstaat er een relatie van wederzijds wantrouwen en ook dat is een zekere balans. Persoonlijk vind ik het een onprettige situatie, maar door niet te vertrouwen op de afspraken die de ander met je maakt, maak je ze vaak wel veel bewuster en specifieker. Op die manier is het wanneer het misgaat duidelijker dat het niet om een misverstand gaat maar dat het een keuze is.

Nee klinkt vaak negatief, het houdt ook vaak een teleurstelling in voor degene die de vraag stelt. Maar de consequenties van een onbedoelde ja zijn vaak nog veel negatiever. En hou er rekening mee dat zwijgen vaak gezien wordt als toestemming. Kies bewust en sta dan achter de keuze die je gemaakt hebt, dat lijkt mij een goede vuistregel. En kom je om wat voor reden dan ook terug op je besluit, ga dan naar een persoon die er wat aan kan veranderen, want van klagen wordt niemand wijzer.

Tot de volgende blog en veel geluk toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur