Transport

Bijna dertig jaar geleden stapte ik voor het eerst in een vrachtwagen om hier mijn boterhammetjes mee te verdienen. Ik had van Hare Majesteit de Koningin mijn rijbewijs gekregen als dank voor het vervullen van mijn dienstplicht. Toen ik bij bakkerij Welten in Breda begon kon ik een stuur vasthouden en gas geven. Vooral dat laatste ging goed, onder het motto gang is alles en remmen is angst vloog ik iedere morgen over de binnenwegen rond Bergen op Zoom en Tholen. Na een jaartje toch maar een keer een chauffeursdiploma gehaald want de regeltjes werden strenger. Ik heb het overigens nog nooit hoeven tonen.

Vaak hoor je mensen zeggen dat vroeger alles beter was, en dat komt volgens mij omdat ze de leuke dingen onthouden en de minder leuke dingen voor het gemak vergeten. Toen ik begon te rijden hadden we geen mobiele telefoon of navigatiesysteem. Ik, en de meeste van mijn collega’s met mij, konden geen kaart lezen, dus een nieuwe route hield in dat je maar een paar dagen met een collega moest meerijden. Als je met problemen stond onderweg moest je het zelf maar uitzoeken. Voor de rest had je veel meer vrijheid dan nu omdat niemand enig idee had waar je uithing. Ik weet nog wel dat ze een vrachtwagen enkele dagen kwijt waren omdat de chauffeur hem mee naar huis had genomen toen hij ziek was. Hij had niets gemeld en nam de telefoon niet op. De wagens waren uitgerust met een tachograaf,  maar de eerste jaren bleef de schijf er gewoon heel de week in zitten. Na een controle kregen we een waarschuwing dat we ons aan de regeltjes moesten gaan houden.

Als ik kijk naar de evolutie van het transport dan zijn er veel dingen verbeterd. Maar het is niet alleen maar vooruitgang in mijn ogen. Met alle technologie is er veel speelruimte verloren gegaan. De vrijheid is in mijn ogen enorm beperkt. Als we in die tijd ’s morgens een beetje laat waren reden we met 120 km/u richting Zeeland. Dat dit niet meer kan vind ik niet verkeerd, ik heb ondertussen in Frankrijk een aantal ongelukken gezien met vergelijkbare bakwagentjes en er blijf weinig van zo’n cabine over bij een crash. De snelheidsbegrenzer was destijds een enorme tegenvaller, toen kwam de mobiele telefoon. In het begin leuk, maar nu kon je ineens te pas en te onpas extra taken krijgen. Maar vanwege de tachograafschijven moesten we dat wel binnen de tijd doen. Langzaam maar zeker verhoogde zo de werkdruk.

Niet lang daarna ben ik internationaal gaan rijden. Dit was een hele nieuwe manier van werken. Geen mobiele telefoons, want dat was te duur in het buitenland, zelf je route bepalen met de kaart en kijk maar hoe jij je verstaanbaar maakt. Gelukkig had ik een beetje Frans en Duits op school gehad, want in Frankrijk kom je doorgaans niet ver met de Engelse taal. Met de tachograafschijven leerde je creatief omgaan door je collega’s. Nederlanders stonden destijds bekend bij de gendarmerie als zeer goede maar ook frauduleuze chauffeurs. Het was vaak een kat en muisspel om slordigheidfoutjes te vinden in je administratie. Ik heb vaak het gevoel gehad dat oom agent wel aanvoelde dat er iets niet klopte, maar het niet direct kon vinden. Een beetje babbelen in zijn moedertaal hielp dan wel eens om de agent gunstig te stemmen en niet te ver door te zoeken. Aan het eind van de maand wist je waar je het voor deed. Dikke uren werken als je van huis was maakten het de moeite waard om vrouw en kinderen achter te laten. 

Tegenwoordig is het allemaal anders. Ik kan natuurlijk alleen maar uit mijn eigen ervaring spreken, maar ik hoor meer chauffeurs klagen. Enerzijds is het allemaal makkelijker geworden door de technologische ontwikkeling. Een kind kan de was doen, schakelen, kaartlezen, taalvaardigheid,  creatief met de tachograaf omgaan, allemaal overbodig. Het respect voor de chauffeurs is in mijn ogen in hetzelfde tempo gedaald als de technologie is ontwikkeld.  Je wordt steeds meer een rijautomaat. Steeds meer verantwoordelijkheden en risico’s worden afgewenteld op de chauffeur. Als ik vroeger een boete kreeg in Frankrijk in verband met gerommel met de rijtijden dan kreeg ik die van de baas terug. Nu wordt er op de minuut af gepland en maak jij een foutje, dan betaal je de volle bak zelf. De boetes hier in Nederland zijn gewoonweg absurd.  Als je iedere dag op de weg zit,dan ligt een klein foutje vaak op de loer. Net even een beetje te hard rijden of met je trailer door donker oranje omdat je iets te laat was met afremmen en een noodstop niet handig is. 

Alles moet snel en flexibel. Vandaag 15 diensturen en morgen na 4 uurtjes werken naar huis omdat er niets te doen is. Iedere maand je uren controleren of ze wel kloppen. Omdat ik in de winkeldistributie werk heb ik met twee planningen te maken en communicatie lijkt zeer complex te zijn in dit technologische tijdperk. Door slordigheden van de magazijnmedewerkers ben ik vaak extra tijd en energie kwijt aan het laden die ik vervolgens bij twee verschillende administraties moet declareren. Ik ben het een beetje beu. De lol is eraf, eerst was het een uitdaging, nu is het een dagelijkse afknapper. En ik ben niet de enige. Ik vraag me wel eens af of het tij nog keert. Ik werk deze maand nog uit en ga dan met onbetaald verlof. Vier maanden, een half jaar, ik weet het nog niet.  Even er tussenuit, bedenken of ik dit wel wil blijven doen tot mijn pensioen.  

Ik ga te voet naar Santiago de Compostella en ik hoop tegen de tijd dat ik daar ben te weten wat ik wil. Ik heb wel het idee opgevat om mijn terugreis te regelen via deze blog. Meerijden of zelf rijden dat maakt me niet uit. Ik neem mijn rijbewijs en chauffeurskaart mee op reis en als ik ergens in december of januari klaar ben met deze tocht kijk ik wel wat er mogelijk is. Misschien dat ik collega’s tegenkom die nog wel lol in hun vak hebben en kies ik er dan voor om toch te blijven rijden. Ik vind het jammer dat ons mooie vak verpest wordt door tijdsdruk, regeltjes en weinig respect voor de chauffeur. Maar misschien is dat alleen mijn ervaring maar. 

Tot de volgende blog, 

Peter,

Zenchauffeur.

Ik vertrek

Foto: wikipedia

Het gaat al een tijdje niet echt lekker. Thuis niet, op mijn werk niet en door het hele corona gebeuren zijn mijn grootste hobby’s sporten, zen en yoga ook niet meer zoals het was. Dit zorgt voor spanning en minder kans op ontspanning. Normaal geen probleem, dan doe ik het zelf, maar doordat ik in het begin van de crisis feitelijk twee uur eerder moest beginnen dan normaal ging het na drie weken racen om de winkels te bevoorraden mis. Ik moest voor vier uur beginnen vlak nadat de klok een uur  vooruit gezet was en dat viel me zwaar. Na drie weken heb ik een weekje rust genomen, maar dat was niet genoeg, denk ik. Langzaam maar zeker voelde ik me verder wegzakken. Ik ben iemand die graag zijn werk goed doet op alle punten. Dat wordt steeds lastiger als je moe en gestrest bent. 

Maar jij bent toch zen, zeggen sommige collega’s dan. Dat klopt, één van de dingen die centraal staan in zen is aandacht. Aandacht voor wat je doet, voelt en denkt. Door jezelf als het ware te observeren kun je leren inzien wat wel of niet goed voor je is. Dingen die je niet fijn vindt, kun je leren accepteren als ze nut hebben voor jou. Kun je ze niet accepteren dan heb je twee opties:  je verandert het, of je loopt er van weg. De eerste optie heb ik lang genoeg geprobeerd, nu ga ik voor de tweede optie.

Eerder al heb ik blogs geschreven over chronische stress. Dit zorgt voor een kort lontje. Stress ontstaat niet alleen door je gedachten, het is ook zo dat een lichamelijke prikkel je in de stressmodus kan brengen. Pijn, extreme temperaturen en (te) vroeg opstaan kunnen er aan mee werken. Vaak zijn het meerdere factoren die aan de bron liggen. Voor tijdelijk is dat geen probleem, maar als het langdurig is dan ga je steeds dieper de shit in. Uiteindelijk heb ik me maar ziek gemeld. Uit gesprekken met een psychologe, iemand van de GGZ en een Arbo-arts werd duidelijk dat ik weliswaar tegen een burn-out aan liep, maar dat ze me weinig wijzer konden maken op dat punt. Ik heb me er al behoorlijk in verdiept en het enige wat nodig is, dat is rust. Wat mij betreft niet in de zin van bankhangen en Netflixen, maar rust in mijn werk. Even een goede regelmaat en niet te veel verrassingen. Dus na overleg met mijn baas ben ik na twee weken weer aan de slag gegaan. Vervolgens twee weken gewerkt en na een aanvaring met een planner weer ziek thuis. Twee weken thuis en vervolgens weer begonnen en het ging bijna meteen op alle fronten weer mis. Ik wil er mee stoppen.

Een ander onderdeel van rust is het thuisfront. Als daar alles koek en ei is, kun je wel een deukje lijden. Maar als het ook daar begint te wringen, dan gaat het bij elkaar optellen. Op een dag dat ik in mijn eigen bankje op zolder enigszins depri Netflix zat te kijk zag ik de film The Way. Het gaat over een Amerikaanse oogarts wiens zoon zijn studie opgeeft om de Camino te lopen, de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. De eerste dag dat hij loopt, komt hij in een storm terecht en overlijdt. Toen zijn vader het lichaam kwam identificeren vertelde de agent hem dat hij zelf de route al een paar keer heeft gelopen en dat het hem veel gebracht heeft. Daarop besluit de vader dat hij zijn zoon laat cremeren en in zijn plaats, samen met de as, de Camino gaat lopen. Deze film sprak me zo aan dat ik dacht: dat ga ik doen. 

Dat weekend kwam bij mij het inzicht om alles los te laten en te gaan lopen. Het leven dat ik nu heb maakt mij niet gelukkig. Na 30 jaar hebben mijn vrouw en ik het allebei wel een beetje gezien. Toen ik het haar die maandag vertelde, zag ik iets van opluchting. Ik ben de laatste tijd niet zo’n gezellige vent natuurlijk en mijn vrouw ziet mij ook liever gelukkig. Anderzijds denk ik dat zij zonder mij ook gelukkiger is.

Ik ga lopen. Ergens tussen de twee- en tweeënhalfduizend kilometers. Geen idee hoe lang ik er precies over ga doen. Ik laat alles achter, ik regel het wel zo dat mijn vrouw en mijn twee reeds volwassen nog thuiswonende kinderen in het huis kunnen blijven wonen. En wat er straks voor mij overblijft, vind ik nu minder belangrijk. Ik kan later altijd nog een paar jaar internationaal gaan rijden. Ik hoop op mijn tocht te ontdekken wat mij gelukkig maakt.

Tot dan Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Het nieuwe abnormaal

Toen ik laatst onze minister-president hoorde zeggen: het nieuwe normaal, kreeg ik spontaan een koude rilling over mijn rug. De eerste reactie van de regering op de uitbraak van het virus in Brabant begreep ik helemaal. Een beslissing die is ontstaan in een levensbedreigende onbekende situatie, gewoon even pas op de plaats maken en kijken wat veilig is, het leek me de meest logische reactie. Dat de situatie langer dan een paar weken zou duren had ik niet verwacht. Niet dat het voor mij persoonlijk heel veel verschil maakte, want ik moest gewoon door blijven werken. Sterker nog, in de eerste weken moest er echt wel een tandje bij. Maar niet naar zenles, niet sporten en geen sauna vond ik toch wel een beetje jammer. Ook had ik voor mijn verjaardag een etentje met mijn kinderen in gedachten; helaas was dat niet mogelijk. Gelukkig ken ik een goede Indiase kokkin die voor ons een heerlijke maaltijd heeft verzorgd.

De eerste drie weken waren heftig, omdat iedereen druk aan het hamsteren was, maar daarna werd het rustig. Sterker nog, doordat er eerder gelost mag worden bij de winkels verloopt mijn eerste rit wel prettig. Normaal rijd ik namelijk iedere morgen net tegen spitsuur over de Moerdijkbrug, en met een beetje pech mag ik dan aanschuiven tot voorbij Hendrik Ido Ambacht. Door de lockdown was dit al die tijd geen probleem. De mensen die wel op de weg waren gaven me wat vaker ruimte dan normaal. Het viel me ook op dat heel veel mensen met winkelwagentje gewoon terug brachten naar de ingang van de winkel, zelfs nu ze er geen muntje in hoeven te doen.

Langzaam maar zeker wordt het huisarrest voor steeds meer mensen opgeheven. Het wordt weer drukker op de weg, het is gedaan met de rust, de eerste files ontstaan alweer. Wel mooi om te zien dat het dus blijkbaar niet de vrachtwagens zijn die de file veroorzaken, zoals sommige mensen vaak suggereren. Toen ik afgelopen maandagmorgen in Ridderkerk op de parking kwam, zag ik ineens overal winkelwagentjes staan. Het nieuwe normaal is gewoon geworden en we gaan nu terug naar het oude asociale zelfzuchtige leventje zoals veel mensen het gewend zijn. Ik wil niet zeggen dat iedereen alleen maar voor zichzelf bezig is, maar we hebben samen toch wel een redelijk egoïstische maatschappij gecreëerd. Ieder voor zich en God voor ons allen, alleen is die God grotendeels al een tijdje buitenspel gezet volgens mij. De mensen die ik in de winkel tegenkom lijken nog meer dan voorheen in hun eigen bubbel te leven. Als ik door de winkel loop zonder winkelwagentje, met alleen mijn vrachtbrief in de hand, dan word ik wisselend met boze of met bange blikken aangekeken: hoe durf je zonder winkelwagen rond te lopen. Op Facebook ben ik verschillende malen in een discussie beland omdat mensen vonden dat ik maar wat te makkelijk over de regeltjes dacht. Grappig te bedenken dat deze mensen hoogstwaarschijnlijk vanuit huis werken of (tijdelijk)werkeloos zijn, terwijl ik me iedere dag naar het front mag begeven. Word je ook nog eens uitgemaakt voor toetsenbordridder.

Dat zet mij weer aan het denken over wat nu eigenlijk normaal is. Je hoort veel mensen zeggen dat ze bang zijn voor de economische gevolgen van de lockdown, ik hoor eigenlijk niemand zeggen wat de schade zou kunnen zijn voor de gezondheid of de samenleving op zich. Iedereen is bang dat bedrijven failliet gaan, dat ze niet meer naar het favoriete kroeg kunnen, dat ze straks hun baantje kwijt raken, of er op een andere manier financieel op achteruit gaan. We zijn druk met handjes wassen, deurknoppen desinfecteren, mondkapjes scoren, maar er wordt betrekkelijk weinig gesproken over de veerkracht van een gezond lichaam. Ik ga zelf de strijd aan met open vizier, ik ondermijn mijn weerstand niet met nodeloze angst of stress, ik maak mijn handen niet kwetsbaar door ze continu van hun natuurlijke beschermlaag te ontdoen door middel van chemicaliën en ik blijf me verbonden voelen met mensen, al is het op de wettelijk verplichte afstand. Het leven in een steriele maatschappij waar iedereen in zijn eigen bubbel leeft, lijkt mij de moeite niet waard.

Samen is het toverwoord dat nu gebruikt wordt, samen moeten we het doen, maar wel op anderhalve meter afstand. Samen werken of samenwerken, er is een groot verschil in betekenis mogelijk door de ruimte die tussen de woorden zit. Samenwerken houdt in dat iedereen zijn steentje bijdraagt aan een gezamenlijk doel. Samen werken sluit niet uit dat het ieder voor zich is. En daar zit hem de crux volgens mij. De grote leiders van deze tijd zijn drukker bezig met het verrijken van zichzelf dan met het zorgen voor de mensen die de arbeid leveren om die rijkdom te kunnen genereren. Geld is belangrijker dan geluk. Cijfers zeggen tegenwoordig meer dan gevoel. Weten dat je iets goeds gedaan hebt voor een ander maakt een mens gelukkig, maar volgens mij is dat gevoel bij sommige mensen vervangen door goed, beter, best, met cijfers en geld. Logisch eigenlijk want al vanaf de kleuterschool leren we dat diegene met de beste cijfers door de leerkrachten geprezen wordt. Met mooie rapportcijfers heb je altijd een stapje voor, maar of je dan een beter mens bent …

De tijd dat het gras van de buurman groener was heb ik achter me gelaten, alhoewel ik soms nog wel eens denk, dat zou ik ook wel willen. Ik gun iedereen het zijne, maar als ik percentueel gezien meer belasting moet betalen dan iemand die per maand meer salaris krijgt dan wat ik per jaar verdien dan krab ik me toch even achter de oren. Ik heb helaas geen dure accountant tot mijn beschikking die dat voor me regelt. Afgelopen week kreeg ik een brief thuis van het pensioenfonds. Er stond in dat mijn pensioen gaat uitbetalen als ik 68 wordt. Vrij vertaald staat er in dat het pensioen een stuk lager kan uitvallen als iedere chauffeur zijn pensioen haalt. Dertig jaar geleden is mij een goed pensioen beloofd en zelfs de kans om op mijn 55e (twee jaartjes nog) met de vut te gaan. Je zou kunnen zeggen dat ik dus zoals het er nu voor staat 13 jaar vrijheid in heb moeten leveren voor het algemene nut, en dan moet ik nog zien dat ik het haal. Als ik dan hoor dat wat een KLM-topman binnenrijft, wat blijkbaar nog niet genoeg is want zijn Franse collega verdient meer, dan krab ik me weer achter de oren. En dan komt de vraag … Moet de KLM gesteund worden met overheidsgeld?

Het is nu Hemelvaartsdag, en als ik naar de hemel kijk ervaar ik de rust. Is al dat vliegen wel zo nodig? Is het niet gek dat een vlucht naar Barcelona net zo duur is als een ritje met de taxi naar de binnenstad, is dat normaal? Vrachtwagens met goederen kachelen héél Europa door, omdat handelaren op die manier subsidie kunnen vangen, is dat normaal? Boontjes worden ingevlogen vanuit Tunesië, aardappelen komen per boot uit Israël en onze Nederlandse boeren krijgen de schuld van milieuvervuiling, is dat normaal? Als niet-vitale werknemers thuis blijven is er ineens ruimte genoeg op onze Nederlandse snelwegen. Je kunt je dan als vrachtwagenchauffeur weer bezighouden met zaken als zuinig en dus ook milieuvriendelijk rijden. Er is minder stress door minder oponthoud en ik ben erg benieuwd naar de cijfers van het aantal ongevallen in de lockdown periode. Ik denk dat die drastisch gedaald zijn.

Ik begrijp dat iedereen zijn vrijheid van bewegen belangrijk vind in deze tijd. Maar als we allemaal in ons eigen cocon willen leven dan is er volgens mij weinig ruimte over voor vooruitgang. Kijk maar naar de snelweg. Als iedereen maar weer in de auto stapt staan we zo weer volop in de file. Als iedereen met heel het gezin naar de supermarkt gaat, is de winkel al snel zo vol met winkelwagentjes dat niemand meer fatsoenlijk zijn boodschappen kan doen. Wanneer sommige mensen een te grote hap van de koek nemen, blijven er slechts kruimels over voor de rest. Soms is het een klein offer, soms een wat groter, maar als iedereen zijn best doet om samen te werken dan komen we er wel.

Een beetje minder ik en een beetje meer wij, als dat het nieuwe normaal is wordt iedereen blij.

Tot de volgende blog Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Business as usual

Het is weer even geleden dat ik een blog geschreven heb over mijn zenbeoefening als vrachtwagenchauffeur. De coronacrisis heeft ook op mij een behoorlijke impact gehad. Niet omdat ik in lock-down zat (alhoewel mentaal misschien wel een beetje), maar juist omdat ik het zo druk had. Voor de winkeldistributie waren de eerste weken van de ‘intelligente’ lock-down topdrukte, alsof Pasen en Kerstmis in één week vielen. Intelligent tussen aanhalingstekens, want het was net of mensen gek geworden waren, althans, gekker dan tijdens het oude normaal. Pleepapier was niet aan te slepen. De pallets wc-papier die ik bij een filiaal loste werden meteen in de winkel gezet en konden vervolgens gelijk leeg retour als ik klaar was met het lossen van de rest van de vracht. In mijn vorige blogs heb ik daar het een en ander over geschreven en al is er weinig veranderd, ik heb het idee dat de druk nu wel wat van de ketel is. Steeds meer mensen komen uit lock-down. Het wordt drukker op de weg. De curve van piekdrukte in de winkels waar ik ’s morgens kom lijkt af te vlakken. De vervroegde starttijd blijft nog, maar ondertussen is mijn interne klok alweer gelijk gezet.

Kort na het verzetten van de klok is mijn begintijd vervroegd omdat de winkels hun goederen dan eerder in de vakken kunnen zetten. De wekker moest ineens drie kwartier vroeger gezet worden, samen met de zomertijd betekende dat 1:45 uur vroeger opstaan. Toen ik nog internationaal reed had ik totaal geen regelmaat, de laatste twee jaar is mijn begintijd bijna iedere dag hetzelfde: 6 uur op zondag en 4:15 uur door de week. Met ongeveer 11 uur werk per dag is dat best te doen. Mijn wekker gaat door de week om 2:45 uur, maar dat is 1:45 uur gerekend in wintertijd. En daar ging het volgens mij mis. Extra veel werk, weinig tijd voor pauze en volledig uit mijn ritme ben ik uiteindelijk gestopt met mediteren. Zenles, sport en yoga kon ook ineens niet meer, dus dan maar een beetje klussen of voor de tv hangen met een hapje en een sapje. Op zich niks mis mee, maar na een tijdje begint bij mij het lontje dan vanzelf weer een stuk korter te worden.

Lichaam en geest beïnvloeden elkaar continu. Ik heb me ver genoeg in de werking van stresshormonen verdiept om te weten dat stress veroorzaakt kan worden door je gedachten, waardoor je lichaam reageert met aanmaken van adrenaline en cortisol. Maar als je lichaam in de stress raakt door bijvoorbeeld kou, pijn of slaaptekort dan beïnvloedt dit ook je gedachten. Je wordt alert op gevaar, althans dat is de oerfunctie van je brein. In de praktijk betekent dat vaak dat je je makkelijk aangevallen of tekort gedaan voelt en daardoor misschien (te) assertief, of soms zelfs agressief reageert op iets wat je normaal niet stoort. Dit veroorzaakt dat weer een tegenreactie in je omgeving en voor je het weet zit je in een negatieve spiraal. Het verstoren van je biologische ritme heeft eenzelfde effect, kijk maar naar iemand met een jet-lag. Ik heb ook geleerd dat je minder hersencapaciteit gebruikt als je in je routine zit. Je werkt als het ware op cruise control en kan dus energie besparen waardoor je actieradius groter wordt. Word je uit die routine gehaald maar moet je toch dezelfde prestaties leveren gaat dit ten koste van andere activiteiten. Ik merkte bijvoorbeeld dat ik tijdens het klussen soms erg slordig was en iedere keer mijn gereedschap kwijt was. Mijn berekeningen klopten ook niet helemaal waardoor mijn fietsenschuurtje toch iets breder is geworden dat gepland.

De rust is gelukkig weer terug aan het keren. Zen en sport komen langzaam uit de lock-down en ik hoop dat de yogalessen binnenkort ook weer in een of andere vorm plaats kunnen vinden, misschien buiten in het park of zo. Iedere crisis heeft de potentie voor nieuwe groei. Ik denk dat er in een korte tijd een heleboel nieuwe doe-hetzelvers bij gekomen zijn. Ook het thuiswerken is op een hoger level gekomen. Pop-up take-out food restaurants zijn een nieuwe ontwikkeling en de thuis-filmindustrie is ook wereldwijd in opmars, mede mogelijk gemaakt door apps als TikTok. Het nieuwe normaal hoeft zo gek nog niet te zijn, alhoewel ik mijn bedenkingen heb bij bepaalde beperkingen, maar dat is mijn kijk op de wereld. Voorlopig in ieder geval rustig opbouwen naar het gewone leven. En hopelijk ontstaat er nu een nieuwe, betere, gezondere en gelukkigere business as usual.

Tot de volgende blog, Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Collega’s bedankt voor de inzet

Mijn eerste volle week Corona-gekte zit erop. Eindelijk weekend, maar ik kan niet naar de sportschool, niet naar zenles en naar de kroeg ging ik sowieso al niet meer. Mijn vrouw is aan het werken want die werkt in de supermarkt, twee van de drie kinderen werken ook nog steeds en die andere logeert in het huis van oma die al een paar weken vast zit in Turkije, dus ik ben home alone. Wat ga ik met al die vrije tijd doen? Hoeveel mensen zullen op dit moment soortgelijke gedachten hebben? 

Afgelopen week heb ik veel uitersten meegemaakt. Enerzijds worden chauffeurs bij bepaalde bedrijven behandeld alsof ze de pest hebben, anderzijds hebben (vaak dezelfde bedrijven) de chauffeurs juist keihard nodig om te kunnen blijven draaien. De angst zit er goed in en er zijn bedrijven die de chauffeurs niet eens toestaan om naar het toilet te gaan… zoek het maar uit. Op de parkeerplaatsen van de winkels is het extra druk door de vele hamsteraars en sommigen kijken helemaal nergens na. Nadat ik afgelopen week, tijdens het achteruit manoeuvreren in een smal pijpje, met pijn en moeite enkele van dit soort opgejaagde angsthazen had zien te ontwijken had ik er even de P in. Terwijl ik stond te lossen kwam er een vrouw onder de deur van de trailer door bij de laadklep staan en ik dacht nog: wat nu weer. Deze vrouw bedankte mij en mijn collega’s. Mede namens haar oude moeder en veel van haar vriendinnen bedankte ze ons, omdat we ervoor zorgen dat er ondanks alles toch voldoende spullen in de schappen blijven komen. Welgemeend en oprecht, en dat voelde goed. Mijn slechte bui was meteen over.  Wat fijn dat iemand in deze crisis toch dankbaarheid kan tonen. Dus bij deze breng ik dit bedankje over aan al mijn collega’s die dit lezen.

Wat ik denk dat er bij veel mensen gebeurt, is dat er eerst vooral angst is. Wat gebeurt er? Wat betekent dit voor mij, wordt ik ziek, ga ik dood? Het mooie van zen is dat je leert te beseffen dat we allemaal ziek worden en doodgaan, het is gewoon een kwestie van tijd. Niemand overleeft het, als je dit kunt accepteren dan is er minder angst en kun je van de tijd die je hier op deze aardkloot rondloopt maar beter genieten. En wat is er dan belangrijk: genoeg wc-papier in huis? Dat is iets voor schijters, dat is pure angst volgens mij. Vroeg of laat gaat dit besef bij iedereen doordringen en dan komt de berusting. Je kunt dan loslaten wat was en vooruit gaan kijken. Loslaten is voor veel mensen lastig want dat houdt in dat je weer na moet gaan denken, de zekerheid van het bekende is weg, en als ik iets geleerd heb in de afgelopen jaren is dat je sterk moet zijn om onzeker te durven zijn. Het niet weten en toch je zelfvertrouwen bewaren is een uitdaging. Je ziet dan ook dat veel mensen erg druk bezig zijn met het bedenken van oorzaken, gevolgen en redenen van deze crisis, en meningen over de reactie van onze leiders en onze medemensen hierop. Binnen zen leren we gewoon te accepteren wat is. Niet weten, niet te veel bedenken, gewoon accepteren wat is en daar naar handelen. Dat wil niet zeggen dat je niets doet, integendeel, maar je verzet je niet tegen wat er gebeurt en daardoor ga je meer mee in de flow. Het leven wordt binnen zen ook wel eens vergeleken met water, een rivier stroomt maar één kant op, je kunt hier tegenin proberen te zwemmen, je kunt je mee laten voeren of je kunt leren surfen op de stroming. 

Als je hebt geaccepteerd dat het nu eenmaal is zoals het is, kun je er maar beter het beste van zien te maken. Nu alles voor veel mensen abrupt tot stilstand is gekomen zie je ineens allerlei mooie initiatieven ontstaan. De rust en verveling zorgen voor creativiteit en nieuwe inzichten. Nu de tredmolen tot stilstand gekomen is, zoeken mensen naar een andere vorm van zingeving in hun leven in plaats van  alleen maar hard werken en veel financiële rijkdom proberen te vergaren. Het idee dat dit wereldwijd gebeurt geeft me een warm gevoel van binnen. Zou dit een globale bewustzijnsverruiming teweeg kunnen brengen? Het besef dat we allemaal onderdeel zijn van één organisme. Wat er nu al gebeurt is dat al op veel plekken over heel de wereld de natuur hersteld. De milieuproblemen worden zo door moeder aarde zelf opgelost zou je kunnen zeggen. Het Coronavirus zou op die manier als een auto-immuunsysteem kunnen fungeren voor de natuur, want als je in gedachten een beetje uit kunt zoomen zijn we als mensheid uiteindelijk maar een parasiet op de pels van dit hemellichaam. 

Als er geen angst meer is voor de onzekerheid en je kunt accepteren dat het voor iedereen hetzelfde is, dan kan het zijn dat je kijk op de situatie verandert. Het virus maakt geen onderscheid, arm of rijk, groot of klein, dik of dun, man of vrouw, wit, zwart of geel, het enige verschil zit volgens mij in de conditie die je hebt als je ermee besmet raakt. Stress zorgt ervoor dat je auto-immuunsysteem op een laag pitje komt te staan wat je veel vatbaarder maakt, dus maak je niet al te druk. Iedere crisis is een nieuw begin, en wie weet wat voor moois deze crisis uiteindelijk oplevert. Mensen verbinden als ze een gezamenlijke vijand hebben, en als je het goed bekijkt is het virus nu de vijand van de gezamenlijke wereldbevolking. Grenzen vervagen zo en samen kunnen we deze vijand bestrijden, ieder op zijn eigen manier misschien, maar we kunnen van elkaar leren. En als dit virus zo’n eenwording kan bewerkstelligen dan is dit niet alleen een vloek, maar ook een zege. Wie weet wat dit betekent voor onze toekomst.  

Sterkte, en maak je niet gek, Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Coronagekte

Half Nederland hoeft vandaag niet naar zijn werk. Toch is het nog behoorlijk druk op de weg. Dat is volgens mij deels omdat er veel mensen niet met het openbaar vervoer willen, maar grotendeels ook omdat de mensen ondanks het advies van de regering toch blijven hamsteren. Op de parkeerplaats in Ridderkerk zag ik vanmorgen om 7:30 uur een vrouw rennen met haar winkelwagen alsof ze al te laat was. Een andere vrouw liep met haar winkeltassen onder de arm schuifelend richting de winkel met een bak koffie recht voor zich uit alsof ze recht uit bed kwam. Wat bezielt die mensen toch? Misschien is het verveling, te veel tijd om na te denken en jezelf bang te maken. Ik heb daar geen tijd voor, ik heb het hartstikke druk. Als zombies komen ze op je af met hun winkelwagentjes voor zich uit duwend. Auto’s staan geparkeerd op de meeste onmogelijke plekken. Probeer daar als vrachtwagenchauffeur maar eens zonder schade langs te komen. Met oogkleppen op en een plaat voor de kop rijden ze volle parking op en weten het dan ineens niet meer. Waanzin ten top.

Toch ben ik wel benieuwd hoe het straks verder gaat na deze pandemie. De mensen die nu nog aan het werk zijn dat zijn over het algemeen ook diegene waarbij al een tijd de werkdruk veel te hoog is en de verloning veel te laag. Bizar eigenlijk als je bedenkt dat juist deze mensen nu nog een extra tandje bij moeten zetten om de andere mensen te verzorgen, bevoorraden of beschermen. Het ironische ervan vind ik nog wel dat aan het eind van de maand de helft van mijn loon gebruik gaat worden om de thuiszitters mee te betalen.

En wat doen die mensen zoal… die gaan hamsteren. Die blokkeren mij de weg naar de losplaats om dan in de winkel hun beklag te doen dat de schappen leeg zijn. En als ik dan vanavond nog even na een lange werkdag boodschappen wil gaan doen voor het avondeten pak ik waarschijnlijk zelf op een lege plek.Gelukkig zorg ik er zelf altijd al voor dat ik voldoende eten in huis heb.

Het is van de zotte als je het bedenkt, de regering probeert op allerlei manieren om de verspreiding tegen te gaan en iedereen zoekt de drukte op. De volgende stap van de regering is waarschijnlijk precies de maatregel waar iedereen bang voor is. Ik zou een oproep willen doen aan iedereen: gebruik je verstand. Angst is een slechte raadgever en stress ondermijnd het auto-immuunsysteem wat je zo keihard nodig hebt om jezelf te beschermen tegen de virus.

En nog een vraagje misschien, help de mensen die aan het werk zijn. Ga alsjeblieft niet op de losplaats staan Omdat er geen parkeerplaats in de buurt is, de meeste mensen hebben alle tijd want ze hoeven toch niet naar het werk. En een stukje wandelen is goed voor je, de sportscholen zijn voorlopig toch nog wel dicht. En als vrachtwagen zich in een benarde positie bevindt waaruit hij zit met moeite moet manoeuvreren loop dan niet gewoon door met je winkelwagentje maar blijf even staan en geef de chauffeur de ruimte. Even meekijken is helemaal fijn. Per slot van rekening is de chauffeur ook voor u bezig.

En voor alle collega’s, keep it cool, laat je niet gek maken.

Peter, zenchaffeur

Gezondheidscrisis

Een vreselijk gevaarlijk virus waart rond. Vooral in Brabant is het prijs en de ophokplicht is begonnen. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt totdat ze preventief gaan ruimen. Humor is volgens mij één van de beste manieren om met zo’n crisissituaties om te gaan, alhoewel je vaak moet oppassen dat je niemand kwetst. De natuur heeft zo zijn manieren om overpopulatie tegen te gaan, en ook al is het virus ontworpen door mensen zoals sommige complottheorieën beweren, dan is het altijd nog de menselijke natuur die dit teweeg gebracht heeft. Alle maatregelen ten spijt, de natuur doet wat ze wil. De beste manier om door deze crisis heen te komen is op de natuur te vertrouwen en dat houdt vaak in dat de sterksten (of de slimsten) het overleven. We zijn allemaal van nature uitgerust met een magnifiek systeem om met virussen om te gaan, alleen is dit, vaak door een verkeerde leefstijl, ernstig verzwakt. Ik kan erover meepraten want de afgelopen maanden ben ik tot tweemaal toe geveld door een griepvirus.    

Het afgelopen jaar ben ik minder bewust met mijn gezondheid bezig geweest en dat is te merken. Als je jong bent heb je veel veerkracht, maar naarmate je ouder wordt gaat de rek er een beetje uit. Door bewuster te gaan leven kun je dit prima opvangen en een jaar of vijf geleden ben ik daarmee begonnen. Mijn gezondheid ging meteen met sprongen vooruit, na vier jaar waren nagenoeg al mijn klachten verdwenen en ik was topfit. Tot ik in 2019 alles weer een beetje losliet. Minder mediteren, minder tijd voor sport, een extra hapje en een extra sapje en tegen de winter waren bijna alle kwaaltjes weer terug. Weer te yzwaar, kortademig, meer stress, slecht slapen, mijn conditie was ook niet echt meer optimaal en ik voelde me depressief. Ergens in november moest ik na een eerste rit afhaken. Met een gewone verkoudheid werk ik doorgaans gewoon door, maar deze keer had ik echt geen energie meer. Zelfs de gang naar het toilet kostte me minstens een half uur, zolang duurde het  voor ik genoeg fut had om op te staan. De daarop volgende maanden ben ik aan het kwakkelen geweest tot ik weer thuis zat met griep. Dit heeft me gemotiveerd om weer eens enthousiast aan mijn gezondheid te werken.

Ziek zijn is in de transportwereld altijd een moeilijk punt is mijn ervaring. Als je niet half dood bent kun je gewoon werken. Stoere mannen, barre gaanders, mannen van staal, tot het fout gaat. De afgelopen jaren heb ik veel leeftijdgenoten onderuit zien gaan. Stoere kerels die het maar maf vonden als ik over sporten begon en me zelfs uitlachten als ik zei dat ik onderweg mediteer.  Ze lachten ook omdat ik zelf mijn prakkie kookte onderweg, omdat ik dan in ieder geval een gezonde maaltijd kon koken in plaats van uit de magnetron te eten of in verleiding te komen om iets te veel sapjes te nuttigen in de routier. Hartaandoeningen, diabetes, hoge bloeddruk, obesitas en zelfs overlijden door een iets te feestelijke leefstijl, en dat allemaal nog lang voordat de pensioengerechtigde leeftijd bereikt is. En die pensioenlat wordt ook steeds hoger gelegd. Hard werken, dan kun je straks genieten… Als je er dan tenminste nog bent. Helaas is het blijkbaar niet echt in het belang van veel transporteurs om een gezonde levensstijl te stimuleren, anders werd daar wel meer aandacht aan besteed. In mijn ogen is de mentaliteit nog steeds gebaseerd op de situatie van 30 jaar geleden waar de chauffeur weinig aan zijn hoofd had en veel vrijheid had, wat het zware werk compenseerde. 

Eerlijk is eerlijk, de fysieke belasting is een stuk minder door o.a. elektrische pompwagens en andere hulpmiddelen, maar dit zorgt er weer voor dat veel collega’s weer weinig fysieke inspanning leveren en veel stilzitten, wat ook weer niet goed is voor je lichaam. De mentale inspanning is in mijn ogen verveelvoudigd en er is veel minder tijd om dit te compenseren. De steeds strakker wordende planning, drukke wegen, veel meer toezicht, hogere kwaliteitseisen van de klant, meer vereiste kennis en in verhouding steeds lagere beloning zorgen er in mijn ogen voor dat de werkdruk erg verhoogd is. De een gaat daar makkelijker mee om dan de ander. Veel collega’s roepen wel eens lachend: de chauffeur heeft het altijd gedaan, en zo voelt het ook vaak. Stress is voor veel mensen zo gewoon geworden dat ze niet eens merken hoe gestrest ze zijn. Het uit zich niet alleen in een gespannen houding, stress manifesteert zich in mijn ogen op veel verschillende manieren. Ik heb een collega die altijd vriendelijk en vrolijk is, maar die fouten bij de vleet maakt. Hij loopt op een rit van 5 uur een heel uur uit en weet niet waardoor.             

De beste bescherming tegen een virus is een goed functionerend auto-immuunsysteem. Door stress en een ongezonde leefstijl wordt dit ondermijnd. Als vrachtwagenchauffeur kom je overal en ben je daarom veel kwetsbaarder dan wie dan ook. Zorg goed voor jezelf, eet gezond, en geen stress, want zonder chauffeurs staat alles stil.    

Sterkte, en hou je taai, Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Een heel nieuw jaar

Gek eigenlijk als je er over nadenkt. Iedere dag sta je op en ga je weer slapen en de volgende dag is meestal niet veel anders dan de andere. Vroeger was het weekend heilig, maar tegenwoordig is dat geen vast gegeven meer. Mijn weekend is vanaf donderdag tot en met zaterdag dus op zondag begint mijn werkweek. Tegen het eind van het jaar is dat ineens weer heel anders. Omdat ik altijd al met levensmiddelen rond heb gereden zijn de feestdagen normaliter topdrukte. Dit jaar ben ik meer thuis geweest met de feestdagen dan de voorgaande dertig jaar, en ik vond het helemaal niet vervelend. Ik hou wel van de hectiek die zulke dagen voor het transport met zich meebrengt. Enerzijds veel werk, anderzijds lekker rustig op de weg omdat veel mensen vakantie nemen in deze periode. Dus je kunt lekker doorrijden en makkelijk centjes verdienen, want het wordt allemaal dubbeldik betaald.

De feestdagen noemen ze ook wel dagen van bezinning, maar de commercie heeft deze dagen omgedoopt tot dagen van onbezonnenheid. Haast en hebzucht staan hoog in het vaandel en de leuze vrede op aarde is omgedoopt tot ont-aard vreten. Genot wordt verward met geluk en verdieping komt door te diep in het glaasje te kijken. Zelf heb ik een Bourgondische inslag en hou dus wel van lekker schransen met een stevige borrel erbij. Zoals het momenteel vaak populair gezegd wordt: op tijd een happie en een sappie en het komt allemaal prima in orde. De bezinning komt later wel als je op de weegschaal gaat staan. Waarna een ander dan een roept: liever te dik in de kist, dan weer een feestje gemist.

De donkere dagen voor kerstmis waren dit jaar voor mij wel erg donker. Eerst een hardnekkige griep die er zowel fysiek als mentaal flink inhakte, gevolgd door een plotseling overlijden in de familie. En dan lijkt het leven soms ineens op een slechte film, waarbij je de bioscoop niet uit mag. Door zen heb ik geleerd ook de vervelende dingen in het leven te accepteren en daarbij te bedenken dat alles maar tijdelijk is, maar soms… Uit de modder groeit de lotus, waarbij de lotusbloem voor schoonheid en zuiverheid staat omdat ze zich van alle modder heeft ontdaan en heerlijk geurt als ze in bloei staat. Af en toe heb je wat rust nodig om tot bezinning te komen, maar het kan ook fijn zijn als iemand je een handje helpt. Iemand die een lichtje schijnt in die donkere bioscoop waardoor je de weg naar buiten vindt, weg uit die slechte film.

We knallen het jaar uit, een oud ritueel om de boze geesten te verdrijven. Maar wie staat er nog wel eens bij stil wat die boze geesten nu eigenlijk zijn? Is het misschien dat veel mensen last hebben van te weinig licht in hun leven waardoor ze te zwaar tillen aan de last die ze dragen? De boze geesten zijn dan vaak gedachten die extra ballast veroorzaken. Zijn er werkelijk boze geesten, entiteiten of energieën die ons parten spelen? Of is het juist dat in de natuur tijdens de winter alle groei tot stilstand is gekomen en er kracht wordt verzameld om in het komende voorjaar weer te kunnen groeien en bloeien?

Aan alles komt een eind. Zoals de dode bladeren in het bos mest zijn voor nieuwe groei kunnen ook de problemen die je ervaart je helpen om verder te groeien in het leven. Je moet ze dan wel eerst loslaten en laten verteren. Wanneer er vervolgens wat licht op valt kan de nieuwe groei ontstaan.

Voor mijn gevoel zijn de donkere dagen nu wel voorbij. Nieuwe energie stroomt door mijn lichaam en ik heb er weer zin in. 2019 was niet echt een goed jaar voor mij, maar 2020 geeft me nu al een goed gevoel. Ik wens voor iedereen dat dit jaar voorspoed brengt en geluk.

Een zeer gelukkig nieuwjaar toegewenst,

Peter,
Zenchauffeur.

Eenheid

De eenwording van Europa leek mij destijds een geweldige stap vooruit op alle fronten. Weg met die grenzen, van Breda naar Antwerpen ging je vroeger voor mijn gevoel naar een heel andere wereld met grenscontrole, andere verkeersborden, een heel ander wegdek zelfs. We gingen in die tijd wel eens op zondag naar Meerseldreef of Baarle Nassau om te tanken, sigaretten te halen en broodjes te kopen omdat de winkels in België op zondag open waren. Als kind was ik gek op de smoelentrekkers, zure snoepjes die op dat moment in Nederland volgens mij niet verkocht werden.

De grensposten zijn nu verdwenen, het wegdek is (redelijk) gelijk getrokken, en er is vrije handel tussen de Europese landen. Het is een stuk drukker geworden op de weg. Maar daar houdt het grootste verschil voor het transport ook op volgens mij. Brandstofprijzen zijn nog steeds overal anders, de verkeersborden zijn ook niet allemaal hetzelfde en ieder land kent zijn specifieke regeltjes als het gaat over goederentransport. Sterker nog, ieder land (behalve Nederland) heeft zijn eigen tolsysteem. Sommige vrachtwagens rijden hierdoor met een tiental tolkastjes op de voorruit. De door Brussel verplicht gestelde tachograafkaart heeft in ieder land een andere prijs en Nederland spant hiermee de kroon. De rij- en rusttijden wetgeving wordt in de verschillende landen anders geïnterpreteerd en de boetes verschillen dag en nacht. Het loon van een Oost-Europese vrachtwagenchauffeur die internationaal rijdt ligt een stuk lager dan het loon van zijn collega uit het westen van Europa.

Eén Europa riep bij mij het beeld op van eenheid. Eenheidsbewustzijn is iets wat binnen Zen centraal staat en Non-dualisme is iets wat ik zeer interessant vind, maar wat de meeste vrachtwagenchauffeurs weinig zal boeien, dus ik zal er niet teveel over uitwijden. Waar het in het kort op neer komt is het denken in de wij-vorm in plaats van de ik-vorm. En dat principe werkt ook op lokaal, landelijk, continentaal of globaal niveau. Als je met een groep iets afspreekt en binnen die groep vormen zich kleinere groepjes die onderling weer andere afspraken maken en binnen die groepjes zijn er individuen die hun eigen gang gaan ongeacht de afspraken die in de groep gemaakt zijn, gaan er vaak dingen mis. Toch is dit precies wat er gebeurt in mijn ogen. Er is in de transportwereld veel scheef getrokken doordat er misbruik gemaakt wordt van goedkope krachten, onder andere door allerlei ingewikkelde constructies. Om dit te voorkomen zijn er allerlei extra maatregelen genomen die de kosten voor eerlijk transport weer hoger maken. Er wordt gefraudeerd zodat de inzettijd van de chauffeur maximaal kan worden benut om op die manier de transportprijs zo laag mogelijk te houden. Hierdoor moeten de regels weer strakker worden aangetrokken, de boetes verhoogd, en zo wordt de druk voor een hardwerkende chauffeur steeds hoger.

Een aantal jaren geleden vroeg ik me al af of de Europees parlementariër die uit Litouwen komt ook voor de helft van het loon werkt (of aanwezig is) dan dat de Nederlandse afgevaardigde doet. De lonen van de Nederlandse vrachtwagenchauffeurs gaan nauwelijks omhoog in verband met de concurrentiepositie ten opzichte van het oosten, maar wat heb ik daar als nationaal chauffeur mee te maken? Van de andere kant willen ze het aantal uren dat een chauffeur per dag mag werken terugbrengen, maar wat heeft een internationaal rijdende vrachtwagenchauffeur daar nu aan? Zou het niet gewoon wijzer zijn om voor internationaal transport een nieuwe cao te bedenken? Een Europees cao met gelijke lonen voor gelijk werk of je nu Nederlander, Duitser Pool of Litouwer bent. Het leven is onderweg voor iedereen even duur, en op het moment dat onze oostelijke collega’s duurder worden zullen ze ook beter moeten presteren om rendabel te zijn. Gelijke monniken, gelijke kappen.

Wat ik me ook al lang afvraag is waarom ieder land zomaar zijn eigen tol mag heffen. Eén Europa met één tolsysteem is volgens mij ook technisch veel handiger. Volgens mij slijt het Roemeense asfalt net zo snel als het Franse wanneer er een vrachtwagen overheen rijdt. Hetzelfde geldt voor brandstof, boetes, verkeersregels en tekens, wetgevingen rond belading, regels voor het rijden in het weekend, noem maar op. Samen willen we handel drijven en dit gaat nu eenmaal voor een groot gedeelte over de weg en met vrachtwagens. De kans is dan volgens mij wel groot dat het transport over lange afstand verandert en er misschien minder buitenlandse chauffeurs in de binnenlanden rondcrossen waar ze de weg niet kennen. Maar ja, wie ben ik?

Tot de volgende blog, Keep on trucking,
Peter,
Zenchauffeur.

Hard voor weinig,

En nooit chagrijnig, zo luidt het gezegde onder chauffeurs. Dat laatste is helaas niet altijd waar. Nu de boeren en de mensen van het grondverzet in opstand gekomen zijn, gaan er weer veel discussies over het loon van de vrachtwagenchauffeur en het aantal uren dat hiervoor gewerkt moet worden. Bijna 30 jaar geleden reed ik zes dagen in de week voor een broodfabriek , tussen de 12 en 15 uur per dag. Een huis gekocht, getrouwd en net ons derde kind op de wereld gezet, en toen kwam ik ineens financieel klem te zitten omdat mijn vrouw buiten haar schuld om haar baan kwijtraakte. Meer uren werken was geen optie en in de bakkers cao was ook geen ruimte voor een hoger uurloon.

Internationaal transport was op dat moment voor mij de beste optie om in mijn eentje te gaan verdienen wat we voorheen met tweeën bij elkaar harkten. Door wat creatief om te gaan met de papieren registratiemiddelen van die tijd kon je 24/7 werken als je dat wilde. Het loon was ook een stap vooruit. Ik ben in loonschaal E3 begonnen en dat was per uur net iets minder dan ik voorheen volgens de bakkers cao verdiende, maar dat veranderde met snelle stappen van een half jaar naar E5 en een jaar later E6. Daarbij kreeg ik een riante onkostenvergoeding voor iedere dag die ik onderweg was. Ondanks veel financiële tegenvallers heb ik destijds in mijn uppie toch voldoende geld verdiend om op tijd de rekeningen te blijven betalen.

Toen de kinderen allemaal op school zaten verveelde mijn vrouw zich weleens en wilde graag weer aan de slag. En een beetje extra inkomen was mooi meegenomen, want een vakantie naar het buitenland zat er niet altijd in. Met iets meer dan 20 uur werk kon ze haar huishoudelijke werkzaamheden en de zorg voor de kinderen goed combineren. Op het moment dat de financiële crisis er bij veel mensen flink inhakte, hadden wij weinig zorgen. Het enige verschil voor mij was dat door mijn werkgever de lat wat hoger gelegd werd, maar dat vond ik aanvankelijk wel een leuke uitdaging.

De regels werden strakker aangetrokken, tijden werden scherper gesteld, extra’s als bijvoorbeeld de eindejaarsuitkering gingen eraf, steeds meer boetes werden op de chauffeurs afgeschoven, maar we hadden er allemaal begrip voor want de één na de andere concurrent ging failliet terwijl wij stevig in het zadel zaten. Er werd minder naar het welzijn en de voorkeuren van de chauffeur gekeken en er werd steeds vaker een logische berekening gemaakt met als resultaat minder prettige werktijden en meer loze (onbetaalde)uren onderweg. Het loon steeg niet meer jaarlijks vanwege de harde concurrentie uit het oosten van Europa en je kon steeds minder uren maken door strengere controles. Ook ruim na de crisis is dit zo door blijven gaan.

Nu de crisis achter de rug is en de oneerlijke concurrentie van onze oostelijke collega’s aan banden gelegd wordt zou het logisch zijn dat de duimschroeven wat losser gedraaid worden. Er is een nijpend tekort aan goede chauffeurs en je kunt in principe overal aan de slag. Toch gaan de lonen niet echt omhoog en roepen veel transporteurs dat ze anders de deuren wel kunnen sluiten. Als de diesel duurder wordt gaat de transportprijs omhoog, dus als de lonen omhoog gaan zou dat ook het logisch gevolg zijn. Hogere transportprijzen stimuleren een betere logistieke planning en dat kan er weer voor zorgen dat chauffeurs minder loze uren hebben en minder vaak ingezet worden als parttime magazijnmedewerker.

Hard voor weinig is het credo, maar is dat echt wat je wil? Als internationaal vrachtwagenchauffeur heb je waarschijnlijk heel andere verwachtingen van je werktijden dan een chauffeur binnenland . Als je in het buitenland na 8 uurtjes werken stilstaat heb je wel heel véél vrije tijd onderweg of je planning laat je dagritme in een nachtritme overlopen door met dagen van 20 uur te rekenen. Een chauffeur binnenland die iedere dag naar huis gaat denkt daar mogelijk anders over, of hij moet het thuis niet naar zijn zin hebben.

Als je ziet wat je als vrachtwagenchauffeur aan verantwoordelijkheden hebt en welke risico’s je loopt dan is het salaris in mijn ogen niet in verhouding. Bijvoorbeeld een fabrieksarbeider of magazijnmedewerker in ploegendienst heeft meer regelmaat, doorgaans minder verantwoordelijkheden en loopt minder risico’s op boetes of zware ongelukken dan een vrachtwagenchauffeur. Volgens mij hoeven ze ook niet zoveel tijd in bijscholing te steken, en als dat wel zo is gebeurt dat doorgaans binnen de werktijd. Ik heb al van verschillende kanten gehoord dat vrachtwagenchauffeur één van de zwaarste beroepen is op zowel fysiek als mentaal vlak. Brandweer en politie stonden ook in dat rijtje, maar ik vind dat moeilijk te vergelijken, want die werken altijd in teamverband terwijl de meeste chauffeurs er vaak in hun ééntje voor staan. Bij de meeste cao’s gaan ze uit van 36 of 38 uur terwijl een chauffeur vaak eerst een gemiddeld 40 uur per week op de teller moet zetten voor hij overuren betaald krijgt. Een week van 20 uur gevolgd door een week van 60 of vice versa levert niets extra’s op bij veel bedrijven.

Momenteel werk ik in de winkeldistributie en ik kan niet zeggen dat ik het slecht heb. Ik werk ongeveer 50 uurtjes in de week waarvan 5 op zondag en samen met de 23 uur die mijn vrouw werkt kunnen we het financieel best bolwerken. De drie kinderen die (weer) thuis wonen dragen bij in de kosten en we hebben een klein spaarpotje. Ik had me dit 20 jaar geleden iets anders voorgesteld. Bijna 30 jaar bij dezelfde vrouw, het huis hebben we een jaar later gekocht, nooit echt gekke financiële sprongen gemaakt en geen dure hobby’s of zo. Als ik de door mij gewerkte uren in porties van 36 uur over mijn loopbaan zou verdelen dan kon ik al met pensioen, maar ik mag voorlopig nog 15 jaar doortrappen. Niet dat ik me beklaag, maar het plaatje klopt niet helemaal in mijn ogen. De groep van chauffeurs van boven de 50 wordt steeds groter terwijl ik in verhouding weinig jonge aanwas zie, maar dat kan aan de branche liggen waarin ik werkzaam ben. Ik zie ook steeds meer leeftijdsgenootjes die met fysiek of mentaal niet meer trekken. Een tia hier, een burn-out daar, een hartinfarct of een hernia, diabetes, hoge bloeddruk, overspannen, hoog cholesterol, astma, c.o.p.d. noem maar op, maar aan het werk ligt het niet….. Neu, ik laat me niet kennen, ik ben een taaie, ik ga gewoon door, en dan weer een dodelijk ongeval of gewoon een advertentie in de krant met de tekst véél te jong van ons heengegaan.

Hij ging hard voor weinig….

Tot de volgende blog en veel wijsheid en een goede gezondheid toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur

Helemáál naar de klote

Als ik heel eerlijk ben moet ik zeggen dat ik er soms geen bal meer van snap. Misschien komt het omdat ik overal maar een beetje van af weet en nergens echt in gespecialiseerd ben. Misschien komt het omdat ik de verkeerde bronnen heb. Misschien ben ik te goed van vertrouwen, maar op het moment zijn er zoveel tegenstrijdigheden dat ik niet meer weet wat ik moet geloven. Het gekke is dat andere mensen blijkbaar veel meer zekerheid hebben over bepaalde onderwerpen dan ik. Alhoewel, als ik dan vragen begin te stellen kom ik er vaak achter dat ze zich vasthouden aan een strohalm. Ik verbaas me al een aantal jaren over de groeiende agressie en de waanzinnige acties in het verkeer alsook het vaak asociale gedrag van mensen in het algemeen. Als ik me tijdens mijn meditatie weer eens bewust wordt van de grote hoeveelheid tegenstrijdige informatie die ik die dag binnen heb gekregen, krijg ik wel een beetje een idee hoe het komt dat mensen gefrustreerd raken.

De wereld gaat om zeep, het klimaat is op hol geslagen, alle dieren sterven uit, de halve wereld staat in de fik en de andere helft gaat waarschijnlijk verzuipen. We moeten flink investeren in duurzaamheid en dat moet betaald worden uit de portemonnee van Jan met de pet. Nee, roept een ander, dat is allemaal maar onzin om jullie geld uit de zakken te kloppen. Het klimaat doet wat het wil, er zijn wel grotere schommelingen geweest in het verleden. Maar hoe zit het dan met het milieu? Tja, in China kijken ze nergens naar dus wat kunnen wij als klein landje dan voor verschil maken? En staat die kleine Greta zich dan voor niets druk te maken? Nou, Greta is een toneelspeelster die propaganda maakt voor ultra links, Hitler gebruikte ook jonge blonde meisjes met vlechten voor zijn propaganda.

Een ander onderwerp is voeding. Vet eten is ongezond, Je krijgt er een hoge bloeddruk van, kans op een verhoogd cholesterol, het is slecht voor je hart en bloedvaten en overgewicht zorgt voor extra slijtage van je gewrichten. Maar nee, vet maakt je niet dik. Het zijn de koolhydraten die dat doen. En geraffineerde suiker is helemaal vergif voor je lichaam. Zowel voor je eigen lichaam als voor het milieu is het beter om te stoppen met het eten van vlees. Maar als we allemaal stoppen met het eten van vlees dan is veehouden niet meer interessant en krijgen we weer een probleem in de landbouwsector omdat zonder bemesting de grond uitgeput raakt. Je moet drie keer per dag eten met regelmatig tussendoortjes om gezond te blijven. Nee, Je moet minstens één keer in de week een dag vasten en eten als je honger hebt, ook als dat maar één keer per dag.

We moeten vertrouwen op de politiek. Wij hebben er zelf voor gekozen, Het Kabinet is representatief voor de keuze van het volk. Politici zijn per definitie allemaal oplichters. Zo gauw ze hun plaatsje in de regering hebben bereikt kan het grote graaien beginnen. Politici laten vaak een goed betaalde baan in de commerciële wereld aan hun neus voorbij gaan omdat ze zich in willen zetten voor het landsbelang. Ze zijn onderdeel van een complot, of ze zijn allemaal corrupt…

Zo kan ik nog een heel boek vol schrijven, maar ik denk niet dat jullie echt in geïnteresseerd zijn wat er soms allemaal rond gaat in die mallemolen in mijn hoofd. En misschien ben ik wel de enige die over zoveel verschillende zaken nadenkt, maar dat lijkt me sterk. Al die tegenstrijdigheden geven mij soms een beetje een gefrustreerd gevoel. Gelukkig heb ik geleerd om mijn gedachten los te laten, maar ik kan me zo voorstellen andere mensen hier aardig opgefokt van kunnen raken. Dan komt er nog bij dat wanneer je iets deelt op social media er bijna altijd wel iemand is die er een andere mening over heeft. Vaak ontstaan er dan discussies met argumenten die gebaseerd zijn op aannames en niet op kennis of ervaring. Regelmatig wordt er krachtige taal gebruikt om het gelijk te halen, maar als je dan vriendelijk doorvraagt worden ze boos. Er wordt ook vaak met wetenschappelijke bewijzen gestrooid die feitelijk niets of weinig met het onderwerp te maken hebben of niet echt goed onderbouwd zijn. Is het gek dat veel mensen in deze wirwar van informatie niet meer weten wat waar is of niet waar?
Het lijkt soms wel eens op een soort balletje-balletje met de waarheid. Veel bedrijven en instanties maken misbruik van de verwarring en de onzekerheid die hierdoor ontstaat. Ik zou er niet van opkijken als bepaalde bedrijven of organisaties opzettelijk tegenstrijdige informatie in de strijd gooien om te zorgen dat mensen uit angst of onzekerheid voor hun diensten kiezen of om hen extra te laten betalen. Verdeel en heers werkt niet alleen tussen verschillende bevolkingsgroepen, maar ook in ieders hoofd. Het is een vorm van stress, die het moeilijk maakt om helder te denken en de juiste keuzes te maken. Frustratie en onzekerheid maakt mensen makke schapen en gewillige werkezels. Als je maar bang genoeg bent om alles te verliezen want je hebt opgebouwd, werkt je makkelijker wat harder voor minder geld. Als je hierdoor wat vaker ziek wordt besef je dat je afhankelijk bent van de zorgverzekeraar. Die kan dan weer makkelijk zijn premie wat verder omhoog gooien. Omdat bijna alle financiële transacties via de bank moeten kunnen die ons ook van alles op de mouw spelden. Er wordt al gesproken over het betalen van rente over je eigen spaargeld, het moet toch niet gekker worden. De beste optie die we hebben in de strijd tegen deze uit melkerij is het massaal overstappen van de één naar de andere organisatie, met zijn allen het werk neer te leggen, of gewoon geen gebruik maken van een bepaalde dienst. Waarschijnlijk is de dreiging al voldoende om de prijzen te drukken.

De kunst van samenwerken, het beseffen dat we allemaal uniek zijn, maar van de andere kant ook allemaal met elkaar verbonden zijn, maak ons sterk. Eenheidsbewustzijn is een groot goed waar binnen het zenboeddhisme vaak over gesproken wordt, zoals het spreekwoord zegt: eendracht maakt macht. Ik las laatst een stuk (ik denk in De Gelderlander) over een aantal chauffeurs die langs verschillende transportbedrijven gaan om met andere chauffeurs te praten over betere werkomstandigheden, een beter loon en meer respect bij de bedrijven waar je moet laden en lossen. Ik heb niet gereageerd op die Facebook- post omdat ik al kan raden wat voor reacties erop zouden komen. In plaats van bijval en respect hoogstwaarschijnlijk ook veel papegaaiwerk van de excuses die de bazen en de in- en exportbedrijven als de waarheid aan hun chauffeurs hebben verkocht. Het is eigenlijk vrij eenvoudig, als de dieselprijs omhoog gaat wordt dit meegenomen in de kostprijs, als er tol geheven wordt gaat de prijs omhoog en als het arbeidsloon omhoog gaat kan dit ook meegenomen worden in dezelfde kostprijs, maar zoals veel bazen het doen geloven, kunnen ze dan ineens niet meer concurreren met de transportbedrijven uit Oost Europa. Geloof je nu werkelijk dat zij daar tijdens deze stijgende economie een boterham minder om eten? Laat die gasten maar flink doortrappen, dan hebben ze geen tijd om na te denken. Speel ze beetje tegen elkaar uit, bijvoorbeeld over het krijgen van een vaste wagen of niet, het schoonhouden van de wagen, de mooie ritjes, de schade die altijd een ander heeft gereden, etcetera. Want dat zijn op het moment voor veel chauffeurs de prioriteiten. En als je dan aan het eind van je salaris nog een stukje maand overhoudt vraag je gewoon of je wat meer uurtjes mag maken. Hard voor weinig en nooit chagrijnig….

Werkze en tot de volgende blog ,

Peter,
Zenchauffeur.

Nieuwe energie

“Een meester heeft meer fouten gemaakt dan dat een leerling ooit heeft geprobeerd”

Het leven is vallen en opstaan, en soms duurt het een tijdje voor je doorhebt dat je weer eens in een zelfde valkuil gevallen bent, en vaak kost het ook enige moeite dit te accepteren en omhoog te krabbelen. Ik heb net een heerlijke vakantie achter de rug waarin ik weer volledig tot rust gekomen ben. Deze vakantie heeft het me zeker twee weken gekost om alle spanning, onrust en negativiteit van de afgelopen periode los te kunnen laten. Het is me hierdoor duidelijk geworden dat ik het stiekem toch weer te ver heb laten komen.

Tweemaal daags twintig minuten mediteren is het advies wat ik van mijn lerares heb meegekregen, en als je het druk hebt driemaal daags. In theorie klinkt dat eenvoudig, in de praktijk werkt dat toch vaak anders, heb ik ervaren. Als je om 2:45 uur opstaat is het niet eenvoudig om wakker te blijven als je meteen gaat zitten mediteren. Als ik rond acht uur mijn pauze neem, dan zit ik tijdens het mediteren ook vaak te knikkebollen, dus mediteerde ik doorgaans alleen ’s avonds voor het slapen gaan. Door verschillende omstandigheden heb ik in de maanden voor mijn vakantie bijna alles wat ik geleerd heb in de afgelopen jaren links laten liggen. Drukke werkzaamheden, lastige onderhandelingen met de baas, (te veel) meegeleefd met de spanningen van collega’s en te weinig leuke dingen gedaan. Een tijdje niet gesport, minimaal gemediteerd en mezelf weer helemaal verloren in het social-media circus. Het is soms makkelijk om genot te verwarren met geluk, ik heb wat vaker een hapje en een sapje genomen dan goed voor me was met als resultaat een verminderde conditie en bijna 20 kilo in de plus.

Maar iedere dag is een nieuwe kans om opnieuw te beginnen. Vanuit rust zie je de dingen vaak weer helder. Mijn prioriteiten liggen weer anders en ik wil weer leven in plaats van overleven. Ik heb de draad weer opgepakt met sporten en al deed het wel even zeer, het geeft me weer een goed gevoel. Ik heb ook de draad weer opgepakt met meditatie en yoga, en ik voel dat het me weer rust en meer helderheid van geest geeft. Zelfs de inspiratie om te bloggen is weer teruggekomen. En zo kun je een terugval ook als een voordeel zien. In het proces zie je vaak niet dat je over je grenzen gaat en wat het je kost. In de volle vaart is het ook niet handig om ineens het stuur om te gooien. Gewoon rustig uitbollen en daarna de nieuwe route bepalen, net als met de vrachtwagen. Als je even stopt kun je de dingen overzien en neem je vaak betere beslissingen dan wanneer je maar blijft doorrazen.

Positief en met nieuwe energie weer aan slag dus. Met de intentie om deze keer beter op de valkuilen te letten, maar tevens met het besef dat dit heus niet de laatste keer zal zijn dat ik er in getrapt ben. Dat is de kunst van het leven denk ik. Je hoeft niet te leven als een heilige, zelfs monniken doen dat niet volgens mij want die brouwen vaak het lekkerste bier en maken de heerlijkste kazen. Van de ene kant gezond en bewust leven en de andere kant genieten van wat je lekker vind, liefst met mate(n) . De middenweg bewandelen zoals Boeddha het adviseerde. Op die manier wordt het leven kunst en ben jij een levenskunstenaar.

Tot de volgende blog en veel energie en positiviteit toegewenst,

Peter,
Zenchauffeur.

Samenwerken 2

De kracht van woorden kan soms erg groot zijn. Sinds de vorige blog over samenwerken heb ik in mijn nabije omgeving een aantal veranderingen waargenomen. Even collega-chauffeur van een ander transportbedrijf die ook even een handje meehelpt om het lossen voor iedereen eenvoudiger te maken. Een collega die de vrachtwagen deelt in de nacht, waarmee ik nu goed kan communiceren over aankomst en vertrektijden en aftanken. En een heftruckchauffeur op het DC die nu blijkbaar inziet dat vriendelijk vragen beter werkt dan dreigen. Het heeft voor mij het werk in ieder geval weer een stuk aangenamer gemaakt, het blijft soms hard werken, maar het is niet zwaar als het leuk is.

Helaas gaat het niet bij iedereen zo lekker. De ene collega komt briesend binnen, vuur in zijn ogen en stoom uit zijn oren omdat het niet gaat zoals hij wil. Een andere collega is zo aan het klagen dat hij niet eens hoort wat je zegt, maar gewoon doorgaat met zijn klaagserenade, en weer een andere collega loopt zich te beklagen bij iedereen (die het wel of niet wil horen) over zijn eigen collega’s. Natuurlijk mopperen we allemaal wel eens een keer. Iedereen moet wel eens stoom afblazen als de dingen even niet gaan zoals hij wil. En ik begrijp dat veel mensen soms zo in hun verhaal zitten dat ze niet horen wat de andere erop zegt. Wat ik heb geleerd is dat het een goed begin is om je er bewust van te zijn, naar jezelf te kunnen kijken en te denken: ben je weer bezig? Ik ben ook steeds meer gaan beseffen wat een impact zulk gedrag heeft op het samenwerken, en zelfs op de hele samenleving. Ik hoor soms wel eens zeggen, klagen hoort bij onze cultuur en dat heb ik ook altijd gedacht. Nu denk ik dat het misschien wel zo is, maar of we daar nu aan vast moeten houden is maar de vraag.

Klagen maakt meer kapot dan je lief is.

Waarom klagen we eigenlijk? Mensen klagen bijvoorbeeld over het weer, het is te koud, het is te warm, het is te droog, het is te nat, het is eigenlijk nooit goed. Het is zelfs zo ingeburgerd dat op het moment dat het gewoon goed gaat, op de vraag: hoe gaat het? vVaak wordt geantwoord: ik mag niet klagen. Alsof het tegenvalt dat er niet geklaagd kan worden. Op de emballage-afdeling werkt een sympathieke Portugees die meestal antwoord op de vraag: hoe gaat het? Door te zeggen: ‘normaal’…. ‘is oké’. In Frankrijk antwoorden ze vaak op de vraag ‘comment ça va?’ met de woorden ‘ça va’. Wat zoveel betekent als ‘hoe gaat het’?/ ‘het gaat’. Als je hier in Nederland antwoord met ‘het gaat’ krijg je vaak de vraag wat er aan de hand is. Het gaat goed of het gaat niet goed, gewoon ‘oké’ kennen we eigenlijk niet echt volgens mij. ‘Het gaat zijn gangetje’ komt nog het meest in de buurt denk ik. Geluk is tevreden zijn met wat is, heb ik geleerd. Dat wil niet zeggen dat alles gaat zoals je wilt, maar dat het goed is zoals het gaat. Maar vaak willen we alles onder controle hebben, we leggen de lat hoog en hebben daardoor weinig speling. Dit is niet altijd uit vrije keuze want vaak wordt de lat voor ons hoog gelegd en worden we uitgedaagd om op die manier maximaal te presteren. Een lichte mate van stress is gezond, adrenaline zet het systeem op scherp, en zo kun je optimaal functioneren. En het kan altijd beter. Maar met te veel stress gaan de prestaties er vaak keihard op achteruit. Je maakt fouten, raakt geïrriteerd, voelt je vaak opgejaagd. Je legt vaak eerst de schuld bij jezelf, dan bij de situatie, of bij de ander. Voor je het weet heeft alles en iedereen het gedaan. De ene gedachten na de andere komt in je op: Ik wil dit niet, het ligt niet aan mij, als die ander nu eens beter zijn best deed, ik heb niet het goede materiaal, wie spreekt dat dan ook zo af, allemaal gedachten die je niet helpen. Vaak werkt het beter om even een stapje terug te doen, dat kan door een rustmomentje, dat kan door meditatie, maar ook met humor kun je vaak de spanning wegnemen waardoor je beter kan relativeren. Soms moet iemand stoom afblazen, even zijn verhaal kwijt, maar dat is niet altijd even prettig voor de werksfeer.

Onlangs stond ik samen met een collega te lossen die stuiterde van de negatieve energie. Hij vond het niet normaal, en het nergens op slaan, en hij was er helemaal klaar mee. Ik heb hem even helpen lossen en ondertussen zijn verhaal laten doen, en gaandeweg kwam hij zelf tot de conclusie dat het eigenlijk nergens over ging. Ik attendeerde hem erop dat dit gedrag niet echt bevorderlijk is voor zijn gezondheid. Hij is al een paar keer naar het ziekenhuis geweest voor zijn hart, en zou zich beter niet zo druk maken. Hij vertelde me dat hij dat wel weet, maar dat het toch regelmatig misgaat. Als tip heb ik hem meegegeven eens goed naar zijn gedachten te kijken. Het moment dat je begrijpt dat jij niet je gedachten bent, maar dat je gedachten hebt, en dat je de keuze hebt om hier wel of niet in mee te gaan, dan ben je al een heel eind op de goede weg. Gedachten komen en gedachten gaan, door ze te observeren kun je leren te zien welke gedachten je helpen en welke niet. Stel jezelf eens regelmatig de vragen: is dat zo? Is het waar wat ik denk, helpt dit, lost dit iets op? Een yogalerares zei eens tegen mij: Als je op het treinstation staat en je moet naar het zuiden, en de trein naar het noorden komt langs, stap je dan op die trein?

Soms vreten de negatieve gedachten aan de eigenwaarde van de denker. Dit is het begin van een negatieve spiraal. Iemand maakt fouten, bekritiseert zichzelf, wordt onzeker, wil weer controle hebben, gaat de schuld buiten zichzelf zoeken, en dan heeft alles en iedereen er schuld aan dat hij of zij zich niet goed voelt. Men gaat dan vaak erg kritisch naar anderen kijken om zo zichzelf minder slecht te voelen. Wat dan vaak niet gezien wordt is dat juist dit gedrag veel weerstand opwekt bij de mensen in hun omgeving . In plaats van dat ze hulp krijgen worden ze vaak vermeden en in het slechtste geval zelfs tegengewerkt. Zelf heb ik jarenlang in dat cirkeltje rondgedraaid. Ik deed echt mijn best om mijn werk goed te doen, ik eiste te veel van mezelf, en mijn baas eiste daardoor ook veel van mij. Dit leidde regelmatig tot veel frustratie. Ik had veel overgewicht, een hoge bloeddruk, een hoog cholesterol, en ik had regelmatig last van benauwdheid. Ik had een zeer kort lontje wat er een paar keer bijna toe geleid heeft dat mijn huwelijk op de klippen liep omdat mijn vrouw van alles verkeerd deed in mijn ogen. Gelukkig heb ik er anders mee om leren gaan. Regelmatig sporten en mediteren helpen mij om de opgebouwde adrenaline kwijt te raken. Meer inzicht in mijn denkpatroon helpt me te kiezen welke gedachten ik aandacht wil geven en welke niet. Ik heb ook geleerd om duidelijker mijn grenzen te bewaken en aan te geven wanneer het emmertje vol begint te raken. Ik doof de lont nu lang voor de explosie.

Regelmatig kritisch naar je eigen gedrag kijken (zonder oordeel over wat je presteert) kan je een inzicht geven in wat voor collega je bent. Je werkt om te leven en je leeft niet om te werken, maar werken neemt toch een groot gedeelte van je leven in beslag, dus kan maar beter leuk zijn. En werken in een chagrijnige omgeving vindt niemand echt prettig toch? Fouten maakt iedereen, controle is een illusie, en gedrag is een keuze. Al is dat laatste niet altijd bij iedereen even bewust.

Tot de volgende blog, werkze, en #doeslief tegen je collega’s

Peter,
Zenchauffeur.

Inhalen

Volgens mij staat het bovenaan in de ergernis top 10 van de gemiddelde weggebruiker: vrachtwagens die langdurige inhaalmanoeuvres uitvoeren.

In een groot deel van ons land geldt gedurende bepaalde tijdsvakken een inhaalverbod voor vrachtwagens om nodeloos oponthoud hierdoor te voorkomen. Soms is het voor vrachtwagens toegestaan om in te halen, maar heeft het weinig nut omdat het te druk is. Ik kan me nog herinneren dat er voor het eerst een inhaalverbod voor vrachtwagens op de belangrijkste snelwegen ingevoerd werd, ik vond het toen maar onzin, net zo goed als de beperking om niet harder dan 80 km per uur te rijden. Als ik naar de hedendaagse verkeerssituatie kijk met de kennis en ervaring die ik ondertussen op gedaan heb, denk ik er nu toch heel anders over.

Het is natuurlijk rete irritant om een uur lang achter een andere vrachtwagen aan te rijden die 80 kilometer per uur niet eens haalt. Zelf zorg ik ervoor dat de cruisecontrol op 82 of 83 kilometer per uur staat. Loop ik dan in op mijn voorganger dan stel ik hem naar beneden bij. Wat mij al een tijdje opvalt is dat er steeds meer vrachtwagens 78 of 79 kilometer per uur lijken te rijden. De kans is groot dat hun teller precies 80 km per uur aangeeft en dat verschil in de mate van slijtage van de banden zit. Dit kan voor zover ik weet ongeveer 2 kilometer per uur verschil maken. Het is mij ook opgevallen dat er toch nog veel chauffeurs geen gebruik maken van de cruisecontrol. Vaak ontstaat hierdoor een jojo-effect: de snelheid varieert vaak tussen de 78en de 82 kilometer per uur. Meestal als dat wat langer duurt en ik de ruimte heb, ga ik er voorbij. Vaak merk je dan, omdat ik mijn cruisecontrol ook gebruikt tijdens het inhalen dat ze, al dan niet bewust, sneller gaan rijden. Hierdoor raak ik dan zelf verzeild in een langdurige inhaalmanoeuvre, en dat wil ik helemaal niet.

Voor de code 95 heb ik een cursus gevolgd: het nieuwe rijden, waar je geleerd wordt dat het brandstofverbruik van een vrachtwagen exponentieel stijgt als je harder rijdt dan 80 km per uur. De tijdwinst die je met een hogere snelheid denkt te behalen valt vies tegen. De meeste tijdwinst kun je behalen door je rit goed te plannen, defensief te rijden, efficiënt te laden en te lossen en met souplesse te manoeuvreren. Helaas voelt dit niet altijd zo, je hebt vaak het gevoel dat wanneer je laat bent je hard moet rijden om nog op tijd te komen. Maar om te beginnen, verloren tijd kun je niet inhalen. De ervaring heeft mij geleerd dat wanneer ik laat ben, ik juist rustig aan moet doen. Vaak komt er vertraging vanuit een situatie waarin iets fout is gegaan, en als je dan even niet goed oplet gaat er meer fout. Je raakt geïrriteerd, er ontstaat stress, je blik vernauwt en je verliest het overzicht. Daarbij reageer je dan vaak niet vanuit je verstand, maar vanuit je negatieve gevoel waarmee je weerstand opwekt bij andere weggebruikers. en dat kan dan weer leiden tot gevaarlijke situaties en soms zelfs ongevallen, wat voor veel meer mensen vertraging oplevert.

Bij mijn vorige baas had ik net een nieuwe auto gekregen met Adaptive Cruise Control. Een prachtige uitvinding, dat rijdt lekker relaxed, zeker in ons vlakke Nederland. Een klein nadeel is dat er automobilisten zijn die eerst persé alle vrachtwagens willen inhalen, dan pas laat uitvoegen (vaak tussen twee vrachtwagens door) en dan nog even remmen. Het systeem remt dan automatisch af, tenzij je snel ingrijpt. Met als gevolg dat de hele rij vrachtwagens achter je ook moeten remmen en er een jojo- effect ontstaat. Het hele concept van platooning(voertuigen die automatisch in colonne rijden) is in theorie heel erg mooi, maar of het op korte termijn in de praktijk gaat werken is maar de vraag. Zolang er nog voertuigen zijn die bestuurd worden door mensen blijf je volgens mij te maken hebben met onverwachte en onlogische beslissingen. Computers kunnen misschien sneller en effectiever reageren op bepaalde situaties, maar die zien ook niet alles van tevoren aankomen. Dus tot die tijd zullen we het als vrachtwagenchauffeurs en automobilisten samen moeten zien te rooien op onze soms wel hele drukke wegen.

Onlangs reed ik in alle vroegte achter een andere vrachtwagen op de invoegstrook naar de A58. In mijn spiegel zag ik twee collegiale chauffeurs ruimte maken door naar links te gaan. De vrachtwagen voor mij zat al op de snelweg toen ik nog in moest voegen en de voorste vrachtwagen van de twee die uitgeweken waren zat al naast mij op de linkerbaan. Om het hem niet al te lastig te maken hield ik wat in en gaf ik een seintje met mijn grootlicht zodat hij wist dat hij veilig naar rechts kon komen. Alhoewel de vrachtwagen voor mij al duidelijk sneller reed dan 80 kilometer per uur bleef hij gewoon doorrijden op de linkerbaan. Het gevolg een langdurige inhaalmanoeuvre. De tweede vrachtwagen op de linkerbaan bleef hem volgen. Ik zag hoe de vrachtwagen voor mij inhield en de eerste ging weer naar rechts. De tweede chauffeur vond het echter nodig om ook zijn voorganger weer in te halen, met ondertussen een twintigtal personenauto’s achter zich. Alhoewel er op dat moment geen inhaalverbod voor vrachtwagens van kracht was, vond ik het toch geen slimme actie want drie kilometer verderop splitst de snelweg weer. Ik kan me goed voorstellen dat door zulke acties automobilisten een hekel krijgen aan vrachtwagens. Wat de reden was voor die laatste chauffeur om zolang links te blijven rijden is mij een raadsel.

Ik denk dat het voor iedere professionele chauffeur goed is om na te denken over de gevolgen van zijn acties voor de andere weggebruikers. En stel je misschien af en toe eens de vraag: wat schiet ik er nu werkelijk mee op? Op links en doorrrr….. maar waarvoor?

Tot de volgende blog en veel geduld en inzicht toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur.

Samenwerken

We leven in een rare tijd, van de ene kant communiceren we onszelf helemaal suf via smartphone of computer, aan de andere kant hebben we totaal geen aandacht voor elkaar. Soms lijkt het wel of veel mensen in een cocon leven en niet zien wat er in een directe omgeving gebeurt.

Onlangs liep het een beetje mis op het distributiecomplex waar ik iedere dag moet laden en lossen. Na het lossen bij de supermarktfilialen nemen wij afval en emballage mee terug. Dit moeten we vervolgens lossen op het DC en netjes op de daarvoor aangewezen sporen zetten. Nu komt het wel eens voor dat het druk is bij de afvalafdeling, maar deze keer was het wel erg gek. Gedurende de nacht was er van alles door elkaar gezet, waardoor het steeds moeilijker werd om de emballage en het afval juist te scheiden zoals voorgeschreven. Vervolgens wordt het één voor het ander gezet en is het voor de medewerkers van die afdeling een bijna ondoenlijke taak om bijgewerkt te komen. Nietsvermoedend dokte ik bij aankomst op het buitenperron aan, de andere dokken waren bezet dus dan maar een stukje verder lopen. Op het moment dat ik bij de laadbrug aankwam en zag dat deze vol met rotzooi stond, werd ik onmiddellijk streng aangesproken door de heftruckchauffeur. Hij viel me aan op het feit dat ik nu net dát dok had uitgekozen. Ik vroeg waarom hij zo gestrest was en hij zei: kijk maar eens binnen wat een rotzooi jouw collega’s ervan maken. Toen ik binnenkwam in de loods begreep ik meteen zijn frustratie. alles stond door elkaar en omdat iedereen gewoon maar doorging met lossen liep de hele loods al snel vol, een emballage-infarct zal ik het maar noemen. Je kon het duidelijk aan zien komen dat binnen no-time niemand zijn kont meer zou kunnen keren, laat staan dat er ook maar iets gelost zou kunnen worden. Ik zag een mogelijkheid om snel wat ruimte te maken en een andere chauffeur pikte dat vlot op. Samen begonnen we wat dingen opzij te rijden en efficiënter te plaatsen, wat wegwerppallets richting de heftruckchauffeur zodat hij die buiten weg kon zetten, wat spullen op het daarvoor bestemde spoor, en zo begon er al wat ruimte te ontstaan. Maar nog voor we alles wat naar een ander spoor kon opgeruimd hadden begonnen andere chauffeurs daar hun rotzooi al weer weg te zetten. Ik moest eerst uit mijn slof schieten voor ze begrepen dat ze even moesten wachten. Binnen enkele minuten hadden we genoeg plaats vrij gemaakt zodat iedereen weer door kon.

Hetzelfde maak ik regelmatig mee in het verkeer. Iedereen is blijkbaar zo druk bezig met het zo snel mogelijk bereiken van zijn bestemming dat ze niet zien dat ze vaak zelf onderdeel zijn van de vertraging. Op de parkeerplaatsen van de supermarkten waar ik moet lossen is het vaak een gedrang van jewelste. Auto’s, fietsers, voetgangers, het maakt niet uit, iedereen heeft haast. Vaak zelfs met gevaar voor eigen veiligheid. Ik zeg wel eens voor de gein: sommige mensen hebben oogkleppen op en een plaat voor hun kop. Waar komt toch die haast vandaan? Zelfs bejaarde mensen lopen soms nog te jagen. Ik heb in de loop der jaren geleerd dat als je in zo’n situatie snel wilt zijn, je juist rustig aan moet doen. Je ziet dan veel beter wat de mogelijkheden zijn en je hebt meer tijd om hierop te anticiperen. Door oogcontact te maken en duidelijk te laten zien welke kant je op wilt kom je er samen meestal het snelste uit. En als je iemand even de ruimte te geeft zodat hij door kan maak je vaak een ander blij en dat geeft een goed gevoel.

Eigenlijk is het precies hetzelfde met je baan. Onlangs stond ik op het punt om bij mijn huidige baas te vertrekken. Er waren een aantal zaken die niet zo liepen als ik zou willen en ondanks dat hij vorig jaar beterschap beloofd heeft, is er weinig veranderd. Na een aantal gesprekken kwam ik erachter dat de wil om het te veranderen er wel is, maar dat het niet altijd zo eenvoudig is om het ingesleten spoor te verlaten om een nieuwe weg in te slaan. Maar waar een wil is, is een weg. We hebben goede afspraken gemaakt en dat bracht me op de gedachte mezelf af te vragen wat ik zelf kan doen om bij te dragen aan de veranderingen die ik graag zou willen zien. Het is heel erg makkelijk om te klagen, of te claimen, maar vaak ben je al dan niet bewust onderdeel van het probleem. Rustig blijven, de situatie goed inschatten en goed communiceren zijn de middelen die je hebt om er samen het beste van maken. Uiteindelijk willen we allemaal zo snel mogelijk ons doel bereiken.

Samenwerken of samen werken kan een groot verschil zijn. Als iedereen voor zichzelf bezig is gaat dat vaak ten koste van anderen. Men zegt niet voor niets: vele handen maken licht werk en twee weten meer dan een. Daarbij is het voor mijn gevoel zo dat als je samenwerkt het werk vaak veel leuker is, zelfs al is het een vervelend karweitje. Als iedereen alleen voor zichzelf bezig is zullen er volgens mij eerder conflicten ontstaan dan goede overeenkomsten. Maar door goed samen te werken zijn al vele vriendschappen ontstaan.

Tot de volgende blog en een goede samenwerking toegewenst,

Peter,
Zenchauffeur.

Nee

Gek eigenlijk dat het soms zo moeilijk is om zo’n kort woordje uit te spreken. Sommige mensen zijn er echt heel goed in, die zeggen op alles nee. Maar de meeste mensen zeggen liever ja. Soms kan het wel uitdagend zijn om ja te zeggen, vooral als je niet weet wat er precies gevraagd wordt, daarom is het in veel gevallen verstandig om eerst te vragen wat nu precies de bedoeling is. Je kunt dan je keuze maken gebaseerd op de informatie die je hebt gekregen, een teveel aan informatie daarentegen kan je keuze behoorlijk bemoeilijken. Soms is het goed om gewoon op je gevoel af te gaan en te vertrouwen op je intuïtie.

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat je bewust ja of nee zegt en beseft dat het altijd jouw keuze is. Veel te vaak heb ik naar mijn idee ja gezegd voordat ik nagedacht had en daar naderhand spijt van kreeg. Ik voelde het dan vaak zo alsof het niet mijn keus was, maar die van een ander. Vooral binnen mijn werk leverde me dat vaak veel frustratie op. Als je altijd maar ja zegt dan creëer je ook een verwachtingspatroon. Mensen denken dan, die zegt toch wel ja, en als je dan een keer nee zegt valt het tegen. Vaak krijg je dan een negatieve reactie, en om niemand teleur te stellen zeg je dan soms toch maar weer ja. Op deze manier word je een slaaf van het door jezelf gecreëerde verwachtingspatroon. Een van de redenen dat ik na 20 jaar bij mijn vorige baas vertrokken ben, is dat dit verwachtingspatroon wil wel erg hardnekkig was. Ik durfde eerst absoluut geen nee te zeggen uit angst voor represailles. Mijn ervaring was dat wanneer je een keer nee zei, er wel voor gezorgd werd dat je er spijt van kreeg. Dit werd meestal bewerkstelligd door je uit je comfortzone te halen. Bijvoorbeeld door werk wat niemand leuk vind, te veel of juist te weinig uren, of je vaste wagen een tijdje kwijt. Het viel mij op dat sommige andere chauffeurs, die er soms later bijgekomen waren, bepaalde werkzaamheden niet hoefden te doen zonder represailles als gevolg van hun weigering. Deze chauffeurs hadden van begin af aan nee gezegd bij bepaalde werkzaamheden. En als ze dan in tijden van nood toch een keer toe gaven dan werd dat zeer gewaardeerd. De conclusie die ik hieruit getrokken heb is dat je altijd bewust achter de keuze moet staan die je maakt. Alleen maar ja zeggen met de gedachte dat het je waardering op gaat leveren is, jezelf en de ander, voor de gek houden. Een ander groot nadeel van het niet bewust kiezen is dat wanneer het tegenvalt je makkelijk jezelf als slachtoffer gaat zien. Je zet je dan vaak af tegen de persoon die jou voor het blok heeft gezet. Iets wat ik zelf vaak gedaan heb en nog regelmatig om me heen zie gebeuren. Mensen die geen nee durven te zeggen, maar dan wel hun beklag doen bij iedereen die ze tegenkomen. Hier heeft niemand wat aan, integendeel het kan schadelijk zijn voor de werksituatie, of de relatie en uiteindelijk zelfs de gezondheid van de persoon die klaagt, alsook de mensen waartegen hij zijn beklag doet. Als je niet blij bent met de gevolgen van je keuze dan kun je volgens mij drie dingen doen:

  • Je gaat naar de persoon die het kan veranderen en vertelt je bevinden.
  • Je loopt er van weg.
  • Je staat achter je keuze en doet dat wat je moet doen alsof je het zelf bedacht hebt.

Klagen helpt niet en daar wordt niemand wijzer van. Overal nee op zeggen is ook niet altijd handig. Als je bepaalde werkzaamheden niet doet omdat je het moeilijk vindt zul je het waarschijnlijk ook niet snel leren. Als je altijd nee zegt tegen vervelende klusjes dan zadel je daar vaak een ander mee op. Het is niet fair om altijd maar de krenten uit de pap te pikken. Als je altijd nee zegt kun je verwachten dat je op jouw vragen ook altijd nee krijgt. Voor wat hoort wat, zegt men wel eens, en als dit goed in balans is dan kun je dit in gedachten nemen als het werk je een keer tegen staat.

Toen ik anderhalf jaar geleden bij een nieuwe baas ben begonnen heb ik me voorgenomen om vaker nee te zeggen. Ik kan wel zeggen dat dat niet meevalt. Ik heb iedere planner één op één uit moeten leggen wat mijn afspraken waren met de baas. Ik heb duidelijk aangegeven wat ik wel en wat ik niet wil doen. Desondanks werd er in het begin nog al eens een appel op mij gedaan en op die manier heb ik me goed kunnen oefenen in het nee zeggen. Ik ben niet te beroerd om iemand uit de brand te helpen, maar als het een pyromaan betreft kun je hem soms beter op zijn eigen blaren laten zitten zodat hij er misschien wat van leert.

Als je iemand anders een vraag stelt mag je verwachten dat hij dezelfde bewuste keuze maakt. Je wilt er graag op kunnen rekenen dat ja ook ja is en nee ook nee is. Als iemand ja gezegd heeft maar nee doet of andersom levert dat vaak veel frustratie op. Dit voelt als snel als bedrog, alhoewel het niet altijd bewust zo bedoeld is. En daar zit vaak een kern van veel miscommunicatie in Het vertrouwen in de ander brokkelt af en de relatie kan er door verstoord raken. Veel mensen doen mooie beloften, maar als puntje bij paaltje komt dan loopt het toch weer anders. Je zou dus kunnen stellen dat je aan de afspraken met die persoon niet veel waarde kan hechten. Een voordeel hiervan is dat je met een gerust geweten jezelf makkelijk kan onttrekken aan de afspraken die jij met die persoon gemaakt hebt en die jou niet meer passen. Op die manier ontstaat er een relatie van wederzijds wantrouwen en ook dat is een zekere balans. Persoonlijk vind ik het een onprettige situatie, maar door niet te vertrouwen op de afspraken die de ander met je maakt, maak je ze vaak wel veel bewuster en specifieker. Op die manier is het wanneer het misgaat duidelijker dat het niet om een misverstand gaat maar dat het een keuze is.

Nee klinkt vaak negatief, het houdt ook vaak een teleurstelling in voor degene die de vraag stelt. Maar de consequenties van een onbedoelde ja zijn vaak nog veel negatiever. En hou er rekening mee dat zwijgen vaak gezien wordt als toestemming. Kies bewust en sta dan achter de keuze die je gemaakt hebt, dat lijkt mij een goede vuistregel. En kom je om wat voor reden dan ook terug op je besluit, ga dan naar een persoon die er wat aan kan veranderen, want van klagen wordt niemand wijzer.

Tot de volgende blog en veel geluk toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur

Kerstgekte

Het is weer zover, de feestdagen staan voor de deur. In de winkeldistributie is dit de drukste tijd van het jaar. En dit jaar valt het zo dat veel mensen aan het bunkeren zijn voor vier of vijf dagen. Gek eigenlijk, want de supermarkten zijn bijna alle dagen gewoon open. Maar ja, mensen zijn nu eenmaal kuddedieren, en iedereen wil op hetzelfde moment zijn boodschapjes doen. Voor ons als vrachtwagenchauffeurs de kunst om hier veilig tussendoor te manoeuvreren en te zorgen dat de schappen op tijd weer aangevuld kunnen worden. Ik merk aan mezelf dat de grootste uitdaging in deze periode is om de rust te bewaren. Het begint met de planning die à la minute kan veranderen en daardoor je dagelijkse patroon verstoord. Door de enorme drukte staan de pallets die normaal netjes op het spoor staan dat aangegeven staat op je laadlijst nu ineens kriskras door elkaar. Ontdek je plekje, zoekt en gij zult vinden, zijn veelgehoorde uitspraken op het dc. Normaal werk ik van zondag tot en met donderdag, en aangezien ik na een aantal keer vragen geen wijzigingen hierin had doorgekregen, ging ik donderdagmiddag moe maar voldaan naar huis. Iedereen die ik zondag niet meer zou zien, fijne feestdagen toegewenst en een aantal waren verbaasd dat er chauffeurs op de drukke vrijdag voor de kerst vrij zouden zijn, waaronder ikzelf. Eind van de middag ging de telefoon….

De laatste tijd ben ik niet meer zo flexibel als ik ooit geweest ben, ik bewaak mijn grenzen beter en als ik moe ben dan zeg ik nee. Maar in deze periode is het toch iets anders vind ik, structurele gaten in de planning vergen een doordachte oplossing, maar dit is een periodiek probleem, dus dan toch maar even een tandje bij zetten. Een beetje narrig, waarschijnlijk ook omdat ik al twee weken niet heb gesport, stond ik vrijdag om kwart voor drie op. Helemaal geen zin en ook al niet echt blij met de wijziging in de ochtendroute. Ruim een uur eerder lossen bij wat normaal mijn tweede filiaal is, met in mijn achterhoofd het idee dat er een kans is dat dit niet goed gecommuniceerd is met het filiaal en ik dus mogelijk voor een gesloten deur sta. Normaal weet ik al de pallets voor de filialen op mijn route zo te vinden, maar nu stond alles door elkaar en met een ander filiaal erbij is het sowieso weer zoeken geblazen. Nadat ik de derde lege elektrische pompwagen aan de stroom had gehangen en nu met een super traag apparaat rond liep, begon de moed me wat in de schoenen te zakken, iedereen liep in de weg, mijn knieën begonnen weer wat op te spelen door al het gedraai en ik merkte dat de klok in mijn achterhoofd begon te tikken. Ik blijf altijd vriendelijk, maar van binnen begint er soms toch wat te knarsen. Dan drukt er ook nog een of andere idioot op de claxon van zijn pompwagen, een ander reageert en ineens ontstaat er een toeterconcert wat meteen alle spanning uit de lucht haalt. In eerste instantie irriteerde het mij, maar dan moet ik om mezelf lachen en doe ik vrolijk mee. Waar gaat het allemaal over, ik ben weer in de valkuil van zelfmedelijden gevallen en maakt het mezelf daardoor onnodig moeilijk. Als je het leven te serieus neemt, wordt het vaak zwaarder dan nodig is.

Op mijn zoektocht naar een paar verloren boxen kwam ik een verdekt opgestelde, snellere pompwagen tegen die op die manier waarschijnlijk (ongeoorloofd) gereserveerd was door een collega chauffeur, maar op dat moment was het de mijne. En ineens leek alles een stuk vlotter te lopen. Mooi op tijd geladen, en die éne pallet die ik niet kon vinden, daar hoefde ik me niet druk meer te maken volgens de medewerker van het dc .De rest van de dag heb ik enigszins laconiek aan me voorbij laten gaan. Alles ging anders dan gepland, en ik vond het prima. Druk druk druk overal, filialen die geen tijd hadden om te lossen, extra werk op mijn pad, noodoplossingen om meer oponthoud te voorkomen, ik heb het allemaal goed volbracht in mijn ogen. Nu kon ik echt moe en voldaan naar huis. Het is bijzonder om weer eens te ervaren hoeveel energie je kunt halen uit positiviteit, en hoeveel energie negativiteit je kost.

Gelukkig kan ik tegenwoordig sneller schakelen. Onder andere door naar mezelf te kijken en te lachen om mijn eigen gedrag. Van Rients Ritskes (zenmeester van Zen.nl) heb ik geleerd, om te doen wat je moet doen, met heel je hart, of om ervanaf te zien. Leren om, als het nodig is, af te zien of om ervanaf te zien is niet altijd eenvoudig, maar het is wel de weg naar een duurzaam gelukkiger leven. Doen wat je moet doen met plezier kost minder energie dan werken met tegenzin, daarom werkt klagen alleen maar in je nadeel. Zelfs al doe je het alleen in je gedachten. Klaag je tegen je collega’s ben je al gauw een zeurpiet, klaag je in je hoofd dan ben je een zielenpiet.

Dus een mooie gedachte voordeze tijd: Doe wat je doet met heel je hart, met compassie voor je medeweggebruikers, de planners, de klanten en alles wat je op je pad tegenkomt.

Tot de volgende blog en fijne kerstdagen toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur.

Wat is wijsheid?

Vorige week was een bijzondere week voor mij. Ik had twee belangrijke activiteiten op de agenda staan die invloed kunnen hebben op mijn toekomst. De eerste activiteit was lesgeven voor code 95, de andere was praten over de mogelijkheid om een code 95-cursus te ontwikkelen die elementen van zen/mindfulness gebruikt om chauffeurs handvatten te geven om nog bewuster en aandachtiger aan het verkeer deel te nemen. Niet dat ik het idee heb dat de meeste vrachtwagenchauffeurs zitten te suffen achter het stuur of maar achteloos rondrijden, maar ik vind dat we als beroepsgroep een voorbeeldfunctie hebben op de weg. Ik denk dat iedereen het met me eens is dat het er op het moment veel dingen niet echt lekker lopen in het verkeer. Het is op sommige momenten echt een worsteling om bepaalde trajecten af te leggen vanwege allerlei obstakels die er voor moeten zorgen dat er niet te hard gereden wordt, of dat er bijvoorbeeld voorrang verleend wordt wanneer dat verwacht wordt. En desondanks zijn er nog steeds mensen die vinden dat ze meer recht op voorrang hebben dan een ander. In een ideale maatschappij zouden al die maatregelen niet nodig zijn, maar op het moment is het in mijn ogen verre van ideaal.

Enkele maanden geleden werd ik benaderd door Matthijs van Goudappel Coffeng die bij toeval de foto van TON magazine was tegengekomen waarop ik in lotushouding voor de vrachtwagen zit. Matthijs is adviseur gedragsverandering in verkeer en mobiliteit, en vroeg me of ik een keer met hem wilde praten over mijn ervaring met zen of mindfulness in mijn werk. Het werd een mooi telefoongesprek dat volgens mij twee uur duurde. Goudappel Coffeng onderzoekt in opdracht van de regionale overheid of er een andere manier is om de verkeersveiligheid te waarborgen dan het gebruik van allerlei vertragende middelen als rotondes, drempels en stoplichten. Vorige week donderdag was ik in Arnhem uitgenodigd om samen met een aantal specialisten te gaan brainstormen over de mogelijkheden om een cursus samen te stellen en de effecten ervan te meten. Het is een wetenschappelijk project en het moet dus van alle kanten geanalyseerd kunnen worden en er moet bewijs uitkomen dat het een verandering teweeg heeft gebracht. De moeilijkheid is vooral, hoe ga je het resultaat meten?

Vorige week dinsdag heb ik voor het eerst een uurtje voor de klas gestaan. Ik mocht een deeltje uitleggen van de cursus communicatieve vaardigheden, die ik zelf al gevolgd heb. Ik ben er wel achter gekomen dat ik nog veel kan leren. Het is een beetje als met een spreekbeurt vroeger op school, van tevoren weet je precies wat je moet zeggen, maar als je voor de klas staat is het anders. Oefening baart kunst zegt men, dus gewoon blijven doen. Tijdens deze cursus besefte ik vooral dat waar het vaak misgaat met communicatie, het de ruis is. Je hebt externe ruis, bijvoorbeeld harde geluiden, haperende communicatiemiddelen, of andere afleidingen. Interne ruis zijn bijvoorbeeld je gedachten over iets, je gevoel en het beeld dat je ergens van hebt. Wat me opgevallen is bij beide activiteiten is dat er vaak een misvatting ontstaat door het beeld wat iemand van de ander heeft. Zonder al te diep in te gaan op de details ben ik de afgelopen dagen indirect getypecast als een softie en als alpha mannetje. Wat een ander van mij denkt vind ik niet zo belangrijk, maar de combinatie van deze twee vind ik wel erg grappig. Ik denk dat er in iedereen wel een deel van het één en een deel van het ander zit. Het beeld wat een ander van jou heeft is vaak ook wel de oorzaak van de manier waarop hij op jou reageert.

En dáár is volgens mij veel winst te behalen op het gebied van verkeersveiligheid. Dat klinkt misschien raar, maar mensen zien niet de persoon die achter het stuur van de vrachtwagen zit, maar het beeld dat ze van een vrachtwagenchauffeur hebben. Alles wat dat plaatje bevestigd, wordt gezien, alles wat niet in dat plaatje past ontgaat ze. De grote kunst is dus om dat plaatje te veranderen. Bijvoorbeeld ten tijde van de film Convoy was iedereen ineens fan van vrachtwagenchauffeurs, en men had ineens respect voor de manier hoe chauffeurs zich een weg moeten banen in allerlei moeilijke omstandigheden. Ik denk dat veel chauffeurs het gevoel herkennen als men de armbeweging maakt om de luchthoorn te bedienen zoals in de film.

Nu valt het niet mee om het beeld dat een ander in zijn hoofd heeft te veranderen. Het beeld dat je zelf in je hoofd hebt van de ander kun je veel makkelijker aanpassen. Als je beseft dat het beeld, of de gedachten die je hebt over je medeweggebruikers, jou sturen in je reactie op hun acties, dan zou je ervoor kunnen kiezen om hier heel bewust mee om te gaan. Als je bijvoorbeeld denkt, die klootzak gaat me afsnijden, dan reageer je heel anders dan als je denkt, hij heeft misschien wel haast om een belangrijke reden, laat hem maar even voorgaan. Dat die reden jou niet duidelijk is maakt in dit geval niet uit. Als die reden namelijk niet geldig is, dan is het aan oom agent om deze chauffeur daar op aan te spreken. Door met compassie naar de perikelen van andere automobilisten te kijken, er misschien wel eens om te lachen, vooral op te blijven letten, en het goede voorbeeld te blijven geven, kun je zowel jouw beeld van de ander als het beeld dat de ander van jou als beroepschauffeur heeft ten positieve beïnvloeden.

Tot de volgende blog en laat je van je goede kant zien,

Succes,

Peter,

Zenchauffeur.

Geel hesje

Het is bijzonder te zien hoe zo’n klein kledingstuk zoveel verschillende functies kan hebben. Een veiligheidshesje is natuurlijk ontworpen om personen beter zichtbaar te maken in onveilige situaties. In de loop der jaren is het bij veel bedrijven een verplichte outfit geworden. Omdat je als vrachtwagenchauffeur vaak bij heel veel verschillende bedrijven komt, weet je niet altijd wat de dresscode is. Loop je in een hesje bij een bedrijf waar het niet nodig is, dan loop je mooi voor joker. Omdat veel collega’s uit het oosten dag en nacht in een smerig exemplaren rondlopen heeft het een wat negatief imago gekregen. In plaats van voor veiligheid staat het hesje daardoor meer voor lompheid en smerigheid. Hierdoor is volgens mij de weerstand van sommige chauffeurs tegen het dragen van zo’n hesje gestegen. Het feit dat er binnen een bedrijf gezegd wordt dat het verplicht is voor de veiligheid, maar dat ondertussen het hogere- en het middenkader op de werkvloer blijkbaar door andere mogendheden beschermd wordt, draagt bij aan het gevoel dat het hesje ook gebruikt wordt om te kleineren. Ook het gevoel dat het loodspersoneel het hesje soms gebruikt als een stok om mee te slaan als je niet meteen doet wat ze willen. Het is mijn ervaring dat sommige medewerkers de vaste chauffeurs niet op hun vingers tikken, maar als je voor de eerste keer bij zo’n bedrijf komt kun je helemaal terug naar je auto om je hesje aan te doen. Regels zijn regels zeggen ze soms,en dan moet ik een fluo hesje over mijn knalrode jas aandoen. In Frankrijk te zijn ze nog een stapje verder gegaan. Daar moet je voor iedereen die in je auto zit een hesje bij je hebben, anders kun je een boete krijgen. Dat ze het belangrijk vinden dat je zo’n hesje bij hebt voor iedereen is in mijn ogen een goede zaak. Maar dat iedereen, zelf de vakantieganger op doortocht, hierop bekeurd moet worden schiet weer een beetje door. Op deze manier geeft iets wat bedoeld is voor de veiligheid van iemand het gevoel het opgedrongen wordt, dit wekt ook bij veel mensen weerstand op.

Ik ben in het verleden weleens geschrokken toen ik in het donker en de regen over een onverlicht industrieterrein reed en er ineens een paar mensen opdoken vanuit het niets. Ook heb ik het idee dat een, miosschien wat roekeloze, heftruckchauffeur je net iets eerder iemand zal zien staan als je een veiligheidshesje draagt. Het is ook heel praktisch om te zien of iemand een collegachauffeur is of een loodsmedewerker. Zelf heb ik dus allang vrede met het dragen van een veiligheidshesje, zolang ik geen zwaailicht op mijn kop hoef te zetten vind ik het prima.

De nieuwe ontwikkeling op het gebied van de gele hesjes vind ik wel grappig. Cynisch eigenlijk dat iets dat oorspronkelijk staat voor veiligheid en dat veel mensen het gevoel heeft gegeven een nummer te zijn, nu ineens symbool staat voor revolutie. Wat begon als een demonstratie tegen de hoge brandstofprijzen, groeit langzaam uit tot een verzet tegen de uitbuiting van de arbeidersklasse. De crisis is gebruikt om mensen onder druk te zetten om harder te werken voor minder, en iedereen was bang om zijn baan te verliezen. Daardoor accepteren veel mensen dingen die ze eigenlijk niet willen, waardoor veel burn-outs ontstaan. Nu de crisis voorbij is, is daar nauwelijks verandering in gekomen komen maar, de prijzen rijzen de pan uit, de kosten van o.a. ziektekostenverzekeringen, de gezondheidszorg blijven maar stijgen, en we betalen steeds meer belasting . Daarbij nog komt het nieuws dat steeds meer rijke mensen rijker worden en arme mensen armer worden. Alle sociale voorzieningen worden stelselmatig uitgekleed. Gezondheidszorg, opleidingen ouderenzorg, pensioenen niets is meer veilig. Dit kan natuurlijk niet goed blijven gaan. Frankrijk heeft al een hele bijzondere reputatie op het gebied van staken en van revolutie. In de tijd dat ik nog op Frankrijk reed baalde ik er weleens van dat ze alweer aan het staken waren. Je kon dan niet door met je werk en wist vaak niet hoelang je nu weer stil zou staan. Nu kijk ik er heel anders tegenaan. Je kunt wel keihard werken, maar als je loon niet meer parallel loopt met de economie dan werk je eigenlijk voor de kat zijn viool. Toen ik 20 jaar geleden internationaal ging rijden, verdienden Nederlandse chauffeurs zo’n beetje het meest van heel Europa. In die tijd waren de Nederlanders ook de meest vaardige chauffeurs volgens mij. We waren overal graag zien omdat we wisten wat we en hoe we het werk moesten doen en omdat veel chauffeurs een beetje de taal spraken van het land. Als we er niet uitkwamen dan belden we een gratis nummer, en dan wist de planning het altijd wel weer te regelen. Daar waar veel Franse chauffeurs al makkelijk zeiden dat gaat niet, klaarde de Nederlandse chauffeur vaak de klus. Maar de tijden zijn veranderd. Laatst van ik hoorde is dat een Franse chauffeur meer verdient en betere arbeidsvoorwaarden heeft, maar dat heb ik van horen zeggen. Dus wie is er nu gek?, die Fransman die om de haverklap staakt, niet te veel uren wil maken en toch een goed loon en goede arbeidsvoorwaarden wil hebben, of die Nederlander die zegt ik doe het wel voor minder en minder en minder. Een collega uit de winkeldistributie zei onlangs tegen mij, 15 jaar geleden schaamde ik me als ik moest zeggen wat ik verdiende omdat het zo ver boven het gemiddelde lag, nu schaam ik me dat ik zo hard moet werken voor een in verhouding laag inkomen.

Ik denk dat het op een zeker moment onvermijdelijk is dat het volk zijn stem laat horen. Vanuit Frankrijk zijn de protesten uitgebreid naar België, Duitsland en nu ook Nederland en ik denk dat op deze manier straks heel Europa van zich laat horen. Eén Europa is in mijn ogen een goede zaak, maar zoals het nu lijkt zijn we met zijn allen in de klauwen gevallen van een aantal grote graaiers, die onbeschaamd de zakken van hardwerkende mensen leeg kloppen. Grote internationale concerns die onze landelijke politiek bepalen en zelfs op Europees vlak een dikke vinger in de pap hebben. Banken die met belastinggeld overeind gehouden zijn hebben weer dezelfde arrogantie als voor de crisis. Een ex-collegaPaul heeft hier een wat genuanceerdere mening over en heeft dit gedeeld onder het pseudoniem Polleke. Een democratische regering hoort er in mijn ogen voor te staan, Jan met de pet te beschermen tegen uitbuiting door scrupuleuze concerns die arbeidskracht zien als de brandstof voor hun geldmachine. Als de regering dit verzaakt en naar de pijpen danst van grote industriëlen en de banken dan is het een soort van aristocratie* als ik het wel heb. En dáár wist de bevolking van Frankrijk in het verleden wel wat op. Op 14 juli (Quatorze juillet) vieren ze nog steeds de bestorming van de Bastille in 1798, waarmee de Franse revolutie begon en de aristocratie letterlijk een kopje kleiner gemaakt werd.

Persoonlijk ben ik tegen geweld, er zijn andere, wijzere manieren om je stem te laten horen. Boos worden is prima, het is in mijn ogen ook iets om je over op te winden, maar dit uiten met geweld is onvolwassen gedrag. Zoals een klein kind dat niet weet hoe hij zijn woede moet uiten en met zijn speelgoed gaat gooien, zijn er nu ook mensen die denken dat demonstreren gepaard moet gaan met het slopen van alles wat ze tegenkomen. Er zijn volgens mij ook raddraaiers die zich speciaal hiervoor aansluiten bij demonstraties. De pers die volgens mij op de hand van de (plutocratische) regering is maakt daar dankbaar gebruik door alleen die beelden te tonen. Het entertainend niveau van een vreedzame demonstratie is natuurlijk ook maar minimaal. Een filmpje wat ik op Facebook tegenkwam waarin de agenten van de CRS (Franse ordehandhavingsdienst) in Pau hun helm afzetten toen ze tegenover een groep vreedzame demonstranten stonden, heb ik niet op het journaal zien verschijnen.

Gisteren had ik een discussie met een aantal collegachauffeurs op Facebook. Platrijden die zooi, ik betaal belasting om dat tuig van de weg te laten slaan, en meer van dat soort infantiele uitspraken irriteerden mij enigszins. Ik moet door met mijn werk en dat werkschuw tuig belet me dat. Als ik probeer uit te leggen waarom en hoe beperkt zijn blik is, dan houdt hij halsstarrig vast aan zijn beeld van de situatie. Op de vraag hoe lang hij nog moet werken tot zijn pensioen krijg ik geen antwoord en als ik hem uitleg dat we steeds harder en langer moeten werken voor in verhouding steeds minder dan boeit hem dat niet, als hij nu maar doorrrrr kan. Op links en gaan, oogkleppen op (of gordijntjes tot halverwege de ramen), en een plaat voor de kop.Een dikke glasplaat in geval van sommige collega’s. Dat je niet mee wilt demonstreren is jouw keuze, dat je niet dezelfde ideeën deelt als de mensen die wel op de barricaden staan is ook niet verkeerd , maar toon dan tenminste begrip en misschien zelfs respect voor de mensen die fysiek de confrontatie aangaan waar anderen veilig vanachter hun schermpje hun mening spuien. En als er straks iets verandert in jouw voordeel door deze demonstraties, denk dan eens terug aan wat je nu eigenlijk kwijt bent geraakt aan tijd en wat er dan tegenover staat. En als je dan tot de conclusie komt dat je op vooruit bent gegaan, bedenk dan maar eens hoe je de mensen kunt bedanken die het bewerkstelligt hebben.

Het gele hesje is iets wat moet staan voor veiligheid, laten we er met zijn allen voor zorgen dat het zo blijft. Ongeacht je al dan niet politieke motivatie, geweld is niet de oplossing. Wederzijds respect is van groot belang voor ieders veiligheid. Gandhi heeft héél India bevrijd van de Engelse bezetters zonder geweld te gebruiken of hiertoe op te roepen. Alhoewel de Engelsen geweld niet schuwden hielden de demonstranten stand en braken zo de moraal van de ordehandhavers. Door de agressieve houding kregen de Britten de publieke opinie tegen en uiteindelijk konden ze de aftocht blazen. Het zou mooi zijn als héél Europa als een gele golf het tij kan keren en ervoor kan zorgen dat een ieder krijgt wat hij verdient en dat de uitbuiting van de werkende mensen een halt toegeroepen kan worden. Er is genoeg voor iedereen, het is alleen oneerlijk verdeeld. Zondagavond gaan de Franse vrachtwagenchauffeurs staken, er zullen in meer landen acties komen, zorg dat je genoeg eten en drinken bij je hebt, wat te lezen, en vergeet vooral je gele hesje niet.

Tot de volgende blog en veel solidariteit toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

*Noot van de redacteur:

(Aristocratie betekent letterlijk: ‘Regering van de besten’ (ἄριστος, áristos = excellent). Als er sprake is van een aristocratische bestuursvorm, dan heeft een groep personen uit de hoge klasse buitengewoon veel macht en privileges binnen de regering en samenleving. Het betreft mensen met een staat van dienst: bekwame, geschoolde mensen met ervaring en kennis van zaken.

Het is misgegaan nadat de mensen met een goede staat van dienst langzaam werden vervangen door inteelt nakomelingen die teerden op de verworvenheden van hun groot-groot-groot-enz-ouders.

Waar we nu mee te maken hebben (en waar zeker een overlap is met de ‘aristocraten’ is een plutocratie (een bestuursvorm waarin de rijksten aan de macht zijn en de wetgeving voor grote groepen binnen een samenleving kunnen bepalen. De naam is een samenstelling van de Griekse woorden πλουτος (rijkdom) en κρατειν (regeren, de macht hebben). Veel lastiger om tegen in het geweer te komen, want veel anoniemer dan een koningshuis.)

Pünktlichkeit

Ruim een jaar zit ik nu in de winkeldistributie en rijd voor een van origine Duitse winkelketen. Toen ik nog internationaal reed kwam ik regelmatig bij de distributiecomplexen van deze keten en ik verwonderde me toen vaak over het logistieke vernuft van dit bedrijf. Het concept is open en duidelijk, maar veel van de verantwoordelijkheden worden bij de transporteur weggelegd. De bestelde goederen moeten in de juiste conditie op juiste tijdstip op het juiste spoor staan en dan krijg je je stempeltje. Gebeurt het niet dan hebben ze vaak weinig compassie, excuses willen ze niet horen, maar als je het vriendelijk vraagt, mag je het vaak paar uur later nog een keer proberen, mits er tijd en ruimte is. Op die manier laten ze zichzelf niet met de problemen van een ander opzadelen en kunnen zichzelf dus ook aan hun eigen schema houden. Het is een beetje een stug systeem soms, maar als je je aan de regels houdt werkt het wel prettig.

Maar net als bij een vriendschap of relatie blijft het leuk als je elkaar af en toe ziet. Als je iedere dag met elkaar in de weer bent gaat de glans er wel een beetje af en zie je de scheurtjes verschijnen. Het concept van de verantwoordelijkheid voor jouw onderdeeltje verandert al snel in een afschuifsysteem. Het gaat dan niet zozeer meer om alles goed te regelen, maar vaak om nog meer winst te maken. De inzet daarbij is, wie de arbeidskracht betaalt die nodig is om alles gesmeerd te laten lopen. Sinds kort is er bij het distributiecomplex waar ik iedere dag moet laden een nieuwe kapitein op het schip. Iemand die graag zijn zaakjes op orde heeft en dus zijn de bestaande regels nog maar eens heeft aangehaald. Van iedere transporteur werden een chauffeur en een planner uitgenodigd voor een chauffeursbijeenkomst waar de regels besproken werden. En ik mocht er bij zijn, bijna twee uur hebben we het gehad over de regeltjes en dat we ons er beter aan moesten gaan houden. Niet helemaal van harte stemden we er allemaal mee in dat we ons best gingen doen om alle chauffeurs met de neus dezelfde kant op te krijgen. Er werd ook nog vermeld dat de lange pompwagens die we gebruiken om in de koelcel te laden in de toekomst vervangen gaan worden door kleinere exemplaren. Dit houdt in dat we dus twee keer zo vaak op en neer moeten lopen. Maar dit zou in tijd niet zoveel uit moeten maken omdat we ruim voldoende tijd hebben om te laden. Met dit laatste waren we het, als chauffeurs die er dagelijks mee moeten werken, oneens.

Een week na dit gesprek werd ik aangesproken door een van de medewerkers van het dc. Haar collega had me zien laden met een lange pompwagen in de droge loods, hetgeen blijkbaar niet de bedoeling was. Deze regel was niet besproken tijdens de chauffeursbijeenkomst en toen ik er vervolgens de chef op aansprak zei hij dat dit inderdaad niet mocht. Mijn verweer dat de pallets van mijn rit nogal ver uit elkaar staan, verspreid over de uithoeken van het dc, mocht niet deren. In het verleden is er blijkbaar misbruik gemaakt en hebben chauffeurs de lange pompwagens in de droge loods laten staan, waar ze vreselijk in de weg staan. Het feit dat ik het al ruim een jaar zo doe en dat niemand er ooit last van heeft gehad mocht niet baten, gelijke monniken, gelijke kappen. Ik baalde er een beetje van, want ik dacht ,dan kan ik nog vroeger gaan beginnen om te zorgen dat ik op tijd ben bij de filialen.

Verschillende gedachten gingen door mijn hoofd, ik doe het lekker toch, Ik heb hier geen zin in, Ik zal die verrader wel eens op zijn nummer zetten, allemaal onzin, maar ik heb me er wel van bewust dat ik weerstand voel. En waar je weerstand voelt valt wat te leren heb ik weleens ergens gelezen.Wat valt er hier te leren is de grote vraag. Ik denk dat veel mensen weerstand tegen regeltjes voelen, zeker in een wereld van regeltjes en wetjes en regels die de wetjes moeten regelen. Langzaam maar zeker kun je niks doen of er is wel een regeltje voor. Zonder regeltjes wordt het een chaos toch ???

Maar wat moet ik hieruit leren? Dat ik eigenwijs ben en me niet graag de wet voor laat schrijven? Dat wist ik al. Dat ik niet gek op regels ben? Dat was me ook al bekend. Waarom vind ik het niet leuk? Omdat ik graag op tijd bij de filialen ben zou ik misschien eerder moeten beginnen en eerlijk gezegd vind ik vier uur al vroeg genoeg. Maar dan komt de vraag: Waarom wil “ik” op tijd bij de filialen zijn? Mijn begintijd is een vastgestelde tijd, de tijd die je krijgt om te laden is vastgesteld, en de uitkomst moet zijn dat ik dan op tijd bij de filialen kan lossen. Als dit plaatje niet klopt is dat niet mijn probleem. Het hele jaar heb ik het passend gemaakt door wat trucjes en door wat vroeger te komen, maar zo verandert er nooit iets. Dit is de les die ik hiermee leer, als je te fanatiek bent, te goed je best doet, wordt niet gezien dat bepaalde dingen niet goed afgestemd zijn. Pas wanneer men zich stipt aan de afspraken houdt, komen de fouten aan de oppervlakte. De grote kunst voor mij is dus om, binnen de gestelde normen, het werk wat ik moet doen, zo goed mogelijk te doen. Mijn best, meer kan ik niet doen, en minder is niet goed. Als dan blijkt dat het allemaal niet past heb ik mijn werk toch goed gedaan. Wat ik hieruit ook concludeer is dat ik minder oplossend moet denken, en wat meer pünktlich moet zijn. Op tijd aanwezig zijn, controleren of alles in orde is, melden als er iets niet klopt (wat verder niet jouw probleem is) netjes laden, dan naar het filiaal rijden en lossen, niet meer en niet minder. Dat is wat er van mij verwacht wordt en dat is waar ik voor betaald wordt. Niet eigenwijs zijn en de dingen op je eigen manier oplossen en niet buiten de regels om gaan. Op tijd beginnen, rustig doorwerken, en aandacht voor je werk. Zenvoller kun je het niet maken.

Een andere les die ik hieruit geleerd heb is, dat ik nog steeds te graag, te snel, wil werken. Ik vraag me soms af waar dat toch vandaan komt dat sommige chauffeurs altijd gejaagd zijn. Afgelopen week stond een collega stuiterend aan mijn deur, helemaal over de zeik omdat de vrachtwagen niet afgetankt is. De arme man is een maand of wat geleden van de trap gedonderd en heeft daarbij bijna zijn nek gebroken. Hij zit nog midden in het helingsproces, maar thuis komen de muren op hem af. Dus rijdt hij op eigen verzoek in de nacht met collega’s mee. Toen ik even later aan de planning vroeg waarom hij zo’n haast had konden ze me daar ook geen verklaring voor geven. Hij gaat mee als bijrijder op een rit waarbij ze tijd genoeg hebben. Nu vinden planners nogal makkelijk dat je tijd genoeg hebt, maar ik vraag me zelf toch af waarom hij zich zo druk moet maken, dat hij uitvalt tegen mij. Gisteren hoorde ik in de wandelgangen dat hij weer opgenomen in het ziekenhuis. Soms fluistert het leven je iets in je oren, als je dan niet luistert wordt er nog eens wat luider duidelijk gemaakt, maar sommige mensen luisteren niet eens als het leven hun toeschreeuwt: DOE EENS WAT RUSTIGER AAN, op deze manier haast je jezelf alleen maar naar je graf. Tja, in het dagelijkse leven is het ook belangrijk om aanwezig te zijn, om te doen wat je moet doen, met aandacht, en je niet druk te maken over dingen die niet jouw probleem zijn. Ik hoop dat mijn collega snel beter wordt.

Tot de volgende blog en veel geduld toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Zie de maan schijnt door de bomen

Makkers staakt uw wild geraas. Zo begint een oud Sinterklaaslied dat eigenlijk nog steeds actueel is. De maan staat symbool voor wijsheid en als je even stilstaat kun je misschien door de bomen het bos weer zien. Iedereen is op het moment zo druk bezig met Zwarte Piet of niet, voor of tegen, en of een kinderfeest hierdoor verstoord mag worden. Terwijl de gemoederen hierover hoog oplopen ziet niemand wat er werkelijk gaande is. Ik heb geleerd dat als een goochelaar zijn trucje doet, je eigenlijk niet moet kijken naar waar de goochelaar wil dat je kijkt, om te zien hoe hij het doet. Ergens tussen het Amerikaanse Halloween en het Amerikaanse kerstfeest hebben wij nog een lokale traditie,en die past niet in het plaatje van de Amerikaanse droom. Ik wil niet zeggen dat dit bewust zo gemanipuleerd wordt, maar onbewust en bewust worden we wel geconditioneerd. De boeken die we lezen, de films die we kijken, series die we volgen, en al de reclame er tussendoor bepalen mede hoe wij de wereld zien. Meer en meer worden we gehypnotiseerd door de media. We geloven alles wat ons verteld wordt, ook al voelt het anders. Als je tegen iemand zegt dat je er geen goed gevoel bij hebt, of dat je het niet gelooft, dan kijken ze je vaak raar aan. Als je te vaak zoiets zegt krijg je het stempel dat je niet normaal bent. Maar wat is nu de waarheid?

We hechten veel waarde aan logica. Wetenschap is de nieuwe religie, als het onderzocht is dan moet het wel kloppen. Maar we stellen misschien te weinig de vraag:’wie heeft het onderzocht en waarom?’ Als het onderzocht en bewezen is dan moet het wel waar zijn. Maar vaak zijn er meerdere waarheden, het is maar net waar je naar zoekt. Welke waarheid je vindt is afhankelijk van je intentie en de manier waarop je de uitkomst interpreteert.

Is Zwarte Piet discriminerend? Als jij dat vindt dan wel. Mag er getornd worden aan een traditie? Als jij vindt van niet dan niet. Maar tradities zijn ook vergankelijk, ook al bestaan ze soms al lang. Kijk maar naar alle heiligendagen of andere vrije dagen die wij hadden, in België, Frankrijk en Duitsland o.a. zijn ze er nog steeds, maar in Nederland vinden we dat maar onzin. Ze hebben moeten ruimen voor commerciële belangen of omdat het bij een religie thuishoort die we niet meer aanhangen, maar net welke waarheid jij verkiest. Misschien is het wel Sinterklaas die moet ruimen vanwege zijn religieuze afkomst. Weet ik veel, wetenschappelijk gezien zijn de feestdagen helemaal niet goed voor ons. Het gebruik om teveel te snoepen, veel te eten en te drinken, overbodige dingen te kopen, maar die waarheid, daar trekken we ons liever niets van aan.

De werkelijke basis van alle zon- en feestdagen is iets om even bij stil te staan. Het zijn van oorsprong dagen van bezinning. Dagen om dankbaar te zijn voor wat je hebt. Dagen om na te denken wat je kunt doen voor een ander. Dagen om samen met je familie en vrienden door te brengen. Of dit nu in de kerk of in de kroeg is maakt eigenlijk niet uit. Je hoeft nergens in te geloven om het principe van bezinning te begrijpen. Even stilstaan, iets wat we niet echt gewend zijn. Tijd om te voelen wat verbondenheid is. Samen met familie, vrienden en andere mensen in je omgeving. Als je even stilstaat kom je erachter dat er geen gevecht nodig is waar een dialoog ook voldoet. Dat wanneer een discussie gevoerd wordt de toon en het gevoel vaak belangrijker zijn dan de woorden die gesproken worden. Dan zou je erachter kunnen komen dat het in de samenleving belangrijk is om samen te kunnen leven. Dat we samen kunnen beslissen wat belangrijk is en wat misschien wat minder belangrijk is, om zo tot een goed compromis te komen.

Zwarte vrijdag komt eraan, ook zoiets wat overgewaaid is uit Amerika. De hele Zwarte Piet-discussie gaat over slavernij uit de vorige eeuw. Zwarte vrijdag gaat over de hebzucht en de afgunst die voortkomt uit een bewust gecreëerd gevoel van tekort, de slavernij van vandaag. Sta daar maar eens bij stil.

Tot de volgende blog en veel korting wijsheid toegewenst,

Peter,
Zenchauffeur.

De waan van de dag

Foto van een eerder pechmomen

Het is alweer even geleden dat ik een blog heb geschreven. De afgelopen weken heb ik het te druk gehad met van alles en nog wat, en ik snap soms zelf niet waarom ik geen tijd of energie heb voor sommige dingen . Maar vorige week donderdag heb ik weer eens een lesje geleerd waardoor ik heb ingezien waar mijn energie aan op gaat. Woensdagavond had ik al doorgekregen dat ik waarschijnlijk drie ritten zou moeten rijden. Omdat ik donderdag altijd boodschappen doe en eten moet koken ben ik maar wat vroeger begonnen. Om 3:45 uur ben ik begonnen met mijn werk, het laden ging lekker vlot tot ik om 4:05 uur op een ander dok moest laden. De vrachtwagen gaf voor de zoveelste maal een melding ‘motorstoring’, maar deze keer ging die niet meer weg. De motor kwam niet meer goed op toeren en begon wat te sputteren, maar na een keer opnieuw starten ging het weer goed. Toen ik vervolgens voor het dok probeerde te draaien viel hij recht voor een kantoor stil en ik kreeg hem niet meer aan de gang. De planning maar gebeld, ik moest eventjes wachten want er moest overlegd worden hoe we dit zouden gaan oplossen. Dus maar een bakje koffie en even een beetje lekker bijkletsen met Tamara, de dame die achter het loket zit bij Lidl. Na een uurtje werd ik toch wel nieuwsgierig naar de gang van zaken, dus nog maar eens gebeld, de monteur was onderweg. Dan nog maar een bakje koffie en een beetje bijkletsen met de volgende ploeg. Normaliter zou ik mezelf al lang op hebben lopen winden over het feit dat het zo lang duurt, maar nu, misschien omdat iedereen vrij ontspannen was, lukte het mij zeer goed om geduldig te blijven wachten. Toen de monteur uiteindelijk arriveerde wilde ik gelijk aan de slag. Maar een paar collega-chauffeurs attendeerden mij erop dat ik die jongen een bak koffie aan zou kunnen bieden. Na een snelle inspectie van de motor werd de laptop aangekoppeld en kwam er een storing in de turbo naar boven. De monteur haalde de turbo uit elkaar en dat bleek inderdaad het probleem te zijn. De turbo moest vervangen worden en dat kon niet ter plaatse gebeuren. De vrachtwagen zou dus afgesleept moeten worden naar de garage en daar gerepareerd worden. Ik denk, ik zal het even melden aan de planning, en die zei meteen “dat gaan we niet doen”, we gaan zelf de auto naar de overkant slepen en de turbo vervangen. Sjaak komt er zo aan en die regelt het verder, Jij wordt bij Van Overveld afgezet en krijgt daar een losse trekker mee. Met hangen en wurgen hebben we de kapotte trekker onder de trailer vandaan gesleept en de andere trekker aangekoppeld. Zo en nu even snel laden zei ik tegen Jamal. ‘doe maar rustig aan,’ zei hij, ‘ het is nu toch kapot’. Hij had wel gelijk, want ik was bijna een paar pallets vergeten.

Bijna vijf uur later kwam ik aan bij mijn eerste filiaal. Een parking vol met auto’s, en er stonden er ook nog een paar verkeerd geparkeerd waardoor ik niet op de losplaats kon komen. Omdat ik met de vrachtwagen een van de uitgangen blokkeerde liep het verkeer op de parking al snel vast. Even uitgestapt om de jongens van de plantsoenendienst te vragen om hun busje van de losplaats weg te halen, komt er een vuilnisauto aan en die moest aan de andere kant van de parkeerplaats zijn . Die ook nog even uitgelegd hoe het zat, ondertussen was die ene man die op de hoek geparkeerd stond eindelijk klaar met boodschappen doen. Omdat ik geen zin had om die oude man lastig te vallen wachtte ik nog heel even tot hij wegreed. Toen kon ik eindelijk op mijn gemak de slinger maken die ik nodig had om op de losplaats te komen. Ineens hoor ik achter mij een claxon, die oude man had blijkbaar haast. Ik voelde me nu toch wel genoodzaakt om die man even aan te spreken. Ik heb hem vriendelijk verteld dat de hele situatie ontstaan was door zijn manier van parkeren. Toen ik eenmaal aan het lossen was zei de filiaalhouder Ik dacht dat je hem een klap ging verkopen. Waarop ik lachte en zei dit werkt veel beter, en het voelt fijner.

Toen ik wegreed uit Sprang-Capelle viel er ineens een kwartje. Ik voelde me zeer prettig over de manier waarop ik de hele situatie afgehandeld heb. Ik besefte ineens dat ik de afgelopen weken afgedwaald ben van mijn zenbeoefening. Door te veel mee te gaan in het gevoel van gejaagde collega’s en gespannen Lidl-medewerkers ben ik zelf als het ware mee gaan resoneren. De desinteresse van sommige mensen waar ik mee samenwerkt en de kritiek op alle anderen is langzaam maar zeker op me in gaan werken. Ik ben mezelf het slachtoffer van de situatie gaan voelen en kreeg zo het idee dat alles tegen zat. Dit is een oud herkenbaar patroon dat in mijn leven tot menige dip geleid heeft. De een zegt dat het te maken heeft met het komen of het vallen van het blad. De anders zegt dat het komt doordat er minder daglicht is. Ik denk dat het ook te maken heeft met het feit dat we niet graag afscheid nemen van de zomer, zeker niet na zo’n mooie. Op een zekere manier versterken we elkaars gevoel hierover lijkt het. Veel mensen lijken wat somberder of hebben een korter lontje, en waar je mee omgaat raak je soms mee besmet. Ik ben blij dat ik door zen anders naar mezelf heb leren kijken en nu met compassie kan denken, Je bent er weer ingetuind. Je hebt je weer mee laten slepen,je loopt weer te rennen maar je beter zou wandelen. Je zoekt weer wat je niet kwijt bent.Je roept waar stilte voldoet.

Werk is best belangrijk, maar je werkt om te leven en niet andersom. Daarbij houdt het leven niet op als je aan het werken bent. Wanneer je te gedreven bezig bent loop je vaak te jakkeren zonder dat het nodig is. Als er dan iets tegen zit raak je al snel geïrriteerd. Soms is het dan wel eens goed om zo’n dag te hebben dat alles in de soep loopt. Je komt er dan achter dat het leven ook gewoon doorgaat als je vijf uur later bij je klant arriveert. Je kunt dan wel inzien dat vijf minuutjes extra wachten op zo’n dag toch niks meer uitmaakt. Je zou dan net als ik tot de conclusie kunnen komen dat die vijf minuutjes op een andere dag eigenlijk ook niet veel uitmaken. Ik denk dat het de grote kunst is om wel je best te doen om overal op tijd te zijn, maar als het anders loopt, toch gewoon de tijd te nemen. Tijd valt niet in te halen, tijd gaat maar een kant op. Yesterday doesn’t exist and tomorrow never comes. Veel problemen ontstaan door gedachten aan wat komen gaat, andere problemen ontstaan door gedachten aan wat geweest is, maar er is alleen nu, de rest is maar bedacht. Je leeft nu, dus je kunt er vandaag maar beter het beste van zien te maken.

Tot de volgende blog en nog fijne dag toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Welzijn

Een drukke vakantieperiode achter de rug, eerst veel werken en daarna goed vakantie vieren, lekker eten, zowat dagelijks een paar biertjes, sport en meditatie even op een lager pitje gezet. Het was natuurlijk een heerlijke zomer en ieder weekend was een feestje. Voor eventjes is dat leuk, maar op langere termijn is al dat genieten niet echt gezond. Voor mij is het verschil nu wel merkbaar. Mijn concentratie is weer minder, de magische grens van 100 kilo is helaas weer overschreden en mijn conditie is stukken beter geweest. Tijd om weer even streng te zijn voor mezelf. Terug in het gareel, even een alcoholstop, klaar met het snacken en snaaien, sporten en vooral weer de regelmaat in de meditatie terugbrengen.

Nu ik iedere dag thuis kom is het voor mij een stuk eenvoudiger om aan mijn gezondheid te werken. Als mijn motivatie niet zo sterk is ga ik naar de sportschool of de zendo en dan raak ik vanzelf weer gemotiveerd door samen met anderen te sporten of te mediteren.
Toen ik nog internationaal reed was dat een stuk moeilijker. In Frankrijk zijn een paar parkings waar je kunt wandelen/hardlopen maar in België of Nederland zijn die niet veel te vinden. In Duitsland heb je snelweg-kerkjes waar je kunt bidden, andere vormen van stilte of meditatieruimtes ben ik nog niet tegengekomen. Langzaam maar zeker worden vrachtwagens steeds meer naar betaalde parkings gedirigeerd waar je het parkeertarief terug krijgt als je je maaltijd afrekent. De onkostenvergoeding die een chauffeur krijgt als hij 24 uur of meer onderweg is was in de gulden tijd in verhouding een stuk hoger. Er zijn maar een paar euro bij gekomen in al die jaren. De prijzen onderweg zijn gigantische gestegen, als je indertijd voor een bak koffie een gulden moest neertellen was dat afzetterij, nu betaal je makkelijk twee euro dertig voor een bakkie pleur, lekkere koffie dat wel, maar omgerekend is dat vijf gulden. De betaalde parkings moeten vaak van deze onkostenvergoeding betaald worden. ´s Avonds is het voor veel chauffeurs happie/sappie-tijd. Op zich niets mis mee, lekker eten, biertje of een wijntje erbij, misschien nog een afzakkertje achteraf, gezellig met collega’s. maar als je dat iedere dag doet dan komen de pondjes er vaak snel aan. Mijn ervaring de afgelopen jaren dat ik buitenland reed was, dat de tijd dat ik stil stond onderweg, steeds langer werd. Door de strengere controles en de hogere boetes was het niet interessant meer voor de baas om de chauffeurs veel te lange dagen en te korte nachten te laten maken.

Dat het chauffeursvak nu niet echt het gezondste beroep van deze tijd is, is al langer bekend. Je werkt vaak bij nacht en ontij, de mensen van de laad- en losadressen zijn op zijn zachtst gezegd niet altijd vriendelijk. Wat er ook gebeurt, de chauffeur is altijd de schuldige, als het goed gaat was het een goede planning, gaat het mis dan ligt het aan de chauffeur. Eigenlijk ligt alles aan de chauffeur, zelfs als je door weersomstandigheden door de gendarmerie aan de kant gebonjourd wordt had je maar een andere route moeten nemen, want nou hebben wij een groot probleem…. De wetten en regeltjes die er zijn om de chauffeur te beschermen werken vaak averechts. Als het rekensommetje van de planners niet klopt dan maken ze het passend door de chauffeur op de gekste tijden te laten beginnen. Bij controles houd je vaak je hart vast, die aardige agenten die er zijn om de wetten (die jou horen te beschermen) te handhaven, lijken vaak meer op bloedhonden die net een nieuwe geur opgepikt hebben. In Nederland zijn ze vaak vrij soepel, het Duitse BAG (Bundesamt für Gütherverkehr) in mijn ervaring een instantie die meestal goed in de weer is vóór de chauffeur, de Franse gendarmes zijn zeer doortastend, maar als je een beetje Frans lult dan wil je er nog weleens mee weg komen, tenminste als je een goede treft. Mijn ervaring met de Belgische ‘zwaantjes’ is te vergelijken met een slechte maffiafilm. Midden in de nacht, onder een viaduct, drie motoragenten in mijn cabine die mijn portemonnee, portefeuille, en mijn volledige administratie doorzochten omdat ‘the leader of the gang’ er van overtuigd was dat ik met twee passen rond reed. Je wordt er makkelijker in, maar het is niet echt ontspannend. Het zoeken van een parking valt tegenwoordig ook niet mee en het risico dat je zelf de boete mag betalen als je te lang hebt gereden wordt steeds groter, maar stop je te vroeg dan krijg je het weer te horen van je planner.

Nu de economie weer flink aantrekt is er ineens een chauffeurstekort. Men vraagt zich dan af waarom er zo weinig mensen vrachtwagenchauffeur willen worden. Misschien dat het tijd wordt dat ze zich in Brussel eens goed achter de oren krabben en gaan nadenken over een betere oplossing dan het verhogen van boetes en het opleggen van nog meer regeltjes. Als ze zelf weer eens van Brussel naar Straatsburg of vice versa verkassen dan moet er in maximale luxe gereisd worden, als ze gearriveerd zijn klokken ze eerst in en gaan daarna linea recta naar het hotel om te dineren en uit te rusten van de zware reis. Dit verblijf en verteer wordt natuurlijk niet van het riante salaris betaald, dat wordt gedeclareerd en de belastingbetaler mag de rekening betalen. Als ze met anderstaligen moeten converseren wordt er een tolk geregeld, een chauffeur mag het allemaal zelf opknappen. Als een Europarlementariër overdag op zijn werk zit te slapen wordt dit al snel toegewezen aan de jet-lag of de lange dagen. Als een chauffeur zit te slapen is het een asociale crimineel die aangepakt moet worden, meer regeltjes, hogere boetes, zwaardere straffen, extra bijscholing… Wanneer worden ze daar eens een keer wakker, chauffeurs zijn ook mensen.
Laat ze eerst eens voor betere faciliteiten zorgen. Meer (bewaakte) parkeerplaatsen met betere faciliteiten die de chauffeur niet uit eigen zak hoeft te betalen. Een veilig transport over de weg hangt voor een groot deel af van de staat van de chauffeur. Door de grote verschillen in vergoeding en mentaliteit is er een tweedeling ontstaan tussen oost- en west-chauffeurs, doe daar eens wat aan. Als de faciliteiten voldoende begeleiding hebben kunnen ze de minder beschaafde collega’s leren om zich aan te passen. Zorg voor gezonde alternatieven, verveling zorgt vaak voor een verkeerd eet- en drinkpatroon. De mogelijkheid van sport, recreatieve of meditatieve activiteiten op of in de buurt van een parking kan het verblijf voor de chauffeur een stuk aangenamer en meer ontspannend maken. Een strenger toezicht op de grote bedrijven die vaak een zeer vervelende mentaliteit hebben, de chauffeur als gratis arbeidskracht zien en verwachten dat hij in de tijd dat hij eigenlijk zou moeten rusten, de vracht lost, soms zelfs uitpakt en dan vervolgens ook nog de administratie kloppend maakt. Bedrijven bepalen vaak ook hoe lang je over een traject mag doen. Je krijgt zoveel tijd per pallet, zoveel tijd per kilometer en doe je er langer over heb je pech of moet je praten als Brugman om er een paar minuutjes bij te krijgen. Op commando moet je wachten, slapen of opspringen om zo snel mogelijk te lossen, want nu hebben ze de lading ineens nodig. Ik kan al die collega’s die de afgelopen jaren de sleutels aan de wilgen gehangen hebben geen ongelijk geven. Je moet uit een bepaald hout gesneden zijn om niet gestrest te raken, of net als ik een manier vinden om daar mee om te gaan. Het kan zo’n mooi beroep zijn, en voor velen is het dat ook, maar als ze meer mensen willen motiveren om op de bok te stappen zal er toch het een en ander moeten veranderen denk ik.

Dat ik niet de enige chauffeur ben die gezonder wil leven blijkt wel uit dit artikel

Tot de volgende blog en veel werkplezier toegewenst,

Peter,
Zenchauffeur.

Burn-out

Opgebrand, alleen de as blijft over, nutteloos, waardeloos, nergens goed voor, zo voelen veel mensen zich na een burn-out. Maar is dat zo? Vroeger noemde men het overspannen, de snaar staat dan te strak gespannen, de rek gaat er uit en als je niet oppast breekt de snaar en dan kun je er weinig meer mee. Ik denk dat je het goed kuntvergelijken met het rijden in de bergen. Als je met een zware vracht de bergen in gaat is het stijgen niet het probleem, ofwel je hebt voldoende pk’s en je komt boven of hij trekt het niet en je valt stil. Als je wagen het niet trekt dan kan er een takelwagen met meer vermogen helpen om de berg op te komen. Afdalen is veel gevaarlijker, als je de afdaling niet juist inschat of niet voldoende vertraagt ga je vaak ongemerkt steeds sneller. Het wordt steeds moeilijker om af te remmen, met een beetje pech verglazen je remmen of lopen ze zo warm dat ze verbranden en dan heb je een vet probleem. Als je onderaan weer een helling op moet is het niet zo’n ramp, maar liggen er bochten of kom je bijvoorbeeld in een dorp terecht dan is het leed niet te overzien. De beste optie is dan vaak om maar een grindbak of iets dergelijks in te rijden. Als je op die manier crasht dan is de schade meestal beperkt.

Van alle fouten kun je leren en vaak moet het eerst goed fout gaan voor je door hebt wat er nu eigenlijk mis is. Zoals in de Griekse mythologie de Feniks herrijst uit de vlammen kun je vaak goed herstellen na een burn-out. Als je dan weer voor 110% aan de slag wilt gaan heb je er niets van geleerd en is de kans groot dat je binnen no-time weer crasht, vaak met meer schade tot gevolg. Op tijd aangeven dat het te veel is en gewoon nee zeggen is niet zo makkelijk als het zou moeten zijn. In de transportwereld heerst nog steeds een macho cultuur en zeggen dat het te zwaar is wordt gezien als een teken van zwakte. In mijn ogen is het juist kracht die jou je eigen grenzen laat bepalen. Vaak wordt er door de planning druk op chauffeurs gezet omdat ze hun eigen zaken niet op orde hebben. Ze durven zelf geen nee te zeggen tegen opdrachtgevers en de marges zijn te krap omdat ze niet de juiste prijs durven te vragen (angst die volgens mij voortgekomen is uit de crisis). Op die manier proberen ze hun probleem het probleem van de chauffeur te maken en zolang het goed gaat komen ze er mee weg. Het grote verschil is dat op het moment dat het echt mis gaat, de chauffeur zichzelf te barsten rijdt, en dat dan voor de planner het enige probleem is dat hij de opdrachtgever moet bellen dat de vracht niet, of niet op tijd op zijn bestemming aan komt.

Een veertigurige werkweek vinden veel kantoorpiepeltjes al te zwaar, maar de meeste chauffeurs gaan hier halverwege de week al overheen. Het ligt niet alleen aan de transporteurs dat de situatie zo is, de internationale (oneerlijke) concurrentie maakt het haast onmogelijk om chauffeurs na veertig uur naar huis te sturen met een salaris waarmee je in Nederland een gezin van kunt onderhouden. Veel chauffeurs werken ook graag wat extra uurtjes, delen niet graag een auto en de ritten zijn vaak niet efficiënt in te delen als een chauffeur na acht uurtjes van de bok zou willen stappen. Ik denk ook niet dat er veel werkgevers en werknemers in de transportsector zitten te wachten op nog meer regeltjes omtrent rij- en rusttijden en de arbeidsduur. Net zoals met het maximaal beladen van de voertuigen is het dus voor iedereen interessant om de chauffeur zo optimaal mogelijk in te zetten. Te weinig werkdruk maakt het werk saai en op die manier voelt de chauffeur zich vaak ook niet prettig. Maar anders danbij de voertuigen wordt er niet vaak gekeken of de belasting geen schade veroorzaakt aan de onderdelen. Bij de meeste bedrijven loopt er wel een monteur rond die kijkt of de voertuigen in orde zijn en die actie onderneemt als een chauffeur een mankementje meldt. Maar als de chauffeur zelf iets mankeert wordt dit vaak gebagatelliseerd en moet hij maar zien of er ergens in de nabije toekomst een gaatje is wanneer hij naar de dokter, tandarts of fysiotherapeut kan. In mijn ogen zou het goed zijn als er bij ieder bedrijf iemand (parttime) in dienst is die de chauffeur regelmatig spreekt en zo een vinger aan de pols houdt. Op die manier kan er op tijd gesignaleerd worden wanneer een chauffeur en beetje te veel hooi op zijn vork heeft, en kan verkeerde of overbelasting op zowel fysiek als mentaal vlak makkelijker bespreekbaar gemaakt worden bij de chauffeur of bij de planning en de werkgever. De informatie die deze persoon op deze manier verzameld kan veel ziekteverzuim, ongelukken en schades helpen voorkomen en het kan er voor zorgen dat iedereen meer werkgeluk ervaart.

Tot de volgende blog en veel werkgeluk toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur.

Les geven

Doorgaans wordt er in de gevorderdenlessen bij Zen.nl een boek behandeld. We hebben dan iedere week een ander hoofdstuk of onderwerp dat we bespreken; de les bestaat uit ongeveer drie kwartier praten en dan twee keer 25 minuten meditatie met daartussen 5 minuten loopmeditatie. In de vakantieperiode worden de reguliere lessen vervangen door lessen die de betreffende zenleraar zelf mag bedenken. Toen mij gevraagd werd of ik les wilde geven was ik meteen enthousiast, ik wist precies waar ik het over wilde gaan hebben. Dit was natuurlijk een kans bij uitstek om de ervaringen en inzichten te delen die zen mij als vrachtwagenchauffeur gebracht heeft. Ik dook meteen in de pen en kwam met een behoorlijk lange tekst. Omdat het oplezen alleen al de gehele les zou beslaan zou er weinig ruimte zijn voor interactie, en dat is nu net het belangrijkste van de les. Niets is echt goed of slecht binnen zen, maar het praten over bepaalde onderwerpen en het horen van andermans ervaring hiermee is een verrijking voor iedereen. Dus maar een paar citaten uit de tekst genomen waar we over konden praten en het de naam gegeven: inzichten van een vrachtwagenchauffeur . Maandag- en dinsdagavond en woensdagochtend heb ik deze les gegeven en het voelde goed. Het is fijn om, aan niet vrachtwagenchauffeurs, uit te kunnen leggen hoe ik als beroepschauffeur bepaalde dingen in het verkeer ervaar en te horen hoe zijdit ervaren.

Voor degene die geïnteresseerd zijn in de volledige tekst deel ik hem hieronder.

Inzichten van een vrachtwagenchauffeur

Welkom,

Mijn naam is Peter van Caulil. Ik ben al zo’n 27 jaar vrachtwagenchauffeur, waarvan 20 jaar internationaal. Vijf jaar geleden liep ik bijna tegen een burn-out aan en ging ik op zoek naar een manier om beter met de stress om te gaan. Ik was al eerder geïnspireerd geraakt door Alan Watts en toen ik op Facebook een advertentie zag voor een gratis proefles bij Zen.nl Breda, was ik meteen enthousiast. Het is me zo goed bevallen dat ik de lerarenopleiding ben gaan doen en in juli doe ik examen. In het kader van de opleiding is het de bedoeling dat je minimaal drie sesshins doet. Een sesshin is een zenretraite die in dit geval een week duurt. Tijdens één van deze retraites ben ik geïnspireerd geraakt om te gaan schrijven over de invloed van zen op mijn werk als vrachtwagenchauffeur. Deze blog genaamd Zen chauffeur wordt goed gelezen en ik hoop op deze manier vrachtwagenchauffeurs, maar ook andere weggebruikers, te inspireren om zich zenvoller in het verkeer te begeven. Veel van mijn blogs bevatten inzichten die niet alleen van toepassing zijn op het verkeer.

Aandacht

Aandacht is één van de belangrijkste pijlers van zen. Aandacht is ook van levensbelang in het verkeer. Het begint al voor vertrek. Is je voertuig in orde? Geen slappe banden, geen uiterlijke gebreken, zit er voldoende olie en koelvloeistof in de reservoirs en ligt er geen plas van het één of ander onder de auto. Tegenwoordig worden we veelal elektronisch gewaarschuwd als er iets niet aanwezig is dus daar hoeven we niet te veel tijd aan te besteden, als we tenminste kunnen vertrouwen op de apparatuur. Als je in de regio blijft is het, afhankelijk van de staat van het voertuig, van minder belang, maar voor een langere reis is het niet verkeerd om eerst aandachtig alles te controleren. Voor we gaan rijden: staan de spiegels goed, zit je goed of moet de stoel versteld worden, heb je de gordel om, zijn de eventuele medepassagiers goed ingesnoerd, is de navigatie goed ingesteld (mocht je die nodig hebben)? Als vrachtwagenchauffeur heb je dan ook nog een boordcomputer of een andere vorm van urenadministratie die je aandacht vraagt en natuurlijk de tachograaf. Staat de lading goed vast, heb je alle vrachtdocumenten bij je, moet de planning nog ingelicht worden dat je vertrekt. Als alles in orde is kunnen we vertrekken.

Iedereen met een rijbewijs heeft natuurlijk geleerd hoe het moet, maar hoe gaat het in de praktijk? De een is zeer secuur en vertraagd of stopt liever een keer extra om te controleren of de baan vrij is, de ander vertrouwt meer op zijn reflexen en gaat wat vlotter door het verkeer. De meeste problemen ontstaan naar mijn inzicht door het grote verschil tussen deze twee typen weggebruikers. Zonder te oordelen over wat de beste manier is durf ik best te zeggen dat veel ongelukken ontstaan omdat de een denkt, dat de ander ook zo denkt als hij of zij, en er dus vanuit gaat dat de ander wel anticipeert op zijn of haar actie. Doordat je daar vanuit gaat, heb je niet je volledige aandacht bij de desbetreffende situatie en is een aanrijding gebeurd voor je er erg in hebt.

Afleiding is de oorzaak van veel ellende op de weg. Vooral als je lang onderweg bent is het soms moeilijk om je aandacht alleen bij het verkeer te houden. Lekker naar de radio luisteren is op zich niet verkeerd, maar als je hem zo hard zet dat je een claxon of zelfs de sirenes van de ambulance niet hoort dan ligt een aanvaring op de loer. Even een berichtje op je telefoon kijken of een kort oppervlakkig gesprek voeren is op zich niet zo erg, maar hoe vaak raken mensen niet zo diep in gesprek dat ze het overige verkeer niet opmerken, slingeren, vertragen of te laat remmen met alle gevolgen van dien.

Afhankelijk van je voertuig en de verkeerssituatie kan het soms zeer moeilijk zijn om alles goed in de gaten te houden. Een vrachtwagen zoals ik doorgaans rijd, een trekker met erachter een oplegger met meesturende assen, kan lekker kort door de bocht. Het nadeel is dat hij, vooral als je de bocht kort maak, een behoorlijke uitzwaai heeft. Terwijl je de bocht maakt is de kant waarheen hij uitzwaait niet zichtbaar. Je moet dus vooraf bepalen of je voldoende ruimte hebt, verandert er ineens iets aan die situatie, bijvoorbeeld omdat iemand er nog even langs wil glippen, is het voor mij op hoop van zegen dat het goed gaat. De vrachtwagen is uitgerust met vier spiegels en twee camera’s. Ondanks dat wordt ik regelmatig verrast door auto’s of fietsers die vanuit het niets lijken te komen. Veel mensen hebben geen besef hoeveel punten dat je als vrachtwagenchauffeur tegelijk in de gaten moet houden. Als ik bijzondere verrichtingen moet uitvoeren doe ik het liefst rustig aan, maar paradoxaal genoeg zijn er dan veel mensen zo ongeduldig dat ze er snel even langs willen en voor mij vanuit het niets komen. Gelukkig heb ik voldoende ervaring en inzicht en ken ik mijn pappenheimers een beetje. Vaak zie ik op voorhand al wie wacht en wie niet en speel ik daar op in, maar ondertussen eisen ze wel een deel van je aandacht op waardoor je soms iets anders over het hoofd ziet.

Rijden vanuit rust

Emotie en verkeer vormen geen goede combinatie. Je kunt natuurlijk moeilijk zeggen, dan laat ik mijn emotie toch thuis, maar als het je emotie is die het stuur in handen heeft dan kun je misschien beter de reis even onderbreken of uitstellen. Of het nu gaat over angst, boosheid of verdriet, emoties vertroebelen je blik. Je reageert niet meer vanuit je verstand maar vanuit je gevoel, en de reactie hierop van andere weggebruikers kan je emotie nog versterken. Ik heb eens een vrouw, met twee kinderen achter in de auto, jankend, vloekend en stampend van frustratie op de spoorwegovergang zien staan terwijl ze recht tegenover een vrachtwagen stond met daarachter een rij auto’s. Achter haar stond niets, maar ze was zo overtuigd van haar gelijk dat ze het verrekte om achteruit te rijden, waardoor ze iedereen in gevaar bracht. Ik heb verschillende malen gezien dat een personenauto een vrachtwagen passeerde die naar zijn zin iets niet goed deed om dan vervolgens, voor die vrachtwagen, vol op zijn rem te gaan staan. Die mensen hebben volgens mij echt geen idee wat ze aan het doen zijn. Een geladen vrachtwagen weegt al gauw dertig tot veertig keer zo zwaar als een personenauto. Let de chauffeur niet op, of heeft hij een defect aan zijn remsysteem, dan is het leed niet te overzien, maar het grootste probleem heeft waarschijnlijk degene die zijn frustratie zo nodig moest tonen.

Haastige spoed is zelden goed. Helaas staan wij als vrachtwagenchauffeurs vaak onder tijdsdruk. Een groot deel van mijn carrière heb ik gedacht dat ik tijd in kon halen door hard te rijden. Een cursus zuinig rijden en de ervaring hebben mij geleerd dat dit niet zo is. Punt één, tijd is niet in te halen, tijd gaat gewoon zijn gang en de tijd die voorbij is haal je niet meer terug. Op tijd beginnen is de grootste tijdwinst die je kunt behalen, dat en efficiënt plannen. Gestaag en met aandacht werken zorgt voor minder fouten en daardoor minder stress en tijdverlies. In het verkeer is het met de vrachtwagen de kunst om zoveel mogelijk te blijven bollen. Vanuit stilstand vertrekken kost veel brandstof, schakelen kost zoiets van 7% per versnelling en remmen kost weer remvoering en banden. Ver vooruitkijken en afstand houden is het credo. Helaas zijn er veel automobilisten die graag nog even voor de vrachtwagen bij het stoplicht staan en daarom nog snel even de door jou bepaalde remafstand inkorten. Het stoplicht springt op groen, jij staat stil en zij zijn weer vertrokken. Doordat ik regelmatig mediteer kan ik tegenwoordig gewoon glimlachen om dergelijke situaties en met compassie denken, ze weten niet beter, en alhoewel het af en toe nog wel eens wat irritatie geeft, maak ik me niet meer zo boos als een aantal jaren geleden.

Compassie

Het lijkt vandaag de dag wel of in het verkeer ‘The law of the jungle’ de enige wet is waar iedereen zich aan houdt. Oog om oog, tand om tand, snijden of gesneden worden. Doet iemand iets wat jij niet goed vind is het blijkbaar jouw morele plicht om hem of haar daar, op een vaak brute wijze, op te wijzen, hetzij door een dikke middelvinger of door luid te claxoneren, maar vaak erger nog door iemand voorbij te rijden en te remmen, en dan soms zelf nog uit te stappen om verhaal te halen. Oog om oog maakt de hele wereld blind zei Gandhi eens, en hij heeft gelijk. Door alle onbegrip en verontwaardiging is er een negatieve sfeer ontstaan in het verkeer. iedereen heeft blijkbaar haast op het moment dat ze in de auto stappen, maar om vandaag de dag snel van de ene kant van de stad naar de andere te komen met de auto of de vrachtwagen heb je geen haast nodig. Geduld helpt je vaak veel sneller van A naar B. Goed opletten, ver vooruit kijken, anticiperen, een ander de ruimte geven om zo de totale verkeersflow te garanderen. Kijk eens wat je kunt doen voor een ander en bedenk niet wat de ander voor jou moet doen, die ander heeft misschien een heel ander beeld van de situatie. Als je begrip kunttonen voor de dommigheden van de andere weggebruikers hoef je ook niet zo hard te zijn tegen jezelf als je een keer zit te suffen. Iemand waarschuwen door middel van de claxon klinkt vaak heel anders dan claxoneren uit frustratie, en de reactie daarop is vaak navenant. De onzekere weggebruiker wordt nog onzekerder en de overmoedige weggebruiker moet even laten zien dat hij of zij niet over zich laat lopen, en daar heb je het weer. Als je met liefde en plezier aan het verkeer deelneemt is het makkelijker om de ander zijn foutjes te vergeven. Als je de ander zijn foutjes kunt vergeven, vergeeft die ander misschien ook jouw foutjes en heb je meer plezier in je rit.

Verbondenheid

Het verkeer is in feite een collectieve bezigheid, als je alleen op de weg zou rijden is er volgens mij niet eens sprake van verkeer. We moeten het dus samen doen. Bepaalde beleefdheden in het dagelijks leven zoals het openhouden van een deur voor iemand kunnen ook van toepassing zijn in het verkeer. Het gebeurt nog wel eens dat ik met mijn vrachtwagen het verkeer achter me tegenhoudt zodat een automobilist bijvoorbeeld veilig achteruit de oprit of het parkeervak uit kan rijden. Ook houd ik soms ruimte vrij voor tegenliggers, bijvoorbeeld bij een bochtige weg houdt dat in dat ik voor de bocht stop. Maar al te vaak zijn er achterliggers die dan vinden dat het niet snel genoeg gaat en komen ze mij voorbij, en dit leidt dan tot gevaarlijke situaties. Zouden ze minder gehaast zijn en zouden ze mijn inschattingsvermogen hoger inschatten dan zouden ze even wachten, minder dan twee minuten is vaak voldoende om een ander veilig zijn reis te laten vervolgen. En als jij die twee minuten niet kunt missen, dan heb jij een verkeerde planning gemaakt of je bent te laat vertrokken. Als een ander mij de ruimte geeft steek ik vaak even mijn hand op bij wijze van dank. Dit geeft mij, en de ander een prettig gevoel, en het geeft me de motivatie om dit volgende keer ook weer voor een ander te doen. Op deze manier draag ik mijn steentje bij aan een prettigere samenwerking op de weg, en hoop ik bij te dragen aan een betere doorstroming en veiliger verkeer voor iedereen.

Heb je toevoegingen of wil je ergens op reageren, dan zie ik je bericht graag tegemoet

Tot de volgende blog en veel geluk toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Zenleraar

zomersesshin 2018 diploma

Toen ik een jaar of vier geleden naar een gratis proefles ging bij Zen.nl had ik me niet voor kunnen stellen dat mijn leven in zo’n betrekkelijk korte tijd zoveel zou kunnen veranderen. Er moest iets veranderen in mijn leven want zowel fysiek als mentaal zat ik niet goed in mijn vel. Maar hoe ga je dat aanpakken? Door meditatie heb ik kritisch, maar met compassie naar mezelf leren kijken. Niemand kan jou zo goed vertellen wat je nodig hebt om jezelf gezonder en gelukkiger te maken dan jijzelf. Het is dan wel van belang dat je helder hebt wat je nodig hebt om dit te bereiken, veel dingen voelen goed, maar zijn op de lange termijn niet goed voor je. Het is heerlijk om aan het eind van een drukke werkdag van een biertje te genieten in een luie stoel in de zon, maar als je dit te veel of te vaak doet gaan er dingen niet goed. Als je er van tijd tot tijd voor kiest om in plaats van dat biertje in de luie stoel te gaan sporten blijf je beter in balans. Een mooi programma kijken op tv is ontspannend, maar door van tijd tot tijd je blik eens naar binnen te richten door meditatie of een andere vorm van zelfreflectie blijf je ook mentaal beter in balans.

De één is gelukkig als ie gewoon zijn leventje kan leven, de ander voelt zich geroepen om er iets meer van te maken. Beide zijn goed in mijn ogen, als iedereen vrachtwagenchauffeur wil worden rijdt er binnen no time geen vrachtwagen meer rond omdat er geen monteurs meer zijn om ze te repareren. Het mooiste zou zijn dat iedereen zijn passie kan volgen, doen waar hij goed in is, en wat hij met liefde en plezier doet, maar in de praktijk ligt dat vaak toch anders. Het is dan in mijn ogen de kunst om er toch iets moois van te maken. Doe wat je doet met heel je hart, is een goed advies dat ik eens gehoord of gelezen heb, maar hoe doe je dat? Zelf ben ik vrachtwagenchauffeur geworden omdat Hare Majesteit dat destijds voor me bedacht heeft. Ik heb mijn vrachtwagenrijbewijs in militaire dienst gehaald en ben hierdoor later in de transportwereld terecht gekomen. Alhoewel ik altijd met liefde en plezier mijn werk heb gedaan (het ene moment met meer plezier dan het andere), is het nooit echt mijn passie geweest. Als ik met grote bewondering zie hoe passioneel sommige collega’s zijn voel ik soms wel wat jaloezie en zou ik willen dat ik er ook zoveel aandacht en liefde voor op zou kunnen brengen.

Mijn zoektocht naar meer mentale balans heeft me op het zen pad gebracht. Op mijn eigen manier ben ik altijd bewust met mijn fysieke en mentale groei bezig geweest, en zen heeft me hiervoor het juiste gereedschap geboden. Hier heb ik nu ook mijn passie gevonden. Afgelopen week ben ik weer op sesshin geweest, de laatste verplichtte voor mijn opleiding, maar absoluut niet de laatste die ik gedaan heb. In mijn gedachten noem ik het wel eens een pyjama party voor diepdenkers. Met zestig mensen in gemakkelijke kleding heel de dag op een kussentje zitten, iedere morgen vertelt de meester een verhaaltje, driemaal daags gezellig samen eten en voor het slapengaan nog even met zijn allen buiten zitten. In de pauzes doet iedereen zijn eigen dingetje en de strakke rituelen zorgen ervoor dat iedereen weet waar hij of zij aan toe is. Door niet met elkaar te praten of op andere wijze te communiceren is er niets wat je afleidt van je zelfonderzoek. Alles wat je tegenkomt is van jouzelf en op die manier krijg je jezelf ook helder. Het onderwerp van deze sesshin was de verlichting. Zelf heb ik niet zo heel veel op met de verlichting, maar van de ander kant is verlichting héél belangrijk, vooral als je vaak in het donker rijd. Als je niet goed verlicht bent zie je niet waar je rijd en weet een ander niet welke kant je opgaat.

Zomersesshin 2018

Wat me wel enorm aanspreekt is verlicht handelen. Het goede doen en het goede willen, niet uit eigen belang, maar voor het belang van iedereen. Het helder krijgen van jezelf doe je dan ook niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen. Omdat niet iedereen de aandacht en liefde kan opbrengen om zo’n 35 uur stil te zitten in één week en de pijn en frustratie te doorstaan die hiermee gepaard gaan, is het in mijn ogen goed dat er een aantal passionele mensen zijn die dit volbrengen. Deze mensen kunnen met hun helderheid licht werpen op het pad van de anderen, zodat anderen hun taak in het leven kunnen volbrengen. Dit is waar ik mijn tijd, aandacht, en energie voor de volle 100% in wil steken. Het zenleraardiploma wat ik behaald heb zie ik dan ook als een aanmoediging om verder te groeien en keihard door te werken aan het faciliteren van duurzaam geluk voor iedereen.
Tot de volgende blog en veel verheldering toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur.

Bakkertje

Mijn carrière als vrachtwagenchauffeur is begonnen bij bakker Welten in Breda. Destijds nog een echt familiebedrijf, maar nu valt het onder Bakkersland. Ik ben daar begonnen zonder chauffeursdiploma of enige ervaring, maar dat maakte niet uit want er was destijds ook een enorm chauffeurstekort. Kaartlezen en de tachograafschijf invullen waren zaken waar ik me niet mee bezig hield. Brood helpen verdelen, zo snel mogelijk laden en gas op die lolly. Onbegrensd, dus die bakwagens liepen 125 km/u, gaon mee die banaon. Ik nam iedere dag wat appelflappen, saucijzenbroodjes of iets dergelijks mee als het over was, en dat deelde ik dan met de chauffeurs die de vrachten afleveren bij de supermarkten waar ik ook moest lossen. Op die manier kweekte ik goodwill en hielden ze rekening met mij, waardoor ik altijd overal snel kon lossen.

Nu zijn de rollen omgekeerd. Ik lever de vracht bij de supermarkten en krijg te maken met bakkertjes, sommige echte broodcoureurs, net als ik destijds. Tijden zijn veranderd en wat lekkers meenemen om uit te delen is er bij de meeste bakkerijen niet meer bij volgens mij. Desondanks probeer ik rekening te houden met de bakkertjes in de hoop dat zij ook rekening houden met mij.

Helaas is niet alleen de mentaliteit van de bakkerijen in het nadeel veranderd, maar kom ik ook regelmatig chauffeurs tegen die denken dat het een wedstrijd is om het beste plekje. Om één meter minder te lopen ontnemen ze een ander de mogelijkheid om te lossen. Zo ook bij mij enkele maanden geleden. Een nieuw, tijdelijk filiaal op mijn route en ik was gewend dat de bakker aan de voorzijde loste. Op een ochtend was ik vroeg en stond ik op de losplaats toen de bakker arriveerde. Met veel gas en nukkige bewegingen draaide hij zijn bakwagen op de parkeerplaats en zette hem naast mijn vrachtwagen. Een goedemorgen kon er niet af en hij leek me behoorlijk chagrijnig. Maar ja, als je niets zegt weet ik ook niet wat er schort.

Een week later waren de rollen omgekeerd. De bakker stond pontificaal midden op de losplaats waar met een beetje goede wil drie grote vrachtwagens kunnen staan. Toen ik hem vriendelijk vroeg om de volgende keer wat ruimte te laten gromde hij dat hij recht moest staan met zijn auto en dat hij met tien minuten weg zou zijn. Aangezien ik in principe maar iets meer dan tien minuten krijg om te lossen bij dat filiaal vind ik dat niet oké. Toen ik hem vertelde dat ik hetzelfde werk gedaan heb en dus wel weet hoe het zit zei hij niets meer.

Eigenwijs als ik ben heb ik wekenlang de vrachtwagen naast zijn bakwagen gezet, ook al kon ik maar de helft van mijn laadklep gebruiken omdat de andere helft over de stoeprand hing. Iedere morgen heb ik gewoon goedemorgen gezegd en niets teruggekregen. Omdat ik heb leren doorzien dat dit niets met mij te maken heeft, maar dat het zijn gebrek aan capaciteit is om met de situatie om te gaan, heb ik het op zijn beloop gelaten. Vorige week was ik op een ochtend heel vroeg geladen. Toen ik in Sprang Capelle aankwam zag ik een broodcoureur met een rotgang van de parking bij het voetbalveld afrijden, een grote stofwolk achter hem aan.  Toen ik aankwam bij de losplaats was er ruimte voor mij, wat me een beetje verbaasde. Dezelfde chauffeur als anders was vriendelijk en zei, ik heb ruimte voor je gehouden en ik heb hem daar heel hartelijk voor bedankt. Iedere morgen na die ochtend zeggen we goede morgen en zie ik de man zelfs lachen. Misschien is er iets anders in zijn leven veranderd wat hem milder gemaakt heeft, ik wil graag denken dat mijn vriendelijke volhardendheid er voor gezorgd heeft dat hij tot een ander inzicht is gekomen. Waarschijnlijk kom ik er niet achter, en het doet er eigenlijk ook niet toe. Als ik niet gewoon vriendelijk was gebleven, maar hem iedere morgen geconfronteerd had met zijn botheid dan was het sowieso niet leuker geworden.  

Te veel mensen vinden tegenwoordig dat ze belangrijker zijn dan de ander, heb ik het idee. Maar waar gaat het om? Iedere dag hetzelfde conflict met dezelfde mensen maakt iedereen een stukje minder gelukkig, en dat is een understatement, maar ik wil het hier niet te scherp stellen. Compassie hebben met de ander, dat wil niet zeggen dat je hun gedrag begrijpt of waardeert, dat wil ook niet zeggen dat je jezelf moet laten benadelen door de ander, maar dat je er jezelf niet te druk over maakt wat de ander doet. Ieder heeft zijn voors en zijn tegens denk ik. En als je beseft dat iedereen in zijn eigen wereldje leeft, heb je de keuze om er al dan niet in mee te gaan. De grap is dat op het moment dat je ervoor kiest om niet te veel aandacht aan te geven aan wat de ander waarschijnlijk allemaal van jou denkt en wat jij van die ander denkt, er dan ruimte ontstaat om open te staan voor een positieve actie of reactie.

Tot de volgende blog en veel begrip toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Roadtrip 3: verbroedering

Confrontaties lijken soms het einde van de harmonie, maar als er op de juiste manier mee omgegaan wordt kan het mensen dichter bij elkaar brengen. Toen we vertrokken van de camping in La Claps was de stemming alles behalve vrolijk. Het was gestopt met miezeren en de regen kwam nu met bakken uit de lucht. Omdat de winkels in Luc en Diois gesloten waren hadden we niet kunnen lunchen en onze zoektocht naar een winkel langs de route werd bemoeilijkt door zware hagelbuien. In Orpierre aangekomen bleek de lokale supermarkt op woensdagmiddag gesloten. Gelukkig konden we op de camping schuilen in de schuur. In deze schuur stond een fornuis, konden we eieren en bier, thee en koffie pakken en dan het geld hiervoor in een spaarvarkentje doen. Patrick bakte eieren en met een lekker biertje erbij verbeterde stemming al snel. Er is ook een schuur waar je kan boulderen (een soort klimhal die niet te hoog is en met kussens er onder) waar Peter en Coen dankbaar gebruik van maakten. Toen de zon weer doorbrak leken alle problemen als de spreekwoordelijke sneeuw te zijn verdwenen.

De volgende morgen gingen we klimmen op een locatie genaamd Quatre Heure. Er zijn verschillende klimlocaties in Orpierre, maar volgen Patrick was dit de beste. Het was een eindje tegen de berg omhoog rijden en ik was best blij dat we dit niet met de camper hoefden te doen, het ging behoorlijk stijl omhoog. Daarna nog een flinke klim te voet, maar het uitzicht en de klimhelling waren uiteindelijk wel de moeite waard. Patrick en Coen klommen de verschillende routes voor, zodat Peter en ik daarna van het touw gebruik konden maken om toprope te klimmen. Coen had al eerder aangegeven dat hij graag wilde multi pitch-klimmen. Terwijl Peter en ik routes klommen als ‘le passion’ en ‘la femme’ gingen Patrick en Coen verderop aan de slag met een multi pitch-route. Patrick liet zien hoe hij in het leger geleerd had om zonder tuber te klimmen en te zekeren. Het was een genot om te zien hoe die twee samenwerkten en groeiden in het spel. Zo zie je maar dat het principe ‘what doesn’t kill you makes you stronger’ ook vaak werkt voor relaties.

Het enthousiasme bij Coen en Patrick om nieuwe uitdagingen op te zoeken steeg met iedere klim, helaas moest ik roet in het eten gooien. In tegenstelling tot Patrick en Coen ben ik geen eigen baas en moest ik zondags weer aan de slag. Nog verder zuidwaarts trekken zou inhouden dat ik die zaterdag zo’n vijftien uur kwijt zou zijn aan de terugreis en aangezien zondag om vijf uur de wekker weer zou gaan leek me dat geen goed plan. Samen uit, samen thuis, er werd besloten om die vrijdag op de terugweg nog een Via Ferrata te doen en dan naar Rouvres sur Aube terug te keren zodat ik zaterdagochtend uitgerust naar Breda kon vertrekken. Coen zou dan nog met een vriendin in Luxemburg gaan klimmen. Het was een flinke klim, tot mijn grote verwondering nam mijn zoon het voortouw. We beklommen een mooie bergkam in de volle zon en uit de wind dus het was een pittige tocht, maar de moeite meer dan waard.

Toen we op een hoge rots even zaten uit te rusten en uit keken over het weidse dal waar koeien met klingelende bellen graasden, koeien die zo groot leken als muizen, met op de achtergrond de besneeuwde bergtoppen van de Franse Alpen, had ik even het gevoel dat ik daar eeuwig zou kunnen blijven zitten. Een gevoel van eenheid en tijdloosheid die niet in woorden te vatten is. Er kwam bij mij een bijzondere gedachte op, vaak heb ik het gevoel dat anderen weten wat ze doen en dat ik maar een dotje doe, en dan maar kijk hoe het uitvalt. Anderen zijn de professionals en ik de amateur, maar daar zit je dan op 1400 meter hoogte met zijn vieren te koekeloeren. Professional of amateur, als je een fout maakt en je dondert naar beneden ben je waarschijnlijk net zo dood. Evenzo als je niet op je maatjes let en er gaat iets mis, dan kan het wel even duren voor je daar overheen bent. Als je op dit niveau klimt dan doe je niet net alsof, dan doe je het gewoon.

Tijdens de afdaling kwamen Coen en ik weer in gesprek over zijn liefdesperikelen. Er leken ineens wat muntjes te vallen en ik werd zo geabsorbeerd door het gesprek dat ik diep in gedachten bij hem in de auto stapte op weg naar een welverdiende bak koffie in het nabijgelegen dorp. Op het moment dat we de terugreis wilden aanvangen dacht ik even een flesje water uit mijn rugzak te pakken…. rugzak weg… De schrik sloeg me om het hart, alles zat er in, paspoort, bankpassen, visa, rijbewijs, chauffeurspas en geld. Van de andere kant dacht ik, zonder chauffeurspas kan ik zondag niet gaan werken en kunnen we dus nog wat langer blijven. Gelukkig stond de rugzak nog precies waar ik hem had afgedaan en besefte ik dat ik, als het om diepgaande gesprekken gaat, beter niet kan multi-tasken.

De terugreis liep voorspoedig en we werden die avond hartelijk ontvangen door Marcelle die voor ons een overheerlijke brandnetel quiche had gemaakt. Na een goede nachtrust en een heerlijk en gezellig ontbijt zijn Peter en ik weer naar huis vertrokken. Op de terugweg sloot Peter de tablet op de autoradio aan en speelde muziek af waar we beiden van houden. Op een gegeven moment begonnen we beiden mee te zingen met de Doors, Queen, Pink Floyd en meer muziek uit die tijd, dit gaf me een gevoel wat ik eeuwig zou willen koesteren. Aan alles komt een eind, maar ik heb het gevoel dat er iets blijvend is veranderd. Iets in mij zeker, voor de anderen kan ik niet spreken, maar ik heb een sterk vermoeden dat dit voor ons allemaal zo is. Dit soort ervaringen hoop ik nog vaker te hebben, en ik kijk er al naar uit wat het volgende avontuur is wat ik op mijn pad tegenkom.

Tot de volgende blog en veel mooie en leerzame avonturen toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Roadtrip 2: op avontuur

Op maandag vertrokken we na een heerlijk ontbijt vanuit Rouvres sur Aube zuidwaarts. Vier mannen die elkaar nauwelijks kennen. Natuurlijk ken ik mijn zoon al heel zijn leven, maar ik ben de laatste jaren wat veranderd en we hebben al lang niets samen ondernomen. Héél helder waren de plannen nog niet, maar ik had me voorgenomen om maar te kijken hoe het zou lopen. Coen had aangegeven dat hij niet veel ervaring had met lange afstanden rijden, dus we spraken af dat ik het stuur over zou nemen als hij moe werd. Ondertussen zouden Patrick en ik ook elkaar afwisselen in de camper. Peter reed met Coen mee en omdat hij nog niet in het bezit is van een rijbewijs verzorgde hij de muziek.

De rit ging voorspoedig en omdat ik de weg dwars door Lyon niet schuw lagen we al snel voor op schema, voor zover we dat al hadden dan tenminste. Aangekomen in Luc en Diois bleek alles dicht behalve het terrasje van lokale horecagelegenheid, dus van ellende maar een biertje genuttigd.

Helaas was het gaan regenen, dus nog maar een biertje en daarna twee km verderop naar een friettentje. De tongen waren ondertussen goed losgekomen en levensverhalen werden aan de lopende band uitgewisseld. Patrick, Coen en ik zijn alle drie zo’n beetje aangekomen op de bovenste etage van de piramide van Maslow en hebben ieder een andere methode van ontwikkeling gevonden, wat de gesprekken zeer interessant maakt. Mijn zoon is minder met dat soort gedachtegangen bezig, maar luisterde mee en wist af en toe door een rake opmerking de boel goed te relativeren. Verbroedering alom dus en toen we aankwamen op de camping voelde het alsof we elkaar al jaren kenden.

De volgende morgen gingen we de Via Ferrata klimmen. Patrick had me er wel eens over verteld, maar ik had geen idee wat ik kon verwachten. Het was op loop afstand van de camping en het begon vrij rustig. Overal zitten metalen handgrepen/voetsteunen of plaatjes waar je op kunt staan zodat het een beetje op een trapje lijkt. Voor je er echt erg in hebt zit je behoorlijk hoog, de spoorrails en de treinen begonnen steeds meer weg te krijgen van een modelbouw spoorbaan. Er kwamen steeds meer uitdagingen bij, stukjes zonder hand of voetsteun, alleen de kabel waar je aan gezekerd bent. Op één zo’n stuk gleed mijn voet weg. Ik keek naar beneden en ik realiseerde me dat als ik weg zou glijden het zekersysteem me op zou vangen als het goed is, maar dat ik wel twee meter lager tegen de rotsen zou botsen. Daarna zou het best een hele klus kunnen worden om weer terug op het juiste pad te komen. En wat als ik gewond zou raken en wat als….. ineens realiseerde ik me dat deze gedachten me niet zouden helpen om vooruit te komen. Een licht gevoel van angst had zich al genesteld in mijn buik en als ik het zou voeden met mijn gedachten zou ik wel eens bang kunnen worden. Even terug naar mijn ademhaling, en toen Patrick me zei de krulstaart vast te pakken grapte ik dat ik daar geen tijd voor had. Humor is altijd goed om de spanning weg te nemen, nog één stapje en ik had weer vaste grond onder mijn voeten. Bijzonder om te zien dat angst nooit helemaal weg is, ondanks dat je door meditatie veel van je angst kunt wegnemen, maar dat je door je er zelf bewust van te zijn er vaak voor kunt kiezen of je het aandacht geeft of niet. Die avond bereidde Patrick ons een lekkere, simpele vegetarische pastamaaltijd met spekjes apart voor de vleeseters.

De tweede morgen gingen we te voet naar Le Claps om te klimmen. We hadden ‘s avonds het terrein al verkend en wisten wat ons te doen stond. In tegenstelling tot de eerste klimlocatie was hier de helling niet zo steil, maar dat wil niet zeggen dat het eenvoudiger is. De moeilijkheidsgraad is afhankelijk van de helling en de mogelijkheden om je ergens aan vast te houden of je voeten in of op te zetten. Patrick en Coen klommen verschillende routes voor, en Peter en ik konden dan na- of wel toprope-klimmen.

Na een aantal routes kreeg ik wel honger en omdat Coen en Patrick net een nieuwe helling gevonden hadden die nog uitdagender was stelde ik voordat ik met mijn zoon alvast boodschappen ging doen voor de lunch. Omdat de winkel in het dorp pas om drie uur open zou gaan keerden we onverrichter zake terug naar het kamp waar de sfeer te snijden was. Zonder verder in te gaan op details was de oorzaak van deze sfeer niet het feit dat ik met lege handen terugkwam, maar een aanvaring tussen Coen en Patrick tijdens het klimmen. Er was door omstandigheden een zeer onveilige situatie ontstaan en beiden waren hier niet over te spreken, sterker nog, ze wilde absoluut niet meer met elkaar klimmen. Al het gepraat over spiritualiteit, persoonlijke groei, inzichten en bewustwording leken ineens gereduceerd tot pure theorie, filosofisch gewauwel zonder enige grond. Mijn eerste gedachte: of onze klimvakantie is afgelopen , of we worden hier allemaal wijzer van. Omdat ik niet wist wat er voorgevallen was heb ik gevraagd of ze allebei hun verhaal wilden doen, één voor één zonder elkaar te onderbreken. Gehoord worden haalt vaak al veel druk van de ketel, boosheid zorgt er vaak voor dat je meer bezig bent met je gelijk halen dan met het eerlijk beoordelen van de situatie. Gelukkig zagen ze in dat ze beiden verantwoordelijk waren geweest voor de onveilige situatie. Als ik iets geleerd heb deze week is het wel dat er tijdens het klimmen geen ruimte is voor Ik en Ik, maar dat Wij voorop moet staan. Je bent allebei met je leven aan het spelen als je elkaar niet kunt vertrouwen. Gelukkig zijn we er allemaal wijzer van geworden en die middag trokken we verder naar Orpierre.

Hoe dit avontuur verder gaat vertel ik in de volgende blog,

tot dan, groetjes

Peter,

Zenchauffeur.

Roadtrip

Facebook is een bijzonder medium, je hoort er zowel goede en slechte dingen over. Wat mij betreft is het enorm afhankelijk van wat je ervan verwacht en hoe je het gebruikt. Ik zie er zelf veel voordeel in. Zo heb ik iemand leren kennen via Facebook die later per toeval mijn kamergenoot was tijdens een sesshin en die nu voor mij de blogs nakijkt voor ik ze de wereld in stuur. Omdat ik vakantie heb, en mijn vrouw Jeanet de vierdaagse van Nijmegen gaat lopen en graag de route wilde verkennen, leek me dat een mooie gelegenheid om eens met Ton en Lydia af te spreken. Jeanet en ik zijn eerst een paar routes gaan verkennen. We hebben een stukje van de vier heuvelen route gelopen en daarna een biertje genoten op een terras in hartje Nijmegen. Hierna zijn we hartelijk ontvangen bij Ton en Lydia, even wat gedronken bij hen thuis en daarna naar De Heerlijkheid, een pittoresk restaurantje wat Lydia had uitgezocht. We hebben een heerlijke dag gehad en lekker gegeten.

Een andere Facebookvriend is Pat Nul, Patrick heeft samen met Marcelle een boerderijtje in een leuk Frans dorpje waar ze regelmatig mensen ontvangen. Jeanet en ik waren er al eens geweest en op weg naar onze caravan in Spanje hebben we hier vorig jaar met onze zoon Peter een pitstop gemaakt. We hadden het toen over bergbeklimmen en ik hoorde voor het eerst van Via Ferrata, een vorm van bergbeklimmen die ontstaan is in de Eerste Wereldoorlog toen de Italianen Oostenrijk via de Dolomieten aanvielen. Er hangt een staalkabel en er zijn handgrepen en voetsteunen en dus is het vrij eenvoudig. Patrick vertelde dat hij wel wat mooie plekjes kende en dat hij het leuk zou vinden om met ons een keer met zijn camper daarheen te gaan. Dit klonk mij en mijn zoon wel goed in de oren.

Afgelopen week was het dan zover. Patrick had laten weten dat er waarschijnlijk nog meer mensen mee zouden gaan, als ik er tenminste geen bezwaar tegen had. Hoe meer zielen hoe meer vreugd vind ik, dus geen probleem. Toen we zaterdag net na de middag in Rouvres sur Aube arriveerden werden we daar weer hartelijk welkom geheten, en er was een ander stel die daar tot en met tweede Pinksterdag zouden blijven. Die avond zou er nog iemand komen die na het Pinksterweekend met ons op een Roadtrip zuidwaarts zou gaan. De eerste dag konden we meteen aan de slag. Op iets meer dan dertig kilometer afstand is een klimgebied waar je verschillende routes van allerlei gradaties kunt klimmen. Het was voor mij en mijn zoon de eerste ervaring buiten de klimhal en het was best spannend. Helaas had ik een flinke kou te pakken en had ik weinig energie voor mijn gevoel, maar mijn zoon ging als een speer. Het zekeren lukte me wel, maar klimmen zat er niet in. Zekeren is een speciale techniek waarbij je met bepaalde materialen het touw kunt begeleiden waar de klimmer aan vast zit zodat hij niet zomaar te pletter valt. Ondertussen goed opletten, luisteren naar de tips van de meer ervaren klimmers Patrick, Jean en Coen, en natuurlijk goed het touw vasthouden. De volgende dag voelde ik me beter. Gewapend met de kennis die ik de vorige dag had opgedaan was ik zo boven, een mooie ervaring.

Maandag zijn Patrick, Coen, mijn zoon Peter en ik op weg gegaan naar andere klimgebieden. Met de camper van Patrick en de auto van Coen gingen we met zijn vieren op avontuur.

Over dit avontuur meer in de volgende blog.

Tot de volgende blog,

Peter,

Zenchauffeur.

Mijlpaal

Acht mei 1993 was de dag dat ik met Jeanet in het huwelijk trad. Zaterdag twaalf mei hebben we dat uitgebreid gevierd met onze geliefde kinderen, familie, vrienden en vriendinnen en collega’s in Partycentrum De Posthoorn dat door mijn zus als derde generatie Van Caulil wordt uitgebaat. Het was een groot en gezellig feest waar we nog jaren met een zeer goed gevoel op terug kunnen kijken.

Acht mei wordt door veel mensen gezien als de verjaardag van de Boeddha. Grappig want op het moment dat we gingen trouwen hadden we beiden volgens mij nog nooit van de Boeddha gehoord. Toch is hij in de afgelopen jaren meer en meer voor onze relatie gaan betekenen. Zen heeft me laten doorzien hoe ik al jaren vastzat in mijn persoonlijke ontwikkeling. Voor mijn geluk was ik afhankelijk van de prestaties die ik leverde voor mijn baas, mijn familie en mijn gezin. Ik heb mezelf gemaakt tot iets wat ik dacht dat ik moest zijn en ik was er niet gelukkig door geworden. Als je altijd probeert om iedereen in je leven gelukkig te maken gaat dat vaak ten koste van jezelf. Je voelt je niet goed, zoekt een soort van vervanging voor geluk in kortstondig genot als overmatig eten, drinken en feesten tot ook dat je niet gelukkig meer maakt.

De wijze lessen van de Boeddha hebben mij tot dit inzicht doen komen. Hierdoor ben ik andere keuzes gaan maken,  wat me niet altijd door iedereen in dank is afgenomen. Het mooie hiervan is dat er uiteindelijk alleen maar mensen overblijven die houden van je voor wie je bent en niet wat je voor hen betekent. En andere nieuwe relaties zijn meer berust op wederzijds profijt. Het is niet verkeerd om je voordeel uit een vriendschap te halen, maar het moet wel in balans blijven.

In mijn proces dreigde ik zelfs op een bepaald punt de relatie met Jeanet achter me te laten. Toen ik tijdens een sesshin een inzicht kreeg waardoor ik ineens begreep wat er mis was met ons huwelijk wist ik wat ik moest doen. Na de sesshin heb ik haar verteld dat wat mij betreft de relatie zoals hij was wat mij betreft afgelopen was. Omdat ik toch nog liefde voor haar voelde heb ik haar gevraagd om samen met mij op de fundering van onze oude relatie een nieuwe te bouwen. Dit sloeg in als een bom. Jeanet wist in haar hart al jaren dat ik niet echt gelukkig was, maar ze wist niet wat ze er aan kon doen. Hoe kon dat ook, ik wist het zelf niet eens. Ik heb haar uitgelegd dat het niet aan haar lag, maar dat het alles te maken had met hoe ik in mijn jeugd gevormd ben. Ik ben altijd op zoek geweest naar de liefde en respect van mensen die mij dat als kind niet voldoende hebben gegeven voor mijn gevoel. Om dit toch te krijgen ben ik gaan pleasen. Mijn geluk was erg afhankelijk geworden van hoe gelukkig ik Jeanet kon maken en dit was zo gewoon geworden dat Jeanet dit ook was gaan geloven. Daar heb ik een streep onder gezet.

Iets meer dan een half jaar geleden nog was ik er niet echt van overtuigd dat we het feest zouden gaan vieren. Dingen gingen stroef voor mijn gevoel en ik was er zelf soms niet van overtuigd of wat ik van haar vroeg wel haalbaar was. Als je er zelf voor kiest om dingen anders te doen is dat jouw keuze, maar word je voor het blok gezet dan is dit een heel ander chapiter. Maar tot mijn grote verbazing zag ik Jeanet groeien binnen onze nieuwe relatie. De oude vonk is weer gaan branden in mij en mijn respect voor haar is enorm gegroeid. Iedere relatie is anders en onze relatie is nu gebaseerd op wederzijds groei. Ik leer nu vooral, hoe meer je van jezelf houdt, hoe meer liefde je kuntgeven. De liefde die ik nu voel voor en van Jeanet is bijzonder. Ik heb een enorm respect voor de vrouw die het al 25 jaar met deze mafketel volhoudt. Jeanet lieve schat, op naar de volgende 25 jaar, ik hou van jou.

Tot de volgende blog en veel liefde toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Opruimen

Vakantie, tijd om alles weer eens op een rijtje te zetten. Vorige week ben ik begonnen met het opruimen van mijn schuur, ik heb best een grote schuur, maar ik kon de koelkast bijna niet meer open krijgen om een biertje te pakken. Tijd om eens afscheid te nemen van wat spulletjes, dat valt niet altijd mee. Opruimen van iets waar je jarenlang op vertrouwd hebt en plezier van gehad hebt. Of dit nu gaat over spullen, gewoonten, gedachten, zekerheden of relaties maakt eigenlijk weinig verschil, denk ik. Het gaat over keuzes maken, sommige maak je met je hoofd, sommige met je hart, en soms zijn deze met elkaar in conflict. Toen ik vorig jaar stopte met internationaal rijden wist ik in mijn hart dat dit een definitieve keuze was, maar mijn verstand zei me de spullen nog even te bewaren. Een aantal spullen, zoals het camping fornuis waar ik jarenlang mijn prakkie op gekookt heb, inclusief de potten en pannen heb ik in mijn caravan in Spanje ondergebracht. Een groot aantal spullen is in de schuur beland.

Als internationaal vrachtwagenchauffeur moet je behoorlijk zelfredzaam zijn. Tegenwoordig hebben we allemaal een mobiele telefoon en kun je makkelijk om hulp vragen als je met panne staat, maar ik heb andere tijden meegemaakt. En zelfs al krijg je professionele hulp, het kost in het buitenland vaak veel tijd en geld en soms een hoop frustratie voor je weer eens verder kunt. Ik heb bijvoorbeeld een paar keer een lekkage in een brandstofleiding gehad. Met duct tape kun je dit tijdelijk verhelpen, maar binnen no time lost de lijm op en lekt het weer net zo hard. Een slangklemmetje er om kan dan helpen, maar het helemaal sluitend maken om er mee thuis te kunnen komen valt niet mee. Zo had ik eens een lekkage in de brandstofretourleiding, een dun slangetje van een centimeter of tien als ik het me goed herinner. Ik had geen klein slangklemmetje, dus wat duct tape er op en naar de dichtstbijzijnde garage, wat een half uur omrijden was. Als ik me niet vergis was het ergens bij Chalons sur Saone, ik kwam er om kwart voor twaalf aan. Zoals het een echte Fransman betaamd was het eerste wat ik te horen kreeg, après midi. Eerst eten, ik vroeg of het niet voor de middag kon, maar hij had geen monteur beschikbaar, en op mijn vraag of ik het dan zelf kon doen reageerde hij geïrriteerd dat ik na de middag terug moest komen. Gelukkig begonnen ze al om half twee, in die tijd was twee uur middagpauze nog bij veel bedrijven de gewoonte, dus dit was een meevaller. De monteur kwam even kijken wat er aan de hand was, er moet een nieuwe slang op zei hij…duhhh. Toen hij om 14:00 uur nog niet terug was ging ik even kijken waar hij bleef. Hij stond met het slangetje in de hand nog even het weekend door te nemen met zijn collega in het magazijn. Geïrriteerd zei hij tegen mij dat ik daar niet mocht komen, waarop ik hem uitlegde dat ik nog een paar klanten moest lossen voor een bepaalde tijd en dat mijn koelmotor al veel te lang uitstond. Hij kwam vijf minuten later naar de vrachtwagen, knipte meer dan de helft van het slangetje en liet dit op de grond vallen. Tien minuten later was het gefikst, ik mocht 600 Franse Franken afrekenen (200 gulden destijds, nu ongeveer 100 euro), ik pakte het resterende stukje slang op en zei, dan is dit ook van mij. Dat stukje slang heb ik de rest van mijn carrière als internationaal vrachtwagenchauffeur bij me gehouden, je weet maar nooit hé.

Toen ik de schuur aan het opruimen was kwam ik de twee kratjes tegen waarin ik een heleboel van dit soort spullen had verzameld. Slangklemmetjes, schroefjes, moertjes, slangetjes, koppelstukjes, warteltjes en nog veel meer. Een blok hout om met een lekke band op te rijden zodat je de hydraulische krik niet zover op hoeft te pompen, en onderdelen om de stangen te repareren waar we de lading mee vast moesten zetten. Allemaal oude troep waar ik nu geen donder meer aan heb, maar wat destijds goud waard was in tijd van nood. Toch heeft het me enige moeite gekost om het los te laten. De afgelopen tijd heb ik met meer van dat soort dingen geworsteld. Je beeldt je soms zo sterk in dat de dingen op een bepaalde manier moeten lopen, en als het dan anders gaat valt het tegen. Wanneer je dan het beeld dat je had niet los kunt laten, zie je vaak niet dat het zo ook gewoon goed is. Je gaat een relatie aan met bepaalde spullen, handelingen, ideeën of mensen die op een bepaald moment, of in een bepaalde situatie belangrijk voor je zijn. Sommige relaties horen bij een bepaald tijdperk of een bepaalde situatie en sommige blijven een leven lang duren. Afscheid nemen van zo’n relatie gaat soms vanzelf, en soms met moeite. Krampachtig aan zo’n relatie vasthouden heeft vaak een teleurstelling tot gevolg. Met spullen is het vaak zo dat ze bijvoorbeeld verduurd zijn of niet meer passen als je ze nodig hebt, ideeën zijn vaak achterhaald als je er te lang aan vasthoudt, en de relatie met mensen is vaak inhoudsloos als de lijmende factor alleen gebaseerd is op ervaringen uit het verleden. Niet dat je alle niet relevante relaties moet verbreken om gelukkig te zijn, maar als je ruimte te kort komt is het goed om eens stil te staan bij wat je vast wilt houden en wat je los wilt laten.

Tot de volgende blog en veel geluk toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Sporen of ontsporen

Heb jij dat ook wel eens, je denkt dat je alles lekker in het goede spoor hebt en ineens ga je weer een andere kant op? Je wilt het eigenlijk niet maar het is net of er bepaalde krachten aan de besturing trekken die jouw richting willen bepalen. De afgelopen weken heb ik flink aan het stuur moeten trekken om in het juiste spoor te blijven. Het geven van de cursus was best spannend, omdat een aantal chauffeurs ook in het weekend erg druk zijn, was het een heel gegoochel om de materie goed over te brengen. Met een beetje creativiteit is het me volgens mij toch gelukt om een aantal cursisten wat extra inzichten mee te geven waar ze mee aan de slag kunnen. Ondertussen rommelt het door omstandigheden wat op mijn werk en vraagt dat meer aandacht van me dan me lief is. Het gekke is dat het lijkt hoe harder je probeert je daar niet druk over te maken, hoe meer dat je het doet. De poging om het af te wimpelen zorgt ervoor dat je er later ineens weer keihard mee wordt geconfronteerd.

De kunst van het zenvol omgaan met bepaalde uitdagingen is om: te blijven denken wat jij wilt denken, en te blijven voelen wat jij wilt voelen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, vooral als je door omstandigheden zoals: vroeg opstaan, lange werkdagen, hoge werkdruk en bepaalde onzekerheden op het gebied van inkomen en vrije tijd, continue richting de stressmodus wordt gedirigeerd. Door een goede zelfreflectie kun je dan wel zien wat er met je gebeurt, maar voor je het weet zit je op het verkeerde spoor. Gelukkig ben ik er me bewust van, zodat ik niet volledig ontspoor, maar als ik soms om me heen kijk denk ik wel eens dat sommige mensen het spoor bijster zijn. Niet dat ze helemaal niet sporen, maar ze zijn de macht over het stuur kwijt. Ze worden volledig bestuurd door hun emoties, of waanideeën over hoe de dingen zijn of hoe ze zouden moeten zijn.

Een mooi voorbeeld had ik enkele weken geleden toen ik me door omstandigheden had verslapen. In het weekend was tijdens het klussen de aardlekschakelaar uitgeschakeld waardoor het hele huis zonder stroom zat. Nu heb ik een heel bijzondere wekker(simpele zijn bijna niet meer te koop), die twee alarmen heeft. Beide alarmen zijn instelbaar op vijf of zeven dagen en je raadt het misschien al, de fabrieksinstelling is vijf. Ik had de datum en het jaar ook niet ingesteld dus dinsdag ging de wekker niet af. Kwart voor vijf ging de telefoon, of ik nog kwam werken. Een aantal jaren geleden zou ik meteen in de stress schieten, hals over kop naar mijn werk racen en dan gaandeweg het een met het ander vergeten waardoor ik uiteindelijk dus nog later op mijn werk aankom. Deze keer kon ik de rust mooi bewaren, alles wat ik nodig had op mijn gemak gepakt, een kop koffie mee in de auto en dan op mijn gemak plankgas naar Etten-Leur. Tijd inhalen kan niet, maar zo min mogelijk tijd verliezen wel, en dat gaat het best als je rustig en systematisch werkt. Met volledige aandacht doen wat je moet doen en je niet druk maken over de reactie van de mensen die op je staan te wachten. Daar is tijd genoeg voor als het zover is.

Een extra vertragende factor maakte het nog uitdagender, het systeem waardoor we met een pasje het distributiecentrumbinnen kunnen lag er uit. Het aanmelden en het aanbellen werkte beide niet en je was dus afhankelijk van andere chauffeurs om de deur van binnenuit voor je open te doen, de deur open laten staan zorgt ervoor dat het alarm afgaat dus dat was geen optie. Papiertjes tussen het sluitwerk zorgden ervoor dat de deur gewoon open kon, maar niet iedereen was zich er bij het buitengaan van bewust dat het papiertje er dan weer tussen gestoken moest worden. Zo gebeurde het dat ik samen met een andere chauffeur een tijdje moest wachten. Ik zag het als overmacht, hier kan ik niets aan doen, een extra excuus als ik straks te laat bij de winkel ben. De collega naast me ging echter volledig uit zijn dak. En dit kan zo niet, K.. dit Kl… dat, ik ben er onderhand helemaal mee klaar, hij had er gewoon een rood hoofd van. Een aantal jaren geleden zou ik hier volledig in meegegaan zijn, maar ik wil mezelf dat niet meer aandoen. Je schiet er geen donder mee op, integendeel, je jaagt anderen vaak ook in de stress, of zelfs tegen je in het harnas. Later aangekomen bij de winkels legde ik uit wat er gebeurd was en niemand had er een probleem mee. De collega die zich die ochtend zo druk had lopen maken was later die ochtend nog steeds behoorlijk gestrest. Het gesprek ging dan misschien wel over heel andere dingen, politiek, media etc., maar de stress had duidelijk nog steeds de besturing in zijn greep. Het grote probleem hiermee is volgens mij dat veel mensen zich hier niet bewust van zijn. Stress zorgt ervoor dat er minder energie gaat naar het voorste deel van je hersenen dat verantwoordelijk is voor de functies die normaal gezien een dempend effect hebben op die delen in de hersenen die onze emotionele responsen aansturen. Ook op het deel dat in geval van stress moet inschatten of een situatie al dan niet bedreigend is. Wanneer de functie van de prefrontale cortex afneemt, zal dus ook de angstrespons bij stress minder goed onder controle kunnen worden gehouden. Dit houdt in dat je dus makkelijk te fel reageert op bepaalde situaties of je zelfs niet eens merkt dat je gestrest bent .

Kijk hier voor een korte uitleg:

De beste manier voor mij om van stress af te komen is sporten en mediteren. Het stomme ervan is dat, als ik eenmaal flink gestrest ben, ik juist daar geen zin in heb. Ik zoek dan soms troost in allerlei dingen die me niet echt helpen. Te veel snoepen, eten of alcohol, afleiding in de vorm van doelloze bezigheden zoals eindeloos scrollen door social media of onzinnige programma’s op tv kijken. Allemaal dingen die de stress niet verhelpen, maar je even de illusie geven van verlichting. Genot versus geluk, ik geef zelf de les, begrijp de materie, maar heb soms nog moeite met de uitvoering. Je kunt dus zeggen dat ik een ervaringsdeskundige ben en doordat ik me er bewust van ben kan ik mezelf gelukkig tijdig bijsturen zodat ik niet volledig ontspoor. Ik denk dat stress in ons vak altijd op de loer ligt. Een beetje spanning is goed, maar dag in dag uit in de stress zorgt ervoor dat je uiteindelijk geestelijk of lichamelijk van de weg geraakt. Stuur af en toe bij als je uit het spoor schiet en zorg dat je zelf je koers blijft bepalen.

Tot de volgende blog en een goede reis toegewenst, zoals we vaak zeggen; ‘hou hem binnen de lijntjes’. (dat geldt zowel voor jezelf als voor de vrachtwagen)

Peter,

Zenchauffeur.

Flow

“Go with the Flow,” hoor je wel eens zeggen, maar wat is dat eigenlijk, die flow? Wikipedia zegt dat het een mentale toestand is waarin iemand volledig opgaat in wat hij doet. In het Boeddhisme noemen ze dat Samadhi en zeggen ze dat de waarnemer en het waargenomene één geheel zijn. Het Taoisme legt het uit aan de hand van water, de Tao is de weg, of wordt ook wel eens gezien als een rivier of een stroom waar water zijn eigen weg vindt zonder echt stil te staan bij wat het tegenkomt.

Er zijn dus aardig wat overeenkomsten met het werk van een vrachtwagenchauffeur. Wat mij de laatste tijd bij mezelf is opgevallen is dat die flow niet meer zo vanzelfsprekend is. In de loop van de jaren is de afleiding door social media steeds meer van mijn aandacht op gaan eisen. Het sluipt er in en voor je het weet zit er meer flow in het surfen op de elektronische snelweg dan in het rijden op de autoroute. De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest om chauffeurs te vinden voor mijn stage project en omdat een groot deel zich afspeelt op Facebook en WordPress en dan ook nog op verschillende accounts, heeft dit veel van mijn aandacht opgeëist. Mijn tablet en telefoon had ik tot voor kort in een houder op het raam vastzitten zodat ik in ieder geval voor me bleef kijken als ik wel eens een berichtje las. Het plaatsen en reageren deed ik in principe tussen laden en rijden of als ik stopte voor ik ging lossen. Maar voor je het weet ga je zo op in de flow van een gesprek dat je, bijna zonder er erg in te hebben, wegrijdende hele reacties schrijft. Natuurlijk heb ik voldoende rijervaring, intuÏtie en een goed reactievermogen, maar ik denk dat als het puntje bij paaltje komt je toch net die seconde te laat bent om goed te reageren. Als je met je volle aandacht aan het rijden bent dan zie je meer dan je beseft, en juist dat deel kan je in minder dan een seconde de juiste uitweg bieden als er iets mis gaat.

In het verleden heb ik twee flinke ongelukken meegemaakt waarbij ik goed weg ben gekomen. Beide hadden te maken met een hoge mate van vermoeidheid, en dat werkt net zo als met afleiding, je bent er niet helemaal bij. Je zit dan in een foute flow zou je kunnen zeggen. Je kunt dan misschien beter spreken van drive, een gemoedstoestand waarin je doorgaat, vaak zonder rekening te houden met je eigen toestand of die van je omgeving. Zo ben ik in de bossen van Clenze (Duitsland-Niedersaksen) een keer verrast door ijzel. Ik stond onder een enorme tijdsdruk, want ik was al laat door files in het Roergebied en moest voor tien uur ’s avond gelost en geladen zijn in verband met burengerucht. Het was tegen het eind van mijn rij- en werktijd en ik had nauwelijks kans om vooraf uit te kijken naar een slaapplaats omdat het de eerste keer was dat ik er kwam en ik goed op moest letten hoe ik moest rijden. Na het haastige lossen en laden had ik dus weinig tijd om een goede slaapplaats te vinden, ik moest in ieder geval het bos uit zien te komen. Ik had ook niet naar de radio geluisterd en was me niet bewust van de weersverwachtingen. Ik zag wel dat er gestrooid was op de terugweg, maar dat deed bij mij nog geen belletje rinkelen, het was een mooie lentedag en ik had heel de dag in mijn T shirt rondgelopen. Er viel een buitje hagel dacht ik, maar toen ik op een bepaald moment bergaf reed kwam er een personenauto met alarmlichten aan van de tegengestelde richting. Er stonden verderop twee busjes tegen de vangrail, toen ik begon te remmen wist ik meteen wat er mis was. Ik ben in de berm beland, en gelukkig niet het ravijn in gereden of tegen een dikke boom geknald, dusik ben goed weggekomen. Het is achteraf altijd makkelijk praten, maar als ik eerder de signalen had opgepikt dan was het misschien heel anders gelopen.

In ons beroep gaat het vaak over luttele seconden waarin je moet beslissen. Door allerlei afleidingen en druk van buitenaf zitten veel chauffeurs niet meer in de flow, maar eerder in die drive. Ik moet nog dit, ik wil nog dat, vervelende gesprekken met de planning, conflicten met klanten, dan nog de afleiding of irritatie van WhatsApp of Facebook, adrenalinelevels stijgen en het denkvermogen daalt. Ik zie nog net niet de spanning op de kaakspieren van sommige chauffeurs die achter me rijden in mijn achteruitrijcamera, als ik hier in Nederland maar 83 kilometer per uur rijd waar een inhaalverbod geldt, maar dat heeft meer met de resolutie van de camera te maken denk ik. Het brengt me er soms zelfs toe om dan maar even wat gas bij te geven omdat ik de situatie te onveilig vind, eigenlijk van de zotte. Korte oppervlakkige gesprekken via telefoon of tekstbericht onder het rijden zijn volgens mij niet de oorzaak van de ongelukken die er gebeuren. De aandacht die niet op de weg gericht is omdat de flow zich langzaamaan verplaatst van het rijden naar het virtuele leven is volgens mij de grote boosdoener. Zelfs al ben je onder het rijden niet met social media bezig op je telefoon, je aandacht is vaak verdeeld door hetgeen je net gezien of gelezen hebt en je stemming wordt er ook door beïnvloed. Het klinkt allemaal best stoer, Barre Gaanders, op links en doorrrr, verstand op nul en blik op oneindig, maar je moet het wel kunnen loslaten als je gaat rijden. Het is verstandiger om die inspiratie te gebruiken om even helemaal los te gaan op een kartbaan, maar als professioneel chauffeur zou je het besef moeten hebben dat dit niet de manier is om je in het dagelijkse verkeer te begeven.

Niemand is perfect, en ik denk dat het perfect willen zijn op zich leidt tot frustratie. Toch is de weg naar perfectie wel een goede manier om jezelf te motiveren. Als je bij jezelf denkt, ik zou het eigenlijk niet moeten doen, doe het dan niet. Ga je dan toch de mist in, begin dan weer opnieuw met een frisse instelling, alsof je het voor het eerst doet. De instelling van, het lukt toch niet, zorgt ervoor dat het in ieder geval niet lukt. Probeer ook anderen te motiveren om het juiste te doen. Niet door te zeggen wat ze moeten doen, maar door zelf het goede voorbeeld te geven. Mensen leren vaak meer van elkaar door gedrag dan door woorden. Als we als beroepsgroep met zijn allen de schouders er onder zetten en het goede voorbeeld geven, dan hebben we een positieve invloed op de flow van het verkeer, daar ben ik van overtuigd. In plaats van gefrustreerd te claxonneren of te gebaren als iemand iets verkeerd doet in jouw ogen kun je ook met compassie bij jezelf denken, hij of zij snapt het (nog) niet. In sommige situaties, als het bijvoorbeeld ergens blokkeert door het toedoen van een automobilist die het niet helemaal begrijpt, kun je uitstappen en op een rustige manier vertellen hoe het ook kan. Dat dit in de praktijk doorgaans niet zo werkt weet ik ook wel, maar ik geef het als suggestie om als tegenhanger te dienen voor wat er doorgaans gebeurt. Een chauffeur die gefrustreerd uit de cabine stapt en het conflict aangaat, wat alleen maar voor nog meer oponthoud zorgt voor iedereen, en het imago van de vrachtwagenchauffeur enorm benadeeld. Naar de langere termijn kijken in plaats van even je stoom afblazen om van je frustratie af te komen is het begin van wijsheid volgens mij. Het zou mooi zijn als we met zijn allen voor een positievere flow op de weg kunnen zorgen. Om met meer aandacht bij mijn werk te zijn heb ik Facebook van mijn telefoon verwijderd en op mijn tablet, dat ik ook voor navigatie en verkeersinformatie gebruik, heb ik een ander account aangemaakt zonder social media apps. Eens kijken of ik de oude flow weer terug kan vinden waarbij ik zonder al te veel afleiding weer relaxed achter het stuur kan zitten, luisterend naar de radio of wat muziek.

Tot de volgende blog en een goede flow toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Comfortzone

De afgelopen weken heb ik heel wat media-aandacht gehad. Van huis uit ben ik opgevoed met een mentaliteit van, doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Ik vond het soms wel leuk om in de aandacht te staan bij een kleine groep vrienden of bekenden, maar voor een grote groep werd ik al snel verlegen. Zen heeft mij zoveel gebracht en ik ben er zo door gepassioneerd dat ik het graag wil delen. Natuurlijk is het niet mijn bedoeling om te pas en te onpas mensen lastig te vallen met wat ik geleerd heb, maar om andere mensen te bereiken die er misschien net zoveel voordeel bij hebben als ik, moet je soms wat aandacht vragen voor hetgeen je te melden hebt. De artikelen in Ton magazine en BN DeStem en ook de video zijn natuurlijk prachtige mogelijkheden die mij in de schoot geworpen zijn. Het zijn kansen die je wel aan moet willen pakken. Ik durf gerust te bekennen dat ik toch wel wat zenuwachtig was voor alle drie de interviews, maar de passie om een tiental deelnemers te vinden voor mijn stageproject gaf me voldoende kracht om toch uit mijn comfortzone te gaan.

De eerste keer dat ik een zenles bijwoonde zat ik ook ver buiten mijn comfortzone. Het kost soms enige inspanning om over de drempel te stappen, maar als je merkt dat het je vooruit helpt dan gaat het steeds makkelijker. Veel mensen zijn niet echt gelukkig, maar het donkere dal dat ze kennen vinden ze veiliger dan de weg naar het geluk, dat aan de andere kant van de heuvel ligt. Het gevoel dat je zelf geen keuze hebt in het leven is het gevolg van je eigen gedachten. Angsten, verlangens, het gevoel van controle zijn allemaal producten van ons denken. Het leven is als een rivier, en hoe je ook spartelt, tegen de stroom inzwemt of probeert vast te houden aan rotsen, het water blijft stromen naar het diepste punt. Door te leren varen of surfen op de rivier van het leven kom je met de minste moeite langs de mooiste plaatsen. De grote kunst is dus te leren hoe je het beste de rivier kunt bevaren om zo je doelen te bereiken. Voor je dit kunt leren zul je toch eerst die rots moeten loslaten of stoppen met spartelen en in de boot moeten stappen. In het begin zal de boot misschien ongecontroleerd met de stroom meegevoerd worden, maar na wat oefening leer je je eigen koers te varen.

De eerste stap is het moeilijkste. Op het moment dat je besloten hebt dat je voortaan je eigen koers wilt varen hebt je eigenlijk die stap al gezet. Vroeg of laat vind je een leraar die je laat zien hoe je het best door de stroming kunt navigeren. Laat je niet tegenhouden door dingen die belangrijk lijken, maar eigenlijk maar bijzaak zijn. Een mooi voorbeeld vind ik wel de manier waarop veel mensen denken dat ze moeten zitten om zen te kunnen beoefenen. Omdat ik als kind al vrij lenig was, kon ik destijds al in de lotushouding zitten. Iets wat voor de meeste mensen uit het westen fysiek onmogelijk is. Bij zen zijn er veel verschillende zithoudingen mogelijk, en als het zitten op een kussen fysiek te zwaar is dan kun je gebruik maken van een meditatie bankje of een kruk. Een andere drempel die ik her en der herken is dat mensen denken dat je ingelijfd wordt in een sekte of dat je je kop kaal moet scheren om erbij te horen. Ook dit is niet waar, sommige mensen scheren hun hoofd kaal, weer anderen houden hun haar kort, maar ook met lange haren ben je gewoon welkom. Binnen het boeddhisme wordt er gesproken over sangha, de groep waarin je mediteert. De sangha is belangrijk omdat het een gevoel van verbondenheid geeft, maar het is niet zo dat je daarvoor andere groepen in de steek moet laten of daar niet meer bij hoort. De sektes waar veel mensen bang voor zijn hebben niets met zen te maken. Het zijn extremistische groeperingen die misschien dezelfde wortels hebben, maar een heel andere intentie.

Zen zoals ik het zie is iets wat je de roeispanen leert hanteren die je kunnen helpen om je eigen koers te varen. De een blijft zijn leven lang mediteren terwijl de ander, na een bepaalde periode, de kunst van het navigeren voldoende onder de knie heeft naar zijn zin om alleen weer verder te varen.

Tot de volgende blog en een goede vaart,

Peter,

Zenchauffeur.

inschrijving-gratis-zen-kennismakingscursus-voor-vrachtwagenchauffeurs

De juiste plek

De afgelopen weken zijn wel heel bijzonder geweest. Mijn inspanningen om zen onder de aandacht te brengen bij vrachtwagenchauffeurs, om zo een tiental deelnemers bij elkaar te krijgen voor mijn stageproject, zijn door de media opgemerkt. Een mooi artikel in Ton magazine met een prachtige foto van mij in de  lotushouding voor de vrachtwagen en een mooi artikel in de zaterdageditie van dagblad BN DeStem waarin te zien is hoe ik mediteer in mijn cabine. Zowel het artikel in Ton als het artikel in BN DeStem zijn erg goed gelezen, voor de mensen van BN De Stem reden om mij te vragen om ook aan een video-interview mee te werken. Overdonderd als ik was heb ik meteen contact opgenomen met de planning en gevraagd of ik de volgende dag in de plaats van een tweede rit de tijd kon krijgen om de vrachtwagen te wassen en om een rondje te rijden met de persoon die me zou gaan interviewen. Na kort overleg werd dit goedgekeurd hetgeen me weer deed beseffen dat ik het toch wel getroffen heb met deze baas.

Voor ik bij JLN Transport begon hadden een aantal mensen me gewaarschuwd. Verschillende aantijgingen aan het adres van Gerrit, de vader van Joey en Lincy Nijkamp die het bedrijf nu runnen, maakte dat ik een beetje een ongemakkelijk gevoel kreeg over de keuze die ik gemaakt had. Maar zoals ik van de zenlessen heb geleerd, is het zelf ervaren de beste manier om iets te weten. Als je wilt gaan vliegen door van een flat af te springen is het goed om naar de waarschuwingen van anderen te luisteren, maar bij de keuze van een bedrijf waar je wilt gaan werken is het volgens mij goed om te vertrouwen op je intuÏtie. Dat heb ik destijds bij Voesenek Koel- en Vriestransport gedaan en daar heb ik bijna twintig jaar met plezier gewerkt. Toen de baas tijdens de crisis de duimschroeven aandraaide had ik daar begrip voor, alleen toen die duimschroeven nooit meer los gedraaid leken te komen ben ik maar eens opgestapt. Achteraf denk ik dat de duimschroeven mijnerzijds ook wel enigszins vastgeroest waren en dat het gewoon tijd was om eens wat anders te gaan doen. Zo denk ik dat de beschuldigingen aan het adres van JLN Transport stammen uit een tijd dat het voor alle transporteurs pompen of verzuipen was.  

Iedereen ervaart de wereld zoals hij zelf in elkaar zit. Een dief is altijd bang bestolen te worden, een vechtersbaas denk altijd dat anderen ruzie zoeken en een luie donder denkt altijd dat anderen van hem profiteren. Harde woorden misschien, maar zoals het spreekwoord zegt, zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten. Ik luister wel naar anderen, maar probeer toch zelf te ervaren wat ik van mensen vind. Niet oordelen is een utopische gedachte denk ik, maar vooroordelen zorgen wel voor een beperkte kijk op de werkelijke situatie van dat moment. Sinds september ben ik met veel plezier en motivatie aan het werk bij JLN Transport en ik kan niet zeggen dat er ook maar één van de aantijgingen grond blijken te hebben. Zoals ik het ervaar is het een jong en dynamisch bedrijf dat behoorlijk aan de weg timmert. Bij mijn vorige werkgever was ik een nummer geworden, iets waar ik niet zo goed mee overweg kan. Toen ik er begon was het ook een klein familiebedrijf en was er aandacht voor de persoon, nu het bedrijf zo groot geworden is ligt de nadruk vooral op de productiviteit, waarbij het stukje werkplezier wat mij betreft behoorlijk ver te zoeken was. Hier bij JLN Transport, kan ik gewoon mezelf zijn met mijn eigen eigenaardigheden en mijn voor- en nadelen. De juiste tijd op de juiste plek dus, ruimte voor mijn persoonlijke ontwikkelingen als zenleraar en hopelijk later als mentorchauffeur. Het begint wat mij betreft al een beetje als familie te voelen, een gevoel dat ik helaas bij Voesenek enigszins kwijt was, ondanks mijn inspanningen op bijvoorbeeld de Voesenek Facebookpagina en de verschillende groepen die ik beheerde.

Tot de volgende blog en veel werkplezier,

Peter,

Zenchauffeur.

Artikel in De Stem

Chauffeur gaat zen de weg op

Peter van caulil meditatie

De Bredase vrachtwagenchauffeur Peter van Caulil volgt de opleiding tot zenleraar. ,,De kern van zen is leegte. Met zen kan je van alles zijn.”

Hij zit 27 jaar op de weg, waarvan 20 jaar als internationaal chauffeur. In die periode maakt Bredanaar Peter van Caulil (50) werkweken van 70 uur, rijdt nachten door om op tijd te leveren – ‘de lat lag hoog, alles moest snel-snel’ – , eet onregelmatig en vet. Thuis ontspant hij met een glas wijn of bier. Dat hij een kort lontje heeft… Ach, hij was altijd toch al een driftig mannetje?

,,’s Ochtends ging ik fouten maken”, vertelt hij in zijn woning in Breda waar zijn vrouw een glas thee inschenkt. Hij krijgt steeds meer moeite met opstaan. Trillende handen ook. Er komen gezondheidsklachten. De huisarts constateert een te hoge bloeddruk en overgewicht, een slechte longfunctie – tegen COPD aan – en verhoogd cholesterol. ,,Ik was zo geschrokken dat ik besloot zelf te gaan koken, verse groenten. Ook ging ik steeds minder alcohol gebruiken en meer sporten. Het bleek niet genoeg.”

Als hij kort na elkaar twee ongelukken met zijn vrachtwagen krijgt gaat de stress niet meer uit zijn lijf. ,,Het ging niet goed in mijn hoofd.” Yoga vond hij altijd al interessant. ,,Maar voor mij was dat geen optie met werkdagen van zondag tot en met vrijdag.” Hij gaat googelen. Op internet vindt hij de naam van Alan Watts, een zen-meester. Lang voor de mindfulness-hype benadrukte Watts al het belang van leven in het hier en nu. ,,In zijn boeken verwelkomt Watts de onzekerheid van veel mensen en grijpt terug naar inzichten uit de Indische wijsbegeerte: elimineer alles wat onwerkelijk is en alles wat overblijft zal werkelijk zijn. Hij kon het zo mooi uitleggen”, roemt zijn fan Van Caulil. In zijn woonplaats Breda gaat hij op zoek naar een zenleraar. Op zaterdagmorgen meldt hij zich in de zendo van Zen.nl boven de VVV in de Willemstraat ,,Er lagen grote matten met een kussentje erop. Ik voelde me in het begin heel ongemakkelijk.” Wat ze moesten doen? Hij lacht: ,,Stilzitten, alleen maar stilzitten. Bij zen gaat het om je houding. Je moet rechtop zitten. Zen is je ruggengraat, zowel fysiek als mentaal.”

Acht minuten stilzitten, dan nog eens tien minuten op je ademhaling letten. ,,Je gaat op in je beweging. Zen daagt jou uit: je moet je ademhaling goed tellen, iedere keer als er een gedachte in je opkomt moet je weer bij 1 beginnen. Je gaat weer terug naar je ademhaling en je oefent jezelf om die gedachte los te laten. De gedachte blijft bij je lichaam.”

Van Caulil is een vreemde eend in de bijt in dat bovenzaaltje. ,,Het zijn toch vooral doktoren, therapeuten of andere hoger opgeleiden die aan zen doen.” Toch: bij de mensen van Zen.nl valt hij op. Niet alleen vanwege zijn lengte maar ook door zijn lenigheid, die hij van nature al heeft, en vooral zijn gretigheid. Hij wil het onder de knie krijgen. In de woonkamer doet hij de lotushouding voor: benen kruisen, de voeten naar boven. Hij vindt het fijn, gaat graag naar les. Maar het klasje dunt uit, verhuist naar een andere dag en Van Caulil meldt zich opnieuw voor diezelfde zaterdagse introductiecursus. ,,Ik wilde het helemaal beheersen. Ik had er veel baat bij. Er zijn mij dingen helder geworden. Dat komt door de meditatie. Ik merk dat ik dit nodig heb, ik verdien dit. Geluk zoeken in genot is compensatie. De laatste 25 jaar was ik een adrenalinejunk. Natuurlijk pak ik nog wel een biertje, maar ik ben tot het besef gekomen dat als je dat iedere dag gaat doen er dingen niet goed gaan.”
Zijn gretigheid valt op. Er wordt hem gevraagd of hij bereid is een opleiding te volgen. Hij; ,,Ik heb een hele week lopen glunderen. Dat wilde ik gaan doen!” Dus is hij nu bezig met de opleiding tot zenleraar. Op zijn werk bij JLN in Etten-Leur weten ze ervan. Hoe zijn collega’s reageren? ,,Ze vinden mij gestoord. Dan zeggen ze: daar zit hij weer op zijn matje… Schaamte houdt ze tegen om bij mij een cursus te volgen. Maar als je een-op-een met die mannen praat dan stellen zij er zich wel voor open. Veel collega’s hebben een kort lontje. Dat heeft te maken met de hoge werkdruk. Vaak komt het dan in het weekend, thuis, tot botsingen. Ik heb geleerd dat je niet zo bént maar dat het je aangeleerd is. De kern van zen is leegte. Met zen kan je van alles zijn.”

Een lange adem

Het is iets wat zo vanzelfsprekend is dat de meeste mensen er niet bij stilstaan, maar je ademhaling is het belangrijkste wat er is in je leven. Je kunt een tijdje zonder eten, iets korter zonder drinken maar niet erg lang zonder adem. Dat wordt bij velen pas duidelijk als het niet meer vanzelf gaat. Van kinds af aan ben ik regelmatig geplaagd door ademhalingsproblemen. Erfelijke astmatische bronchitis, mijn opa had er veel last van en is daardoor niet echt oud geworden, mijn moeder heeft COPD. met als gevolg nu ook hartfalen, en is de rest van haar leven gekluisterd aan de zuurstoffles. Je kunt je misschien voorstellen wat er in mij omging toen in 2011 de doktersassistente bij mij COPD constateerde. Om het allemaal nog wat spannender te maken kwam er ook nog obesitas bij, een hoge bloeddruk en een veel te hoog cholesterol. Zelf had ik al een tijd problemen met depressieve perioden, enorm veel gedachten en dientengevolge een negatieve toekomstverwachting. Hard werken, vaak feesten en zoveel mogelijk gezellige momenten creëren met familie en vrienden, veel drank, eten en gekkigheid hielpen om het knagende rotgevoel te verdrukken. Maar dan komt de kater…

Als je jong bent is zo’n levensstijl niet direct een probleem, maar met de jaren ga je toch merken dat de rek er uit gaat. Dat is ook letterlijk wat er met je longblaasjes gebeurt als je vaak last van je astma hebt. https://youtu.be/0sXn_Qmx68E . Achttien jaar geleden ben ik gestopt met roken omdat ik het vaak benauwd had en omdat ik bang was dat ik een verkeerd voorbeeld zou geven aan mijn drie kinderen, waarvan de jongste al heel jong last van benauwdheid had. Ik ben toen gaan sporten, als ik een lesje spinning mee wilde doen moest ik eerst Ventolin inhaleren om niet halverwege van mijn fiets te donderen door zuurstofgebrek. Op dat moment wist ik dat ik al wel op de goede weg was, maar dat het niet makkelijk zou worden. Langzaam maar zeker ging mijn conditie vooruit, wat me motiveerde om meer te gaan doen. Als ik lang stilstond in Frankrijk ging ik steeds vaker wandelen en later ook hardlopen, in plaats van met een glaasje rode wijn en een stukje Franse kaas en/of worst, met de pootjes omhoog, films kijken op mijn laptop. Toen de dokter me een bericht stuurde dat ik een longfunctietest moest doen omdat ik te veel Ventolin gebruikte, was ik me nog van geen kwaad bewust en had ik nog steeds het idee dat ik op de goede weg was. Na mijn eerste longfunctietest was ik geschrokken, de tweede keer dat ik terug moest komen en mijn bloed had laten testen, zakte de grond onder mijn voeten weg op het moment dat ik de uitslag hoorde. Nog geen 45 en nu al alle symptomen van bejaardheid. De doktersassistente begon over pillen tegen de hoge bloeddruk, pillen om het cholesterol niveau omlaag te brengen, en twee maal daags medicijnen inhaleren ter bescherming van mijn longen, ik schoot meteen in de weerstand. Wat mijn longen betreft durfde ik geen risico te nemen, maar de rest was wat mij betreft een kwestie van mijn levensstijl aanpassen.

Afgelopen woensdag had ik een longfunctietest die me zeer blij heeft gemaakt, bij een andere dokter en dus een andere assistente. Ik zal jullie het hele verhaal besparen, maar de andere doktersassistente was mij iets te veel aan het pushen en wilde mij iets te graag aan de pillen voor mijn gevoel. Wat ze wel bereikt heeft is dat ik flink mijn hakken in het zand heb gezet en zelf mijn informatie ben gaan verzamelen over de mogelijkheden om op een andere manier om te gaan met de door haar geconstateerde kwalen. Weten wat goed voor je gezondheid is, en doen wat goed voor je gezondheid is, zijn twee verschillende dingen, heb ik ervaren. Als je te veel je best doet, bijvoorbeeld met afvallen, en het valt een keer tegen, dan ben je al gauw geneigd om het op te geven. Als je niet meteen het resultaat boekt waar je op gehoopt had, dan komt als snel de gedachte in je op om er dan maar mee te stoppen. Van vaak opgeven wordt je depressief en dan kom je dikwijls in een vicieuze cirkel terecht. In een van die neerwaartse spiralen besefte ik dat ik het niet in mijn uppie ging redden. Ik ben eigenwijs genoeg om te volharden in iets wat moet gebeuren, ondanks dat het soms pijn doet. Maar als het gaat over het aan me voorbij laten gaan van lekkere dingen, of het mezelf verwennen, bijvoorbeeld omdat ik op dat moment vind dat ik het toch eigenlijk wel verdiend heb, ben ik niet zo sterk. De verleiding, dat lieve stemmetje in je hoofd dat zegt: eentje dan, je doet toch al zo je best, ik heb het nu echt even nodig, afijn, wie herkent het niet.

De belangrijkste verandering begint dus tussen je oren. Je stelt jezelf een doel en gaat dan kijken hoe je dit kunt bereiken. Maar als je te veel op je doel focust zie je vaak de andere opties om dit doel te bereiken niet. Mijn doel was om ondanks mijn COPD de condities van mijn longen zo optimaal mogelijk te krijgen. Afvallen en een betere algehele conditie helpen daar logischerwijs bij. Mijn mentale conditie zag ik daar los van, daar ben ik toch van teruggekomen. Op het moment dat ik aan mezelf toegaf dat ik hulp nodig had om me te stimuleren en te motiveren om te blijven doen wat goed voor mijn gezondheid is, heb ik de eerste echte grote stap op mentaal niveau, in de goede richting gezet. Het voordeel van goede coaching was me al opgevallen tijdens het sporten bij Arendse Health club. Een goede coach helpt je om net dat stapje meer te zetten als je er aan toe bent, of door te zetten op het moment dat je op het punt staat op te geven. Dit werkt zowel fysiek als mentaal zo. Geluk is de capaciteit om er bewust voor te kiezen om af te zien, of om ergens van af te zien, als dit goed voor je is. Dit is een term die we bij Zen.nl vaak gebruiken om aan te geven dat je zelf verantwoordelijk bent voor je geluk. Door te gaan mediteren is zowel mijn mentale als fysieke houding verbeterd. Als je rechtop zit hebben je longen meer ruimte waardoor je vrijer kunt ademen. Regelmatig trainen zorgt ervoor dat het een gewoonte wordt om rechtop te zitten of te staan. De verdieping bij zenmeditatie werkt ook door op je ademhaling. Doordat je dieper en rustiger gaat ademen wordt je minder kortademig. Het geeft niet alleen rust in je hoofd, maar ook in je lichaam. Doordat je dieper ademhaalt, krijg je per ademhaling meer zuurstof binnen. Dit zorgt ervoor dat je hart minder snel hoeft te pompen om voldoende zuurstof in het bloed te krijgen. Het gevolg daarvan is dat je een meer ontspannen gevoel krijgt. Doordat er minder spanning in je lichaam zit heeft het ook minder zuurstof nodig om goed te kunnen functioneren, waardoor je hersenen het signaal aan je longen geven dat ze het rustig aan kunnen doen. Het is dus een opwaartse spiraal daar waar het eerst een neerwaartse spiraal was.

Afgelopen woensdag,bij de longfunctietest werden de resultaten van mijn inspanningen zichtbaar. Twee jaar geleden had ik de vorige test, ik zat met mijn gewicht van 111 kilo nog in de foute zone, mijn cholesterol was gelukkig goed, mijn bloeddruk was te hoog en de doktersassistente was niet te spreken over het feit dat ik mijn medicijnen niet tweemaal daags inhaleerde zoals voorgeschreven. Op mijn vraag, wat is ergste dat er kan gebeuren antwoordde ze: dat je astma verergert tot COPD… Op dat moment wist ik dat ik niet goed wat ik moest zeggen. Zeven jaar lang in de waan gehouden dat ik COPD had, of…. Dus ik zei tegen haar, dat werkt toch wel goed hé, dat mediteren, van een ‘ongeneeslijke COPD’ terug naar astma, ik ben op de goede weg. Ze lachte als een boer met kiespijn en zei dat mijn astma niet onder controle was en ik dus tweemaal daags mijn medicijn moest blijven gebruiken. Tweemaal daags ben ik dus blijven mediteren, het lukt niet altijd, soms komt de klad er in, maar ik heb gelukkig een goede zencoach die me iedere keer weer het juiste pad wijst. Mijn inhalator gebruik ik wanneer ik het gevoel heb dat ik wat hulp nodig heb.

Het resultaat: met mijn 103 kilo zit ik al een heel eind in de goede richting, mijn bloeddruk is nu oké, we praten niet eens meer over mijn cholesterol, en mijn astma is met 10% verbetering ten opzichte van 2016 nu dus officieel onder controle. Mijn conditie is beter dan tien jaar geleden, ik ben gelukkiger en mijn toekomstperspectief durf ik best geweldig te noemen.

Tot de volgende blog en jullie allemaal een gezonde en gelukkige toekomst toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

 

Tijdelijk buiten werking

Sinds een aantal jaren ben ik bewuster met mijn gezondheid bezig. Door bewuster te eten en drinken, regelmatig te sporten en op tijd rust en ontspanning te nemen bouw je een goede conditie en een betere weerstand op. Desalniettemin, met een huis vol grieperige mensen, ben je zo de klos. Meestal werk ik gewoon door, behalve als de koorts te hoog wordt voor mijn gevoel. Omdat het werk wat ik nu doe meer fysieke inspanning vereist dan het internationaaltranssport dat ik voorheen deed verbiedt het zichzelf om te lang door te gaan. Toen ik op maandagmorgen naar huis ging had ik nog de intentie om de volgende morgen gewoon weer aan de slag te gaan. Daar ben ik wel van teruggekomen. Na dik twee weken ben ik nog niet echt de oude. Ik heb ook nog niet eerder meegemaakt dat ik zo futloos was dat ik niet eens met de tablet in de bank een verhaaltje kon schrijven voor mijn blog, dat terwijl er toch zoveel was om over te schrijven.

Zoals velen misschien al wel gezien hebben is er een interview met mij in de Ton verschenen. Toen het interview afgenomen is, was het nog niet duidelijk wanneer het uit zou komen. Helaas kwam het pas uit na de voorgenomen start van mijn gratis zenkennismakingscursus voor vrachtwagenchauffeurs. Toen ik begon met het voorbereiden van deze cursus heb ik een aantal enthousiaste reacties gehad van chauffeurs, maar helaas maar weinig daadwerkelijke aanmeldingen, dus ik probeer het 24 maart nog een keer. Ik kan me goed voorstellen dat er een bepaalde drempel is om zes zaterdagen lang twee uur op te offeren van je vrije tijd, om stil te gaan zitten bij een of andere mafketel die verhaaltjes schrijft op Facebook.  Misschien dat het artikel in Ton magazine en het aankomende artikel in dagblad De Stem duidelijk maakt dat het me serieus is. Voor de stage die ik moet doen voor mijn examen zijn er andere oplossingen mogelijk, maar ik zou graag een aantal collega’s helpen om de weg naar duurzaam geluk te vinden. Het is niet mijn missie om zieltjes te winnen zoals bij bepaalde religies de gewoonte is, maar om mensen handvatten te geven om anders in het leven te kunnen staan waardoor geluk meer ruimte krijgt. Ben je al gelukkig dan kan zen je helpen je horizon te verbreden en jou er misschien zelfs toe aanzetten om anderen te helpen gelukkiger te worden.

Misschien helpt het als ik weet wat de belangrijkste reden is waarom er zo weinig inschrijvingen waren. Alhoewel ik weet dat er een groot risico is dat ik veel negatieve reacties krijg, wil ik je toch uitnodigen om me, in een reactie op mijn blog, uit te leggen wat jouw belangrijkste reden is om je niet aan te melden.  Als je niet geïnteresseerd bent en alleen af en toe mijn blog leest dan hoef je niet te reageren, maar ben je wel geïnteresseerd en heb je een goede reden waarom je de stap niet neemt, dan ben ik erg nieuwsgierig naar wat je tegenhoudt. Je mag het me ook via messenger of e-mail laten weten als je liever niet aan anderen laat weten wat jou tegenhoudt.  Ik kijk uit naar jullie reacties, positief of negatief, dat maakt me niet veel uit. Positieve reacties zijn fijn natuurlijk, maar kritiek is vaak het meest leerzaam, mits het enigszins onderbouwd is natuurlijk. Ik ben benieuwd.

Met vriendelijke groet,

Peter van Caulil

Oordelen of beoordelen.

Deze week heb ik me weer eens laten verleiden door facebook. Om minder afgeleid te zijn had ik de app van mijn telefoon verwijderd, maar toen ik in het weekend op mijn laptop naar facebook surfte zag ik dat ik toch heel wat dingen gemist had. Gek eigenlijk hoe hoog de sociale druk van zoiets gestegen is in zo’n korte tijd. Het is een mooi medium van de ene kant, en een lelijk iets van de andere kant. Net als een mes is facebook afhankelijk van het gebruik goed of slecht. Als je er niet bewust mee omgaat steekt het (vaak onbedoeld) een ander of je snijdt jezelf in de vingers. De mooie kant van facebook is dat je jezelf kunt verbinden met iedereen over heel de wereld. Je kunt inspiratie en kennis opdoen van anderen in je eigen beroepsgroep of hobbywereld. Ik heb en groeiende groep vrienden in de transportwereld en ook een groeiende groep van mensen die bezig zijn met meditatie, filosofie en spiritualiteit waar ik informatie uit put. Zou ik op al de onderwerpen die me interesseren in moeten gaan dan heb ik daar een dagtaak aan. Maar soms springen er bepaalde onderwerpen uit waar ik toch graag mijn zegje over wil doen.

De lelijke kant van facebook is de, in mijn ogen foute, conditionering die de meeste mensen onbewust ondergaan. Ten eerste, wat ‘daar’ is lijkt belangrijker dan  ‘hier en nu’. Dit zorgt ervoor dat veel mensen meer in hun gedachtenwereld zitten dan in de werkelijkheid. Ze kijken naar iets moois op facebook of instagram, maar zien de schoonheid niet van wat er daar op dat moment is. De kunst om dit te zien is misschien in onze haastige wereld voor veel mensen niet weggelegd op dit moment, maar als je niet bezig bent met oordelen over van alles en nog wat dan zijn er veel mooie dingen in het leven waar je van kunt genieten zonder er een foto of een video van te moeten maken om likes te krijgen. Dat is ook meteen de tweede lelijke kant van facebook, iets lijkt tegenwoordig pas echt leuk als anderen  het ge-liked hebben. Zo conditioneren we onszelf om leuk te vinden wat de ander ook leuk vindten niet op ons eigen gevoel of onze eigen gedachten over iets af te gaan. Een klein beetje reclameman of politicus kan hier dankbaar gebruik van maken om de massa achter de koe met de grote bel aan te laten lopen.

Het derde lelijke effect van facebook vind ik wel de conditionering om overal een mening en een oordeel over te hebben. We vinden iets leuk, geweldig, grappig, verbluffend, verdrietig, of we zijn er boos over. Hoe dan ook hebben we er een mening over, want niet reageren wordt door sommigen gezien alsof je hun verhaal niet interessant vindt, en dus heb je daarmee ook je mening gedeeld. Deze conditionering zie je in het dagelijkse leven vaak terug als je er een beetje op let. Mensen worden assertiever, wat soms niet verkeerd is, maar wat vaak ongepast geuit wordt. Bijvoorbeeld in het verkeer, het is oké dat je even claxonneert als iemand een domme fout maak waardoor een veiligheidsrisico ontstaat, daarvoor is dat ding uitgevonden. Maar is het oké om te claxonneren om aan te geven dat je het rijgedrag van de ander niet zo goed vind passen bij jouw idee van hoe het moet? Sterker nog, vind je dat je een ander in gevaar mag brengen om te laten zien dat je het niet eens bent met iemands rijgedrag? Veel mensen beseffen niet dat ze hierdoor zelf de agressor zijn en de verkeersveiligheid juist door dit gedrag in gevaar wordt gebracht, en het ergste is dat ze dit vaak bewust negeren omdat ze vinden dat ze de ander ‘even op zijn nummer moeten zetten’.

Ik ga hier nu niet verkondigen dat al dat negatieve gedrag het gevolg is van social media. Het heeft ook te maken met de dynamiek van het leven vandaag de dag. Iedereen heeft haast, ik moet nog dit en ik wil nog dat en dan komt er weer wat tussendoor en dat moet nu echt eerst…. Nja, wie herkent het niet? Door deze manier van leven houden we weinig tijd en energie over om echt stil te staan bij wat werkelijk belangrijk is. Dat koekblik dat je vandaag afsnijdt kan een werkelijk interessante inhoud hebben, iemand die op een ander moment veel voor je kan betekenen. Misschien die verpleegster die net afscheid heeft moeten nemen van haar favoriete patiënt, een sympathieke vrachtwagenchauffeur die even een momentje afgeleid was en daardoor een zwaar ongeval heeft gehad, en zijn laatste adem uitgeblazen heeft in haar compassievolle aandacht.  Of is dit misschien een al te paradoxale gedachtegang?     

Wat mij onlangs erg raakte was het verhaal op facebook van Karel Spang (https://www.facebook.com/Haagsekareltje/posts/1632990076795931). Hij is betrokken geraakt bij een ongeluk, waarbij hij met zijn vrachtwagen een personenauto met een echtpaar en twee kinderen er in geramd heeft, terwijl hij die hij buiten zijn schuld om voor zijn bumper kreeg. Iemand heeft de foto’s op facebook gezet en iedereen had wel een mening over deze vrachtwagenchauffeur, die er zelf enigzins een trauma aan over heeft gehouden. Ik vind het hartverwarmend hoe hij in een video (https://www.facebook.com/Haagsekareltje/videos/1634537033307902/) zijn ervaring hiermee deelt. Een snelle reactie op facebook, met een oordeel, kan scherp snijden als een mes, jij je momentje aandacht, maar een ander moet leven met de wonden. Hoeveel zijn zich hier van bewust?

Een ander verhaal dat me ook bezig heeft gehouden is een dashcam filmpje, een van zovelen waarin een automobilist nog even snel voor de vrachtwagen wil schieten en hierdoor geraakt wordt. Velen vinden dit een kwestie van, eigen schuld dikke bult, maar ik denk daar niet zo over. In de wet staat dat je te allen tijden een ongeluk hoort te vermijden. Voorrang is geen voorrecht, en je recht halen in het verkeer is onrecht. Als professioneel chauffeur moet je jezelf kunnen beheersen, anders ben je een gevaar op de weg, zeker met een grote combinatie. Helaas wordt een bepaald gedrag alleen maar aangewakkerd door dergelijke posts. Ik erger me soms ook aan het gedrag van sommige mensen, en soms heb ik ook de neiging om de ander even te laten voelen dat ze me irriteren, maar ik vind de verkeersveiligheid altijd nog belangrijker dan mijn ego. In eerste instantie vond ik die dashcam een goede aanvulling voor de verkeersveiligheid. Nu heb ik vaak het idee dat er mensen zijn die situaties op de spits drijven om maar wat aandacht te kunnen oogsten op facebook. Het lijkt stoer bewijs te tonen dat je niet met je laat sollen op de weg, maar als het mis gaat en er vallen doden,  ben jij degene die met je eigen daden moet leren leven. Je kunt dan jammeren op facebook wat je wilt, maar diep in jezelf veroordeel je jezelf, en er is geen like, geweldig, grappig of verbluft die dat  verdriet of die boosheid kan doen verdwijnen. Denk na voor je je emoties het stuur over laat nemen, we zijn allemaal mensen met onze eigen eigenwijsheden, schud een keer met je hoofd en ga weer verder met je rit.

‘It takes one to know one’ zeggen de Fransen wel eens. Wat inhoudt, als je denkt dat een ander iets doet met een bepaalde gedachte, dan moet jij die gedachte zelf ook kennen. Als jij die gedachte kent is het mogelijk dat je het eigenlijk wilt doen, maar dat iets je tegenhoudt. Als een ander het dan wel doet ontstaat er een zekere verontwaardiging, zoals sommige ex-rokers meer gepikeerd zijn als er iemand rookt, dan notoire niet-rokers. In die gedachtegang zijn de grootste zondaars vaak degenen die het hardste roepen. Iemand die zich van geen kwaad bewust is ziet er ook geen kwaad in als de ander hetzelfde doet als hij. Om maar een uitspraak van Jezus aan te halen: Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt; want met het oordeel, waarmede gij oordeelt, zult gij geoordeeld worden, en met de maat waarmee gij meet , zult gij gemeten worden. En zo nog meer, niet dat ik zo Christelijk ben, maar Jezus vond ik wel een geschikte peer. Wat dik 2000 jaar geleden gold, geldt nu nog steeds.

Wekelijks rijd ik voorbij het prestigieuze gerechtsgebouw in aanbouw, in onze mooie stad Breda. Een kapitaal wordt er besteed om dit schip van rechtvaardigheid zo indrukwekkend mogelijk te maken. Maar hoeveel wordt er geïnvesteerd in het begrijpen in plaats van te oordelen? Hoeveel heeft de mensheid geleerd in de afgelopen paar duizend jaar over zaken als oordelen, veroordelen, begrip en compassie? In ieder van ons ligt de oplossing, en ieder van ons moet die oplossing zelf vinden, als dat lukt, leven we in een utopische maatschappij. Onbereikbaar? Ik ga er in ieder geval mijn best voor doen, doe jij mee?  

May the force be with you, (~Yoda)

Peter,

Zenchauffeur.

Pech of geluk

Tjonge jonge jonge, wat een week zeg. Het begon maandag goed, de eerste rit ging als de brandweer en mijn tweede rit met bestemming Vlissingen zat er zo weer in. Vier palletjes gekoelde producten voor het eerste filiaal, en de rest van de kar was voor het andere filiaal. Waar ik voor het lossen van de vier palletjes meer dan een kwartier moest wachten (om vervolgens binnen tien minuten te lossen) zwaaide bij het tweede filiaal de deur al binnen vijf minuten open. Sorry chauffeur, ik moet nog even wat plek maken, zei hij. Geen probleem, ik begin alvast wat pallets er uit te rijden. Terwijl hij in het magazijn aan het rommelen is, kan ik al wat pallets bij de deur zetten die hij dan meteen op zijn plek zet. Op een leuke manier samenwerken geeft mij een prettiger gevoel dan met de armen over elkaar staan wachten.

Halverwege de trailer stonden de zware pallets. Het was ze op het distributiecomplex weer gelukt om er flinke torens van te bouwen. De ene pallet stond al op de klep en toen ik er met een andere naast wilde gaan staan. Tot mijn grote schrik reed de pompwagen met een loeizware pallet conserven gewoon door toen ik hem stopzette. Waar het precies aan gelegen heeft is mij nu nog een raadsel, maar de pompwagen stopte niet met de hendel omhoog, wat er normaal voor zorgt dat hij geremd staat. Omdat ik achter de pompwagen op het randje van de klep stond duwde deze me van de klep. Gelukkig ben ik op mijn pootjes terechtgekomen en niet onder de pompwagen of de conserven. Wel stond ik tot aan mijn kruis in de appelmoes potten waarvan het grootste deel uiteengespat was. Man wat een zootje: appelmoes, mayonaise, augurken, azijn en een hele zooi met blikken met god weet wat allemaal. Alles door elkaar en de helft kapot of onder de inhoud van de andere potten of flessen. Achteraf gezien bleef ik er knap rustig onder, dat is in het verleden wel eens anders geweest. Ik heb het binnen gemeld en ben maar meteen begonnen met opruimen.  Binnen no time kreeg ik hulp en drie kwartier later was het opgeruimd. Shit happens, maar het is niet leuk. Van de andere kant, of je er nu kwaad, verdrietig, gefrustreerd of gewoon gelaten op reageert, het verandert niets aan de feiten. Wel houdt het me enigszins bezig hoe het nu precies is gebeurt. Het gaat zo snel dat het moeilijk is om het precies te bepalen, maar ik wil het niet nogmaals meemaken.   

Dinsdag ging ook wel lekker, ik moest wel terug naar Vlissingen om een schadeformulier te tekenen. Even snel afval lossen en dan rap weer laden. Toen ik met een lege bloemenkar achter de heftruck langsreed moest ik hem er op attenderen dat ik daar liep. Hij was zo driftig op en neer aan het rijden dat hij vergat de rest van de omgeving in de gaten te houden. Gelukkig stond hij stil omdat hij aan het bellen was toen ik met mijn pallet lege bierkratten achter hem langs moest. Ondanks dat liep ik toch met een wijde boog achter hem door. Zijn gesprek was blijkbaar afgelopen op het moment dat ik recht achter hem liep. Vroemmmm, bam, rinkeldekletter, alle flessen vlogen door de lucht. Nog geen sorry, maar een paar handschoenen kreeg ik aangereikt. ‘Ik stuur zo iemand om te helpen’ zei hij, en weg was hij, mij enigszins verbijsterd achterlatend. Dus ik begon maar weer te rapen. Binnen enkele minuten schoot mijn sympathieke collega Ashwin mij te hulp. Toen we ongeveer een derde van de pallet opgestapeld hadden was er nog niemand te bekennen. Heftruck chauffeur weg en de andere jongens van de afvalscheiding waren druk met andere zaken bezig.  Ik zei tegen Ashwin, bedankt voor de hulp, de rest is voor hem. We hebben het al netjes gedaan aangezien het toch duidelijk zijn fout was.

Later die dag kwam hij naar me toe om op een cynische wijze tegen mij te zeggen dat ik het netjes had opgeruimd. Ik keek hem even aan en zei toen dat het zijn rotzooi was die ik opgeruimd heb, en dat hij van zijn kant gevlucht was. Van Ashwin had ik gehoord dat hij na dit ongeval buiten een sigaretje stond te roken. Waarschijnlijk had hij gedacht dat ik, omdat ik altijd vriendelijk ben, een beetje dom of gedienstig ben en dat ik de rotzooi wel in mijn eentje op zou ruimen. Ik denk dat hij nu wel bergrepen heeft dat dit niet zo werkt bij mij. Zonder één onvertogen woord heb ik hem duidelijk gemaakt dat hij niet met mij kan sollen. Wel bijzonder om te zien dat vriendelijkheid de ene keer zorgt dat je hulp of bijval krijgt en op het ander moment sommige mensen het idee kan geven dat je een sukkeltje bent waar ze misbruik van kunnen maken. Maar ook met vriendelijke woorden kan ik tegenwoordig heel duidelijk maken wat ik vind, iets waar ik vroeger met veel woede en harde woorden minder doeltreffend was. De woede en harde woorden werden nadien vaak tegen mij gebruikt, waardoor ik uiteindelijk toch nog aan het kortste eindje trok. Nu mompelde de heftruckchauffeur nog iets zo van, dat ik had moeten wachten voor ik achter hem langs reed, maar daar heb ik verder geen aandacht meer aan besteed.

Als ik er op terugkijk heb ik twee keer geluk gehad. De eerste keer had ik geheel of gedeeltelijk onder de elektrische pompwagen terecht kunnen komen, of het glas in mijn ogen of ledematen kunnen krijgen. De val van de laadklep is voor sommige al voldoende om het een of ander te breken. De tweede keer had de heftruck ook mij kunnen raken, en dat laatste maakt me achteraf nog een beetje pissig. De lef waarmee de heftruckchauffeur de schuld af probeert te schuiven zorgt er voor dat hij er weinig van leert. Zou hij net als ik achteraf beseffen dat we beiden goed weg zijn gekomen? Als hij me met die snelheid had geraakt was het leed niet te overzien geweest. De europallet waar de kratten op stonden was dwars door midden. Shit happens, vroeger zou ik een kloteweek gehad hebben omdat hij met zoveel pech begonnen was. Deze week was een bijzondere week, waarin ik veel geluk gehad heb, maar mijn humeur heeft er niet onder geleden. Wel nog een paar keer over de beide ongelukjes nagedacht, maar ik heb er verder niets aan overgehouden wat met wat mediteren niet verdwijnt.  

Dat jullie allemaal net zoveel geluk bij ongelukjes mogen hebben als ik deze week,

groetjes

Peter,

Zenchauffeur.

De cursus

Het is best wel een spannend avontuur, lesgeven aan een groep vrachtwagenchauffeurs. Veel van de collega’s die ik spreek hierover hebben enige weerstand. Ze vinden het wel interessant dat ik in een betrekkelijk korte tijd een heel stuk rustiger ben geworden en duidelijk beter in mijn vel zit, maar het idee om zelf de stap te nemen is net een brug te ver. De een denkt dat hij dan in een sekte terechtkomt, de ander weer dat het zweverig is, sommige denken dat er een beeld aanbeden moet worden of dat ze alle geneugten van het leven op moeten geven. Er wordt vaak gedacht dat zen gaat over aura’s, karma, chakra’s en reïncarnatie, en dat dit een soort van duistere magie is. Niets is minder waar, zen helpt om op een heldere nuchtere manier naar het leven te kijken. Reïncarnatie kan bijvoorbeeld gezien worden als de verschillende fasen in je leven. Als kind heb je een ander leven dan als adolescent. Als ouder heb je een ander leven dan je hebt als grootouder, en karma is het gevolg van je acties in een eerder leven. Keuzes die je als kind gemaakt hebt kunnen gevolgen hebben voor je leven als volwassene. Als je dit kunt accepteren dan opent dit mogelijkheden voor je toekomst.

De cursus die ik ga geven gaat niet over dergelijke onderwerpen, dit is meer iets voor de gevorderden lessen. Wat ik je kan leren is hoe je mediteert, en ik kan je helpen een beter inzicht te krijgen in je eigen leven. De cursus geeft je enkele handvatten waar je verder zelf mee aan de slag kunt. Mocht je daarna dieper in de materie willen duiken zijn er door heel Nederland vestigingen van Zen.nl waar je de gevorderdencursus kuntvolgen. Maar nu eerst tien enthousiaste vrachtwagenchauffeurs bij elkaar zien te krijgen. De eerste aanmeldingen zijn al binnen en ik kan bijna niet wachten tot het zover is. De cursus ziet er als volgt uit:

Les 1: Zen en zazen
~Uitleg over zen en instructies voor de prettigste zithouding

Les 2: Doelgerichte zen
~Wat is je doel en hoe ga je het bereiken.

Les 3: Concentratie, aandacht en afleiding
~Leren met meer aandacht te leven.

Les 4: Denkmodel
~Het inzichtelijk maken van het denkproces

Les 5: Projectie en selectieve perceptie
~Hoe zie jij de wereld

Les 6: Evaluatie
~Wat heb je geleerd, en hoe ga je er mee verder

Er is door Zen.nl onderzoek gedaan naar de effecten van meditatie, meer informatie vind je hier

Graag zie ik je op deze gratis cursus, of zie ik je vraag tegemoet via mijn blog op de Zenchauffeur Facebookpagina of op de webpagina Zenchauffeur.com

Tot de volgende blog,

Peter,

Zenchauffeur.

Keuzes

Vrijdag weer eens les mogen geven. In het begin was het toch weer wat spannend. Ondanks dat ik de theorie ken en het zelf de afgelopen tijd vaak heb kunnen gebruiken is het toch een uitdaging dit voor een groep uiteen te zetten. Vandaag was het de les ‘zen en keuzes maken’. In deze les wordt dieper ingegaan op de theorie achter het maken van de juiste keuze. Wat is een goede keuze, en wat zijn de gevolgen? Bijna vier jaar geleden heb ik een keuze gemaakt die mijn leven behoorlijk (ten goede) heeft veranderd. Ik heb er voor gekozen om geen slachtoffer meer te zijn van de omstandigheden en zelf voor mijn mentale en fysieke gezondheid te zorgen. De dokter schrijft pillen voor of stuurt je naar een psycholoog, en beide helpen vaak maar tijdelijk. Een verandering van ‘lifestyle’ klinkt eenvoudiger dan het is, en waar begin je.

Toen ik op mijn zoektocht zen tegen kwam had ik er een bepaald beeld bij wat me niet echt aantrok. Maar als ik wel eens luisterde naar Alan Watts dan sprak de filosofie me enorm aan. Al bij de proefles merkte ik dat ik blijkbaar niet de enige was die af en toe stapelgek werd van al zijn gedachten. Zoveel mensen die zich allemaal suf piekeren over van alles en nog niks, nu kan ik er wel eens om lachen. Niet dat ik geen gedachten meer heb, anders kon ik dit niet schrijven, maar ik wordt er niet meer door geleefd. Iets meer dan drie jaar later kan ik wel zeggen dat het een hele goede keuze is geweest. Een reeks keuzes die het gevolg zijn van de bij de zenlessen verworven kennis hebben er voor gezorgd dat ik er fysiek en mentaal sterk op vooruit gegaan ben en me steeds vaker echt gelukkig voel. Ik slaap beter, ik ervaar meer energie, ik ben vaker vrolijk, ik durf makkelijker mijn mening te geven, ik heb meer geduld, en ik ben rustiger. Die rust straal ik ook uit, wat ik ook terugzie in de manier waarop andere mensen nu met me omgaan. Mijn bloeddruk is prima, mijn cholesterol is weer op het juiste peil, mijn astma is onder controle en mijn conditie is beter dan tien jaar geleden.

Dat alles heb ik natuurlijk niet bereikt door op een kussentje stil te gaan zitten. Het komt ook niet door een of andere hogere macht die me geholpen heeft omdat ik er voor gebeden heb. Het komt vooral omdat ik geleerd heb om de juiste keuzes te maken. Door meditatie leer je te zien wat het beste is voor jou. En dat is niet altijd wat het lekkerste, makkelijkste of het leukste is. als je weet wat er gedaan moet worden om iets te bereiken kun je er voor kiezen om even af te zien om er daarna veel profijt van te hebben. Zoals sporten in het begin vaak pijn doet, is het resultaat als je vol houdt echt de moeite waard. Meer kracht en lenigheid en een betere conditie zorgen er ook voor dat je sneller hersteld van een griepje. Het kan je ook helpen als je valt of bij een ongeluk betrokken raakt. Zelf ben ik wel eens in Frankrijk onder mijn portier vandaan geschept door een bestelauto . De bestuurder zocht me de volgende dag op in het ziekenhuis en had ogen zo groot als schoteltjes toen hij me rechtop in bed zag zitten. Hij had me geraakt met zo’n zeventig kilometer per uur omdat hij me bij regen in het donker niet had zien uitstappen ondanks dat mijn alarmlichten aanstonden. Zijn bestelauto was dusdanig beschadigd dat hij er bijna van overtuigd was dat hij me dood had gereden. Het feit dat ik wegkwam met drie gekneusde ribben en een beurs scheenbeen heeft veel te maken gehad met mijn lichamelijke conditie op dat moment.

Door jezelf te trainen ben je beter beschermd bij botsingen. Het is niet dat je als een soort supermanfiguur alle botsingen kunt trotseren, maar de kans dat de botsing je fataal wordt is volgens mij vele malen kleiner. En dat geldt voor zowel fysieke als mentale botsingen, je krijgt er meer veerkracht van. Wil je weten wat zen allemaal inhoudt, schrijf je dan in voor de gratis cursus, in mijn volgende blog zal ik meer uitleggen over de inhoud van de lessen.

Tot de volgende blog en, kies voor je eigen geluk, je bent het waard.

Groetjes,

Peter,

Zenchauffeur.

Toekomst

Zo in het begin van het nieuwe jaar krijg ik vaak inspiratie om eens naar mijn toekomst te kijken. Nu denk je misschien, binnen zen is er toch alleen maar nu? Dat klopt wel, het is belangrijk om nu te leven, nu te genieten, je nu bewust te zijn van wat er is en niet bezig te zijn met wat je zou willen dat er was. Maar van de andere kant, als je geen plannen maakt voor je toekomst ben je redelijk doelloos.

Doelloosheid is binnen het boeddhisme ook een groot goed, maar het brengt je niet verder in het dagelijkse leven. Soms is het goed om eens op je gemak na te denken over wat je nu werkelijk wilt in de toekomst. Je kunt je dan een beeld vormen, het opschrijven, het dan bijvoorbeeld ergens wegleggen of weggooien, en het weer loslaten. Op die manier houdt je je niet aan je doel vast, maar in je onderbewustzijn blijf je er wel mee bezig. Doordat je niet krampachtig probeert je doel te bereiken, maar wel vastberaden die kant op gaat zie je beter welke dingen je kunnen helpen. Als je te gefocust bent om de berg te beklimmen zie je vaak niet dat mooie pad wat ook naar de top leidt.

Eigenlijk ben ik niet zo van de goede voornemens, maar ik heb toch besloten om mijn biertje en mijn wijntje voorlopig in de kast te laten staan om me volledig op mijn opleiding, en de cursus die ik ga geven, te kunnen concentreren. Even iets minder aandacht voor genot, maar meer focus op het bouwen aan mijn toekomst. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik de komende zeventien, achttien jaar tot mijn pensioen nog achter het stuur door wil brengen. Persoonlijk haal ik er meer plezier uit om andere mensen te helpen op hun weg naar een gelukkiger leven dan , dag in dag uit, alleen maar kilometers te vreten. Niet dat ik niet meer van dit vak hou, maar ik heb het sterke gevoel dat ik verder moet. In juli doe ik examen en mag ik les gaan geven, daarna heb ik weer tijd voor wat anders. Na de zomer wil ik een opleiding mentor chauffeur gaan doen en ondertussen nog meer kennis vergaren die me kan helpen een goede coach te zijn voor ander vrachtwagenchauffeurs die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken.

Mijn grote droom is om in de toekomst nog iets met mijn horeca-achtergrond te gaan doen. Of dit er werkelijk van komt weet ik niet, maar dromen mag. Ik zou graag een oude boerderij willen pachten en daar mensen de gelegenheid bieden zen, yoga, tai chi en meer te beoefenen. Ik zou dan ook groepen willen ontvangen die workshops volgen zoals bijvoorbeeld het knuffelen van dieren voor autistische kinderen, vegetarisch koken, klankschaal meditaties en wat je nog meer kan bedenken om mensen te helpen gelukkiger te worden. De lessen zou ik dan natuurlijk niet allemaal zelf geven, ik wil graag leuke mensen om me heen verzamelen met dezelfde passie en er dan voor zorgen dat ze kunnen doen wat ze willen doen. Op die manier hoef ik niet uit te kijken naar mijn pensioen, maar kan ik aan de gang blijven tot ik er bij neerval.        

Maar eerst nog mijn diploma halen. Daarvoor moet ik eerst een stage doen en zoals ik in mijn vorige blog al heb verteld wil ik dit doen door tien chauffeur de kans te geven om gratis de zen kennismakingscursus voor vrachtwagenchauffeurs  te volgen. De eerste aanmeldingen zijn al binnen. maar er is nog plaats.  formulier                                          

Tot de volgende blog en alvast een fijne toekomst toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur,

Nieuw

Bam, een héél nieuw jaar. Iedereen de beste wensen voor dit nieuwe jaar om mee te beginnen, ik heb er echt zin in, jij ook? Eigenlijk is het onzin, het is bedacht, een jaar is eigenlijk een cirkel zonder begin en einde, maar wij mensen willen graag de boel onder controle hebben en stellen daarom paal en perk. Met een nieuw begin komen de goede voornemens, op zich goed, maar vaak verzanden deze voornemens na een aantal weken en duurt het weer een jaar voor er nieuwe voornemens bedacht worden.

Binnen het boeddhisme kennen we zoiets als ‘beginnersmind’. Dat wil zeggen dat je ergens aan begint met de nieuwsgierigheid van een kind, en als het niet lukt probeer je het weer opnieuw alsof het de eerste keer is. Geen angst door eerdere pogingen, maar doorgaan op een onderzoekende manier, net zolang tot het wel lukt. Op die manier is succes verzekerd…. Is het niet in dit leven dan in het volgende. Zen is een andere manier van denken. Veel mensen denken dat zen over ontspanning gaat, dit komt deels door de rust die veel mensen uitstralen die zen beoefenen, en deels door het geduld dat veel resultaten van zenbeoefening uitstralen of het nu om ikebana (bloemschikken), bonsai (boomsnoeien), Kyudi (boogschieten), stenen stapelen, kalligraferen, schilderen of origami (papier vouwen) gaat. Maar zen gaat ook over vechtsporten waarbij je de kracht van de tegenstander tegen hem gebruikt. Het is het zien van het wezen van de dingen en daaruit het beste halen. Als zenleraar is het ook de kunst om het beste in je leerlingen te zien en dit naar boven te halen.

Mijn jaar heeft een héél mooi vooruitzicht want dit jaar haal ik mijn diploma.(punt!!!). Hoe? Door eraan te beginnen en het niet op te geven, vallen en weer opstaan; als dat niet in onze genen zou zitten liepen we nog steeds rond op vier ledematen. Alhoewel ik het best spannend vind heb ik voor mijn stage bedacht dat ik tien chauffeurs uit wil nodigen om de gratis kennismakingscursus: ‘zen voor vrachtwagenchauffeurs’ te volgen. Deze cursus wordt gegeven in Breda, Willemstraat 17 (minder dan 5 minuten lopen van het station), de cursus begint zaterdagmiddag 17 februari en duurt zes weken. De cursus is hetzelfde als de kennismakingscursus van Zen.nl met als verschil dat ik als ervaren vrachtwagenchauffeur makkelijker praktijkvoorbeelden kan gebruiken om bepaalde dingen uit te leggen. Zen in chauffeurstaal zal ik zo maar zeggen. Als je wilt leren zweven moet je niet bij mij zijn. Zen gaat over aandacht, de juiste inzichten en ruggengraat tonen. We noemen zen ook wel eens ruggengraattraining omdat het zowel fysiek als mentaal je ruggengraat versterkt.
Ben je enthousiast en heb je tijd en zin om met mij dit avontuur aan te gaan, vul dan het formulier in op mijn blog. Jong, oud, man of vrouw maakt niet uit, ik ben op zoek naar tien gemotiveerde mensen die ervoor gaan. Uit de inzendingen zal ik tien mensen kiezen, de andere aanmeldingen krijgen korting op de cursus als die bij voldoende animo in het najaar herhaald wordt. Voor meer informatie over de cursus zie de website van Zen.nl

Iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar, en hopelijk tot ziens,

Peter,
Zenchauffeur.

Oud

De laatste dag van het jaar, een mooi moment om weer eens terug te kijken naar wat is geweest. Natuurlijk is het goed om in het ‘nu’ te leven, maar af en toe eens achterom kijken om te zien wat je bereikt hebt is in mijn ogen niet verkeerd. Er zijn zo van die momenten dat ik het idee heb dat ik weinig vorderingen maak. Gelukkig heb ik een goede coach die me van tijd tot tijd helpt vooruit te kijken en niet te blijven hangen in gewoontes, gedachten en gevoelens uit het verleden.

Eigenlijk zou iedereen een coach moeten hebben die je zo nu en dan een zetje in de goede richting geeft. Bedankt Dymphie Eeftens voor wat je de afgelopen jaren voor me hebt gedaan. Mijn coach is niet de enige die me regelmatig een duwtje in de goede richting geeft, Ton DaiKen Akveld helpt me wekelijks mijn blog taaltechnisch zo correct mogelijk af te leveren, en hij geeft me ook regelmatig advies. Het is niet mijn bedoeling om nu iedereen te gaan bedanken, maar de hele club van Zen.nl heeft me al veel gebracht. En nu ik toch bezig ben, zonder het begrip van mijn vrouw Jeanet zou ik waarschijnlijk allang afgehaakt zijn. Respect voor al die uren dat ze naar mijn gefilosofeer heeft geluisterd ondanks dat ze er zelf niet zo enthousiast over is als ik het ben.
September 2014 ben ik begonnen de met introductiecursus bij Zen.nl. Ik was al een tijd op zoek naar een manier om weer gelukkiger te worden. Mijn gezondheid was niet zo geweldig en ik maakte me druk over van alles en nog wat. Omdat ik al eens eerder een burn-out heb gehad herkende ik de signalen. Destijds hebben drie weken rust en een aantal gesprekken met een psychologe me weer in het zadel geholpen, maar ik had deze keer het idee dat ik het duurzaam op moest lossen. Meditatie heeft me veel rust gebracht, maar uiteindelijk ook wel weer wat onrust. Eén van de pijlers van zen is de wil om te leren, inzicht te krijgen in jezelf en het streven naar geluk voor alle levende wezens. Het zit nog steeds enigszins in mijn aard om dat dan ook meteen maar te gaan realiseren, maar dat heeft tijd nodig. De ruimte die ik door meditatie heb verkregen heeft dus meteen een nieuwe bestemming gekregen, en dat zorgt soms voor wat onrust.

Het belangrijkste wat ik volgens mij in de afgelopen jaren heb geleerd is dat je zelf verantwoordelijk bent voor hoe je omgaat met wat er in je leven gebeurt. Dingen gaan zoals ze gaan, je kunt de verantwoordelijkheid hiervoor bij iets of iemand anders leggen, maar dat helpt je niet echt. Als je in het water valt en je kunt niet zwemmen dan kun je het water, de omstanders, of de instantie die het betreffende bassin beheert de schuld geven, uiteindelijk verzuip jij omdat je zelf nooit de moeite hebt genomen om te leren zwemmen. Leren om voor jezelf te zorgen is dus van levensbelang. Dat wil niet zeggen dat je onafhankelijk moet zijn, integendeel. Als je weet wat goed voor je is kun je goede hulp op het juiste moment aanvaarden zonder dat je het als een gevoel van zwakte ervaart. Ik heb geleerd vooral uit mijn eigen ervaring te spreken, boekenkennis is slechts een aanvulling of een onderbouwing van wat je zelf geleerd hebt, en wat je dus oprecht kunt delen met anderen.

Terugblikkend op wat ik voor mezelf de afgelopen jaren heb bereikt ben ik eigenlijk best tevreden. Voor ik met meditatie begon was ik in mijn ogen een veel te zware, depressieve, overwerkte vrachtwagenchauffeur met COPD en een overmatig drankgebruik. Mijn bloeddruk was te hoog, mijn cholesterol ook, ik had een slaapprobleem, ik piekerde te veel en ik had moeite met mijn temperament. Het leven werd steeds meer een gevecht voor me, nu is het meer een spel. Soms win je en soms niet, maar het draait uiteindelijk om de lol en niet om de knikkers. Het mooie is dat ik nu dankbaar ben voor bepaalde dingen waar ik in het verleden door in de stress of in de weerstand schoot. Door mezelf niet meer zo snel aangevallen te voelen kan ik de kritiek van een ander als een aanmoediging zien. Jij of je acties zijn blijkbaar interessant genoeg voor een ander om er aandacht aan te besteden.

En aanmoediging is iets wat iedereen kan gebruiken om het beste uit zichzelf te halen. Afgelopen vrijdag was ik weer eens in de gelegenheid om een paar groepslessen bij te wonen bij Arendse Health club in Breda. Op het rooster stond spinning en F-move, twee lessen die ik vooraf gegaan door boksen voorheen op zaterdagochtend volgde. Pim van Trier gaf les, en meneer Pim is in de loop der jaren ook een coach voor mij geworden. Hij weet mij perfect uit te dagen zonder hierin te ver te gaan. Samen met onder andere Frank Struijer en Ferry Waardenburg deden we iedere zaterdag fanatiek die drie lessen achter elkaar en we hadden een geweldige interactie. Helaas komt aan alles een eind, door een verandering in het lesrooster bij Zen.nl heb ik een keuze moeten maken en kon ik er zaterdags niet meer bij zijn. De vrijdagavond zenles kwam te vervallen omdat een aantal mensen naar een andere avond gingen en gelukkig begon Ruud van Bragt op hetzelfde moment les te geven op de zaterdagmorgen. Ook van Ruud heb ik de afgelopen maanden al veel geleerd. En zo kan iedereen je helpen groeien, als je het zelf maar accepteert en waardeert.Even voor de statistieken, wat ik voor mezelf heb bereikt in de afgelopen jaren:

  • Van 120 kg naar 103 kg en dalende

  • Geen probleem meer met cholesterol

  • Geen COPD meer (COPD was de diagnose van een overijverige doktersassistente)

  • Astma onder controle, laatst zelfs 5 kilometer hardgelopen binnen het half uur

  • Bloeddruk is in orde

  • Ik slaap tegenwoordig als een roos

  • Meer rust in mijn hoofd

  • Minder spanning in mijn lichaam

  • Geen rugklachten meer

  • Meer flexibiliteit, zowel fysiek als lichamelijk

  • Gemiddeld gelukkiger

Natuurlijk heb ik dat niet bereikt door stil op een kussentje te zitten. Door meditatie leer je bewuster te kiezen wat je vooruit helpt. Doorgaans zijn we geneigd ons geluk te zoeken in genot. Genot is meestal van korte duur, en het is afhankelijk van zaken buiten jezelf. Door er voor te kiezen je niet door dit genot te laten leiden wordt je gelukkiger. Dat wil niet zeggen dat je niet af en toe kan genieten van een biertje bijvoorbeeld, maar als de frequentie of de hoeveelheid bier je geluk bepaalt dan komt de kater vanzelf. Soms laat ik me nog wel eens verleiden door een lekker biertje en nog een, en nog een, en…. nja, ik ben geen heilige hè.

Een fijne jaarwisseling toegewenst en alvast een gelukkig nieuwjaar
…..Proost…..tot de volgende…

Peter,
Zenchauffeur.

Energie

Toen ik eergisteravond thuis kwam van het werk was ik doodmoe, dat ben ik niet gewend van mezelf, meestal heb ik voldoende energie om ’s avonds ook nog het een en ander te doen. Wel heb ik toe moeten geven dat na werkdagen van 4 uur tot ongeveer 17 uur een paar avonden zen, yoga of sport te veel van het goede is. De plannen die ik had gemaakt, omtrent mijn nieuwe baan waren gebaseerd op mijn ervaring van twintig jaar geleden, toen ik nog broodcoureur was. Het is niet makkelijk om toe te geven dat ik toch meer rust nodig heb. Desalniettemin vind ik dat ik als 50-jarige niet mag klagen over hoeveelheid energie die ik dagelijks tot mijn beschikking heb. Als ik sommige leeftijdsgenootjes hoor kreunen en steunen als ze een trap opgaan dan moet ik wel eens in mezelf lachen.

Heel veel mensen denken dat je energie bespaard door rustig aan te doen. Dat is een illusie, heb ik zelf ondervonden, je lichaam maakt meer energie als je het dagelijks opgebruikt, tenminste dat is mijn ervaring. Veel collega’s vinden het raar als ik af en toe sprintje trek. Ze denken dat ik dan zoveel haast heb dat ik niet meer rustig kan lopen, maar soms voelt het gewoon lekker om even te versnellen, zodat ik later weer op mijn gemakkie kan laden. Hardlopen op je werk is blijkbaar iets raars, ik kan me voorstellen dat als je een kantoorbaan hebt het niet echt gewaardeerd wordt als je een sprintje trekt naar de kopieermachine. Maar als ik de vrachtwagen twintig dokken van de ingang moet aandokken dan is er niets of niemand die er last van ondervindt als ik even in de hoogste versnelling richting kantoor ga. Het scheelt ook wat tijd, maar dat is vooral het gevoel denk ik, veel collega’s hebben geen haast zeggen ze, maar als ze even later in de auto stappen dan gaat het gaspedaal helemaal onderin, vreemd eigenlijk, met zo’n grote vrachtwagen win je nauwelijks tijd met hard rijden en een vrachtwagen maakt niet meer energie aan als je meer verbruikt . Integendeel, naarmate je harder rijdt gaat het brandstofverbruik exponentiële omhoog, de slijtage is groter en het risico op ongevallen ook. Een gejaagde rijstijl veroorzaakt vaak vaak ook meer weerstand bij de overige automobilisten, waardoor je regelmatig meer tijd verliest dan ze noodzakelijk. Toch trap ik er zelf ook nog wel eens in, dan stap ik gejaagd in de cabine en dat is te merken aan mijn rijstijl, laat mij dan eerst maar een sprintje trekken, dan zit ik rustiger achter het stuur.

Waarom het eigenlijk zo gekomen is begrijp ik niet, maar veel mensen denken dat je ziek wordt van de kou. Dat eelt een soort slijtage is, of je hartslag omhoog brengen je uitput, maar het tegendeel is waar. Een gezond lichaam past zich perfect aan, als je de kou hebt leren accepteren start je innerlijke kachel op waardoor je het niet zo kou meer hebt, het grote voordeel ervan is dat de bacteriën die je inademt niet goed kunnen vermenigvuldigen in die temperatuur. Als je hartslag omhoog gaat vraagt je lichaam om meer zuurstof. Dit kun je doen door snel ademen maar ,door doelbewust diep te ademen word je rustiger. Het bijkomende voordeel is dat je met zo’n sprintje ook eventueel aanwezige adrenaline verbant. Eelt is gewoon een automatische aanpassing van de huid, daar waar het schuurt wordt de huid dikker. Persoonlijk heb ik liever eelt op mijn handen dan eelt op mijn kont.

Het menselijk lichaam is gebouwd maximaal gebruikt te worden, maar wel met verstand. Het is goed om af en toe te accelereren; veel mensen denken dat je van sporten moe wordt en je dan minder energie overhoudt voor leuke dingen, maar door sport krijg je ook energie. Veel bewegen is goed zolang het niet te eenzijdig is. Dat is hetgene wat voor slijtage zorgt, als je regelmatig varieert hou je het vaak het langste vol, dus zelfs als je lichamelijk zwaar belastend werk doet is het van belang van tijd tot tijd te sporten. Een goede verzorging van je lichaam is natuurlijk van groot belang, de juiste brandstof en goed onderhoud is van levensbelang.

Nog een typisch misverstand vind ik dat als je iemand helpt, er vaak misbruik van gemaakt wordt.  Persoonlijk vind ik niet dat het zo is dat je iets weggeeft. Als het iets is wat jij zelf vind dat je kunt doen en daar dan ook nog een ander een plezier mee doet is het toch niet verkeerd. Iets doen wat je niet zo leuk vind is samen toch veel prettiger. Natuurlijk zijn er altijd mensen die ervan proberen te profiteren, maar die help je dan de volgende keer gewoon niet, of je zegt het gewoon. Wat ik nu vaak zie is dat mensen anderen niet helpen omdat ze bang zijn dat ze misbruikt worden en dan lopen ze te klagen dat een ander het ook niet doet. Dit is in mijn ogen een negatieve spiraal, als iemand op die manier naar een ander wijst hoeft hij zelf zijn verantwoordelijkheid niet te nemen. Hulp bieden en hulp krijgen zijn beide prettig, laat je door negatieve gedachten niet tegenhouden.

Fysiek ben ik niet gauw moe, mentaal is een ander verhaal. Soms maak ik me toch nog te druk. Een mooi zengezegde is: mediteer tweemaal daags twintig minuten, als je het druk hebt, mediteer dan drie keer. Helaas komt dat er niet altijd van. Soms heb ik zulke volle dagen en meditatie schiet er dan bij in. Er komen dan weer meer en meer gedachten op, als kwetterende apen in een boom. Net zo goed als je lichaam optimaliseert wat je het meest gebruikt, gebeurt dat ook met gedachten. Hoe meer je denkt, hoe meer gedachten er opkomen, je hebt gedachten over gedachten Soms is het moeilijk om er uit te komen. Denken over gedachten is als proberen klotsend water plat te slaan. Niet denken maar doen dus. Mediteren helpt, plezier maken ook, en jezelf omringen met positieve mensen. Dus als je samen werkt, werk dan samen, help elkaar. Het voelt goed om wat voor een ander te doen, en vice versa. Vele handen maken het werk lichter en zo houdt iedereen voldoende energie over om nog van zijn vrije tijd te genieten.

Iedereen een prettige samenwerking toegewenst, zeker met de drukte van de feestdagen,

Tot de volgende blog,

Peter,

Zenchauffeur

Gekte

In mijn vorige blog had ik al gedeeld hoe ik bijna niet van de parking kwam omdat zowat alle auto’s precies op dat hoekje geparkeerd stonden waar ik langst moest, later in de week werd het nog gekker. De vreemde rijstijl van sommige mensen tijdens gladheid deed me al eens denken dat er toch wel heel wat gekken rondrijden. Omdat ik mezelf heb voorgenomen me er niet zo druk meer over te maken probeer ik er mee te lachen.

Ik heb wat afgelachen deze week, wat een mafketels. Het valt niet mee om er mee te blijven lachen soms, want je wilt je werk goed doen en overal op tijd zijn, maar ook al wordt je kwaad, het kost je evenveel tijd en soms nog meer.

Een van die domheden is dat best veel mensen zonder te kijken een straat indraaien. Ze kijken (hopelijk) wel naar links en naar rechts, maar niet ver genoeg. Ze rijden dan bijvoorbeeld een smalle straat in waar jij net aankomt en beseffen dan dat ze er niet langst kunnen. Veel mensen verwachten dan ook nog dat jij met je vrachtwagen achteruit gaat. Gelukkig heb ik een achteruitrijcamera, dus ik kan zien of het achter me vrij is, maar anders blijf ik staan waar ik sta. Het is dan vaak wachten tot ze beseffen dat het aan hen is om hun eigen fout recht te zetten. Meestal staat er al gelijk een andere auto achter en wordt het een hoop geprul. Sommige collega’s zijn dan zo vriendelijk om de luchthoorn te laten klinken, dit werkt mijns inziens niet echt voor je, want met een beetje pech wordt de automobilist zo onzeker dat ie nog tien minuten langer aan het prullen is.

Parkeren is ook een vak. Het  parkeervak in of uit rijden geeft vaak veel oponthoud. Persoonlijk parkeer ik bij voorkeur achteruit in, dat gaat meestal het snelst en bij het wegrijden op een drukke parking heb je veel meer overzicht. Om bij de filialen te komen moet je vaak over zo’n drukke parkeerplaats, en soms kom je dan ogen en oren tekort. Je rijdt bijvoorbeeld achter een auto, die ziet een geschikt plekje, en zonder enige aanwijzing trapt hij of zij op de rem. De ander komt zonder te kijken achteruit een parkeervak uit en is dan nog gepikeerd ook als jij er ineens achter staat. Fietsers komen langs alle kanten en rijden vlak achter je door, ze hebben volgens mij niet eens door hoe ze je soms aan het schrikken maken.

Vorige week donderdag moest ik lossen in Hoogvliet, en op de parkeerplaats was er een grote markt. Er zijn dan hooguit de helft van de parkeerplaatsen beschikbaar terwijl het extra druk is. Geen pretje om daar tussendoor te friemelen met je vrachtwagen. Bijna stapvoets het parkeerterrein getrotseerd moet ik nog even achteruit het straatje in naar het losdok. Staat er ook nog een vrachtwagentje schuimplastic in de spouwmuur van het pand te blazen. Twee keer heb ik opnieuw de straat vrij moeten maken voor een automobilist die zich zohaast klem reed tussen mijn trailer en de geparkeerde auto’s. Het is een doodlopende straat en een andere uitweg is er dus niet, even wachten tot ik voor het dok sta is blijkbaar iets te veel gevraagd, dan maar wringen tot je klem zit. Ik ben dan meestal maar de verstandigste en geef ze de vrijheid terug waar ze zo naar verlangen.  Toen ik even later wilde vertrekken stonden op de stoeprand van de parking een drietal auto’s geparkeerd in de bocht en er achter. Die weg was dus geblokkeerd, met veel hangen en wurgen achteruit terug en een andere uitgang proberen. Voetgangers , fietsers, automobilisten, niemand ziet blijkbaar de achteruitrijverlichting, en het geluidssignaal horen ze ook niet, ze zijn zelfs verontwaardigd als ze ineens beseffen dat je hun kant op rijdt. Op een gegeven moment zag ik via een smal straatje de uitweg. Eenmaal in het smalle straatje nam ik wat ruimte aan mijn rechterkant om op het kruispunt de krappe bocht naar rechts te kunnen nemen. De man die aan de overkant aan kwam rijden vond dat hij meer haast had dan ik en duikt met twee wielen het trottoir op om aan het eind van mijn trailer toch niet verder te kunnen. Daar gaat mijn bocht, één snuk aan het stuur naar rechts en ik zou die man met auto en al op het terras laten belanden. Dan maar rechtdoor de wijk in, want eer die pipo achteruit terug langs mijn trailer gereden is heb ik al drie schadeformulieren in kunnen vullen denk ik. Gelukkig kom ik vrij snel bij de doorgaande weg en heb ik maar een paar honderd meter om hoeven rijden.

Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik heb het idee dat het steeds gekker wordt. Er is totaal geen begrip en geduld ten opzichte van vrachtwagens. Maar vooral met deze dagen waarin iedereen graag op tijd al zijn boodschapjes binnen heeft is het van belang dat wij als vrachtwagenchauffeur alle winkels op tijd kunnen bevoorraden, ander ben je zo uitgekocht. In het verleden heb ik me vaak op lopen winden over dergelijke situaties. Tegenwoordig zie ik het als een spelletje. Ik wind me nog wel eens een beetje op, maar dan meestal wel met een glimlach in mijn hart. Wat kunnen intelligente wezens als mensen toch zo dom zijn soms. Een beetje zoals die aap die een appel uit een kistje wil halen, waar een gat in zit dat net te klein is om er met een hand vol appel uit te komen.  Omdat de aap de appel niet los wil laten zit hij zo gevangen door zijn eigen hebzucht.

Hopelijk gaan er binnenkort wat andere lichtjes branden dan de lichtjes in de kerstbomen en komen meer mensen tot het inzicht dat de weg naar geluk het best bereikbaar is door samenwerking.  Denk niet te veel dat de ander jou moet begrijpen, probeer de ander te begrijpen.  Neem geen voorrang maar geef het, ook als het niet per se moet. Probeer het maar eens, het voelt goed.  Het kost te veel tijd hoor ik vaak zeggen? Wat is tijd, net zo makkelijk sta je een uurtje later nog meer tijd te verliezen door wat te kletsen met deze of gene. En hoeveel tijd denk je nu werkelijk te winnen door te pushen? Efficiënt rijden levert tijdwinst op, maar op een drukke parking of winkelcentrum gaan wringen levert alleen extra risico op.

Tot de volgende blog en rij voorzichtig met deze drukke dagen,

Peter,

Zenchauffeur.

Gladheid

 

Eindelijk weekend, het was weer een bijzondere week. Het begon zondag al goed in Bergen op Zoom. We lossen daar zondags op de parking voor het filiaal. Het losperron aan de zijkant mag in het weekend niet gebruikt worden in verband met burengerucht, en ook het lossen is tijdsgebonden. Bij het oprijden van de parkeerplaats zag ik al dat wegkomen niet eenvoudig zou zijn.

Het is een groot parkeerterrein met rijen bomen tussen de vakken. Er staan een tiental auto’s en alsof het met opzet gedaan is staan ze precies zo dat ik de bocht met moeite kan maken. Voor mijn gevoel ben ik een kwartier aan het prullen geweest om er weg te komen. Gelukkig was het toen nog niet glad.

Even later begon het te sneeuwen. Ik vind het bijzonder te zien dat er toch veel mensen zondagmorgen de sneeuw trotseren met de auto, om toch als eerste bij de winkel te zijn. Zelf had ik liever de sneeuwbui vanuit mijn warme woonkamer aangekeken om dan later misschien een verfrissende wandeling in het mooie witte winterlandschap te gaan maken, maar ik moest op een smal perronnetje met een handpompwagentje staan prullen omdat er in het magazijn van de winkel geen ruimte was. Behulpzaam als ik ben, eerst maar eens wat lege koelboxen in mijn trailer gezet zodat er ruimte ontstond in het magazijn en de frons op het voorhoofd van de filiaalhoudster langzaam verdween. Ik weet dat veel collega-winkeldistributiechauffeurs dit afkeuren, want dat is niet waar je voor betaald krijgt, maar ja, ik maak nu eenmaal graag mensen blij.

Maandag begon het feest pas echt. Mijn eerste rit verliep gladjes, want de weg was toen nog schoon. Tijdens het laden van de tweede rit begon het wederom te sneeuwen. Ik kreeg het gevoel om maar zo snel mogelijk te laden zodat ik misschien klaar zou zijn met mijn rit voor het een echte puinhoop wordt op de weg. Drie filialen regio Rotterdam,dus ik wilde wel graag voor de avondspits thuis zijn. Langzaam maar zeker begon er weer een wit tapijt te vormen, het verkeer vertraagt op een enkeling na die denkt dat hij of zij met winterbanden en een vierwielaandrijving gewoon 130 kilometer per uur aan kan blijven aanhouden. Ik hoop dan altijd maar dat ze niet te veel anderen meenemen als ze erachter komen dat dit een illusie is. Een ander deel lijkt wel haast in paniek te raken zo gauw er een paar vlokken op het wegdek blijven plakken. Ze gaan dan overdreven langzaam rijden, zelfs op de linkerbaan, overbodig te melden dat als het ene uiterste het andere tegenkomt er een gevaarlijke situatie ontstaat. Het gaat er denk ik om dat we met zijn allen de middenweg nemen, en dan bedoel ik niet midden op de weg gaan rijden zoals sommigen ook wel doen als er veel sneeuw valt, maar pas je snelheid aan. Voel de flow van de rest van het verkeer. Parkeer je haast, niemand komt graag te laat, maar iedereen komt wel graag op zijn bestemming aan.

Halverwege mijn rit kreeg ik een telefoontje van de planning. Of ik bij de laatste winkel geen of weinig emballage wou meenemen en op de terugweg de oplegger wou gaan wisselen bij de trailerbouwer. De schade die ik gereden heb zou gerepareerd worden en een andere oplegger stond klaar. Later besefte ik pas dat het laatste filiaal vaak heel veel emballage retour heeft, dus maar een berichtje gestuurd of ze met het DC wilde overleggen dat het goed was dat ik alles liet staan. Geen reactie op de persoonlijke whats-app van de planner, geen reactie op de boordcomputer, geen reactie… fijn weer, mja, ze zullen het wel druk hebben met dit weer. Dus toch maar alles opgeladen en op de terugweg kwam er reactie op de boordcomputer. Lossen DC en dan naar Roosendaal om de trailer te wisselen. Deze planner had het liever niet zo gepland om met een dergelijke sneeuwval nog even om te gaan koppelen, maar wat afgesproken is wordt niet zomaar teruggedraaid en alhoewel ik het eigenlijk ook niet slim vond in mijn achterhoofd ben ik toch maar aan de klus begonnen.

Aangekomen bij de bakkenbouwer werd mijn grootste angst bevestigd. Een mooie dikke laag sneeuw over heel het terrein en nog geen korrel zout gespendeerd om de baan vrij te maken. Toen ik de wagen stil zette voor de slagboom hield ik er al rekening mee dat ik niets links of rechts van me had staan waar ik met wegrijden tegenaan kon schuiven. Misschien moet ik ter verduidelijking even wat uitleggen voor mensen die niet weten hoe het werkt met een lege vrachtwagen in de sneeuw. De meeste trekkers hebben een aangedreven as waar vier wielen op zitten. De hele combinatie heeft doorgaans samen vijf assen, op de overige vier zitten ieder twee wielen. Je hebt in de sneeuw dus acht banden die weerstand hebben van de sneeuw en slechts vier die tractie hebben. Op het moment dat je stopt vormt zich als het ware een ijskommetje onder je banden waardoor de warmte van de banden er als een waterlaagje tussen in zit. Dat loopt dus wel gladjes als er niet voldoende druk op staat. Als je zwaar genoeg bent is er geen probleem, maar ben je leeg en je geeft wat veel gas gaat de achterkant van de trekker zoeken, hij gaat naar links of rechts tot hij grip heeft. Stop je dus naast een obstakel is de kans aanwezig dat je er tegenaan schuift met alle gevolgen van dien.

Gelukkig kwam ik vrij makkelijk weg omdat de ijslaag in verse sneeuw nog niet zo dik is. Afkoppelen kon binnen, dus geen centje pijn, wel eerst zorgen dat je mooi recht pachteruit de deur in kan rijden want mijn ervaring is dat door de ophoping van de sneeuw achter de wielen je trailer zo maar zijn eigen weg kan gaan zoeken. Nou, daar aan de overkant in de sneeuw staat de trailer die je aan moet koppelen, houdoe en bedankt. Deur dicht, licht uit en naar huis. Zoek het maar uit chauffeurtje, de oplegger stond netjes tussen twee andere geparkeerd, dus goed mikken en met de juiste kracht in één keer aanpikken, ander ga je prutsen. Ik rij achteruit, bam de pin in de schotel, maar geen klik. Die klik is de borgpen die de kingpin moet vergrendel, hij zit dus nog niet vast K…. Ik kan nu niet meer voor of achteruit, als ik op dat moment iets beter nagedacht had was ik eerst naar de receptie gelopen om te kijken of er iemand was die me misschien aan wat zout kon helpen, maar ja, Peerke is wel eens wat eigenwijs en kan het zelf wel. Poten in, luchtvering omhoog en het sperdifferentieel inschakelen. Dit zorgt ervoor dat beide kanten van de as dezelfde kracht krijgen, het differentieel zorgt er normaal voor dat de snelheid van de wielen in de bochten aangepast worden, de kracht gaat dan naar het wiel met de minste weerstand. Dit is ook de reden dat het wiel wat het minste weerstand heeft sneller gaat draaien en waarom hij zo opzij schuift.

Bingo, de trailer komt mooi mee en ik kan hem wegzetten op het midden van het terrein. De pin is wel uit de schotel gekomen, dus de stelpoten weer uit en opnieuw aankoppelen. Nou, vergeet het maar. Ondertussen heb ik al zoveel sneeuw vastgereden dat ik geen kant meer op kan, alles uit de kast getrokken, alle opties gebruikt, maar nu sta ik toch echt vast, wat nu? Toch maar eens kijken of er misschien nog iemand aanwezig is die me kan helpen. Ja, gelukkig is er nog iemand bij de receptie en die heeft een zak zout. Wat zout op de banden, wat zout er voor en daar gaan we. Bam, klik en hij hangt er achter. Had ik dat maar meteen gevraagd, maar ja, ik had voor het gemak maar aangenomen dat ze allemaal al naar huis waren. Ach ja, we komen er weer mee weg. Het verbaast me zelf hoe ik deze keer in zo’n situatie de rust heb kunnen bewaren. Enkele jaren geleden was ik helemaal over de emmer gegaan, had ik verontwaardigd de planning al zes keer gebeld en had ik die persoon aan de receptie de wind van voren gegeven om het feit dat het terrein niet schoon gemaakt was en dat ze niet erg behulpzaam waren geweest enzovoorts. Hetgeen ik nu alleen dacht is, je had gewoon nee moeten zeggen. Dit had makkelijk de volgende dag gedaan kunnen worden, de hele trage terugweg heb ik hier over nagedacht. Uiteindelijk komt het er op aan je eigen gezonde verstand te gebruiken. Wederom ben ik een uitdaging aangegaan die ik niet aan had hoeven gaan. Peerke doet het wel even, maar waarom, en met welk risico?

Dik drie uur ben ik bezig geweest met iets wat de volgende dag waarschijnlijk slechts drie kwartier in beslag had genomen. Ik moet nog veel leren, gelukkig leer ik er nu ook van omdat ik niet meer de schuld buiten mijzelf leg. Ik ga de uitdaging aan, daarmee is het mijn eigen verantwoordelijkheid. Niemand is perfect, en fouten worden door iedereen gemaakt. Alleen de mensen die hun eigen fouten in kunnen zien leren er van, ik heb zo al veel geleerd en ik ga er voorlopig nog maar mee door.

Tot de volgende blog en, leer van je fouten, verbloem ze niet want dan blijf je ze maken tot je er iets van geleerd hebt.

Namasté
Peter,
Zenchauffeur.

Goede tijden, slechte tijden

Niet iedere dag gaat zo goed als de andere. Gelukkig maar, want anders zou het wel héél saai worden. Al verlang je op sommige dagen misschien wel naar een beetje van die saaiheid. Gisteren was zo’n dag, van alles ging er mis.

In het verleden heb ik vaker van dergelijke dagen meegemaakt en doorgaans ging ik in de loop van zo’n dag helemaal uit mijn plaat. Doordat ik dan zo opgefokt raakte maakte ik soms brokken die voorkomen hadden kunnen worden als ik de rust had kunnen bewaren.

Door de meditatie ben ik een stuk rustiger geworden en raak ik niet zo opgefokt als voorheen, maar soms raak ik nog wel geïrriteerd. Toevallig had ik vorige week als huiswerksuggestie opgehad: kijk waar je irritatie voelt en ga dan terug naar je ademhaling. Dat houdt in even rustig diep in en langzaam uitademen, liefst vanuit je buik. In dezelfde week had ik er een dag bij waar ik dit succesvol had toegepast. Ik kwam voor de eerste keer bij een filiaal in Spijkenisse. Ik zag het bordje Lidl en ik draai het eerste straatje  rechts in om aan de achterkant te komen. Helaas pindakaas, links waren ze aan de weg aan het werken, rechtdoor was verboden voor vrachtwagens en rechts was een smal parkeerterrein waar ik niet op durfde te draaien. Achteruit terug dus, geen pretje op zo’n winkelcentrum, maar rustig aan dan breekt het lijntje niet hé. Achteruit de parallelbaan ingereden, rijdt er iemand op tot aan mijn cabine. Lichtelijk geïrriteerd door het gebrek aan inzicht van de automobilist ga ik gewoon even naar mijn ademhaling, weg irritatie, en weg automobilist, het kwartje was blijkbaar gevallen. Rondgereden kom ik via allerlei obstakels eindelijk bij de losplaats; is ook daar de stratenmaker druk aan de gang. Vriendelijk vraag ik die man of hij nog lang bezig was, een hele litanie, mopper, mopper, ik adem een keer diep en bedenk dat ik het beste even met de filiaalmanager kan overleggen. Een half uurtje betaald koffie drinken, geen stress. Na het lossen even achteruitsteken in een smal straatje waar enkele voorgangers de stoeptegels op de hoek al aan gruzelementen hadden gereden. Voor me auto’s , achter me auto’s, even diep ademhalen en de stratenmaker komt gidsen. Twee keer steken, en gaan… oeps, bijna een paaltje in de binnenbocht, nog maar een keer steken en dan parkeert er iemand zijn antieke Mercedes recht tegenover me op de stoep. Weer even diep ademhalen en toetoet, hij snapt het gelukkig meteen. Normaal was ik vreselijk opgefokt geraakt in zo’n situatie, maar nu was ik gewoon trots op mezelf.

Dat het me nog niet altijd lukt is me gisteren wel duidelijk geworden. Maandag morgen na een woelige nacht sta ik om kwart voor vier bij mijn trekker die bij het distributiecentrum geparkeerd staat. Mijn oplegger is in geen velden of wegen te bekennen. Rondje dc gedaan, even naar de overkant gekeken of hij niet op de zaak stond, niets. Dan maar bellen, verschillende nummers geprobeerd, en eindelijk neemt er iemand op, hij ging bellen. Half vijf was de trailer aangekoppeld, snel even laden om toch nog op tijd bij de winkels te zijn. Nu tapen ze om een of andere onduidelijke reden soms twee dussels  (Dusseldorfer = halve europallet) aan elkaar. Als je dan even niet oplet en dan net de twee verkeerde bij elkaar pakt op de pompwagen trek je de andere dussel omver. Dat gebeurde dus bijna met een dusseltje met eieren. Ik kon hem nog net op tijd tegenhouden en rechtop zetten. Er drupte helaas wel van alles onderuit…

Aangekomen bij de tweede klant heb ik dit maar meteen gemeld, en ze deden er gelukkig niet moeilijk over. Ik neem en passant de pompwagen met twee dussels afval mee naar buiten om daarna te gaan lossen, en bam… daar lag één van de dussels op de grond. Snel weer opstapelen, mijn zwarte broek onder de zure yoghurt, diep ademhalen werkt niet meer. Na het lossen en laden een half uurtje pauze genomen en daarvan 25 minuten gemediteerd. De rust enigszins hervonden, maar echt happy was ik niet. Snel afval lossen , laden en dan op de zaak gaan tanken. Ik sta net op het terrein komt er een collega het terrein opgedraaid. Ook hij moet tanken en vervolgens wassen. Ik heb twintig minuten nodig gehad om te tanken, in die tijd heeft hij voor twee uur tegen me aan staan klagen. Alles en iedereen kwam aan de beurt. Ik laat graag iedereen in zijn waarde, maar bij sommige mensen beginnen er zich scherpe woorden in mijn achterhoofd te vormen. Na het tanken snel de auto aan de kant, even naar de wc naar mijn eigen gezeik luisteren en een lekker vers bakkie koffie tappen.

Ongeveer een kwartier na mijn vertrek krijg ik een telefoontje van de planner. Of ik als ik stil sta even naar de achterkant van mijn trailer wil kijken. Er is iemand tegen de onderkant van het kantoor gereden. Ik denk, het zal toch niet waar zijn, ik adem een paar keer diep, maar mijn hart zit al in mijn keel. Nee hé, het zal toch niet waar zijn, en ik ben nog wel zo rustig gebleven. Op de parking zie ik het al, er steekt een stuk ijzer uit de bovenrand van de trailer. Snel maar even het dak op met een rol ducttape want een koeltrailerwand moet zo snel mogelijk dicht gemaakt worden omdat er anders water in trekt, wat er voor zorgt dat de isolatie verslechterd. Ik heb hem blijkbaar te kort langs het enigszins overstekende kantoor gezet en met het wegdraaien heb ik het geraakt. Niets aan te doen, nu naar mijn laatste filiaal, ik ga niet in details treden, maar het was er alweer een drama. Geen tijd, elektrische pompwagen stuk of leeg, gewoon een puinhoop. Weer bijna twee uur bezig, laden lossen met een handpompwagen en een medewerker die alleen graag naar zichzelf luistert, of het geheugen heeft van een goudvis. Uiteindelijk pas om 16:00 u klaar, héhé, naar huis, file, geen probleem, ik heb geen haast, alleen een beetje slaap. Na een kwartiertje aanschuiven blijkt afslag Breda Noord afgesloten, had ik dat geweten was ik via Princenhage gegaan. Dan maar via Terheijden, ik kijk op Google maps, alles rood tot aan huis toe…. Anderhalf uur gereden op een stuk waar ik normaal twintig minuten op rijd.

Dat zijn zo van die dagen die ik liefst graag snel vergeet. Maar zonder donker is er geen licht en zonder tegenslagen van tijd tot tijd waardeer je het niet wanneer het goed gaat. En hoe erg is het in wezen allemaal, de grootste schade is vaak aan het ego, wat toch eigenlijk maar een illusie is volgens velen, maar dat is dan weer diepere Boeddha-wiskunde. Zolang het te betalen is met geld kan het doorgaans wel vervangen worden. Meestal is het verzekerd en blijft het dus binnen de perken. Neemt niet weg dat ik er toch een beetje ziek van ben. Maar dat gaat wel weer over.

Tot de volgende blog en veel veilige kilometers toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

1+1=3

De afgelopen twintig jaar heb ik geleerd om zelfstandig te werken. Als internationaal vrachtwagenchauffeur sta je er vaak alleen voor. Zeker in de begintijd toen we nog geen telefoon hadden moest je vaak de problemen zelf oplossen.

Als je bijvoorbeeld ’s nachts ergens in ‘the middle of nowhere’ een lekke band kreeg kon je wel zeggen, het lukt niet om de bouten los te krijgen, maar er was vaak niemand in de buurt die je kon helpen. Ik heb nog wel eens met een primus brandertje, dat ik bij me had om mijn prakkie op te warmen, mijn wielmoeren warm gestookt om vervolgens op een pijp te gaan staan waarmee ik de moersleutel had verlengd. Met één hand vasthouden aan de vangrail of de onderkant van de bak en met de andere hand met een hamer de moer loskloppen. Daarna half onder de as gaan liggen om de velg los te trappen. Mooie verhalen om te vertellen in de routier achteraf, maar op dat moment was er weinig lol aan, maar ja, de vracht moet door.

Als je leert zo autonoom te zijn verlies je vaak iets uit het oog besef ik nu. Omdat ik mezelf geen zielepoot wilde voelen die staat te jammeren elke keer als hij geen hulp krijgt bij problemen, heb ik een houding aangenomen van ik kan het allemaal zelf wel. Het zit wel in mijn aard om mijn eigen weg te gaan, maar door deze manier van werken/leven ben ik meer en meer een eenling geworden. Sinds ik met zenmeditatie bezig ben besef ik steeds meer wat de kracht is van de groep. Verbonden zijn met een groep kan je enorm helpen. In het verleden zag ik het vaak meer als een last omdat je, om bij de groep te horen, jezelf vaak moet aanpassen aan de groep. Het voelde vaak als inleveren van een bepaalde vrijheid. Nu besef ik dat het grotendeels aan jezelf ligt hoe je in een bepaalde groep staat. Als je het idee hebt dat je jezelf teveel aan moet passen kun je jezelf afvragen of de groep dit vraagt of dat je het zelf invult. Je kunt je ook de vraag stellen, past deze groep nog wel bij mij? Als een groep of een persoon aanhoudend meer van je vraagt dan wat het je brengt ontstaat er vaak een soort onbalans. Door een stapje terug te doen kan de vanzelfsprekendheid van deze claim soms verdwijnen. Dit vereist wel een gevoel van zelfstandigheid, de angst om er niet meer bij te horen is vaak groot. Omdat ik zelf al een hele poos geleden besloten had er niet meer bij te willen horen had ik daar geen moeite meer mee. Door nu bewust de keuze te maken om me wel weer te verbinden aan bepaalde groepen of personen kan ik veel beter mezelf blijven en heb ik niet meer het gevoel dat ik vrijheid moet inleveren of dat ik verplichtingen heb aan wie dan ook.

Wat maakt nu een en een drie? Afgelopen week heb ik een paar keer heel leuk samengewerkt met een aantal collega’s. De een was wat laat omdat het bedje nog zo lekker was, toevallig was ik al vroeg geladen en had dus tijd hem te helpen. We hebben de auto binnen twintig minuten geladen waar je er normaal een dik uur mee bezig bent. De samenwerking ging zo vlekkeloos dat het de andere chauffeurs zelfs opviel, dat loopt als een trein bij jullie hé, zei er een tegen mij. Dat geeft een goed gevoel, en dat is drie. Later op die dag had een (ex)collega, die ook bij Lidl laadt maar dan voor een andere baas, de pallets van het verkeerde filiaal opgeladen. Hij had zich vergist in het filiaalnummer, filiaal 356 moest zijn 365 of zo. Mijn ervaring is dat het lossen van je vracht omdat je een fout hebt gemaakt vaak uren lijkt te duren, net zo goed dat als je terug moet rijden als je een keer verkeerd rijdt. Omdat ik toch tijd over had, omdat de collega die ik die ochtend uit de brand geholpen had mij weer had geholpen met lossen van de emballage kon ik ook nu weer iemand helpen. Even samen de auto leeg trekken en doorrr….. Voelt goed, voor mij, en voor de persoon die ik geholpen heb. Dat is dus weer een en een is drie, het was een fijne dag zo. En passant ontstaat er ook een band, een groot gevoel van collegialiteit. Dus eigenlijk kun je stellen dat een plus een ook vier is, je helpt elkaar, 1)het werk wordt gedaan, 2) je bent beiden op tijd geladen of gelost, 3) je hebt er lol in 4) het schept een band.

Het scenario waar veel mensen bang voor zijn is dat het een verplichting wordt. Dat je altijd eerst je collega’s moet helpen voor je verder kunt met je werk, ook al heb je op dat moment de energie er niet voor. En natuurlijk het risico dat mensen misbruik maken van jouw inzet. Ik ben daar niet zo bang meer voor. Toen ik vorige week gammel en koortsig aan het laden was kreeg ik ook spontaan hulp. In het verleden zou ik het zelfs als een soort van zwakte hebben gezien om die hulp te aanvaarden. Nu zie ik het als een geweldig iets wat me een warm gevoel geeft, en nee, dat was niet de koorts die me dat gevoel gaf. Autonomie is een mooi iets, maar het aanvaarden en geven van hulp geeft ook een goed gevoel. De combinatie van deze twee in de juiste verhouding is een cocktail voor geluk denk ik. Op het juiste moment de keuze maken voor wat meer van het één of wat meer van het ander, passend bij de situatie, is de kunst.

Tot de volgende blog en veel collegialiteit toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Wei wu wei

Afgelopen weken heb ik weer veel mensen horen klagen. Doorgaans gaat het over wat hen aangedaan wordt, wat anderen doen of nalaten, de fouten van anderen die zulke vervelende gevolgen voor hen hebben, enfin, het ligt niet aan hen in ieder geval.

Zelf heb ik in het verleden ook van dergelijke periodes gehad. Het is ook een beetje de tijd van het jaar, korte dagen, lange koude nachten, het weer en eigenlijk alles lijkt er aan mee te werken om je wereld donker, koud en hard te maken. Je voelt je zielig, zwak en bent al dan niet bewust op zoek naar een lichtpuntje. Kom je dan iemand tegen die blijkbaar onaangedaan is door al die ellende wil je graag je verhaal kwijt.

Een voordeel van zen is dat je leert op een andere manier naar de wereld te kijken. Door te beseffen dat iedereen de wereld ziet zoals zijn ervaringen en opvoeding dat bepalen, kun je begrip leren opbrengen voor het gevecht dat sommige mensen hebben in hun wereld. Zelf ben ik erg lang aan het vechten geweest met mijn eigen idee van de wereld en hoe het zou moeten zijn om gelukkig te kunnen worden, en op bepaalde punten is dit gevecht soms misschien nog wel enigszins aan de gang. De les die ik geleerd heb is als je echt gelukkig wilt worden moet je leren afzien, of er van afzien. Als je sterk wilt zijn of een goede conditie wilt hebben moet je leren omgaan met moeheid en spierpijn. Als je wilt gaan kalligraferen bijvoorbeeld zal je eerst je geduld moeten oefenen. Als je een bepaald niveau wil bereiken, in sport bijvoorbeeld, moet je vaak niet alleen af kunnen zien, maar ook van bepaalde zaken af kunnen zien. Lekker doorzakken op de vooravond van een marathon brengt doorgaans niet het beste in de mens naar boven. Een andere manier om er van af te zien is dat je die marathon loslaat en gewoon liever een avondje lekker doorzakt. Maar als je dan de volgende dag denkt, had ik maar, en was ik maar, ben je op het verkeerde pad.

Te veel mensen willen alles, en het liefst nu. Maar het moet wel makkelijk gaan en geen moeite kosten. Veel mensen steken dan ook enorm veel energie in het tegen de stroom in zwemmen. Ze accepteren niet wat is, maar willen de omstandigheden naar hun hand zetten.  Zen komt deels uit het boeddhisme en deels uit het taoïsme. In de leer van de Tao wordt het leven vaak vergeleken met water. Water zoekt altijd de weg naar beneden en wat het ook tegenkomt het blijft stromen. Soms gaat het om obstakels heen, soms er onderdoor, soms stuwt het even tot het erover kan en soms ruimt het zelfs de obstakels uit de weg door voldoende druk te zetten. Water blijft stromen. Wei wu Wei noemen ze dit, doen door niet te doen, handelen door niet te handelen, accepteren wat is en meesurfen op de flow. Dit wil niet zeggen dat je achter de geraniums in je luie stoel met een krat bier naast je moet gaan zitten wachten tot alles naar je toe komt. Dit wil zeggen dat als je op je pad iets tegenkomt wat je niet bevalt je vaak een keuze hebt. Je kunt accepteren dat het zo is, je kunt er omheen, je kunt er overheen, maar blijf er niet te lang bij stilstaan. De rest van je rit blijven vloeken op die verrekte klootzak die het lef had om je af te snijden maakt niemand gelukkig. De kans is dan zelfs groot dat jij de volgende klootzak bent die een ander afsnijdt omdat je misschien wel onbewust je haren terug wil halen.

Onlangs heb ik in een korte tijd drie van die mensen gezien waarbij ik een deel herken van wat ik vroeger zelf ook vaak deed. Het mooie van het werk dat ik doe is dat je regelmatig dezelfde mensen tegenkomt. Doordat ik geleerd heb niet in hun spel mee te gaan kan ik hun gedrag vrij objectief observeren. Twee mensen die de goederen ontvangen bij hetzelfde filiaal zijn in het begin tegen mij vrij kritisch geweest omdat ze wisten dat ik nieuw was. Ik had het anders moeten laden, de klep staat niet goed, je bent te vroeg, je bent te laat (verschil is 10 min.), enzovoorts. Omdat ik me er niet zo druk meer om maak was dat al snel afgelopen. Wel zijn ze zelf in een korte tijd verantwoordelijk geweest voor een half uur vertraging in mijn rit. De een omdat ie de sleutel was vergeten, de ander omdat ie gewoon niet op kwam dagen toen hij moest openen. Ook daar maak ik me niet zo druk meer over, maar wel grappig dat dit toevallig zo loopt. De derde is van een ander filiaal. Ik kom er laatst binnen om me te melden, ga maar koffie drinken is het eerste wat hij zei, goeiemiddag antwoordde ik daarop. Omdat hij blijkbaar druk was heb ik wat te eten gehaald en net toen ik aan mijn tweede broodje begon zag ik een pompwagen in mijn spiegel verschijnen. Eerst maar mijn broodje wegwerken dacht ik, maar ik hoorde de claxon van de pompwagen al gaan, meneer had blijkbaar ineens haast. Toen ik nog kauwend achter de auto kwam was hij met de ene pompwagen de andere uit het gootje aan het vissen. Blijkbaar toch iets slordig de pompwagen naar buiten geslingerd. Wat ik allemaal bij heb?, dat staat op de lijst die je net niet aanpakte denk ik bij mezelf. Mopperend begint hij aan het karwei. Toen er een auto dichtbij de losplaats stopte om een oudere dame uit te laten stappen, kon hij het niet nalaten om te zeggen dat het hier geen parkeerplaats is. Deze oudere, maar mondige dame reageerde kordaat door te zeggen dat haar man wel even de kans moest krijgen om de auto te parkeren. Toen even later een collega van hem zijn neus om de hoek stak meldde hij dat hij zojuist alweer een aanvaring had gehad, wat mij twee dingen zegt. Punt één dit ‘overkomt’ hem vaker, en hij beseft niet dat hij het zelf doet.

Sinds ik mediteer, en me minder druk maak over dingen die niet zo gaan als ik gedacht had, gaan de dingen vaak zoals ik het wil. Vreemd hè, niks magisch volgens mij, je ziet namelijk veel meer opties als je niet gefocust bent op hoe het volgens jou moet gaan. Je weet waar je naartoe wilt en je neemt de juiste weg daar heen. Minder stress, minder “heb Ik weer”, minder frustratie ook voor anderen. Ik had altijd pech, nu niet meer. Natuurlijk loopt het wel eens niet zoals ik wil en soms heb ik ook doodgewoon pech. Dat hoort er nu helemaal bij. Het beheerst alleen mijn leven en geluk niet meer. Ik accepteer het doorgaans met een glimlach en ga dan vrolijk weer verder met denken aan iets wat ik leuk vind.

Tot de volgende blog en veel geluk toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Nee

Soms heb ik het idee dat er drie groepen mensen zijn, mensen die bijna altijd ja zeggen, mensen die bijna altijd nee zeggen, en een klein groepje dat altijd het passende antwoord geeft. Het is natuurlijk onzin, ik denk dat iedereen daarin switcht, maar voor mijn gevoel zit ik de laatste tijd misschien iets te veel in het ja-kamp.

Vaak heb ik al ja gezegd voor ik echt besef wat er van me gevraagd wordt. Terugkrabbelen is niet echt een optie, dus dan toch maar doen wat er van me verwacht, vaak ten koste van mijn tijd, energie of slaap. Jaren geleden kon ik dan nog wel eens beginnen te jammeren dat het allemaal zo veel of zo zwaar was, door in te zien dat dit niemand helpt, ben ik daar maar mee gestopt. Maar uiteindelijk komt toch de man met de hamer.

Bij mijn nieuwe baas ben ik meteen uitgedaagd om mijn grenzen te stellen. Vanaf dag één was me al duidelijk dat ik me hier niet hoefde te vervelen. Als je echt wil kun je volgens mijn bij JLN 24/7 werken. Omdat ik altijd gewend ben geweest alles te doen wat er gedaan moest worden, valt het voor mij niet mee om naar huis te gaan als ik weet dat er nog werk is wat gedaan moet worden en wat ik eventueel zou kunnen doen. Van de andere kant heb ik dit bedrijf gekozen omdat ik hier vroeg kan beginnen zodat ik de tijd heb voor onder andere mijn opleiding, yoga en sport. Om de taken thuis opnieuw eerlijk te verdelen heb ik afgesproken om iedere dag te koken, iets waar ik doorgaans meer plezier in heb dan mijn vrouw.  Toen ik zo’n twintig jaar geleden bij bakker Welten dagelijks dezelfde route reed, heb ik gemerkt dat het voordeel van de regelmaat is dat je meer energie hebt voor de dingen die je in je programma opneemt. Flexibiliteit kost nu eenmaal meer tijd en energie. Als iets in je wekelijkse schema zit hoef je jezelf er niet iedere keer toe te zetten om het te doen, maar wordt het vanzelfsprekend en ga je het zelfs missen als het een keer niet lukt.

Met deze kennis heb ik dan ook meteen toen ik aan mijn nieuwe job ben begonnen een aantal dingen in mijn programma opgenomen, maandagavond zen les voor gevorderden, dinsdagavond hot-yoga, woensdag om de vier weken bloedplasma doneren, vrijdagochtend assisteren bij de introductie cursus en voorlopig volg ik de zaterdagochtend nog graag de gevorderden groep voor het geval de maandagavond toch te zwaar blijkt. Volgens mijn berekeningen zou ik dit allemaal goed kunnen redden met een middagdutje van zo’n drie kwartier tot een uur. Voor de sesshin begon dit al een beetje mis te gaan. De dagen werden langer dan ik gedacht had. Als je om vier uur begint en om vijf uur naar huis gaat, boodschappen moet doen en eten klaar moet maken is er weinig tijd voor een dutje als je om acht uur op je kussentje met zitten voor de zenles. Als je dan om half elf naar bed gaat doet het wel zeer als om kwart voor drie de wekker gaat; het kan de leeftijd zijn, maar dat hou ik niet lang vol. Omdat ik ook wel besef dat de planning geen idee heeft wat ik allemaal doe in mijn vrije tijd heb ik een mailtje gestuurd met de vraag of de dagen iets korter konden worden.

Tijdens de sesshin heb ik weinig geslapen. Behalve dat ik aan de intensieve groep deelnam van vier uur in de ochtend tot middernacht kreeg ik als taak ook nog eens de leiding over die groep. Door een falend weksysteem en een kamergenoot die praat in zijn slaap ging dit niet van een leien dakje, waardoor mijn slaap nog meer in het gedrang kwam. Geeft niet bij zo’n sesshin, je leeft volgens een strak schema, en het slaaptekort helpt soms om bepaalde beschermingen in jezelf los te laten of soms zelfs je zelf bedachte grenzen te overschrijden. Er ontstaat een soort van high die ik vergelijkbaar vind met de staat waar je in kunt komen als je een joint gerookt hebt. Minder heftig, maar wel vergelijkbaar. Bepaalde zaken gaan naar de achtergrond, maar andere zie je ineens veel scherper, kleuren worden feller, geur intenser en geluid komt veel harder binnen. Je gevoel en emoties zijn vaak intensief en het is goed dat de afspraak is dat iedereen bij zichzelf blijft en niet met de ander praat, waardoor deze zaken bevestigd noch ontkend worden en dus door jou zelf overdacht en doorzien kunnen worden. Op die manier leer je dat alles wat naar boven komt van jou zelf is en door jou verwerkt moet worden. Niemand anders heeft de schuld, niemand anders lost het op voor je. Mocht het te heftig worden is er altijd professionele hulp bij de hand, want heel veel mensen die op sesshin gaan, werken in de zorg of de psychiatrie en dus kun je de sesshin zien als een veilige plek om met je oude demonen in gevecht te gaan. Niet alles lost op tijdens de sesshin, soms is het alsof je het beginnetje van een kluwen lospeutert, wat je later thuis op je gemak thuis verder afwikkelt in het tempo dat jou schikt.

Niet volledig doordacht ben ik de zondag na de sesshin gewoon weer aan de slag gegaan. De kracht van de groep geeft me vaak een mateloze energie, dus heb ik vaak ondanks het slaaptekort niet het idee dat ik te moe ben. Een iets langere nacht dan de week ervoor maakte dat ik me zondag weer helemaal het mannetje voelde, en we hadden ’s middags een verjaardag van mijn nichtje te vieren, dus heel vroeg lag ik die avond niet op bed. Maandag avond was het stille les, en ik had het er erg op staan om mijn goede gevoel van de sesshin in deze groep te delen. Helaas werd het op het werk later dan verwacht en mijn middagdutje viel in het water. Lichtelijk geïrriteerd ging ik dinsdagavond om half zes naar huis nadat ik een extra rit had gereden die eigenlijk niet gepland stond voor mij. Om de spanning een beetje kwijt te raken ben ik ’s avonds naar de yoga les gegaan, daarna was ik weer heerlijk ontspannen. Woensdag ging het mis, voor het eerst sinds lange tijd raakte ik weer in de stress. Twee uur wachten tot de lading compleet was en toen nog allerlei lastige perikelen bij het lossen. Die avond zou ik om zes uur pas naar huis gaan en toen ik een berichtje kreeg dat ik de volgende dag zonder duidelijke reden om een uur of negen in de ochtend al naar huis zou moeten schoot het verkeerd. Ik heb maar meteen een afspraak gemaakt met de hoofdplanner.

Achteraf besef ik dat ik dat veel eerder had moeten doen. We hebben een goed gesprek gehad en de grote vraag die hij me stelde was, waarom zeg je dan geen nee…. Da’s een goeie vraag. Het heeft iets te maken met mijn grenzen niet kennen en bij mijn vorige baas kreeg je vaak weken strafwerk als je een keer nee zei. Toen vrijdag mijn coach vroeg of we na de les eerst een bakje koffie zouden drinken bij coffee & cream aan de overkant of dat we het coachingsgesprek tot de volgende week zouden uitstellen kon ik geen keuze maken. Dit deed me beseffen dat het tijd werd om naar huis te gaan, mijn coach had het perfect aangevoeld. Afgelopen week kon ik weer wat bijslapen. Door de naweeënde zelfreflectie-flow van de sesshin kwam ik tot het inzicht dat dit een repeterend patroon is wat ik al een tijdje niet ervaren had.

Als ik moe wordt geef ik dit niet graag toe. Op een zeker moment kom ik aan een bijna onzichtbare grens en dan wordt ik hyperactief. Ik heb dan het gevoel dat ik door kan blijven gaan en ik kan heel de wereld aan. Nee zeggen is geen optie, dat is voor watjes, en slapen doe ik wel als ik oud ben. Wat me nu duidelijk is geworden is dat ik weer in een oude val ben getrapt. De adrenalinejunk in mij heeft de leiding weer eens overgenomen. Stress is een soort van reservebrandstof voor me en mijn lichaam is daar blijkbaar zo aan gewend dat ik het niet eens door heb. Mijn keuzes worden beïnvloed doordat onder invloed van stress je hersencapaciteit met 20% vermindert, bij mij misschien wel met 50% (grapje) omdat ik ter compensatie van het hoge adrenaline niveau vaak in het weekend net een biertje te veel drink om toch enigszins te vertragen zodat ik kan slapen. Omdat je dan eerst je roes uit moet slapen voor je werkelijk uitrust, zit je voor je het weet vast in een vicieuze cirkel waar je zo maar niet uit komt. Koffie, adrenaline en alcohol, en vroeger ook nog nicotine. Een perfecte cocktail om jezelf naar de klote te helpen. Voor even is het niet erg, maar op de langere termijn gaan er dingen mis. Gelukkig heb ik het deze keer snel doorzien, weer even pas op de plaats, een stapje terug doen zodat je weer een goed overzicht hebt en met frisse moed weer op het goede pad.

Het is goed om ja te zeggen tegen het leven, te omarmen wat er op je pad komt en te dealen met alles wat je tegenzit. Van de andere kant is het ook goed om van tijd tot tijd nee te zeggen om te zorgen dat je in de juiste conditie blijft om ja te zeggen tegen de dingen die er toe doen… of maak ik het nu ingewikkeld?      

Nja, je moet er zelf maar uit zien te komen, ik kan alleen maar mijn eigen ervaringen delen en hopen dat iemand er wat aan heeft.

Tot de volgende blog,

Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Sesshin

Een belangrijk onderdeel van mijn opleiding tot zen leraar is de sesshin. Om examen te mogen doen moet ik minimaal drie maal aan een weeksesshin meedoen. Een hele week mediteren in stilte met zo’n 60 personen. Het klinkt heel relaxed, maar niets is minder waar.

Het is een soort bootcamp , maar dan op een heel ander level. Niet dat ik wel eens naar een bootcamp ben geweest, dat staat nog wel op mijn bucketlist, maar al dezelfde ingrediënten zijn aanwezig. Het is een kwestie van jezelf fysiek en mentaal uitdagen, om zo jezelf beter te leren kennen en de grenzen te verleggen waar mogelijk. De juiste settings worden gecreëerd, maar uiteindelijk is het aan jezelf om het te doen. Het is moeilijk om te verwoorden wat we er precies doen, dus dat ga ik niet eens proberen. Wat zwart is moet zwart blijven, zoals Jules Deelder zo mooi zegt, een bepaalde mystiek hoort er wel bij denk ik. Maar ik wil wel proberen om een beetje het idee te geven waarmee je het kan vergelijken.

Toen ik nog op de basisschool zat ben ik een aantal keren op zomerkamp geweest. Ik denk dat je daar een aardig vergelijk mee kunt trekken. Omdat je met allerlei mensen met verschillende achtergronden bij elkaar in een vreemde omgeving samenkomt wordt je uit je comfort zone gehaald. Door samen bepaalde dingen te doen of taken te volbrengen vormt zich in de loop van zo’n week een band. Net als bij een zomerkamp vaak de dag begint met een kamplied of zoiets dat bij het ochtendritueel gaat horen, reciteren wij ‘s ochtends een aantal sutra’s. Omdat deze grotendeels in het Japans zijn is dat niet echt eenvoudig. Je moet er goed met je aandacht bij blijven om niet uit de troon te vallen. Als het desondanks goed klinkt geeft dit een voldaan gevoel, en het is bijzonder te horen en te voelen hoe dit harmonieuzer wordt in de loop van de week.

Meditatie, gewoon stilzitten op een kussentje lijkt niet moeilijk. Behalve dan dat het voor de meeste mensen misschien erg saai lijkt denk ik dat iedereen er wel aan zou beginnen als er een hoge beloning tegenover zou staan. Dat er ook een hoge beloning tegenover staat kun je paradoxaal genoeg alleen maar ervaren als je het doet. Dat je die beloning niet voor niets krijgt merk je wel als je wat langer zit. Ruggengraattraining noemen we het ook wel, zowel letterlijk als figuurlijk aan je houding werken. Bewust kiezen om af te zien is de basis voor geluk. Om spieren te kweken , om kennis te vergaren, om vaardigheden te verwerven moet je vaak toch doorzetten daar waar je gevoel zegt ‘dit wil ik niet’ of waar je lichaam protesteert door kramp of spierpijn. Soms als een feest gezellig is maak je het toch wel eens te bont ondanks dat je weet dat je er de volgende dag een kater aan over houd. Bij meditatie op dit niveau reken je eerst af met die kater en wacht je daarna het feest.

Door de vaste regelmaat en de rituelen is er weinig afleiding. Het tempo van het leven vertraagt en je komt letterlijk aan jezelf toe. De combinatie van ongemak, vermoeidheid en een bewust gecreëerde sfeer brengt je in een stemming die ruimte maakt voor diepgaande gedachten. Hoe moeier je en ongemakkelijker je je voelt hoe groter de kans dat de er uit de krochten van je onderbewustzijn onverwerkte zaken naar boven komen. Soms kan dit gepaard gaan met heftige emoties. Omdat iedereen bij zichzelf blijft is er een veilige omgeving ontstaan om met deze onverwerkte zaken of emoties aan de slag te gaan. Iedere avond is er de mogelijkheid van een persoonlijk onderhoud. Omdat je maar twee minuten krijgt probeer je de vraag die je hebt zo goed mogelijk te formuleren en onnodige vragen te vermijden. Door hier gedurende dag over na te denken los je vaak spontaan zelf de puzzels op die je voorheen dacht niet op te kunnen lossen.

Op de laatste dag van de sesshin, zaterdagochtend, hebben we een feestelijk ontbijt. Iedereen verschijnt weer in zijn eigen kloffie en er mag weer gesproken worden. Er ontstaat een euforische sfeer en er worden verhalen uitgewisseld van wie wat dacht bij de actie van, die of van die, en op welke momenten wie het moeilijk had of iets als prettig ervaarde. Wat er tegen elkaar gezegd wordt met woorden is vaak ondergeschikt aan het gevoel dat men met elkaar wil delen denk ik, maar dat is mijn persoonlijke ervaring.

Als het goed is doe ik mijn volgende sesshin examen. Qua opleiding ben ik volgens mijn coach al aardig op dreef, ik heb nog wat boeken te lezen, een essay te schrijven en een stage onder supervisie te voltooien. Deze stage wil ik grotendeels zelf organiseren. Het plan is nog niet helemaal rond, maar mijn idee is om tien chauffeurs gratis een vijfdaagse cursus aan te bieden waarin ik hen introduceer in de wereld van zen en uitleg geef over meditatie. Dit zou bijvoorbeeld op de zaterdag ochtenden plaats kunnen vinden in Breda. Het enige wat ik er voor terug vraag is een eerlijk review op mijn website. Dit hoeft geen positief review te zijn, want een van de mooiste lessen die ik geleerd heb door zen is dat je vaak veel meer kan leren van kritiek dan van lof.

Voorlopig heb ik nog genoeg taken te voltooien en moet ik heel veel mediteren om me voor te bereiden op mijn examen. Als mijn plannen helemaal rond zijn voor de gratis cursus laat ik het via deze blog weten, heb je vragen of suggesties omtrent de cursus hoor ik het graag.

Namasté
Peter
Zen chauffeur

Tijd

Tijd is iets waar je als vrachtwagenchauffeur veel mee bezig bent. Laad- en losafpraken, rij- en rusttijden, wachttijd, spitsuur, schaft en sluitingstijd en ga zo maar even door. Je zit vaak een hele dag te rekenen hoe je uitkomt, dan krijg je een telefoontje van de planning en kun je weer opnieuw aan het rekenen slaan.

Het is vaak hollen of stilstaan. De een lijkt nooit haast te hebben en de ander heeft nooit tijd omdat hij nog zoveel moet doen. Zelf ben ik altijd al gejaagd geweest. Geen idee waarom dat zo is, maar ik heb altijd haast, of liever, ik had altijd haast. In de zenles die ik zaterdags volg behandelen we het boek ‘Ik heb de tijd’ van Paul Loomans, en de huiswerk opdracht was mediteren met de zin: Ik ben de tijd.  

Bij mijn nieuwe baas is het de afspraak dat als je voor Lidl rijdt, je de inzettijd betaald krijgt die ze bij Lidl hanteren. Deze tijden zijn in principe goed haalbaar, ben je sneller op een rit dan sta je in de plus, en anders kom je in de min. Mijn eerste gedachte was, lekker gaan met die banaan, dan sta ik zo in de plus. Maar als je spullen retour neemt van een filiaal terwijl dit niet in de opdracht staat dan red je het niet. En wat doet Peerke natuurlijk weer, ach, geef maar mee, ik heb wel plek genoeg, om dan vervolgens bij het volgende filiaal extra tijd kwijt te zijn omdat die rotzooi in de weg staat. Extra laden is ook extra lossen natuurlijk, dus een stapel pallets kost je al gauw drie keer extra tijd. Enigszins ontevreden over het niet halen van de inzettijd heb ik de afgelopen weken een groot aantal pauzes overgeslagen. Niemand die dat van mij verlangt, maar die opjager in mijn hoofd wil graag de verloren tijd inhalen.

Maar tijd valt niet in te halen, tijd is ook maar een concept wat de mens heeft bedacht om bijvoorbeeld makkelijker afspraken te kunnen maken. Gisteren bestaat niet en morgen zul je nooit meemaken. Er is alleen nu, en omdat jij het ervaart, ben jij de tijd. Voor een berg verloopt de tijd heel anders dan voor een eendagsvlieg. En als ik terug moet rijden omdat ik iets vergeten ben, of een afslag heb gemist lijkt de terugweg altijd veel langer te duren. Afgelopen week kwam ineens de gedachten bij me op, wat wil je nu? Je levert een substantieel deel van je inkomen in om binnenland te gaan rijden om zo meer rust te vinden en meer tijd te hebben voor leuke dingen, en je gaat lopen haasten om een paar denkbeeldige minuten te winnen. Ik wil genieten van mijn werk, ik heb de tijd, dan doe ik er maar wat langer over. Het grappige is dat als je rustig werkt, de kans groot is dat je minder fouten maakt, je hebt meer tijd om te anticiperen op bepaalde situaties, en op de langere termijn ben je uiteindelijk sneller.

En wat het me uiteindelijk meer of minder opbrengt? Tijd zal het leren. Met plezier werken is me best wat waard, en tijd hebben voor de dingen die ik leuk vind onbetaalbaar. Als de rekeningen betaald worden ben ik tevreden, dat jacht laat ik wel aan me voorbij varen en dat huisje op de Malediven kan me gestolen worden. Hier en nu ben ik tevreden, meer hoeft dat niet te zijn.

Peter,
Zenchauffeur.

Weerstand

Begin je het nieuwe werk net een beetje onder de knie te krijgen, gaan ze ineens de lat weer hoger leggen. Eigenlijk niet hoger leggen, maar de regels handhaven. In een korte tijd heb ik veel nieuwe dingen geleerd en ik dacht dat ik het best goed deed.

Afgelopen week werd ik een aantal keren vriendelijk doch dringend op bepaalde punten gewezen die ik blijkbaar niet volgens het boekje deed. Mijn eerste reactie was weerstand: wat een gezeik, iedereen doet het zo, dan ben ik nog langer bezig, wat een onzin, allemaal extra werk voor niks. Toen deze gedachten wat bezonken waren dacht ik ineens , welk boekje eigenlijk?’ ik heb nooit een boekje gezien. Ik heb van twee collega’s geleerd hoe ik het werk moest doen, maar een paar details (waar ze zelf ook wat moeite mee hebben denk ik) heb ik niet mee gekregen.

De Lidl is al een aantal jaren de beste van alle supermarkten op het gebied van verse groenten en fruit. Dat gaat niet vanzelf natuurlijk. Eén van de zaken waar ik op aangesproken werd was de manier waarop ze willen dat je de temperatuur registreert tijdens het transport. Eerder al was ik er op gewezen dat ik temperatuurloggers in de verschillende temperatuurzones in de trailer moest hangen. Nu werd me verteld dat ik deze na iedere rit moet laten uitlezen, de resultaten moet laten uitprinten en vervolgens op deze print moet aangeven wanneer ik begonnen ben met laden, en wanneer ik begonnen ben met lossen. Hiertussen moet ik dan twee strepen trekken, een streep ter hoogte van de vereiste temperatuur en een streep bij de grootste piek. Als deze piek buiten het toegestane bereik ligt moet je een extra briefje invullen met de reden waarom dit zo is. Eerlijk gezegd heb ik een hekel aan dit soort zaken. Ik heb geen idee waarom, maar ik doe het niet graag. Blijkbaar ben ik niet de enige, want ik hoor meer collega’s mopperen. Een ander punt waar ik op aangesproken ben is het vooruitschuiven van een grote koelbox met een andere koelbox. Door dit te doen spaar je jezelf een aantal keren lopen uit als je er veel hebt geladen. Waarom ze dat niet willen was me eigenlijk al duidelijk geworden nadat een tiental minuten eerder een collega met een paar boxen,  tegen een heftruck op botste die hij niet gezien had ondanks dat de chauffeur van de heftruck al herhaaldelijk had geclaxonneerd. Had hier een persoon gestaan was hij waarschijnlijk gewond geraakt.

Toch nog enigszins in de weerstand liep ik nadien in mezelf mopperend naar de balie waar ik vroeg om een boekje waar al die regeltjes in staan. Als ik het volgens het boekje moet doen wil ik wel graag eerst dat boekje gelezen hebben. Niet geheel tot mijn verbazing lag dit direct onder handbereik in de bureaula. Na dit boekje gelezen te hebben realiseerde ik me weer dat dit nu eenmaal de werkwijze van dit bedrijf is en dat ik het gewoon moet accepteren, of ik moet iets anders gaan zoeken. En ergens is het ook wel mooi. De dingen die je doet met aandacht doen is één van de belangrijkste pijlers van zen. Dus aan mij om die weerstand te zien, te accepteren voor wat het is, los te laten en te doen wat ik moet doen.

Veel mensen hebben bij vrachtwagenchauffeurs een beeld van vrijbuiters die alleen maar willen rijden en te lui zijn om te laden of te lossen.  Wat maar weinig mensen beseffen is dat vrachtwagenchauffeurs van alle markten thuis moeten zijn. Behalve topografie en autotechniek is het kunnen bijhouden van verschillende vormen van registratie ook van groot belang, Het bijhouden van je rij-, rust- en werkuren, en ook je pauzes, ten behoeve van de rijtijdenwet is van groot belang om niet iedere keer met oom agent af te hoeven rekenen. Het in de gaten houden van bijvoorbeeld je brandstofverbruik, bandenslijtage en oliepeil en dergelijke is ook belangrijk om niet onderweg met panne te komen staan. Het juist kunnen invullen van de vrachtdocumenten en de kennis welke documenten je voor welke vracht nodig hebt kan je ook veel hoge boetes besparen. Het spreken van één of meer vreemde talen kan je boetes en uren wachttijd schelen. In het koel transport is het een pré  als je kennis hebt van bederfelijke goederen. Wat kun je samen laden en wat niet (bijvoorbeeld ivm geuroverdracht), wat mag je wel snel koelen en wat niet. Het bijhouden van een koelregistratie. Het bijhouden van je gewerkte uren, want niet iedere baas houdt zich altijd precies aan de regeltjes en dan nog eventueel de vereiste administratie van de opdrachtgever.  Ik denk dat er nog wel een aantal collega’s uit andere takken van het transport zijn die deze lijst kunnen aanvullen met extra administratieve of controlerende werkzaamheden die niet direct iets met het besturen van een vrachtwagen te maken hebben.

Onlangs zag ik een tweet langskomen waarin stond dat weerstand ontstaat als iets ons de weg belemmerd. Je wilt door, rijden met die handel, maar wat heb je er aan als die handel niet of niet goed bij de klant aankomt? Als een bedrijf de lat op een bepaald niveau legt, is het goed om er naar te streven om dit niveau te bereiken. Soms ligt de lat iets te hoog, maar het gaat vooral om de doelstelling. Je kan het ook als een spel zien. Je probeert iedere keer het hoogst aantal punten te bereiken, maar je kan niet altijd winnen. Het streven naar kwaliteit is al een kwaliteit op zich. Je kan natuurlijk ook denken, het zal me mijn reet roesten, maar dat gaat vaak ten koste van de goede naam van het bedrijf waar je voor werkt, ten koste van de opdrachtgever maar ook ten koste van je eigenwaarde op de lange duur. Als je altijd half werk levert heb je nooit eer van je werk volgens mij. Dus ik laat de weerstand maar voor wat het is en ik ga morgen weer met volle moed beginnen aan het zorgvuldig bijhouden van de temperatuurregistratie. Als het werk alleen maar leuk was zou je er voor moeten betalen, zeker in deze tijd waar alles geld lijkt te kosten.
Werk ze allemaal en namaste,
Peter,
Zenchauffeur

Dat doen we wel even.

Als doorgewinterde internationaal vrachtwagenchauffeur dacht ik dat ik het allemaal wel zo’n beetje gezien had. Ik ben bij heel veel verschillende bedrijven geweest en heb vaak veel zelf uit moeten vinden. Twee keer meerijden en als ik dan terug kan vallen op enkele collega’s dan red ik het wel, had ik voor mezelf bedacht. Dat is toch niet zo simpel als ik had bedacht.

Alles is anders, waar ik gewend was dat efficiënt rijden mijn belangrijkste taak was, is nu snel en zorgvuldig laden mijn belangrijkste speerpunt. Op een afstand van 800 kilometer maakt het weinig uit of je tien minuten langer aan het laden bent, of dat je bij de klant wat pallets om moet rijden omdat ze dan steviger staan. Doe je dagelijks twee of drie rondjes rond de kerk en werk je met schotten waarmee je diverse temperatuurzones creëert dan wordt het een ander verhaal. Je krijgt een lijst waaruit je kunt opmaken wat je moet laden en begin er maar aan. De producten staan in verschillende hallen op genummerde sporen. Iedere hal heeft een andere temperatuur, en de pallets mogen alleen van de warme naar de koudere loodsen gereden worden en niet andersom. Om tijd te besparen is het zaak om bij de juiste hal aan te dokken en soms moet je op verschillende dokken laden. Heb je er bijvoorbeeld voor je laatste filiaal gekoelde producten bij, dan moet je die eerst laden. Deze mogen niet via de AGF-hal (aardappelen, groenten en fruit) en zeker niet door de hal waar de ongekoelde producten staan.
Dus zoek het maar uit, ‘s morgens tegen vieren krijg je een lijst waarop staat voor welke filialen je moet laden en waar je pallets staan.

Nu heb ik in de loop der jaren een redelijk inzicht gekregen hoe ik kan laden, 33 europallets (80×120 cm), 26 blokpallets (100×120 cm) of 24 grote blokpallets (105/110×120 cm) passen er in een trailer. Het combineren hiervan kost soms wat rekenwerk, maar ook daar krijg je in de loop der jaren wel wat inzicht in. Verder heb ik geleerd hoe je hangend vlees het beste kunt laden, maar die kennis is nu niet aan de orde. Het werk wat ik nu doe heeft nog wat andere maten om rekening mee te houden. Een Düsseldorfer-pallet (60x80cm), plantenkarren (135×56,5 cm) en display-palletjes waarvan ik geen idee heb wat de maten zijn, maar ze zijn kleiner dan een dusseltje. Met de slaap net uit je ogen krijg je die lijst in je handen en mag je zorgen dat het allemaal gaat passen. De tussenschotten nemen ook nog extra ruimte in, met één schot dicht gaan er net 33 europallets in, maar verlies je een paar centimeter omdat de pallets niet helemaal aansluiten doordat de dozen wat oversteken dan past het niet. Met twee schotten dicht kan je er 32,5 europallet in kwijt, wat inhoudt dat je ergens drie dusseltjes naast elkaar moet zetten. Het is ook van belang dat je rekening houdt met de hoogte en het gewicht van de pallets, een zware hoge pallet moet je natuurlijk niet naast of achter een lage of hele lichte pallet zetten zonder dat je daar een stang tussen zet.

Er wordt dus een behoorlijk appèl gedaan op mijn rekencapaciteiten en ik krijg regelmatig het gevoel dat ik daar in ernstig faal. Mijn rekenspieren heb ik de afgelopen jaren niet erg getraind en waar hoofdrekenen altijd een makkie was begint het nu soms te kraken als ik veel moet nadenken. Maar net als mijn beenspieren die nu af en toe moord en brand schreeuwen verwacht ik dat dit gewoon een kwestie van opnieuw trainen is. Zoals je een buikje krijgt als je wat ouder wordt gaan ook andere zaken achteruit als je ze niet bijhoudt. Het is volgens mij helemaal niet verkeerd om zo af en toe eens heel wat anders te gaan doen dan je gewend bent, om zodoende niet vast te roesten in één bepaalde stand. Het brengt ook veel onzekerheid met zich mee, kan ik dit wel, is dit wel de juiste keuze geweest, doe ik het wel goed? Door zen heb ik deze onzekerheid leren accepteren voor wat het is. Je ego wil graag dat je het idee hebt dat je ergens goed of liever nog de beste in bent, maar accepteren dat je het nog moet leren valt niet altijd mee. Liefst zou ik zeggen: kijk, ik kan het, en nog goed ook, maar als het dan even niet goed gaat bekruipt me het gevoel dat ik faal. Lange werkdagen, vroeg opstaan en een zekere tijdsdruk zorgen ervoor dat in combinatie met die onzekerheid de risico’s op fouten altijd op de loer liggen. Ik heb geleerd minder aandacht aan die fouten te geven. Als je te veel blijft hangen bij een bepaalde fout dan struikel je over het volgende risico en het daarop volgende enzovoort. Oplossen, loslaten en weer verder, kun je het niet oplossen, vraag je het een ander of accepteer het en ga weer door.

Ondanks dat het momenteel erg druk is in mijn leven, maak ik tijd vrij om aan mezelf te besteden. Ik heb gisteren mijn voeten eens goed laten masseren en vanavond ga ik naar hot yoga om zo alle spieren weer lekker los te krijgen, morgen weer naar zen les om de innerlijke flexibiliteit weer wat te trainen. Je lichaam is de tempel van de geest zeggen ze weleens. Het is belangrijk om goed voor je lichaam te zorgen zodat je geest ook meer rust kan vinden. Op naar weer een uitdagende nieuwe dag, met volle moed en vol vertrouwen.

Tot de volgende blog Namasté,
Peter,
Zenchauffeur.

Een nieuwe start

Aan de slag na een maand niets doen, nou ja, niet helemaal niets, maar niet voor een baas. Woensdag 30 augustus hebben we de caravan ingepakt en achtergelaten in Castello d’Empuries waar we weer van een heerlijke vakantie hebben genoten op camping Laguna. Voor het eerste heen en terug gereden zonder vakantiestress sinds ik me kan herinneren. Het is ook zeer lang geleden dat ik er zin in had om weer aan de slag te gaan. Een nieuwe uitdaging werkt inspirerend en het idee dat ik nu meer tijd krijg voor sport, yoga en zen is een mooi vooruitzicht. Heerlijk uitgerust en een paar kilootjes zwaarder zijn we woensdagnacht thuis gekomen.

Donderdag donderden we met veel geweld weer terug in de werkelijkheid. Mijn nieuwe baas gebeld, ik mocht vrijdag meteen aan de slag, 4:00 uur beginnen. Mijn zus belde dat ons moeder al meer dan een week in het ziekenhuis lag, ze had gevraagd om ons niet in te lichten zodat we een onbezorgde vakantie zouden hebben. Mijn oudste dochter had ons gevraagd om donderdag avond te komen kijken naar het appartement waar ze tijdens onze vakantie ingetrokken waren, en of we gelijk de wasmachine maar mee naar boven konden nemen. Tijdens een whatsApp-gesprek kreeg ik het vermoeden dat er iets niet lekker zat. Toen ik het vroeg bleek de bank een maand later geleverd te worden en dat de eettafel helemaal niet meer kwam, en eigenlijk zat ze er een beetje doorheen. Omdat mijn jongste  dochter een maand of drie, vier op onze zolder gaat wonen voor ze de wijde wereld in willen trekken en ze hierbij de kamer van onze oudste dochter inpalmt als woonkamer, kwam het idee bij me op om maar meteen een bank te gaan halen bij de kringloopwinkel. Op die manier kan ons Dominique voorlopig ergens op zitten in haar nieuwe huisje, en heeft Hélène er straks ook nog plezier van. Voor €22,50  waren we klaar, nog €3 voor een paar kussentjes en ik had weer twee blije dochters. ’s Avonds nog even bij ma op bezoek in het ziekenhuis geweest en zo vroeg mogelijk mijn mandje in want ik moest vroeg op.

Mijn taak bij  JLN is het bevoorraden van verschillende Lidl-supermarkten in de regio. ’s Morgens tussen 3 en 5 uur laden op het DC in Etten-Leur en dan lossen bij 2 à 3 filialen en dat 2 of 3 keer per dag. Voor de vakantie was ik een keer met Maikel en een keer met Corné meegereden om te zien hoe het allemaal werkt. Toen de planning vroeg of ik het nu alleen kon zei ik dapper, dat zal wel lukken, met de ondersteuning van Maikel of Corné durf ik dat wel aan. Poeh, in de loop van de week ben ik tot het besef gekomen dat ik de lat wel weer aardig hoog heb gelegd. Als internationaal vrachtwagenchauffeur heb ik geleerd om zoveel mogelijk dingen zelf op te lossen. Omdat je op lange afstanden rijdt komt dat niet op een kwartiertje. Bij dit werk moet je volgens mij meer in minuten denken. Iets te lang denken hoe je het nu gaat doen zorgt er voor dat je buiten de berekende tijd komt. Ik heb me voorgenomen om daar de eerste weken niet naar te kijken, de eerste weken begin ik gewoon eerder en werk ik maar wat langer door in mijn eigen tijd, ik doe het liever langzaam en goed dan zo snel mogelijk maar met veel fouten en schades tot gevolg. Doordat alles nieuw is, een andere vrachtwagen, een boordcomputer, een trailer met verschillende temperatuurzones en het systeem bij Lidl, gaan er toch wel dingen mis. Gelukkig geen schades gereden, wel wat foutjes gemaakt. Het mooie is dat je er hier niet meteen voor afgekraakt wordt zoals bij mijn vorige baas. Niet te veel over zeuren, oplossen en weer doorrrr, daar houd ik wel van. Het zal niet te vaak moeten gebeuren natuurlijk, dan zullen ze er waarschijnlijk wel wat van zeggen.  

In de loop van de week zag ik het beeld dat ik nu zeeën van tijd zou hebben voor mijn hobby’s langzaam vervagen. Ik ben dinsdag wel naar hot yoga gegaan, maar daarna was ik echt op. Mijn plan om iedere dag (gezond) te gaan koken is ook meteen in duigen gevallen. Het lijkt me nu wijs om die ambities maar even in de koelkast te zetten en me eerst even te concentreren op het goed uitvoeren van mijn werk. Gewoon per dag bekijken wat mogelijk is. Al met al is het me goed bevallen, als er wat meer regelmaat in komt wordt het vanzelf minder vermoeiend. Dan kan ik gewoon gaan werken om te leven in plaats van leven om te werken zoals ik de afgelopen dertig jaar heb gedaan.

Loslaten

Het valt toch niet mee. Ik had van mezelf verwacht dat ik hier een stuk nuchterder in was. Nadat ik bijna drie weken geleden uit dienst getreden ben bij Voesenek heb ik mezelf vandaag ook teruggetrokken uit de virtuele wereld die ik voor mij en mijn collega’s heb gecreëerd.

In de loop der jaren heb ik drie verschillende groepen aangemaakt op Facebook, één groep voor gekkigheid, één groep om elkaar te ondersteunen of elkaar te ontmoeten bij wegrestaurants of routiers en één voor de sporters onder ons. Na een paar keer vragen kon ik niemand vinden die de animo had om dit over te nemen. Omdat er toch dankbaar gebruik van gemaakt wordt kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om de groepen dan maar te verwijderen. Van de andere kant wil ik niet constant bezig zijn met de perikelen van mijn ex-collega’s. de sportgroep heb ik maar in de schoot geworpen van de meest sportieve collega die ook nog verstand van Facebook heeft, de andere twee heb ik in beheer gegeven van mijn alter ego Pierre Routier. Een Facebook-account op mijn oude telefoon dat ik ooit eens aangemaakt heb om mee te kijken in Franse Facebookgroepen.  Het allermoeilijkste vond ik het loslaten van de Voesenek koel- en vriestranssportpagina. Gelukkig was er wel een collega die deze pagina wil gaan beheren, want ik heb daar heel wat tijd in gestoken. Veel mensen zien die pagina als de officiële bedrijfspagina, helaas hebben de gebroeders Voesenek helemaal niets met Facebook.

Op weg naar mijn vakantieadres ben ik verschillende (ex)collega’s gepasseerd. Stiekem kriebelt er dan toch nog iets. Stiekem zit er ook nog een zekere trots, ondanks dat ik er geen deel meer van uitmaak. Maar het feit dat ik na drie weken rust pas begin toe te komen aan het afsluiten van bepaalde zaken doet me ook wel beseffen dat ik een goede keuze heb gemaakt. Veel te lang heb ik in een soort waas , op de automatische piloot geleefd. Bijna weekend, bijna vakantie, bijna pensioen…. uuuh zo wil ik niet leven. Ik wil graag plezier in mijn werk hebben. Toen ik bij Voesenek begon was het werk een stuk zwaarder, maar die uitdaging vond ik geweldig. Soms had ik er wel wat moeite mee, bijvoorbeeld wanneer ik op zondag mijn gezin moest verlaten, maar eer ik Meer dan voorbij was had ik het prima naar mijn zin. Voor alles staat een tijd, en dat is voor iedereen verschillend denk ik. Afscheid nemen is niet altijd makkelijk, de houding van mijn vorige baas is zo zakelijk dat ik daar geen moeite van heb ondervonden. Afscheid nemen van het leven als internationaal vrachtwagenchauffeur, en van mijn collega’s daarentegen is een ander verhaal.

Vandaag zat ik aan het strand een beetje te mediteren. Ik zag de golven komen en gaan. Het idee kwam bij me op dat je de zee met zijn golven wel kunt vergelijken met je gedachtenwereld. De ene keer is de zee wild, de andere keer is hij rustig en heeft hij zelfs een kalmerende werking. Als je op het strand zit kun je de gedachten net als de golven zien komen en gaan zonder dat ze je iets doen. Je kunt ze zien, ruiken en voelen, maar je gaat er niet in mee. Ga je de zee in, dan doen de golven wat met je. Ze bepalen hoe je loopt, duwen je heen en weer en soms wordt je zelfs overdonderd. Zolang je voet aan de grond hebt is dat prima, en als je er in mee gaat kan het wiegen van het water je een ontspannen gevoel geven en zijn de golven groter dan is het vaak uitdagend om er op het juiste moment in te springen. Zolang je voet aan de grond hebt is er een gevoel van controle. Voor ervaren zwemmers is dieper gaan geen probleem. Je houdt rekening met de golven, soms zwem je er overheen, soms houd je de adem in en wacht je tot de golf voorbij is terwijl hij over je heen komt.  Als de golfslag zwaarder wordt is het belangrijk om te voelen wat er gebeurt. Als je de zee niet voldoende kent dan ben je een potentieel slachtoffer van de stroming.  Ooit heb ik al eens een dikke Duitser uit de stroming moetn redden en ik zelf had het op dat moment ook niet erg breed.

Voor mijn gevoel ben ik in mijn vorige baan iets te ver de zee in gezwommen voor mijn doen. Iets te veel ballast meegenomen om op een goede manier de golven te trotseren. Veel van die ballast heb ik vandaag losgelaten. Ik zit weer op het strand en kijk naar de golven. Ze komen en ze gaan zoals ze al eeuwen doen, en zoals ze waarschijnlijk nog wel eeuwen zullen blijven doen. En ik geniet ervan.

Tot de volgende blog Namasté,

Doelloos

 

 

 

Werkloos thuis na ruim dertig jaar dubbele diensten te hebben gedraaid. Vanaf mijn veertiende werkte ik al als ik niet op school zat. Dat was leuker dan huiswerk maken of studeren en je verdiende er nog een leuk centje mee ook. Tijdens militaire dienst kreeg ik de dubbele functie kok/chauffeur. Op dat moment had ik absoluut geen idee hoe dat mijn toekomst zou gaan beïnvloeden.

Mijn idee was om in de horeca te gaan werken en later misschien mijn vader opvolgen in ons familiebedrijf partycentrum ‘De Posthoorn’. Toen ik na mijn diensttijd ging solliciteren in andere horecabedrijven viel het geboden salaris me zwaar tegen.

Ik heb een blauwe maandag voor een uitzendbureau gewerkt, dubbele shift orderpicken bij Sikkens, dik verdienen zeiden ze, 7:00 u – 11:00 u en 19:00 u – 23:00 u. Man wat een ongeïnteresseerd zootje ongeregeld, die gasten blowden nog even een jointje voor ze moesten beginnen. Als de orders te groot waren en ze wat te lang bezig waren, schopte er altijd wel iemand een verfblik omver op de lopende band en dan konden we aan de koffie tot de rotzooi opgeruimd was. Bij het arbeidsbureau konden ze me niet helpen. Toen maar eens gesolliciteerd bij het bedrijf waar ik tijdens mijn schooljaren een leuk centje bijverdiend had. Daar kon ik meteen beginnen. Het arbeidsbureau wilde nog wel een uitkering aanvragen voor de drie dagen dat ik werkloos was geweest, maar dat leek mij meer te kosten aan tijd en papier dan dat het op zou leveren, dus ik heb ervoor bedankt.

Het was simpel, fysiek zwaar werk. Oud brood, koekafval, chips en andere voedingsmiddelen die niet meer voor menselijke consumptie geschikt waren werden daar gedroogd, gemalen en gemengd tot een basis voor dierenvoer. Als manneke van 14 jaar liep ik daar al met zakken van 25 kilo te sjouwen, iets wat tegenwoordig niet meer mag. Tegen mijn 16 vulde ik ook zakken van 80 kilo af. Deze werden dan met een liftje opgetild tot je schouderhoogte, dan pakte je ze er af om ze vervolgens op de pallet te stapelen. Heftruck rijden heb ik daar ook geleerd, een certificaat was toen nog niet nodig. Vijf dagen in de week van 8:00 u tot 17:00 u en zaterdag van 8:00 u tot 12:00 u en regelmatig een avondje overwerken. Vrijdag- en zaterdagavond liep ik dan regelmatig in de bediening bij ‘De Posthoorn, tijdens trouwpartijen en jubilea, soms zelfs op zondag. In mijn vrije tijd ging ik graag stappen. Ik was regelmatig te vinden in , de Klomp, de Groene Sael, de Scorpio en het Roode Hert. Overal had ik vrienden, want ik was in die tijd erg vrijgevig en gaf regelmatig een rondje. Die vrijgevigheid gecombineerd met een gokverslaving hebben ervoor gezorgd dat ik snel van mijn geld, en mijn vrienden af was. Een paar bleven er over, helaas ben ik die een beetje uit het oog verloren toen ik internationaal ben gaan rijden.

Toen ik samen met mijn, toen nog aanstaande echtgenote, een huisje gekocht had en er zich plannen begonnen te vormen voor gezinsuitbreiding, vond ik dat dit niet meer de juiste manier van broodwinning was voor de toekomst. Daarop ben ik gaan solliciteren bij bakkerij Welten (nu Bakkersland) die het oude brood leverde dat ik de hele dag stond te malen en te drogen. De chauffeurs die het brood kwamen leveren hadden me regelmatig verteld dat er dringend chauffeurs nodig waren bij de bakkerij. En inderdaad, bij de sollicitatie werd ik meteen aangenomen, zelfs zonder chauffeursdiploma. Ik moest wel beloven dat ik het zo snel mogelijk ging halen, dat heeft nog wel een jaartje geduurd.

Zes dagen in de week en dagen van 18 uur waren geen uitzondering. Die centjes konden we goed gebruiken, ondanks dat we geen van beiden echt gespaard hadden hebben we in een vrij korte tijd een huis gekocht, zijn we getrouwd en hebben we drie telgen op de wereld gezet. Toen de derde net geboren was raakte Jeanet haar baan kwijt. Tijd voor een nieuwe bron van inkomsten. Dat is de afgelopen 20 jaar rijden in het internationaal koel- en vriestranssport bij Voesenek aardig gelukt.De afgelopen jaren heb ik aangegeven dat het nachtrijden en de onregelmatigheid me steeds zwaarder vielen, helaas werd daar niet echt serieus op ingegaan. Toen ik een paar jaar geleden helemaal niet goed in mijn vel zat ben ik gaan mediteren. Dit heeft me veel gebracht, onder andere meer rust in mijn hoofd, een lagere bloeddruk en minder last van mijn astma. Helaas was het gevoel van gelukkiger te worden in mijn werk maar tijdelijk.

Met de rust in mijn hoofd is er ook een verhoogde bewustwording ontstaan die ervoor zorgt dat ik bepaalde zaken anders ben gaan zien. Door de combinatie van stress, vermoeidheid en slaaptekort word je roekeloos. Op het moment dat je dat inziet en beseft wat de risico’s zijn gaat dat wringen. Stress ontstaat volgens mij bij iedereen door andere factoren. Het is dus zeer persoonlijk, en dat zorgt er vaak voor dat er veel onbegrip is. Iets waar de een weinig problemen mee lijkt te hebben, maakt soms dat een ander helemaal over de rooie gaat. Het is dus zaak om voor jezelf te bepalen waar je grenzen liggen. Ik heb altijd gezegd, wat een ander kan, dat kan ik ook, tot het tegendeel bewezen is. Maar moet je altijd tot het uiterste gaan, of kun je ook je grenzen veilig stellen? Toen mijn baas mij negeerde terwijl ik tweeënhalf uur zat te wachten om hem te spreken is er bij mij een schakelaartje omgegaan.

Eén van de grootste stressfactoren in mijn baan was voor mij de onzekerheid en de onregelmatigheid van de planning. Vaak hoorde je ’s avonds om 18:00 uur aan het loket pas of je door moest rijden of naar huis kon gaan, en dan maar hopen dat je vrouw een extra bal gehakt in de pan heeft. Je wordt op zondag weggestuurd en je weet niet wat je moet gaan doen als je maandagmorgen om 7:00 uur leeg bent, soms twee uur rijden en de volgende dag laden, soms met een vliegende vaart naar een klant om te laden en vervolgens je uren vol te rijden. Ik heb me er heel lang in kunnen geven, maar ik ben er nu klaar mee. Na mijn sollicitatie bij JLN heb ik per augustus mijn baan opgezegd. In september begin ik pas want mijn vakantie stond al gepland voor eind augustus en ik wil uitgerust bij mijn nieuwe baas beginnen. Nu heb ik twee weken vrij voor mijn vakantie om een aantal zaken te regelen die ik graag voor de vakantie op orde heb.

Afgelopen dinsdag ben ik met een nieuwe collega meegereden die ook bij Voesenek gewerkt heeft. Het vroeg opstaan viel me wel tegen, maar dat is een kwestie van wennen weet ik uit ervaring. Maikel had me al verteld dat we met de combi (motorwagen met aanhanger) zouden gaan, wat dan weer net iets anders werkt dan met de trailer. Ik vind het nog steeds knap hoe sommige mensen met zo’n ding overweg kunnen. Mijn nieuwe baas had al gevraagd of ik er ervaring mee had en of ik er mee zou willen gaan rijden. Ik heb aangegeven dat ik met een trailer wil gaan rijden en dat ik het misschien wel eens wil proberen als ik een beetje aan het werk gewend ben. Je bent nooit te oud om te leren, maar niet alles tegelijk hè. De planner begon er ook al gelijk over, en hij probeerde te peilen of ik misschien eerder aan de slag kon. Iets in mij wil dan gelijk zeggen, ja oké ik doe het, maar gelukkig wist ik me in te houden. Rustig aan beginnen, dat heb ik me voorgenomen, bewust, stap voor stap en proberen het overzicht bewaren. Volgende week rijd ik nog een keer mee. Deze keer met een nieuwe collega die ik tijdens het laden heb ontmoet. Echt bijzonder, we stellen ons aan elkaar voor, en ik herkende iets in zijn gezicht, en vooral in zijn stem. Ik vroeg hem nogmaals om zijn naam en wat blijkt, het is een oud speelkameraadje van mijn toenmalige stiefbroer en mij. Na 35 jaar komen we elkaar tegen als collega’s, een aparte gewaarwording. Het versterkt mijn gevoel dat ik een nieuw leven ga beginnen.

Nu zit ik twee weken thuis, werkloos, doelloos (op een paar afspraken na) en zonder verder enige verplichting. Zeer zen zou je kunnen zeggen, “Als je troebel water met rust laat, wordt het vanzelf helder“ aldus Lao Tse , en wat helderheid aan het begin van mijn nieuwe leven is erg welkom. Toch vecht er van alles in mij: kan ik dit wel maken, is dit wel verstandig, moet ik niet iets nuttigs doen, kost me dit niet te veel geld? Zeer goed hoor ik in gedachten mijn coach al zeggen, om mij vervolgens aan te sporen om met deze gedachten te gaan zitten (mediteren). Ik zit er verder niet mee, ik zie mijn gedachten en accepteer ze voor wat ze zijn, de ontspannende drijfveren van de afgelopen jaren.

Na de vakantie ga ik weer met nieuwe energie en motivatie aan de slag. Niet meer doortrekken tot het maximale toerental, niet meer helemaal met het gaspedaal onderin, maar vooruitzien, anticiperen, tijdig het gas loslaten en zo min mogelijk op de rem. Net als met zuinig rijden kun je ook veel energie besparen door wat zuiniger en bewuster te leven, op die manier kun je volgens mij verder komen en ga je wat langer mee.

Tot de volgende blog, Namasté

 

 

 

Laatste loodjes

 

 

De laatste week als internationaal vrachtwagenchauffeur. De afgelopen weken heb ik eigenlijk alleen maar prachtige ritten gehad. Omdat ik waarschijnlijk op heel veel plekken nooit meer ga komen heb ik de laatste weken veel trajecten gefilmd en op mijn zenchauffeur youtube-kanaal en Instagram geplaatst zodat ik later altijd nog eens terug kan kijken naar hoe het was in die goeie ouwe tijd.

Ondanks alle redenen die ik de afgelopen maanden heb verzameld om mezelf te overtuigen dat dit werk niet meer bij mijn toekomstplannen past, wil ik niet met een vervelend gevoel op de afgelopen twintig jaar terugkijken. Het is bijzonder hoe je anders naar de dingen gaat kijken als je veel door het oog van de camera kijkt. Sommigen noemen een foto of een filmpje een tweedehands ervaring. Toch vind ik dat je, door er zelf mee bezig te zijn en ook te kijken naar hoe anderen een onderwerp belichten, je anders naar dingen gaat kijken. Ik heb het idee meer schoonheid te zien in alledaagse dingen.

Het feit dat je waarschijnlijk ergens niet meer gaat komen maakt het weer bijzonder. Dat vervloekte Parijs doorkruisen, wat iedere keer weer een kunst op zich is, ga ik straks hooguit in de vakantie nog eens doen. Lekker mijn kostje koken in de buitenlucht met de brandende zon op mijn rug onder het genot van een lekker flesje van het lokale druivensap en met een smeuïg stukje Franse schimmelkaas als nagerecht zal voortaan slechts een mooie herinnering zijn. Dinsdagavond om 21:00 uur ben ik vertrokken voor de laatste serieuze rit. Maandag is mijn laatste werkdag, dus kan ik na deze rit niet echt ver weggestuurd worden.

Woensdagmorgen vier adresjes van Metz tot Strasbourg lossen en donderdagmorgen nog drie bij Mulhouse in de buurt. Dit is een onderdeel van deze baan waarvan ik nu het idee heb dat ik het nooit zal gaan missen. Stiekem had ik gehoopt op een mooier ritje, maar werk is werk, dus ik maak er maar het beste van. Nog minder dan een week en dan eindigt een belangrijk hoofdstuk van mijn leven.

Een maandje vrij en dan begint er een heel ander leven voor mij. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn gezin. Mijn oudste dochter staat op het punt het huis te verlaten, de Spaanse vriend van mijn jongste dochter trekt een paar maanden bij ons in voor ze samen de wereld gaan verkennen door her en der te gaan werken in de horeca. Het voelt alsof ik een blanco blad voor me heb waarop ik een heel nieuw verhaal kan beginnen. Ik betrap me er soms op dat ik de extra vrije tijd die ik straks thuis doorbreng al helemaal vol aan het plannen ben. Ik wil een vaste avond om te sporten, een avond voor zen, een avond voor yoga, hardlopen, en Tai Chi lijkt me ook interessant, Aikido, volgend jaar de vierdaagse van Nijmegen lopen, cursussen doen, etc, etc. En meer rust…

Soms moet ik weleens lachen om mezelf. Een goede dosis zelfreflectie helpt me doorgaans wel om te relativeren. Eerst maar eens deze rit afmaken. Straks een maand geen werk, een paar weken naar Spanje en mezelf voorbereiden op mijn nieuwe job. Ik heb afgesproken met een oud-collega, die nu weer opnieuw mijn collega wordt, dat ik een paar dagen met hem meerijd zodat ik de weg een beetje leer kennen binnen het bedrijf.

Deze laatste nachtrit is me toch zwaar gevallen. De nacht bleef maar duren leek, de weg van Nancy naar Strasbourg leek twee keer zo lang. Eenmaal aangekomen deed ik blijkbaar iets waardoor een automobilist claxonneerde. Hier schrok ik zo van dat ik mijn afslag voorbij reed. Bij de volgende dan maar draaien en opnieuw proberen. Een beetje smal allemaal, maar , rustig aan, dan breekt het lijntje niet. De navigatie snapt het even niet meer, wegwerkzaamheden, oh, hier moet ik er af, toch? Shit nee, tunneltjes, een verbod voor meer dan 7,5 ton, wat ben ik nu toch aan het doen? Ha, de Fischer brouwerij, van daaruit zal ik het wel vinden, potver, een maximum 3.5 ton, dat ga ik niet doen. Even achteruit een parking op en weer terug, ik ben blij dat hij niet vol zit. Hèhè, gelukkig zonder kleerscheuren bij de klant aangekomen. Man wat voel ik me ellendig, ik lijk wel een beginneling. Dit is precies waarom ik met dit werk ga stoppen. Door de vermoeidheid gaat er iets niet goed in mijn hoofd en neem ik verkeerde beslissingen. Als je uitgerust bent heb je een beter overzicht, je hebt meer tijd om verschillende opties te bekijken en je voelt je minder snel opgejaagd door andere weggebruikers. Eenmaal gelost ben ik naar de eerste de beste parkeerplaats gereden en mijn bed ingedoken.

Na drie uurtjes werd ik bezweet en vermoeid wakker. Nog ruim veertien uur eer ik verder kan. Wat zal ik eens gaan doen? Lezen of aan mijn blog werken schiet niet op want ik kan me zo niet goed concentreren. Het is lekker weer, ik ga maar eens een wandeling maken. Mijn kaas en mijn nootjes zijn op, en ik zou vanavond best een biertje lusten. Even op google maps kijken, yes een Lidl op vier kilometer afstand, da’s goed te doen. Dus ik heb een mooie wandeling gemaakt, en zo de aangemaakte adrenaline verbrand. Daarna lekker eten gekookt in het zonnetje met een heerlijk koel biertje erbij. ‘s Avonds op tijd mijn bed opgezocht en donderdagochtend weer redelijk fris en fruitig opgestaan.

Nog een paar dagen. Ik kan het me nog maar nauwelijks voorstellen. Voor de laatste keer de wagen leegruimen, wat zal ik veel spullen overhouden. Wat zal ik veel tijd overhouden, of misschien juist niet…..

Tot de volgende blog, namasté,

 

 

Voesenek Facebook pagina

Natuur

 

 

 

Als kind was ik bijna altijd buiten aan het spelen. Weer of geen weer, ik zat in de zandbak of ik klom in de bomen, altijd op avontuur. Naarmate ik ouder werd, zocht ik steeds vaker het avontuur in de stad. De enige beesten die ik in die tijd zag waren mijn stap maten als ze d’r zakken weer vol hadden. Mijn interesse voor natuurfilms verschoof een beetje van genre en de enige planten die ik nog interessant vond rolde ik meestal in een vloeitje en rookte ik dan op. Werken, feesten slapen en weer opnieuw.

Uiteindelijk werd ik het beu, de natuurlijke roep naar voortplanting hielp me beseffen dat dit een doodlopende weg was. Korte tijd nadat ik mijn leven weer op de rails had ontmoette ik Jeanet. Een mooie blonde jongedame met overal de juiste rondingen, ik was meteen verkocht. Binnen een paar maanden woonden we samen en een jaar later gingen we met knallende ruzie uit elkaar. Het heeft drie dagen geduurd voor we allebei beseften dat we niet zonder elkaar kunnen. Niet lang daarna kochten we een huis en begonnen we een nestje te bouwen. We hadden al een tijdje vadertje en moedertje gespeeld met als surrogaatkinderen twee poezen en dat smaakte naar meer. Nadat we in den echt verbonden waren zijn we gaan reproduceren. Drie koters binnen vier jaar. De enige natuur die ik toen zag was de tuin en veel poep, plas en kots. Toen ze wat groter werden gingen we regelmatig naar de Asterdplas, een natuurzwemplas in de buurt. Het meeste groen dat ik daar zag waren de flesjes waar dat heerlijke gerstenat in zat wat mijn goede buur en ik ons daar lieten welgevallen.

Toen onze kinderen nog wat groter waren gingen we regelmatig naar het bos. Zin of geen zin, iedereen moest mee omdat ze te jong waren om alleen thuis te blijven. Tot we op een dag naar het bos gingen en ineens een bokkende puberdochter kwijt waren. Wij zoeken, in de gedachte dat ze zich verstopt had, tot mijn jongste dochter zei dat ze tegen haar had gezegd dat ze naar oma ging. Oma woont zo’n drie kilometer van het bos, en dat hadden we nog nooit gelopen. Gelukkig hadden we toen al een mobiele telefoon, dus oma ingelicht en gevraagd of ze ons kon bellen als onze dochter inderdaad bij haar aangekomen was. Voor de zekerheid een rondje rond het bos gereden en toen richting oma. Alle bermen en paden afgetuurd hebbend kwamen we aan bij oma zonder dat de telefoon over was gegaan. Lichtelijk in paniek belde ik aan bij mijn moeder. Mijn moeder deed open met een brede glimlach en ik moest beloven dat ik niet kwaad zou worden, per slot van rekening had mijn dochter het niet van een vreemde… Pfffft, wat een opluchting, maar dat was volgens mij de laatste keer dat we met het gezin naar het bos zijn geweest.

Toen de kinderen wat zelfstandiger begonnen te worden, begon mijn leven in de weekenden weer een beetje in het oude patroon te vervallen. Werken, feesten slapen en weer door.. Omdat ik door de week steeds meer vrije tijd kreeg, liep dat patroon langzaam maar zeker steeds vaker zowat de hele week door. Iedere dag achter de laptop met een biertje en wat te snaaien films en series kijken. Soms haast complete seizoenen achter elkaar, man wat deprimerend. Soms kon ik me er met goed weer nog wel eens toe zetten om te gaan wandelen of te gaan hardlopen, maar daar ontbrak me nog al eens de fut voor.

Vanuit zen ben ik gestimuleerd om wat vaker bewust de natuur in te gaan. Wat zie ik, wat hoor ik, wat ruik ik, wat voel ik? Ineens zag ik de bomen weer die het bos vormen,in plaats van die dikke groene streep langs de snelweg. Bijzonder om te zien hoe je zintuigen scherper worden als je ze bewust gebruikt. De afgelopen weken heb ik het geluk gehad om regelmatig in een mooie bosrijke omgeving vroeg stil te staan. Zelfs als het lichtjes regent is het lekker in het bos. Ik ben de afgelopen weken weer helemaal tot rust gekomen, ik zou bijna gaan twijfelen of ik wel wil stoppen met dit werk. Misschien hoopt mijn baas daar ook op, helaas voor hem blijf ik bij mijn keuze.

Afgelopen zondag was ik vrij. Ik had ergens gezien dat er door enkele zenscholen uit de regio een stille meditatiezondag georganiseerd werd in natuurgebied de Kampina. Mijn vrouw zou toch de hele dag aan de gang zijn met voorbereidingen voor het Brakkenfestival in Breda. Een evenement waar ouders hun kinderen heel de week naartoe kunnen brengen in de eerste week van de schoolvakantie, iets waar ze al vijftien jaar als vrijwilliger aan meewerkt. Toen ik vrijdag wist dat ik zondag vrij zou zijn heb ik meteen een mailtje gestuurd naar Walter Jacobs, een sympathieke zenleraar waar ik nog bij in de klas heb gezeten toen hij nog les gaf in Breda.

Zondagmorgen om kwart voor negen hadden we afgesproken op de parking bij de huisvennen. Walter stond ons al op te wachten en uiteindelijk waren we met ongeveer dertig man. Guido had de route uitgestippeld, en ging voorop. We hadden uitleg gekregen dat we vier keer vijfentwintig minuten zouden mediteren op vier verschillende locaties. De verplaatsingen zouden als loopmeditatie fungeren. Ik was nooit eerder in de Kampina geweest, ik stond verbaasd van de variatie in de begroeiing. De eerste zit was op een heuvel waar bovenop gletsjerstenen waren opgestapeld en waar we uitkeken over een klein vennetje. Je hoort de vogeltjes fluiten, de wind door de bomen ruisen en er komen af en toe vlagen van die typische boslucht voorbij, voor je het weet zit je te dagdromen. De tweede zit was onder de bomen aan de rand van een groot ven. Af en toe viel er wat uit de bomen of er liep iemand vrij luidruchtig te praten aan de overzijde van het water, opmerken en weer terug naar je ademhaling. De derde locatie was midden op de hei met uitzicht over een dalletje. Guido en Walter maakte hier van de gelegenheid gebruik om  het gebeuren op de gevoelige plaat vast te leggen. Dit was voor mijn gevoel wel de meeste winderige plek. De laatste locatie was in een wei met gele bloemen; op een stuk zonder bloemen vormden we een grote cirkel en mediteerden we voor de vierde en laatste keer. Na de meditatie dronken we thee en gingen we in ganzenpas weer terug naar de parking. Een bijzondere ervaring, zo met een groep van ongeveer dertig vrijwel onbekenden in stilte niks gaan zitten doen in de vrije natuur. Had je me dit vijf jaar geleden voorspeld dan had ik je voor gek verklaard. Nu zeg ik, wanneer gaan we weer?

Bedankt Guido en Walter voor deze mooie ervaring,

Tot de volgende blog, Namasté,

 

 

 

Verandering

 

Het is weer even geleden dat ik de inspiratie heb gehad om een blog te schrijven. Mijn vorige blog ging over slaap en wat slaaptekort met je kan doen. Dit heb ik de afgelopen weken nog intenser kunnen ondervinden.

Door de laatste nachtritten is er een soort van storing in mijn slaapritme ontstaan. Na een uur of drie werd ik wakker en dan kon ik het eerste uur niet terug in slaap komen. Overdag onder het rijden kreeg ik dan weer slaap. Ik deed dan wel eens een dutje, even een kwartiertje met mijn hoofd op het stuur. ‘s Avonds kon ik dan weer niet in slaap komen. Een paar blikjes bier konden me dan wel helpen, maar ‘s nachts begon het cirkeltje weer opnieuw.

Het is voor mij ondertussen duidelijk geworden dat ik moet gaan stoppen met deze manier van leven. Het is best moeilijk om aan jezelf toe te geven dat je iets niet meer aankunt. Bijna twintig jaar heb ik dit volgehouden, maar het werkt niet meer. Misschien heb ik te veel ambities buiten mijn werk zoals mijn baas eens tegen mij zei, maar ik leef niet om te werken, ik werk om te leven. Mijn baas heeft meestal tijd voor een gesprek op de zaterdagen. Omdat ik zaterdagochtend zenles heb, kan ik hem dus eigenlijk alleen zaterdagmiddag aan zijn jas trekken. Het was mijn bedoeling om een gesprek te hebben over mijn probleem met de nachtritten en de onregelmatigheid en om te kijken wat de alternatieven waren. Dat gesprek is er niet van gekomen. In de tweeënhalf uur tijd dat ik zat te wachten tot hij tijd had heb ik zitten praten met een collega die als mentorchauffeur bij een klein familiebedrijfje heeft gewerkt, maar moeite had met de lange dagen en het vroege opstaan. Het werk dat hij beschreef sprak me enorm aan, en  het feit dat het een klein familiebedrijf is vind ik ook een pre. Toen ik bij Voesenek begon was het ook een klein familiebedrijf en ik herinnerde me dat ik bij de sollicitatie als een van de motivaties waarom ik bij hen aan de slag wilde, had aangegeven dat ik niet graag een nummer ben. Op dat moment besefte ik dat ik ondertussen toch een nummer ben geworden bij de firma.

Ineens was het duidelijk, ik ga het anders doen. Vanuit mijn gevoel heb ik toen besloten dat ik klaar ben met dit werk en dit bedrijf. Ik heb zoveel energie in dit bedrijf gestoken, en ik ben uiteindelijk gewoon een nummer. Het werkt voor mij niet om mijn baan uit te voeren zonder passie. Voor mij is het belangrijk het gevoel te hebben dat ik deel ben van iets goeds. Niet zomaar knaken cashen, maar goed werk leveren, iets waarvan je blij kuntzijn dat er je een deel van uitmaakt. Dat ben ik helaas ergens in de laatste maanden kwijtgeraakt. Ik heb met liefde en plezier de Facebookpagina van de firma opgericht en onderhouden. Het was eigenlijk mijn bedoeling een website te bouwen voor de collega’s , maar dat groeide me op het laatst boven de pet. Om toch informatie met elkaar te kunnen delen heb ik een aantal geheime Facebook-groepen aangemaakt en onderhouden, een voor serieuze uitwisseling van route- en klanteninformatie, een onzingroep en een groep waarin de sportievelingen onder ons wandel- en hardlooproutes kunnen uitwisselen en elkaar kunnen motiveren. Dit alles telt niet mee bij de firma.

Dus voor mij de grote vraag, wat is de waarde van mijn loyaliteit? De beslissing om weg te gaan was snel genomen. De afspraak voor de sollicitatie was snel gemaakt. De impact van de beslissing, die ik vanuit mijn hart gemaakt heb, op mijn ratio was een ander verhaal. Als je erover na gaat denken beginnen de twijfels. Heb ik wel de juiste beslissing genomen, of komt het door mijn vermoeidheid dat ik hier nu weg wil? Wat heb je straks nog aan je kennis en ervaring? Ik ken beter de weg in Frankrijk dan in Nederland. Laat ik mijn baas nu in de steek? Gaan we het financieel wel rond kunnen breien straks? Wat als het tegenvalt? Allemaal gedachten, en gedachten zijn illusies, je hebt ze per slot van rekening ook maar bedacht. Iedereen creëert zo zijn eigen wereld en zijn eigen waarheden. Dat doorzien is al een stap in de goede richting, het loslaten van die illusies is een veel grotere stap. Het loslaten lijkt makkelijker als je iets hebt om je tegen af te zetten. Ondanks mijn groeiend inzicht trapte ik toch weer in deze val. Ik begon me aan alles wat er gebeurde te ergeren. Het bedrijf kreeg weer overal de schuld van en dat was dan ook de oorzaak dat ik geen motivatie had om te sporten, mediteren, mijn huiswerk te maken en mijn blog te schrijven. Het is dan makkelijk om in het oude patroon terug te vallen, een biertje open te trekken en je beklagen hoe slecht je het hebt. Jammer weer.

Gelukkig ben ik dit gedrag zo weer beu en heb ik de kracht om mezelf aan mijn nekvel op te pakken en een trap onder de kont te geven. Nog een maandje werken en dan een maand vrij. Ik heb me voorgenomen de biertjes even in de koelkast te laten staan en weer een flink aan de gang te gaan met meditatie, sport en ontspanning in een gezondere vorm. Het is heel bijzonder te zien hoe de dingen ineens een positieve wending kunnen nemen als je de juiste instelling hebt. Deze week loopt ineens heel bijzonder. Ik sta de hele week als vroeg stil in mooie gebieden. Maandag heb ik heerlijk gewandeld in het prachtige Gelderland. Vanuit Varsseveld ben ik via Duitsland naar het Franse Lorraine vertrokken. In Folschviller heb ik na het eten een fijne wandeling in het nabij gelegen bos gemaakt en daar ook nog even gemediteerd op een met mos begroeide boomstronk. De volgende morgen was ik vlot gelost en kon ik een dagje eerder laden in Recogne, met een vrachtje voor Belgisch Limburg alwaar ik om 15:00 uur op een prachtige parking aan de bosrand kon parkeren voor de nacht. Omdat ik wist dat ik niet eerder dan de volgende morgen zou kunnen lossen had ik van tevoren op googlemaps al gekeken wat er te doen was in de regio. Niet ver van de fabriek is de dam van Gileppe, een mooi uitstapje voor de namiddag. Na het eten ben ik nog even het bos naast de parking ingewandeld en heb daar wederom op een boomstronk zitten mediteren. Zo kom je wel weer tot rust. Ik zou bijna gaan twijfelen of ik dit wel wil gaan verruilen voor rondjes rond de kerk.

Bos meditatie.jpg

Nog drie weken na dit weekend. Typisch dat je pas wanneer er iets gaat veranderen beseft hoe prettig sommige dingen kunnen zijn. Toch vind ik het prima zo, de voordelen wegen niet meer op tegen de nadelen. Het ligt aan mij, mijn leeftijd en mijn ontwikkeling dat ik toe ben aan iets anders. Mezelf tegen dit werk afzetten heeft geen zin, dat besmet de mooie herinneringen. Ik heb een keuze gemaakt, ‘nieuwe rondes, nieuwe prijzen’, zoals ze op de kermis roepen. ‘Elk voordeel heb zijn nadeel’ zoals Cruyff dat zo mooi kon zeggen.  We gaan er gewoon aan beginnen.

Tot de volgende blog, deze keer iets sneller denk ik, Namasté,

 

Slaap

Slapen doe ik wel als ik oud ben, heb ik altijd geroepen. Ik begin er nu langzamerhand wel wat anders over te denken,niet dat ik nu al oud ben of zo hoor. Toen ik ergens achterin de twintig was, werkte ik bij een bakkerij als dagverschauffeur. Iedere ochtend tegen een uur of drie, vier in de ochtend beginnen, zes dagen in de week.

Het laatste jaar had ik het daarbij nog eens erg druk met een uit de hand gelopen verbouwing. Die maanden heb ik een gemiddelde van vier uur slaap per dag aangehouden. Ik kan me nu niet meer voorstellen hoe ik het zou kunnen volhouden. Als ik vakantie had, was ik de derde dag meestal niet te genieten. Ik denk dat het een soort Jetlag was.

Toen ik in het internationale koeltransport terechtkwam was het een groot voordeel dat ik niet veel slaap nodig had. In het begin rommelde we wat met de schijven en tijdens onze nachtrust moesten we volle vrachten hammen helpen lossen, daarna de plastic strips waar deze aan opgehangen waren schoonmaken en in een bussel binden, de vleeshaken ophangen en de trailer schoonspuiten. Met een beetje geluk kon je dan nog even een paar uurtjes slaap vatten, maar soms moest je ook meteen weer laden en terug richting Nederland. Dagen van 36 uur met hier en daar een hazenslaapje waren niet vreemd. Dat waren andere tijden, het was toen nog niet zo druk op de baan, en er heerste een andere mentaliteit onder de weggebruikers en de klanten. Iedereen kon toen nog lachen als je een foutje maakte en men hielp je dan vaker dan nu om het zo snel mogelijk op te lossen. Als je tegenwoordig een foutje maakt of even niet zo snel bent, dan staan ze je uit te lachen of uit te schelden. Iemand even helpen is blijkbaar ook geen optie meer. Als het ergens een beetje krap is om voor het dok te kunnen manoeuvreren, dan jagen ze je eerder op dan dat ze even meekijken of het wel goed gaat. Iedereen heeft het graag over de capriolen van de Oostblokchauffeurs, maar ze zullen niet even een handje helpen door te gidsen. Toen ik net mijn opleggerrijbewijs gehaald had lukte het mij ook niet altijd zo een-twee-drie. Ik was dan blij als er af en toe iemand meekeek of het wel goed ging.

Slaap is noodzakelijk voor je geestelijk en lichamelijk herstel. Meditatie kan je helpen mentaal sneller te herstellen, maar slaap blijft van groot belang. Fysiek is het werk niet meer zo zwaar als voorheen, maar bijvoorbeeld van je ogen wordt wel veel gevergd als je ze niet regelmatig kunt sluiten. Het is mijn ervaring dat je door een slaaptekort makkelijk je balans kwijtraakt, het gaat ook ten koste van je ruimtelijk inzicht. Ik word vaak erg ongeduldig en mijn lontje wordt weer wat korter. Afgelopen week ben ik bij mijn laatste klant een half uur aan het prutsen geweest voor ik voor het dok stond. Ik heb toen een paar foto’s gemaakt om op de planning aan te geven hoe small het daar was. Toen ik de volgende ochtend na een redelijke nachtrust die foto’s nog eens bekeek, begreep ik niet wat het probleem nu is geweest. Als het slaaptekort groter wordt, kunnen er vreemde dingen gebeuren. Zo ben ik in een duister verleden al eens flink in de ankers gegaan voor een vuilnisbak die midden op de weg stond. Het was midden in de nacht op een driebaansweg bij Le Mans en gelukkig was er op dat moment geen verkeer. Ik moet er nog regelmatig aan denken als ik er langs kom in de nacht.

Strengere regels en controles en ook hogere boetes hebben er voor gezorgd dat we nu vaker en langere rustperiodes hebben. Dit werkt niet altijd in mijn voordeel is mijn ervaring. Als wij een nachtrit hebben vertrekken we meestal rond een uur of acht, negen in de avond en lossen we bijvoorbeeld in de ochtend een aantal klanten op de markt (Rungis/Parijs) en gaan dan door richting Bretagne of een stukje terug richting Nord Pas Calais. Daar lossen we dan nog een paar klanten en dan tegen de middag gaan we naar bed. Vroeger kwamen we de dag dat de vrachtwagen uitgelost en geladen werd in de nacht of de ochtend binnen vanuit Frankrijk, en dan sliep je thuis overdag en kon redelijk uitgerust op pad. Tegenwoordig ben je vaak de avond tevoren al thuis. Lekker natuurlijk, maar je slaapt in de nacht en ik ben dan de volgende morgen meestal rond een uur of acht al wakker. Ik ga dan wat sporten en wat klusjes doen en na het eten pak ik meestal nog een uurtje slaap. Het is volgens mij niet mogelijk om vooruit te slapen, dus het wordt doorgaans een hele lange dag. Meestal pak ik in de nacht nog een uurtje slaap als ik pauze moet nemen, daar red ik het wel mee tot de ochtend. Als ik dan eindelijk stil sta om mijn rust te maken slaap ik meestal een uurtje of vier en dan is het over.

Voorheen was ik me er niet zo van bewust wat dit met mijn concentratie doet. Misschien omdat ik nu met dingen bezig ben die meer concentratie vragen, misschien omdat ik het door de meditatie bewuster voel en ervaar, misschien omdat ik ouder aan het worden ben, wie weet. Ik probeer de tijd te vullen met nuttige bezigheden zoals hardlopen of wandelen, maar soms ontbreekt het me gewoon aan motivatie. Als ik daarna weer een langere poos moet rijden breekt het me vaak op. na een uur krijg ik slaap. Maar dan moet je door, je hebt lang genoeg gerust en de afspraken zijn weer gemaakt met de klanten; dus gaan met die banaan. Overigens ben ik nu wel zover dat ik lang voor ik vuilnisbakken of olifanten op de weg zie een dutje ga doen. Dan maar te laat bij de klant, altijd beter dan helemaal niet.

Het grote probleem van het overdag slapen is dat je lichaam weinig of geen melatonine aanmaakt als het licht is. Melatonine is het stofje wat je slaperig maakt als het donker wordt. Je kunt dit in een lage dosis kopen bij de drogist, een hogere dosis kan via de dokter. Soms helpt het, maar je betaalt ongeveer een euro per pilletje en dan werkt het eens niet altijd. Ik heb al van alles geprobeerd. Een volle buik maakt slaperig, na de seks vat je de slaap ook makkelijker, maar ja, mijn vrouw kan niet iedere keer mee, en het alternatief… Alcohol helpt goed om in slaap te komen, maar heeft als nadeel dat je eerst je roes uitslaapt voor je werkelijk gaat rusten. Goede donkere gordijn, standkachel en airco zijn allemaal hulpmiddeltjes die aan een betere slaap kunnen bijdragen, maar een echte goeie oplossing heb ik nog steeds niet gevonden. Tja, geen nachtritten meer, maar wat mijn baas daar van zegt

Ik denk dat er veel ongelukken voorkomen kunnen worden door een goede nachtrust. Bewust omgaan met slaap is denk ik iets waar de regels niet goed in voorzien. Als ik bijvoorbeeld in plaats van één uur drie uur pauze neem in de nacht, dan kom ik in de knoei met mijn diensttijd. Het zou mooi zijn als daar wat meer flexibiliteit in zat. Maar ja, wij bedenken de regels niet, we moeten er alleen maar naar leven.

Tot de volgende blog maar weer, Namasté,
Peter,
zenchauffeur

Parkeren

Afgelopen woensdag, de dag voor hemelvaart, moest ik na een nachtrit overdag mijn negen uur rust maken omdat mijn rij-en diensttijd er op zaten. ik had vier klantjes gelost en eentje net op tijd geladen. Mijn vrachtje was helaas geen gekoeld product, wat inhoudt dat je in Frankrijk de avond voor een feestdag om 22:00 uur niet verder mag rijden.

In verschillende landen geldt er op feestdagen een rijverbod waar slechts enkele uitzonderingen op zijn. Onder andere vervoer van bederfelijke goederen en luchtvracht mogen gewoon rijden. België en Nederland hebben geen rijverbod op feestdagen.

Het was voor mij dus van belang om op tijd Frankrijk uit te komen. Omdat ik ondanks de standairco niet lang kon slapen en daarom maar een fikse wandeling gemaakt had, was ik na het eten eigenlijk rijp om mijn bed in te duiken. Omdat dit in zou houden dat ik dan de hemelvaart door zou moeten brengen op een afgelegen industrieterreintje zonder sanitaire voorzieningen, zag ik dit niet als een optie. Nu kennen we wel een trucje om de gendarme om de tuin te leiden, gewoon de koelmotor aanzetten, maar als er een slimmert bij zit die de vrachtbrief goed leest ben je dubbel de sjaak. Mijn plan, zsm het land uit en dan mijn mandje opzoeken.

Luxemburg zag ik niet als mogelijkheid, daar staat het gegarandeerd vol. Vaak staan daar met zulke dagen de vluchtstroken kilometerslang volgeparkeerd. Via Longwy op grens bij Athus was mijn beste optie, leek mij. Helaas was ik niet de enige die er zo over dacht. Alles volgeparkeerd, de industrieterreinen en de parkeerplaatsen van de centre commerciale inclusief. Die kans zat er in natuurlijk, maar niet getreurd, ik mocht nog ruim anderhalf uur voor ik pauze moest nemen. de slaperigheid begon me nu toch wel parten te spelen. De ene na de andere parking op en weer af, zelfs op het gras stonden er vrachtwagens geparkeerd, niet te filmen. Of misschien toch? Goed idee, zo kan ik de lezers van mijn blog die niet zelf iedere dag op de baan zitten een idee geven wat voor een rommeltje het vaak is. De grootste rotzooi heb ik helaas niet kunnen filmen omdat het daar maar net zo breed was dat ik net niet met mijn spiegels tegen de geparkeerde vrachtwagens aanreed.

Op een zeker moment dacht ik mooi achter een aantal vrachtwagens te kunnen parkeren, maar bij nader inzicht bleken deze vooruit ingeparkeerd te staan, er achter parkeren zou hen dan blokkeren, geen slimme plek dus. Op naar de volgende, ondertussen ruim vier uur op de teller, de tijd begon te dringen. Yes, bij Wanlin staan de slagbomen van de  betaalde parking open. Vrije entree denk ik, mja dat zien we morgen dan wel weer, ik ben er eigenlijk wel klaar mee voor vandaag. Dan maar het risico nemen dat ik morgen moet afrekenen. De baas vind dat niet leuk, maar met het hele spul de berm in kost meer, denk ik.
Gek eigenlijk als je er over nadenkt. Een van de grondleggers van de Europese Unie is de vrije handel die er voor moet zorgen dat de economie verbetert. Maar als het gaat over degenen die de handel moeten vervoeren hebben ze allemaal hun eigen spelregels. Je zou denken dat je er als Unie vooral voor moet zorgen dat de transportkanalen zo gestructureerd zijn dat er geen nodeloos oponthoud is. Het huidige systeem loopt vast, en daarmee straks ook de handel. Als net als in Frankrijk iedere keer alles aan de kant moet, voldoet de infrastructuur bij lange na niet meer. Misschien moeten er eens een aantal van die ministers die hiervoor verantwoordelijk zijn een weekje meerijden met een internationaal vrachtwagenchauffeur. Er komen alleen maar meer wetten en regels bij die het voor chauffeurs en planners steeds moeilijker maken om niet af en toe de fout in te gaan. België bouwt gewone parkings om tot bewaakte (betaalde) parkings, terwijl ze ook nog eens tol heffen voor vrachtverkeer, en een deel van hun eigen transporteurs krijgt korting of ontheffing heb ik wel eens gehoord. In Duitsland is het op sommige trajecten ook onmogelijk om nog na een uur of acht in de avond te stoppen. zelfs de Franse tolwegen zijn niet meer berekend op zoveel vrachtverkeer. ‘s Nachts tussen Lille en Parijs is het bijna niet te doen om je drie kwartier pauze te nemen. Als je dan aangehouden wordt ben je overgeleverd aan de gratie van oom agent. Als je dezelfde taal spreekt heb je een streepje voor, gelukkig kan ik me aardig redden in de talen van de landen waar wij rondrijden. Laatst stond ik op een parking overdag mijn rust te maken. Ik was daar expres gestopt omdat het daar meestal vrij rustig is, maar na een paar uurtjes werd ik wakker van het kabaal.Ze waren er met zwaar materieel aan de gang om een of ander attractie voor de toeristen te bouwen. Dat er mensen liggen te slapen interesseert ze geen donder. dat zijn maar vrachtwagenchauffeurs. Maar als er dan ongelukken gebeuren… tja, dan zal de chauffeur wel met zijn telefoon bezig geweest zijn. De stress van de haast en de drukte alleen al zijn voldoende om iemand minder alert te maken. Als het dan ook nog eens onmogelijk gemaakt wordt om fatsoenlijk te slapen, dan zou je je kunnen voorstellen hoe soms een chauffeur soms iets over het hoofd ziet. Gezien het volume en het gewicht van het materiaal waar wij mee rijden, is een kleine fout vaak al genoeg voor een grote ravage. 
Ik hoop dat er binnen nu en niet al te lange tijd eens iemand wakker wordt in Brussel en beseft dat dit een Europees probleem is wat ook op datzelfde niveau opgelost moet worden. niet meer ieder landje zijn eigen regels, niet meer elk landje zijn eigen tol. Gewoon Internationale tolheffing voor het bouwen van een gedegen Europese infrastructuur met overal dezelfde regels, borden en tekens. Meer positieve aandacht voor de mensen achter het stuur die de handel van Europa op gang moeten houden. Gelijke monniken, gelijke kappen, internationaal transport volgens dezelfde regels, wetten, normen en waarden voor een gelijke beloning zou volgens mij een goed streven zijn. Maar of dat ooit gaat lukken zal mij benieuwen.

Gezondheid

Vorige week hoorde ik via onze Facebookgroep dat een collega is overleden. Via via hoorde ik dat deze collega van 49 jaar aan een hartaanval is gestorven. Paul heb ik wel eens in de wandelgangen ontmoet, maar ik kende hem verder niet zo goed. Hij was een jaartje jonger dan ik en ook vader van drie kinderen. Dat zette me toch weer aan het denken.

Al die tijd ben je dag en nacht onderweg om voor je gezin te zorgen en dan ineens is het over. Hoe moeilijk moet dit zijn voor de nabestaanden.
Iedereen gaat op een zeker moment dood, dat is de enige zekerheid in je leven. Ergens heb ik gelezen dat de Dalai Lama iedere morgen de vijf contemplaties van de Boeddha reciteert:

Het is mijn natuur oud te worden. Er is geen weg om aan oud worden te ontsnappen.

Het is mijn natuur ziek te worden. Er is geen weg om aan ziek worden te ontsnappen.

Het is mijn natuur te sterven. Er is geen weg om aan de dood te ontsnappen.

Alles wat voor mij waarde heeft en iedereen die ik liefheb verandert van nature. Ik zal van alles gescheiden worden, daaraan kan ik niet ontkomen.

Mijn enige bezit is de uitwerking van mijn daden op lichaam, woord en geest.

De dood beangstigd mij niet, ziek worden wel. De dood is moeilijker voor de nabestaanden dan voor de persoon zelf. De weg naar de dood kan beangstigend zijn, een plotse dood is voor de persoon in kwestie volgens mij dus alleen maar een zege. Wat er na het overlijden gebeurt en wat je dan voelt of denkt is niet iets waar ik me echt mee bezig houd. Hoe om te gaan met een dergelijk verlies is voor iedereen anders, denk ik. Ik heb anderhalf jaar geleden mijn vader af moeten geven door kanker in zijn lever . Hij vond zelf dat hij een volwaardig leven had geleid en was nog graag wat langer gebleven, maar het mocht niet zo zijn. Deze houding heeft het voor mij en mijn familie een stuk gemakkelijker gemaakt het te accepteren. Hij heeft afscheid kunnen nemen van zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen.

Hoe het met Paul precies is gegaan is weet ik niet, maar ik neem aan dat een rustig afscheid er niet bij was. Dit maakt het volgens mij erg moeilijk voor zijn familie om te accepteren dat hij er niet meer is. Ik wens daarom zijn vrouw, kinderen en de rest van zijn familie en vrienden enorm veel sterkte in de komende tijd.

Gezondheid is een groot goed. In ons beroep is het vaak moeilijk om gezond te leven. Onder andere de onregelmatigheid, stress, gejaagdheid en niet altijd gezonde voeding zorgen ervoor dat menig collega niet in een optimale gezondheid verkeert. Voor mij was dit ook jaren de juiste brandstof: koffie, zware shag, vette hap en ’s avonds voldoende alcohol om de motor tot rust te brengen. Met roken ben ik gelukkig al ruim 15 jaar gestopt. Ik probeer door regelmatig te sporten mijn conditie een stukje te verbeteren; die was zo bar slecht dat ik soms even op de bedrand op adem moest komen als ik iets te snel de trap op was gelopen. Ondanks mijn astma lukt het me toch regelmatig om vijf kilometer binnen het half uur te lopen.
Bij mijn eerste jaarlijkse longfunctietest kreeg ik te horen dat ik obesitas had en een tikje te hoge bloeddruk. Of ik de volgende keer maar even van tevoren bloed kon laten prikken. Ik woog op dat moment 118 kilo, er was al twee kilo af, dus de boodschap dat ik 23 kilo te zwaar was kwam hard aan. Dat mijn bloeddruk wat aan de hoge kant was wist ik al van de bloedbank waar ik bloedplasmadonor was. die zeiden dat het niet echt verontrustend was, maar ik besloot er toch wat aan te gaan doen. Na een paar frustrerende weken met shakes besloot ik dat dit niet de weg was. Ik heb mijn vader jarenlang zien jojo-en met crashdieëten en dat zag ik niet zo zitten. Een structurele verandering in mijn eet- en drinkpatroon leek me de beste optie. De grootste boosdoener in ons voedingspatroon is volgens mij suiker. Daar ben ik dus maar mee gestopt. Geen frisdrank, geen snoep, geen ijsjes meer, wortelen in plaats van snickers als tussendoortje. Na een jaar stabiel vijf kilo lichter. Helemaal trots op mezelf naar de volgende longfunctietest.
Cholesterol te hoog, bloeddruk te hoog, misschien maar eens wat pilletjes gaan slikken? Nou. dat dacht ik niet. Eerst maar eens zo proberen door middel van een beter leefpatroon. Minder vet, meer groente, decafé, minder zout, geen kant en klaar maaltijden meer en voldoende fruit. In het begin knoflook- en visoliecapsules, die heb ik nu vervangen door onderweg dagelijks voor het eten een teentje knoflook door te slikken en regelmatig een gerookte makreel te eten bij het brood. Resultaat, nog twee kilo er af, bloeddruk omlaag en mijn cholesterol op een goed niveau. Maar dit was niet voldoende volgens de doktersassistente. Mijn goede cholesterol was nu wat hoog, dat zou misschien ook wel eens niet zo goed kunnen zijn, en mijn bloeddruk viel net binnen de norm, maar over een paar jaar zou het toch te hoog zijn. Op dat moment haakte ik af. Bijna depressief van het mezelf druk maken over mijn gezondheid besloot ik mezelf eens in de materie te verdiepen.

Het is echt bijzonder vreemd om te zien hoeveel tegenstrijdigheden er in de hedendaagse gezondheidszorg zijn. Decennia lang is er geroepen dat vet de grootste dikmaker is. Dat lijkt logisch, maar zonder koolhydraten kan je lichaam niets met dat vet. De combinatie vet en koolhydraten is het probleem. Een collega van mij heeft een dieet gedaan waarbij je alleen vet eet en geen koolhydraten. Vet zorgt voor een verzadigd gevoel, maar het heeft geen voedingswaarde zonder koolhydraten. Het is als buskruit zonder vuur, en het lichaam kan er niets mee, dus het gaat er net zo snel weer uit als het er in komt. Ik weet niet of dit een goede optie is voor iedereen, het stelt je lichaam nogal op de proef. Je hongert het als het ware uit door het voor de gek te houden. Maar wat ik daardoor geleerd heb, is dat we andersom duidelijk hetzelfde doen. Een goede zenvriendin en yoga lerares die ook heel veel over natuurlijke voeding weet, vertelde me laatst dat de natuur een eigen systeem heeft om voor ons (mens en dier) te zorgen. Tegen het eind van de zomer rijpen er steeds meer zoete vruchten en gewassen. Door die te eten worden we hongeriger (dat komt door de suikers) en gaan we op zoek naar meer verzadigend eten, en dat is vet. Dit vet hielp ons van nature door de winter, maar nu heeft het geen functie meer. We hebben een voorraad brandhout, maar we hoeven de haard niet aan te steken omdat we centrale verwarming hebben.

Stress is ook een belangrijke factor in onze gezondheid. Zoals ik al in eerdere blogs heb beschreven zet stress je lichaam op maximaal vermogen. Het voelt vaak goed, je kunt de hele wereld aan, je bent snel, scherp en niemand die je tegenhoudt. In ons vak als chauffeur komt dat goed van pas. Als chauffeur ga je eigenlijk altijd op vol vermogen. De vrachtwagens zijn begrensd, maar de mensen achter het stuur niet. Daar kan dus druk op gezet worden. Daar zit de winst voor de baas. En die druk is iets waar iedereen anders mee omgaat.
Sommigen hebben van nature zoiets kalms en maken zich niet druk. Sommigen maken zich overal druk over, maar in werkelijkheid boeit het ze niet, ze maken alleen graag een hoop bombarie, zodat iedereen denkt dat ze zoveel werk verzetten. Sommigen trekken het zich aan, gaan er in mee, proberen 110% te geven omdat ze denken dat ze er wat toe doen. Maar als je te veel druk op een ketel zet, dan vindt die druk vaak een zwak plekje, en daar gaat het dan mis. Soms helpt het om op tijd stoom af te blazen. Maar als je niet oppast wordt dat je zwakke plek. Die stoom afblazen kan op verschillende manieren, en ik heb er zelf ook al veel geprobeerd. Roken, snoepen, (soft)drugs, te veel eten en te veel alcohol zijn zo van die uitlaatkleppen die je gezondheid ondermijnen. Agressie, roekeloos gedrag en een negatieve houding zijn slecht voor jezelf en ook voor je omgeving.

Maandag wordt Paul Neerbos begraven. Hij wil dan graag in een besloten kring begraven worden. Ik kende Paul persoonlijk niet zo, maar ik denk wel dat hij ook zo iemand was die zichzelf voor 110 % gaf, en misschien is dat hem uiteindelijk noodlottig geworden. Misschien moest het gewoon zo zijn, misschien heeft de natuur zo beslist, ik weet het ook niet. Hij laat een liefdevolle vrouw en drie kinderen achter. Dat zijn vrouw liefdevol is weet ik omdat ze graag aan de (geheime) groep van collega’s toegevoegd wilde worden om te weten wat die over het overlijden van Paul te vertellen hebben. Ze riskeert daarmee een hoop roddel enachterklap te horen, maar gelukkig heb ik een enorm fijne groep collega’s die daar niet zo mee bezig zijn. Niets dan respect voor deze collega die te vroeg is heen gegaan. Of hij nu ergens op een wolk zit te kijken wat wij allemaal aan het prutsen zijn of dat hij misschien binnenkort reïncarneert als een hoger of lager wezen of gewoon in het niets verdwijnt, doet volgens mij niet ter zake. Hoe zijn dierbaren hem zich herinneren is volgens mij het belangrijkste. Uiteindelijk is dat wat er in het hier en nu van je overblijft.

De herinnering van je dierbaren.

Controle

Vrijdagmorgen lekker op tijd gelost in Maubeuge. Ik had heerlijk geslapen bij de klant op het terrein. Ideaal, veilig, rustig en er is schoon sanitair.

De heftruckchauffeur waar ik me ’s morgens bij meldde was wel even aan het mopperen dat hij niet alle informatie over het product kon vinden op de papieren, maar al gauw wist hij me te vertellen waar ik het vrachtje kon gaan lossen. Een handpompwagen erin en in een half uurtje 22 palletjes à 900 kg het stuk eruit. Zo heb ik het graag, heerlijk geslapen, een bak koffie en dan ochtendgymnastiek…Tjakkaaaa..

Omdat ik daags tevoren had gezien dat er op de weg van Maubeuge naar Mons wegwerkzaamheden waren die waarschijnlijk in de ochtendspits voor behoorlijk wat oponthoud zouden kunnen zorgen, nam ik een andere route. Vanuit Maubeuge  via Dour naar Doornik en zo richting Ardooie. Dit hield in dat ik een stukje binnendoor zou rijden; ik had tijd zat dus ik reed lekker op mijn gemakkie door de dorpjes. Plotseling werd ik ingehaald door een auto met zwaailichten. Hij remde wat af voor me, ging toen op een grote kruising naar rechts en ik wist eigenlijk niet wat de bedoeling was tot het raampje openging en er een hand uit kwam die me gebaarde te volgen. Toen ik eenmaal stil stond kwam er een bordje naar beneden met ‘follow me’, volgens mij waren ze even vergeten dit eerder neer te klappen. Twee jonge douaneagenten met grote baarden en een spichtige grijze man stapten uit . Een van douaniers vroeg me om mijn CMR (international vrachtbrief). Ik gaf hem die en vertelde dat de vrachtwagen leeg was. Hij vroeg me of ik moe was en of slaap had; ik zei nee, ik ben net wakker. Ik vermoed dat het een sluiproute is voor chauffeurs die zich niet aan de regels houden. De grijze agent vroeg om de rest van mijn CMR’s  ik vertelde hem meteen wat ik die week zo ongeveer gedaan had. Hij complementeerde me met mijn Frans, en zijn collega wilde weten of ik wel een Nederlander was, mijn dag kon bijna niet meer stuk. Ze wilden graag de laadruimte controleren en de grijze douanier vroeg me hoe lang ik al voor de firma reed en of we ons wel aan de regeltjes hielden. Ik vertelde dat ik al meer dan achttien jaar bij deze baas zit en dat we in het begin toen we nog met tachograafschijven reden veel gerommeld hebben, maar dat het nu veel te duur geworden is om het risico te nemen en dat de enige overtredingen doorgaans ontstaan door overmacht zoals volle parkings of file. Dit antwoord stelde hem tevreden en ik kreeg mijn papieren terug. Na een vriendelijke goedendag mocht ik weer vertrekken.

Grappig wat een verschil het kan maken als je ontspannen bent bij zo’n controle. In het verleden heb ik al heel wat vervelende controles gehad. Laatst in België drie motoragenten midden in de nacht in mijn cabine en een soort kruisverhoor nadat ze onder andere mijn portemonnee en portefeuille doorzocht hadden op een tweede chauffeurspas. Een van die agenten was ervan overtuigd dat ik fraudeerde. Hij belde zelfs het nummer van mijn collega die een paar dagen tevoren met mijn auto had gereden, maar die nam niet op want die lag te pitten. De reden dat ik onzeker was die nacht was dat ik de dag ervoor tijdens mijn rust de auto voor het dok had gezet bij de klant. Dit heb ik gemeld toen ze de pas gingen controleren maar dat was niet belangrijk blijkbaar. Na wat dreigen de hele cabine op zijn kop te zetten lieten ze me toen gaan. Je kunt het zo treffen, maar ik heb wel eens het idee dat als ze bloed ruiken ze zich vastbijten.

Toen ik pas begonnen was met op het buitenland rijden was het heel gewoon om te rommelen met de schijven. Nu is het veel moeilijker geworden om te frauderen, het kan nog wel, maar de boetes die daar op staan zijn enorm. En eerlijk gezegd vind ik het wel prima zo. Het is vaak een uitdaging om je rij-, rust- en werktijden zo in te delen dat je het toch allemaal netjes houd. Het vraagt wel meer inzicht van de chauffeur zelf, je kunt niet altijd precies voor elkaar krijgen wat de planning wil, maar met een beetje gezond verstand en wat inzicht komt het toch wel in orde en bij een controle kun je dan een stuk relaxter zijn. Als je een beetje kunt uitleggen wat er mis is gegaan dan is mijn ervaring dat je er wel mee weg komt. Per slot van rekening zijn we allemaal mensen en iedereen maakt fouten. En de agenten die bij gendarme, politie, douane en B.A.G. werken zijn gewoon mensen die doorgaans ook gevoelig zijn voor vriendelijkheid en die vaak op hun gevoel afgaan. Soms kun je bluffen, maar beter is het volgens mij als je een paar kleine foutjes hebt om dit meteen te bekennen, dan zoeken ze niet verder.

IMAG1552_1

Dag van de arbeid

Maandag de eerste mei was het de dag van de arbeid. In Nederland is dit niets bijzonders, maar in Frankrijk en België is dit een vrije dag voor veel mensen. Ik ben maandagmorgen vertrokken en het was heerlijk rustig op de weg. Behalve wat toeristisch verkeer rond de grote steden was het alleen druk op de parkeerplaatsen.

Bij Hazeldonk stonden de in- en uitvoegstroken en de vluchtstroken vol met onze oostelijke collega’s. Omdat meer dan een weekend in de cabine vertoeven in Frankrijk en België beboet kan worden, proberen ze als het kan in Nederland te blijven staan. Dat lijkt me vreselijk, twee of drie dagen doorbrengen op de vluchtstrook. Ze zullen thuis ook een gezin hebben denk ik, en misschien hopen ze zo hun kinderen een beter toekomstperspectief te kunnen bieden. Voor mij was dit in ieder geval de reden om op het buitenland te gaan rijden.

Dinsdagmorgen tegen vieren kon ik bij mijn eerste klantje op Rungis beginnen. Man wat een zootje, normaal zijn ze daar voor Parijse begrippen best vriendelijk, maar nu was het vloeken en tieren, alles stond vol en iedereen liep elkaar in de weg. Fijn zo’n vrije dag als de volgende dag het werk in moet gaan halen. De chef zei tot drie keer toe dat ik geduld moest hebben terwijl ik heel rustig stond te wachten. Maak je niet druk dacht ik bij mezelf, ik heb geen haast, mijn vierde klant kan ik toch niet vroeg lossen. Toen ik kon gaan lossen wees hij me geërgerd waar ik de pallets weg kon zetten, gewoon laten gaan denk ik, het heeft niets met mij van doen. De volgende klant was een stuk vriendelijker. Maar die was nog een beetje in de roes van de vrije dag volgens mij. Het ging daardoor niet zo vlot als gewoonlijk, met als gevolg een paar ongeduldige Franse chauffeurs die stonden te blazen, niet mijn probleem. Klant nummer drie was chagrijnig en zo ziek als een hond, snel de pallets eruit en wegwezen. Nummer vier zit in de groentenafdeling van Rungis, wat een rommeltje. Eenrichtingstraten worden langs twee kanten ingereden en iedereen zit kort op de ander, achteruitrijden is dus geen makkie. Helaas ben ik een kwartiertje te vroeg en moet ik wachten. Enfin, na een half uur wachten en twintig keer de auto verzetten trek ik maar een heftruck chauffeur aan zijn jas om dat ene palletje e uit te scheppen. Enigszins nukkig en na dat hij eerst wat prioriteiten heeft afgewerkt, zoals het verplaatsen van wat kachelhoutpallets, helpt hij me van mijn vrachtje af. Zo nu snel wegwezen naar de volgende.

Satrouville heet het plaatsje, ik ben er nooit eerder geweest dus ik zet de navigatie maar aan. Na een uurtje mis ik mijn oude route 66 wel heel erg, waar stuurt dit ding me nu allemaal langs. Google maps er maar bij gepakt, maar daar wordt ik ook niet veel wijzer van. Het ene na het andere verbodsbord voor meer dan 3,5 ton kom ik tegen. Uiteindelijk ben ik er. Een retesmal terreintje en ik moet niet voor een van de twee dokken recht tegenover de poort zijn, maar ik moet achteruit twee dokken verder waar ik volgens mij maar net kan staan. Bijna sta ik na een hoop gepiel voor het dok, en staan er twee chauffeurs naast me. Wij willen er graag uit, maar als jij voor het dok staat gaat dit niet. Waarom zet je hem niet voor het dok tegenover de poort?  Op dat moment dacht ik, jullie hebben gelijk, ze kunnen de pot op. Dus voor het makkelijke dok gezet. Binnen meteen een hoop commentaar, “en daar moet zo een andere auto lossen”, ik heb gewoon de pompwagen gepakt en twee tellen later stond mijn palletje op zijn plek, aftekenen en wegwezen, wat een gezeur om niets zeg. Gelukkig liep het bij mijn volgende twee klanten van een lijen dakje. Maar toen ik eenmaal ’s avonds om half zes met een netjes uitgespoten trailer  klaar was in Bastogne had ik het wel weer gehad. Op zich is het werk niet zo vermoeiend, maar dat gehakketak heel de morgen kost me toch wel veel energie. Ik blijf er positief onder, maar toch gaat het me niet in de koude kleren zitten.

Wat heeft zo’n vrije dag voor nut als je de volgende dag met zoveel tegenzin aan de arbeid gaat, vraag ik me dan af. Nieuwsgierig geworden heb ik het eens opgezocht op wikipedia. De dag van de arbeid is ontstaan door de roep om een achturige werkdag. Grappig als je bedenkt dat ik dinsdag hoofdzakelijk door de gevolgen van deze feestelijkheden op maandag elf en een half uur gewerkt heb met slechts een half uurtje pauze. Het is natuurlijk goed dat er jaarlijks stilgestaan wordt bij de arbeidsomstandigheden van eenieder, maar voor zover ik het van de Franse radio begrepen heb is het tot een halve oorlog gekomen in Parijs. Is dat nog wel van deze tijd vraag ik me af. Zijn wij in Nederland nu zo nuchter of zo dom dat we niet meedoen aan zo’n wereldwijde actiedag? Wat voor alternatief is er voor massale stakingen als de arbeidsomstandigheden achteruit gaan? Tijdens de crisis heeft iedereen een stapje terug moeten doen, dat is begrijpelijk, maar nu de crisis voorbij is, ben ik echt benieuwd of iedereen weer snel mee in de pas kan komen lopen. Kunnen we in Nederland in de komende tijd ook stakingen verwachten? Gelukkig is onze cao alweer een beetje bijgetrokken dankzij de inzet van een groot aantal enthousiaste collega’s. Stakingen waren gelukkig niet nodig, de dreiging ervan voldeed.

Persoonlijk ben ik tot inzicht gekomen dat plezier in je werk belangrijker is dan veel geld verdienen. Als je niet gelukkig in je werk bent ga je vaak veel geld uitgeven om te compenseren of dingen doen zoals overmatig eten of drinken, wat op de lange termijn ook veel geld gaat kosten om je gezondheid op peil te houden. Door regelmatig te mediteren krijg ik weer wat plezier in mijn werk, maar dat was enkele jaren geleden ver te zoeken. Dagen als afgelopen dinsdag waren dan niet gewoon vermoeiend, maar zwaar frustrerend. Stik chagrijnig zat ik dan ’s avonds in mij hok films te kijken en van frustratie kon ik dan amper slapen. Soms kwamen er een paar blikken bier of een flesje wijn aan te pas om de slaap te kunnen vatten. Dom natuurlijk, want je slaapt eerst je roes uit voor je echt rust. Gevolg is dat je de volgende dag ondanks een lange nachtrust vaak moe begint. Afgelopen dinsdag was dat overigens niet aan de orde geweest, want ik moest woensdag al om kwart voor drie in de ochtend acte presence geven op het slachthuis in Bastogne om een vracht koeien te laden. Omdat ik me niet op heb laten winden door de verschillende chagrijnige klanten die ik die dag beleverd heb, kon ik makkelijk slapen toen ik om acht uur moe maar voldaan in mijn mandje kroop. En toen ik ’s morgens om drie uur in de koelcel stond om het vlees netjes mee in de trailer te hangen had ik weer goede moed. Wat kan het toch een verschil kan het toch maken als je de frustratie van een ander ook bij die ander kan laten. Het lukt me nog niet altijd, maar het gaat me steeds beter af. Het zou mooi zijn als iedereen zou inzien wat ze een ander aandoen met hun frustratie,. Maar zolang dit nog niet zo is, blijf ik maar een beetje mediteren en relativeren en vriendelijk lachen naar de gefrustreerde medemensen. Sommige zullen misschien denken dat ik simpel ben, maar dat is dan hun probleem.

Recidivisme

Helemaal uitgerust en met volle moed ben ik zondag na mijn vakantie weer begonnen. Een rustig ritje, maandag beginnen in Metz, dan Nancy en door richting Strasbourg. Fluitend door de Ardennen, lekker rustig in Luxemburg en mooi op tijd stil bij de klant voor de deur om heerlijk in het zonnetje mijn potje te koken in de kist van mijn trailer.

Een varkenshaasje met 35% korting dat ik die ochtend net voor vertrek gekocht had, met gebakken aardappeltjes en asperges…. Je mag jezelf af en toe best een beetje verwennen toch?

Maandag vroeg op, om vijf uur gaan de eerste palletjes er uit. Als ik richting Nancy rijd is het aanvankelijk nog rustig, maar al snel komt er meer verkeer op de weg. Ik heb wel eens het idee dat op maandag de meeste mensen moeite hebben om uit bed te komen. Ze zijn dan wat sikkeneurig en hebben geen zin om aan de slag te gaan, vertrekken daardoor te laat en dit alles compenseren ze door hard en roekeloos te rijden. Voor mijn vakantie had ik me voorgenomen om me er niet meer druk over te maken, maar dat valt toch niet mee. Al enige tijd geleden ben ik tot het inzicht gekomen dat het totaal geen nut heeft om je op te winden over wat een ander doet, maar op een of andere manier is dat zo’n automatisme dat ik er toch weer intrap. In een boek van Margrit Irgang staat hierover een leuke anekdote: Stel dat je in een roeiboot met je geliefde aan het varen bent.  Het is heerlijk rustig in de ochtend en terwijl de zon opkomt, trekt de laatste mist over het water. Plotseling komt er vanuit een mistflard een boot recht op jullie afgevaren. Je roept nog “kijk uit” maar er komt toch een botsing van. Eerst voel je boosheid, maar dan zie je dat de boot leeg is. Grappig dat je boosheid dan ineens plaats kan maken voor verwondering, waar komt de boot vandaan, en hoe komt het dat er niemand in zit. Er is dan geen boosheid meer en dus ook geen stress.

Wat is het toch in mensen dat ze zo graag willen oordelen over de ander. Doorgaans  zitten we te vitten op anderen, over dingen die we misschien zelf ook weleens doen tijdens een onachtzaam moment. Er is dus eigenlijk helemaal geen reden om je hierover op te winden, het is gewoon verspilde energie. Toch steekt het iedere keer de kop weer op. Ik probeer door mezelf keer op keer bewust te maken van de zinloosheid ervan verandering in dit gedrag te bewerkstelligen. Volgens mij zou het voor iedereen een stukje prettiger op de weg zijn als we ons wat minder zouden aantrekken van het weggedrag van een ander, misschien af en toe een vriendelijke terechtwijzing als iemand het al te bont maakt, of als er gevaar ontstaat. Momenteel heb ik het idee dat veel mensen op het moment ze in de auto stappen zich in een zeer vijandige wereld wanen waarin agressief gedrag je beste verdediging is. Helaas is die vijandigheid precies wat ze creëren met dat gedrag. Wat zou het toch mooi zijn als we daar met zijn allen eens verandering in zouden kunnen brengen. Met minder stress op de weg gebeuren er volgens mij minder ongevallen, want hoe vaak gaat het niet mis omdat iemand in een boze reactie een abrupte beweging maakt, waardoor er vaak een kettingreactie ontstaat met vertraging of ongevallen tot gevolg. Ik blijf in ieder geval werken aan een betere houding achter het stuur, zowel fysiek als mentaal. Hopelijk denken er meer mensen zo over.

IMAG1567

Back to basic

Even ertussenuit geweest, een paar daagjes naar pittoreske Rouvres-sur-Aube in de Haut-Marne waar Patrick en Marcelle Nullens een pensionnetje hebben. Patrick , die ik heb leren kennen via zen.nl is van origine een Belgische Limburger die een groot deel van zijn leven als kok in de regio Maastricht heeft gewerkt. Toen hij na een echtscheiding en een paar minder succesvolle relaties Marcelle tegenkwam, ontstond er al snel het plan om naar Frankrijk te emigreren.

Marcelle was op zoek naar meer avontuur in het leven en ik kan wel zeggen dat Patrick een echte avonturier is. Hij gaat regelmatig met groepjes klimmen op bijvoorbeeld de Via Ferrata in de Drôme. Ze hebben een huisje gekocht in Rouvres-sur-Aube nadat ze daar in het dorp een vakantie hadden doorgebracht. Het was liefde op het eerste gezicht.

We zijn dinsdagmorgen om een uur of acht vertrokken en het zat meteen al tegen. Ik had uitgerekend dat het ongeveer vijfenhalf uur rijden was en mijn plan was ’s middags tegen koffietijd aan te komen. We stonden al op de rondweg van onze wijk in de file. Tot aan de snelweg was het aanschuiven en verderop richting Antwerpen was het ook een zooitje, dus ik besloot binnendoor naar een andere oprit te rijden om zo via Bergen op Zoom richting Antwerpen te rijden. Met een klein half uur vertraging verlieten we de ring van Antwerpen richting Brussel en Bam… daar stonden we weer. Ondertussen hadden we na drie uur rijden al anderhalf uur vertraging opgelopen en ik dacht, wat ben ik aan het doen. Heel de week voor mijn baas in de file staan en wat doe ik op mijn verjaardag…

Tegen een uur of vijf waren we er eindelijk. We werden hartelijk ontvangen met een glaasje Champagne en bij het kennismaken werd het me wel duidelijk dat de dames het ook wel met elkaar konden vinden. Pat en ik hadden vooraf al eens contact gehad via Messenger en Skype, maar onze echtgenotes zagen en spraken elkaar voor het eerst. Na wat aansporing van Marcelle begon Patrick aan het eten. Marcelle had een kooravond en het was die avond een generale repetitie, dus ze wilde er wel graag bij zijn. Patrick flanste zeer snel een heerlijke maaltijd in elkaar met kippenbillen, asperges en rijst met een heerlijke aspergesoep vooraf. Helaas voor Marcelle was het voor haar te laat en moest ze zonder te eten vertrekken. Het verbaasde me hoe makkelijk dat ze dit accepteerde. Vaak gaan de dingen niet zoals we graag willen, maar als je kunt accepteren dat de dingen gaan zoals ze gaan, wordt het leven een stuk eenvoudiger. Marcelle gaf hiervan een uitstekend voorbeeld.

De volgende morgen zijn we gaan wandelen naar de Cascade d’Etufs. Net buiten het dorp ligt een bron waar zeer kalkrijk water uit komt. Die kalk zet zich af op de bodem en vormt zo een soort van trappen waar het water overheen stroomt. Omdat deze trappen helemaal met mos begroeid zijn vormt het een sprookjesachtig geheel. In het gebied rond Aubrive zijn verschillende bronnen die uitstromen in de Aube, en donderdag zijn we naar een andere bron gereden. Source de l’Aube is de bron waar de rivier de Aube uit ontspringt. Op verschillende plaatsen komt er kraakhelder zacht water uit de rotsen. Patrick had een jerrycan bij zich waarmee hij het water recht uit de bron kon halen. Op de verschillende wandeltochten langs dorpjes en kastelen toonden Marcella en Patrick ons verschillende wilde planten en kruiden die je zo kunt eten of kunt verwerken in gerechten of waar je bijvoorbeeld thee van kunt zetten. De week ervoor hadden ze daslook geplukt om er een soort pesto van te maken. Dat smaakte prima op een stukje thuisgebakken brood en een lekker glaasje tripel van een brouwerijtje daar uit de regio.

We hebben heerlijk genoten van de omgeving en de gastvrijheid van Patrick en Marcelle. We troffen het met het weer, ondanks de nachtvorst warmde het toch snel op als de zon aan de helderblauwe hemel stond.  Het is erg fijn om te zien dat je weinig luxe nodig hebt om gelukkig te zijn. Een dak boven je hoofd, water, en houtkachel en een beetje stroom en je komt een heel eind. Kennis van de natuur zorgt dat je de mogelijkheid hebt om wat groenten en aardappelen te verbouwen en de rest uit de omgeving te verzamelen en te gebruiken voor de verschillende doeleinden. Geen hoge hypotheeklasten, er staan al huisjes te koop onder de € 20.000,-  Natuurlijk heb ik zelf geen idee wat het inhoudt om zo te leven, maar als ik zie hoe gelukkig die twee mensen zijn denk ik toch dat met minder luxe dan we gewend zijn het leven beslist niet slechter wordt, integendeel.

Zondag weer op pad, een stukje in de richting van Aubrive, maar dan bij Metz linksaf, een mooi tourke om nog even te mijmeren over het boerenleven en leven als god in Frankrijk. Misschien al wat nadenken over mijn volgende blog.

De website van Patrick en Marcelle

Vakantie

Eindelijk een weekje vrij, ik ben er hard aan toe. Ondanks het feit dat ik veel meer rust en plezier in mijn werk heb sinds ik met zen bezig ben, wordt het soms toch nog een sleur. Het werk verloopt dan ineens niet meer zo vlot en het lijkt wel of er steeds meer dingetjes mis gaan. De inspiratie om te schrijven zakt weg en het huiswerk wat ik voor mijn opleiding moet doen wil ook niet echt vlotten. Tijd om de batterij weer eens op te laden.

De vakantie is goed begonnen met een fantastisch Bourgondisch personeelsfeest bij Arjan van Dijk in Geertruidenberg. Geweldig entertainment en heerlijk eten, bij binnenkomst stonden er brood,  wijn, spekjes en garnalen op tafel, en onder andere ook bosjes peen en radijs. Toen we allemaal gesetteld waren, kregen we een slab om en een muts op. We kregen alleen een groot mes als bestek, de rest moesten we het zien te redden met onze tien geboden. We werden meteen op de proef gesteld, want we kregen bosjes gerookte vis op tafel gesmeten. Makreel, forel, haring en paling, heerlijk van smaak, maar je zit wel zowat tot aan je ellebogen in  het vet. Na de vis kregen we de soep. Groenten- en tomatensoep, ook lekker en zonder lepel. Mijn collega William sneed uit een van de wortels een lepel, maar echt handig werkte dat niet. Gewoon opslurpen en daarna de groenten en het soepvlees er met je handen uit peuzelen. Het hoofdgerecht was ook heerlijk. Grote stukken ham en lamsvlees en hele kippen werden rondgedeeld op de tafels. Er stonden ook aardappelen en groenten op tafel, maar omdat mij de taak toebedeeld was het vlees te snijden, heb ik daar niet veel van gezien. Doorgaans eet ik de restjes wel op, maar het was gewoon te veel. Daarna kwamen ze rond met ijsjes, maar ik was al zo voldaan dat ik daar maar van af heb gezien. Ik heb leuke gesprekken gehad met verschillende collega’s en het verbaasde me dat er veel zijn die mijn blog leuk vinden. Dat stimuleert me enorm om er mee door te gaan.

Vanavond mijn familie op visite. Dinsdag ga ik als het goed is Abraham zien en omdat ik dan niet thuis ben, heb ik ze uitgenodigd om vandaag te komen eten. Omdat mijn zus en zwager het horecabedrijf runnen dat al drie generaties in de familie zit ligt de lat natuurlijk best hoog. Ik dus ga mijn best doen om ze wat lekkers voor te schotelen. Het is voor mij ook een hobby, ik heb een horecaopleiding gedaan en eerlijk gezegd trekt me dat nog steeds. Een droom van mij is om in de toekomst mijn kennis van het horecavak te combineren met onder andere zen, yoga en tai chi, om zo een soort centrum op te richten waar iedereen op alle vlakken tot rust kan komen en kan werken aan innerlijke groei.

Omdat ik geen zin heb om mijn 50e verjaardag uitgebreid te vieren, heb ik besloten er samen met mijn vrouw een paar daagjes tussenuit te knijpen. Via de zen.nl facebookgroep heb ik iemand ontmoet die de sleur in Nederland beu was en samen met zijn vrouw een boerderijtje in Frankrijk heeft gekocht. Ze wijden zich hier aan een biologische levensstijl en mensen kunnen van hun gastvrijheid komen genieten op basis van dana* We hebben al eens contact gehad via skype en verschillende malen leuke conversaties gehad via social media, maar we hebben elkaar nog nooit in levende lijve ontmoet. Best spannend dus, maar ik kijk er wel naar uit. Het grappige is dat het in de richting van Dijon ligt, dus kan ik meteen uitzoeken waar ik de mosterd moet halen. Misschien dat ik later deze week nog inspiratie op doe om nog een blog te schrijven over mijn ervaringen in Rouvres-sur-Aube, ik zal er waarschijnlijk wel wat foto’s van delen op deze pagina.

*dana = op basis van vrijgevigheid.

http://mens-en-samenleving.infonu.nl/religie/10751-vrijgevigheid-en-moreel-gedrag.html

Boze Belg

Vanmorgen op weg naar mijn laadadres vanuit Frankrijk reed ik op het klaverblad net boven Moeskroen in de richting van Brugge. Bovenaan voegt de baan met het verkeer vanuit Gent in op de invoegstrook voor deze weer invoegt op de snelweg. Er komen twee vrachtwagens aan die voor mij in moeten voegen en een derde doet zijn best om in te lopen op de wagen voor hem. Ik zag al aankomen dat hij mij voor wou zijn, iets hij bij lange na niet kon halen.

Helaas voor hem kon ik ook niet meteen naar links de snelweg op omdat daar een personenauto reed. Toen ik aan het kijken was of ik naar links kon begon hij al wild te knipperen met zijn lichten en te claxonneren. Omdat hij halverwege mij reed zag ik de bui al hangen, ik moet de snelweg op en naar de tweede baan van meneer, zodat hij me rechts in kan halen. Dit agressieve pushen wekte bij mij weerstand op en alhoewel ik nog net voor een personenauto de snelweg op had kunnen schieten deed ik dit niet. In plaats van zijn gas los te laten bleef hij doordrammen waardoor hij uiteindelijk via de vluchtstrook toch maar de wijze beslissing nam om af te remmen en achter me aan te sluiten.

Vloekend en toeterend kwam hij me even later voorbij. Hij snijdt me nog even af en gaat daarna flink in de ankers om dan op zijn gemakkie de eerstvolgende afslag te nemen.  Misschien zijn de verkeersregels in België anders, maar in mijn ogen was hij zelf behoorlijk fout, als je invoegt moet je volgens mij niet het voertuig dat links van je zit gaan inhalen. En dergelijk gedrag als je dan je zin niet krijgt, is natuurlijk helemaal niet professioneel.  Wat denkt hij nu te winnen door mij rechts in te halen, zeker als hij daarna de eerstvolgende afslag moet hebben? Helaas heb ik geen echte dashcam, maar ik begin er nu wel over te denken. Dergelijke ‘collega’s’ verpesten niet alleen de sfeer op de baan, maar zorgen er ook nog eens voor dat we allemaal een slecht imago hebben. Sommige denken dat we nog in de zandbak spelen of aan het knikkeren zijn, waar ze met bluf en agressiviteit kunnen doen alsof ze meer rechten hebben dan een ander.

Gelukkig heb ik mijn rust kunnen bewaren. Met een dergelijke chauffeur vind ik het niet eens de moeite waard om de discussie aan te gaan. Ik heb er al eens zo een gesproken, die zei dat wij eikels waren omdat we 85 km/u rijden. Toen ik hem uitlegde dat wij begrensd zijn op die snelheid, haalde hij zijn schouders op en zei, ga dan voor een andere baas rijden. Geen idee hoe zulke mensen denken en ik wil het ook niet weten. Hopelijk denkt die collega straks wel nog even rustig na over wat er nu precies gebeurde op dat moment, maar ik betwijfel het.

Zen Zaterdag

Net als sport is meditatie iets wat je kunt trainen. Door regelmatig jezelf uit te dagen kun je effectiever leren mediteren. De grootste uitdaging is een zenretraite waar je bijvoorbeeld een hele week met een groep mediteert zonder met elkaar te praten, dit noemen ze een sesshin.

Omdat het niet altijd mogelijk is om een hele week vrij te nemen, maar er toch behoefte is aan verdieping organiseren de vestigingen van zen.nl regelmatig ZendoWeken. Dit houdt in dat er buiten de gewone lessen vroeg in de ochtend gelegenheid geboden wordt om voor je naar je werk gaat een paar blokjes in stilte te mediteren. De week wordt dan afgesloten met een lange sessie op zaterdagochtend.

Helaas is het voor mij niet mogelijk om gedurende de week mee te doen, maar zaterdag de eerste april heb ik meegedaan en daar heb ik een verslag van gemaakt. Voor de duidelijkheid zal ik wat termen uit dit verslag toelichten.

Zazen is zitmeditatie:

Je zit op je kussen in één van de drie houdingen of je gebruikt een meditatiebankje of een kruk. Één blokje duurt ongeveer 25 minuten.

Kinhin is loopmeditatie

Tussen de meditatieblokjes wordt er een aantal rondjes gelopen. Dit gebeurt volgens een vast ritueel in stilte. Het lopen en het ritueel daaromtrent zijn een aandachtsoefening.

Dokusan is persoonlijk onderhoud:

Iedereen mag om de beurt bij de zenleraar komen in een aparte ruimte om een vraag te stellen of om een antwoord te geven op een eerder door de leraar gestelde vraag.Dokusan is een persoonlijk gesprek van hart tot hart. Zen is zelf leren, de vragen zijn er om je op weg te helpen als je even vast zit.

Dit is het verslag dat ik van de zen zaterdag gemaakt heb:

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Zomaar door de week meedoen met de zendoweek in Breda is door mijn werk als internationaalvrachtwagenchauffeur helaas niet aan de mogelijk tenzij ik er vrij voor neem, maar de zaterdag ben ik in principe thuis. Omdat ik het fijn vind om toch de sfeer te kunnen proeven heb ik me dus maar opgegeven voor de ZenZaterdag. Samen met Gerard en Marianne werd ik gevraagd om te helpen met het ontbijt, en om deze samu te bespreken spraken we om 5:15 uur af in de zendo aan de Willemstraat in Breda. Alhoewel ik gewend ben vroeg op te staan deed het toch wel even pijn toen de wekker om 4:10 uur begon te rammelen, want ik was vrijdagavond door omstandigheden na een lange dag pas rond middernacht in bed gedoken. 

Om 5:45 uur zijn we onder leiding van Dymphie Eeftens met 15 personen begonnen aan de eerste ronde zazen. Drie blokjes zitten afgewisseld met kinhin en gevolgd door een lage kinhin buiten. Voor Marianne, Etiënne en mij het moment om het ontbijt voor te gaan bereiden. Etiénne stapte op de fiets om broodjes te gaan halen en Marianne en ik ontfermden ons over het fruit en de thee. Druifjes wassen, de kroontjes van de aardbeien verwijderen, vijgen in tweeën snijden, een trosje bessen verdelen en in vijftien schaaltjes doen. Op het laatst nog wat bramen en frambozen erbij; wat een mooie producten, en er is ruim voldoende. Ondertussen is Etiënne binnengekomen met de broodjes, ik rook ze al voor ik ze zag, heerlijk zo vroeg in de morgen. Etiënne snijdt de broodjes, ik doe er de boter op en Marianne belegt ze met kaas. Terwijl ik druk aan het smeren ben verschijnt er een hand onder mijn mond en proef ik ineens de zachtzoete smaak van een framboos; bijzonder hoe intens je smaak kan zijn als je in de juiste flow bent. Daardoor besef ik wat me nog steeds zo trekt aan de horeca. We werken met z’n drieën zonder te praten, alsof we één zijn, terwijl we voor de eerste keer samen in de keuken staan; ik kan daar zo van genieten. We zijn ruim op tijd klaar en zagen zelfs de kans om nog een blokje mee te zitten.

Dymphie en Etiënne verzorgen het ontbijt. Gezeten op de zwarte zabuton, een witte servet ervoor met een theekom erop wachten we in spanning af, een mooi gezicht. Alhoewel we mogen pakken zoveel als we willen neem ik maar een half broodje. Ik lust eigenlijk wel meer. Vooral omdat ik er al een hele tijd met mijn neus bovenop heb gestaan heb ik veel honger gekregen, maar ik weet dat je slaap krijgt als je veel eet en dan nog gaat mediteren. Net als bij de sesshin neem ik dus genoegen met minder om er dan uiteindelijk meer van te genieten. Omdat ik minder te eten heb, neem ik meer tijd om het te proeven en het smaakt daardoor geweldig . Hierdoor besef ik dat ik eigenlijk te vaak, te veel en te snel eet, en waar ik dus eigenlijk niets aan heb en waardoor ik dus weer veel moet sporten om niet te dik te worden. Als we allemaal ons broodje op hebben krijgen we nog een kop thee en een kom fruit. Dymphie heeft haar beste servies uit de kast getrokken om het fruit in te serveren. Wat is dat genieten, een gevarieerd palet aan smaken waar je normaal eigenlijk te weinig aandacht aan geeft. Het ruiken, voelen en ervaren van de knapperigheid van de schil zijn zo van die dingen waar je normaal niet bij stilstaat. De derde ronde doet Dymphie de ‘Crazy Monk’, altijd een leuke verassing, dus ik ga niet verklappen wat dit inhoudt.

Na het eten heb ik even geholpen met de afwas en was er tijd voor een wandeling in het park. Het was fris en het miezerde een beetje, wat ik niet erg vond, want op die manier was ik meteen weer opgefrist.  Om 9:15 uur mochten we weer plaats nemen op ons kussentje voor wat pogingen om tot tien te tellen. Om 9:45 uur was het tijd voor het thema eenvoud. Dymphie vertelde ons dat ze door de titel van het boek……. op het idee gekomen was om de eenvoud uit te leggen aan de hand van de vier edele waarheden. Naast de mat waar Dymphie zat waren nog twee matten schuin weggelegd en Dymphie nam, nadat ze ons allemaal een gekleurd dichtgevouwen briefje had laten kiezen, plaats op een andere mat tegenover deze drie matten. Op deze briefjes stonden verschillende rollen. We kregen vier verhalen te horen, voorgelezen door de personen die de desbetreffende rol op hun papiertje hadden staan.

*De eerste edele waarheid: Het leven is lijden / iedereen is op zoek naar geluk.

Het eerste verhaal ging over een steenhouwer.

Er was eens een steenhouwer die een beeld moest maken voor een rijke man. Toen hij de welvaart van de rijke man zag dacht hij ‘was ik maar rijk’. Als bij toverslag werd hij rijk. Toen hij als rijke man op een warme een stoet langs zag komen waar de koning op een draagstoel  gezeten in de schaduw van een parasol rondgedragen werd, dacht hij ,,was ik maar een koning,’’ En prompt werd hij koning. Hij kon zijn geluk niet op, maar toen die zomer de zon alle oogst verdroogde en de rivieren deed opdrogen voelde hij zich weer machteloos. Was ik maar de zon dacht hij, en ja hoor, hij werd de zon. Stralend als de zon zag hij hoe hij de aarde kon beschijnen en verantwoordelijk was voor alle leven op aarde tot op een dag dat een wolk de aarde aan zijn zicht onttrok. Wat dacht hij, heeft een wolk macht over de zon?, dan wil ik een wolk zijn, en je raad het al, hij werd een wolk. Als wolk regende hij dag en nacht en zag hoe de aarde onder zijn macht veranderde in een grote waterpoel. Op een paar rotsen na liep alles onder. Een rots kan dus een wolk trotseren dacht hij, dan wil ik een rots zijn. Trots torende hij als rots boven alles uit, sterk en onverzettelijk was hij nu overtuigd van zijn macht. Tot op een dag hij een bikkend geluid hoorde. Een steenhouwer was beelden aan het hakken uit de rots. Wat dacht hij, een steenhouwer heeft macht over een sterke rots? Dan wil ik toch wel graag weer een steenhouwer zijn. Als steenhouwer was hij nu voor altijd gelukkig

“Wie niet tevreden is met zichzelf, is met niets tevreden en vind nooit het geluk” 

*Tweede edele waarheid: Het lijden wordt veroorzaakt door onwetendheid / mensen zoeken het geluk buiten zichzelf

Het tweede verhaal ging over een luie visser.

Toen op een dag een rijk industrieel een visser in de schaduw onder een boom zag liggen vroeg hij: ‘moet jij niet werken?’.’Nee,’ zei de visser, ‘ik heb vandaag voldoende gevangen.’ De industrieel zei: ‘maar waarom vang je niet meer? . Je kunt dan een motor op je boot kopen zodat je nog verder kan varen om zo nog meer vis te vangen. Je kunt van die winst betere netten kopen waardoor je nog meer kan vangen, je kunt op termijn daardoor misschien een tweede boot kopen zodat je personeel aan kunt nemen om voor jou vis te vangen.’ ‘En waarom zou ik dat doen?’ vroeg de visser. ‘Omdat je dan rijk kunt worden,’ antwoordde de industrieel. ‘Waarom zou ik rijk moeten?’ vroeg de visser. ‘Zodat je lekker kan gaan luieren in de schaduw van een boom.’ ‘Wat denk je dat ik nu aan het doen ben?’ vroeg de visser…

”meer is minder, minder is meer”

*Derde edele waarheid:onwetendheid kan worden opgeheven / de deur naar geluk gaat naar binnen open

Het derde verhaal ging over de boeddha en zijn leerlingen

Op een zomeravond zat de boeddha met zijn leerlingen buiten bij het licht van een olielamp. Hij zag hoe de insecten op het licht van de lamp afvlogen en er door verbrand werden. Kijk zei hij, de insecten zien de vlam, maar ze begrijpen hem niet. Ze zijn in de waan dat de vlam hun warmte en geluk zal schenken, maar ze bekopen deze onwetendheid vaak met pijn of zelfs de dood. Mensen zijn vaak net als insecten. Ze zien het vuur van rijkdom, macht of roem en vliegen er onbezonnen op af tot het te laat is.

“weet wat je wilt en laat je niet verblinden door dingen die je niet begrijpt”

*Vierde edele waarheid: het volgen van het achtvoudige pad heft onwetendheid op / geluk zit in onszelf

Het vierde verhaal ging over een professor

Een professor had zijn oud-leerlingen uitgenodigd voor een bakje koffie om eens te zien hoe het hun in het leven verging. Binnen de kortste keren ging het gesprek over de stress van hun baan, rijkdom, en status. De professor ging naar de keuken om een allegaartje van kopjes te halen voor de koffie. Hij had een zeer gevarieerd assortiment koppen, kommen en mokken. Hij liet iedereen zelf zijn keuze maken en begon toen te vertellen. ‘Kijk,’ zei hij, ‘alleen de meest simpele en eenvoudige koppen zijn nog over. Alhoewel het begrijpelijk is dat jullie het beste voor jezelf willen is dat vaak ook de bron van jullie stress. De keuze van het kopje heeft geen invloed op de kwaliteit van de koffie. Soms neemt het zelfs de aandacht weg van hetgeen er in geschonken wordt. Jullie kwamen voor de koffie, maar hebben uiteindelijk meer aandacht geschonken aan de koppen. Het leven is de koffie; de banen , geld en status in de samenleving zijn de kopjes. Het zijn gewoon hulpmiddelen om het leven te omvatten. We kunnen het soort kopje niet altijd kiezen, en het verandert niet de kwaliteit van ons leven. Soms concentreren we ons zo op het kopje dat we vergeten om te genieten van de koffie.

“het leven is de koffie, niet de kopjes….geniet van je koffie!”

“Leef eenvoudig, want de gelukkigste mensen hebben niet van alles het beste, maar maken  eenvoudig van alles het beste”

Na deze verhalen hebben we nog drie blokjes gemediteerd. Het eerste van de drie heb ik nog in lotushouding gezeten, maar dat begon op een gegeven moment toch zijn tol te eisen. Zelf bewust de keuze maken om af te zien is goed, maar je moet jezelf ook niet forceren. Tijdens de laatst twee blokjes kwam iedereen aan de beurt voor een persoonlijk onderhoud. De extra beweging kwam mij goed uit, want de slaap begon mij nu ook al parten te spelen. Toen Dymphie terugkwam van dokusan zette ze de A-oefening in en iedereen deed mee. Het voelde als een volwaardige sesshin en ik was blij toen Dymphie de laatste keer de schaal liet galmen. We waren stipt op tijd klaar; nu nog even met zijn allen op de foto. Het wachten was nog even op Etiënne die de leerlingen van de introductiecursus buitenliet. Met de camera op het statief en de zelfontspanner op driemaal hebben we verschillende pogingen gedaan om een perfecte foto te maken, ik ben benieuwd naar het resultaat. Helaas moest ik na afloop snel naar huis. Graag was ik meegegaan naar Coffee & Cream aan de overkant, maar om 13:15 uur kon ik de bezorger van mijn chauffeurspas thuis verwachten en die pas moest ik persoonlijk in ontvangst nemen. Volgende keer beter, het zal vast gezellig geweest zijn. Voor we afscheid namen hebben we eerst de restanten van het ontbijt opgemaakt en kregen we allemaal nog een knuffel en een bloem.

~~~~Wat een geslaagde zendoweekzaterdagochtend.~~~~

Bedankt Dymphie en Etiënne.

Tevredenheid

Dik tevreden met mijn nieuwe vrachtwagen plaatste ik vorige week een blog over de nieuwe start in mijn verbeterde mobile woon- en werklocatie. De blog is enthousiast bekeken, 8.550 keer bekeken in twee dagen J . Ik denk dat dit komt omdat het idee om een nieuwe vrachtwagen in te wijden iedereen wel aanspreekt.

Allerlei nieuwe snufjes, en iedere dag lijk je wel weer iets nieuws te ontdekken. Niet alles maakt het leuker, maar sommige dingen zijn nu eenmaal bedacht met het idee om het voor iedereen veiliger te maken. Dat dit tot irritaties leid heeft natuurlijk veel te maken met het begrijpen en accepteren van deze maatregelen. Sommige dingen kun je uitschakelen, sommige niet. Er zijn bijvoorbeeld collega’s die op de gordel gaan zitten opdat hij niet piept als je hem niet omdoet. Zelf heb ik wel eens een fikse aanrijding gehad met een Bulgaar die midden op de snelweg stilstond en ik was toen zeer blij dat ik de gordel omhad. Met de nieuwe elektronica was dit ongeval mogelijk voorkomen omdat de sensoren van de vrachtwagen geen last hebben van laagstaande zon en vermoeidheid.

Wat ook bijzonder is om te zien dat chauffeurs die net als ik zowat heel hun carrière met hetzelfde merk hebben gereden sinds er bij ons een keuze is tussen twee merken ineens notoire klagers zijn geworden omdat ze liever het andere merk hadden gekregen. Ze zijn daar zo druk mee dat ze het niet na kunnen laten om op mijn enthousiaste blog te reageren met een negatieve reactie over de auto. Ik vind het jammer dat ze zich zo irriteren aan de wagen waar ze de hele week mee op stap zijn. Die irritatie is een vorm van stress die je jezelf aandoet. Deze vorm van stress zorgt er net als alle andere vormen van stress je lichaam cortisol en adrenaline aanmaakt. Deze hormonen zijn op zich niet slecht, maar als je er continue aan blootgesteld wordt veroorzaakt dit tal van kwalen en verergert het andere zwakheden. Stress zorgt er ook in veel gevallen voor dat iemand (onbewust) op zoek gaat naar een vorm van bevrediging. Meestal is dit in de vorm van genot, overmatig eten, snoepen, overmatig gebruik van alcohol et cetera, maar ook vaak in de vorm van beloning door bijvoorbeeld het kopen van dingen die je eigenlijk niet nodig hebt, en soms zelfs door andere mensen als minderwaardig te behandelen. Aangezien in de baan als chauffeur de stress altijd makkelijk op de loer ligt is het niet bevorderlijk voor je geluk als je dit zelf opzoekt.

Het is niet zo dat ik nooit mijn beklag doe of eens vloek als er weer eens iets niet werkt zoals ik het wil, maar mezelf iedere dag druk maken over dezelfde dingen ben ik wel afgeleerd. Het enige waar ik me nog wel eens over wil opwinden zijn de medeweggebruikers, maar ik werk er aan ook hier mezelf niet meer druk over te maken. Je moet niet naar het verleden kijken, maar als je ziet wat een vooruitgang er is geboekt in de ontwikkeling van de vrachtwagens dan kun je daar toch alleen maar met respect van genieten. Veel mensen onthouden de goede dingen uit het verleden, maar vergeten de slechte. Ik ben begonnen met een oude Iveco turbostar, een beest van een motor met een klein hokje als cabine er op. Zeker voor iemand van 1.90 m en 118 kg (in die tijd) was dat niet echt veel ruimte, bedden als hangmatten en een Fuller versnelling, beter bekend als een fietsbel, waar je toch wel enige handigheid en een goed gevoel voor het juiste toerental voor moest hebben om er goed mee uit de voeten te kunnen.  Om te sturen moest je toch wel enige kracht hebben, de meesten hadden er dan ook een stuurknop op zitten. De standkachels vielen om de haverklap uit en dat in de tijd dat de winters nog echt koud waren.

Mijn idee is dat er geen echte slechte vrachtwagens meer zijn. De technische verschillen worden steeds kleiner, en ja, waar meer techniek in zit kan er meer kapot gaan. Het mooie van de moderne technologie is dat je gewaarschuwd wordt en meestal wel op een veilige plek kan stoppen. Gekke dingen zoals in het verleden zijn niet meer mogelijk zoals bijvoorbeeld het doorrijden zonder stroom, het vastbinden een gebroken gaskabel, zodat de motor op een vast toerental draait, om zo toch Parijs door te komen in de spits en meer van dergelijke gevaarlijke stunts. Waar we vroeger zelf maar moesten kijken hoe we het spul weer aan de gang kregen kun je nu achterover leunen en wachten tot er iemand met een laptop komt om het euvel te verhelpen.

Ik denk dat je het maar het beste zo kan zien, je moet zien te roeien met de riemen die je hebt. Je kan je wel druk maken over wat je niet heb, of wat het niet goed doet, of wat je tegenstaat, maar daarmee verander je het niet. Ik bekijk het tegenwoordig zo, als iets niet naar je zin is kijk je of je kan veranderen of kan laten veranderen. Lukt dit niet heb je de keuze, of je gaat er mee akkoord, of je accepteert het niet. Als je het niet accepteert dan vraag je een andere auto of zoekt een andere baan. Als je wel akkoord gaat kun je dat het beste volledig doen en je er bij neer leggen dat het nu eenmaal zo is. Iedere dag jezelf beklagen doe je niet alleen jezelf aan, maar ook een ander. Je krijgt terug wat je geeft, dus wat deel je liever met anderen positiviteit of relativiteit?

Een nieuwe start

1.220.000 kilometers op de teller, tijd voor een nieuwe vrachtwagen. Natuurlijk wist ik al dat het eraan zat te komen, en omdat veel van mijn collega’s regelmatig vroegen of het geen tijd werd dat ie vervangen ging worden begon ik zelfs op het laatst enigszins ongeduldig te worden. En ineens is het zover,

vrijdag 10 maart belde de planner je nieuwe wagen staat klaar. Oké het is maar werk materiaal, maar het maakt me toch wel weer enthousiast. Wat is er vernieuwt, zijn er nieuwe gadgets, heb ik meer of minder ruimte voor mijn spullen en vooral, hoe rijdt het?

Bij ons op de zaak heb je twee mogelijkheden, Daf  of Iveco. Zelf heb ik nooit iets anders als vaste auto gehad dan Iveco, zelfs mijn lesauto was een Iveco, en ik ben er erg tevreden over. De cabine is in wezen niet veel verandert. Het zijn wat details, nog meer bergruimte, al kunnen ze soms wel overdrijven. Uiterlijk vind ik hem prachtig geüpdatete ik rij er weer netjes bij vind ik. De techniek is hetgeen er het meest aan gewijzigd is. Er zit een mooi muziek en navigatie systeem ingebouwd met de mogelijkheid om onder andere via Bluetooth, usb, of mini Jack je eigen media af te spelen. De techniek om het zuinig en efficiënt rijden te bevorderen is wel even wennen. Als je het goed doet krijg je een complimentje, maar als wat plotseling remt krijg je een melding dat je eerder je gas moet loslaten. Dat de score van je besparing visueel wordt gemaakt en onderverdeeld is in verschillende onderdelen vind ik wel stimulerend. Zo kun je zien waar je op moet letten. Verder zitten er veel toeters en bellen op, ik bedoel letterlijk. Er piept, bromt en knippert wel erg veel af en toe. Vergeet je gordel niet, niet over de lijntjes gaan, afstand houden, en de motor niet te lang stationair laten draaien, want dan krijg je een waarschuwing.

Ergens wel fijn dat de grote lijnen wat de inrichting betreft niet verandert zijn. Ik kon mijn spullen meteen weer op dezelfde plek kwijt als bij de vorige. Toch is het altijd weer een hele verhuis. Verandering is altijd we even wennen, maar het heeft ook voordelen. Door met deze verandering ook meteen wat dingen in mijn leefpatroon te veranderen val je niet zo snel terug in de oude patronen. Ik heb me voorgenomen om ’s avond niet meer te snacken en te snaaien. In plaats van een biertje, noten en chips nu een glaasje water , wortel en een klein stukje kaas. Voor mijn laptop die altijd tegen het dashboard hing met de route 66 als navigatie is nu geen plek meer. Jammer, want het was altijd wel makkelijk. Even in de file bloggen, of soms zelfs op de lange saaie stukken, wat natuurlijk eigenlijk niet de bedoeling is, maar wel handig. Enerzijds dus beter , anderzijds heb ik nu minder tijd voor mijn blog. Maar ik ben bezig aan een oplossing, de combinatie Google drive en Google documenten zorgen waarschijnlijk voor een goed en veilig alternatief.  Google documenten kun je namelijk via je (android) telefoon gewoon dicteren. De ideeën voor mijn blog kan ik dus gewoon rijdende weg tegen mijn telefoon vertellen, en dan later corrigeren en de puntjes op de i zetten op mijn laptop. Daarna stuur ik dan nog even via mijn redacteur Ton Daiken Akveld die er voor zorgt dat het taal technisch ook nog een beetje klopt.

Al met al vind ik dat we in een prachtige tijd leven, iedere keer zijn er weer mooie nieuwe technische ontwikkelingen. Ondertussen zie ik op spiritueel vlak ook nieuwe inzichten en ontwikkelingen waardoor het leven steeds mooier gaat worden . De zomer zit er aan te komen, ik heb er echt weer zin in. Hopelijk jullie ook.

Carnaval

Het was weer gezellig. Ik was in eerste instantie niet op stap gegaan, maar op het laatste moment begon er toch iets te kriebelen. Als geboren en getogen Brabander zit het in mijn bloed, denk ik. Het is denk ik niet verkeerd om af en toe eens uit de band te springen maar dan wel met mate(n), of met goeie collega’s in dit geval.

De optocht heb ik helaas gemist, want ik moest ’s maandags gewoon weer aan de slag. Bijna waren de optochten helemaal niet doorgegaan vanwege de verwachte storm, maar dit jaar besloten ze het risico te nemen en de optocht alleen wat te vervroegen en in korten. Weloverwogen hebben verschillende gemeenten dit risico genomen, en dan gaat er in mijn achterhoofd weer iets op een andere manier kriebelen.

Car na val, het grote risico met harde wind is dat de hoge wagens omgeblazen worden en op het publiek terecht kunnen komen. De gevolgen hiervan zouden behoorlijk ernstig kunnen zijn. Vorige week nog zijn wij als chauffeurs ‘en masse asociaal genoemd door minister Melanie Schultz omdat we doorrijden als het stormt. Geen idee hoe dit bij andere chauffeurs overkomt, maar ik vind het eigenlijk wel heel erg bot. Het geeft mij het gevoel dat ze niet beseffen hoe het in onze branche werkt en wat de mentaliteit van de gemiddelde chauffeurs is. Mensen die voor dag en dauw door weer en wind hun werk doen met iets meer risico’s op ongevallen dan de gemiddelde minister loopt lijkt mij. Waar kunnen we parkeren als we moeten stoppen voor de storm? Wie gaat dat financieel compenseren? Hoe weet je als chauffeur wanneer het gerechtigd is om in geval van bijvoorbeeld storm te stoppen als je baas zegt door te rijden?

Toen ik dinsdagmorgen om kwart over zes op mijn fiets stapte en het gevecht tegen de wind weer eens aanging om op tijd op mijn werk te komen kreeg ik ineens een inzicht. Het is volgens mij asociaal dat we in Nederland geen betere infrastructuur hebben op gebied van transport. We hebben industrieterreinen waar je geen vrachtwagen kan parkeren, te weinig goede parkeergelegenheid langs onze snelwegen en in of rond de grote steden. Sanitair is gewoon niet aanwezig, als je ’s morgensvroeg of ’s avonds laat naar de wc wil is dat haast onmogelijk omdat de parkeerplaatsen bij de tankstations overbezet zijn. Dat is toch asociaal, dat je tijdens de uitvoering van je werk je verplichte pauzes niet kunt maken, je niet naar het toilet kan en als enige tegenmaatregel vanuit de regering wordt geroepen ,,strenger handhaven’’. Wat ik ook asociaal vind is dat wij als Nederlandse chauffeurs twee keer zoveel moeten betalen voor een bestuurderskaart dan in de ons omringende landen. Bij verlies, diefstal of beschadiging moet het volledige bedrag opnieuw betaald worden, ook al is de pas dan nog maar een jaar geldig. De ervaring leert dat het ook nog eens langer duurt voor de pas vervangen wordt dan in bijvoorbeeld België. Het is natuurlijk puur toeval dat de echtgenoot van mevrouw Schultz de directeur is van de Kiwa de instantie die verantwoordelijk is voor de uitreiking van deze dure kaarten.

Wat je ook als asociaal kan zien is dat de minister blijkbaar niet op de hoogte is van de reden waarom dat bepaalde voertuigen zo makkelijk omwaaien. Per slot van rekening betalen we 49% belasting om er onder andere voor te zorgen dat mevrouw Schultz haar werk goed kan uitvoeren. Als wij ons werk zo slecht doen betalen wij en onze werkgevers een kapitaal aan boetes in binnen- en buitenland. Nog iets wat ik eigenlijk niet echt sociaal vind, we moeten 35 uur bijscholen, iedere vijf jaar een nieuw rijbewijs halen, maar waar worden die kosten, energie en tijd gecompenseerd?  De onmogelijke concurrentiepositie van Nederlandse transportbedrijven die hun Nederlandse chauffeurs volgens de cao betalen is natuurlijk niet het pakkie an van Melanie. In onder andere Frankrijk en Duitsland zijn ze druk bezig om oneerlijke concurrentie vanuit het oosten steeds moeilijker te maken, in Nederland gaan ze het parkeerbeleid handhaven. Een oostblokchauffeur is blij met het stuk papier dat achter zijn ruitenwisser gestoken wordt. Die denkt dat er hier gratis wc-papier wordt uitgedeeld. Betaalde parkeerplaatsen zorgen voor hogere transportkosten voor de Nederlandse transporteur maar maken dan wel weer ruimte op de onbetaalde parkings voor onze oostelijke collega’s.

Misschien zouden we als reactie op de belediging van Mevrouw Schultz aan ons adres, haar eens een paar kritische vragen moeten stellen. Gewoon op een vriendelijke, beleefde manier via Facebook, Twitter, LinkedIn of misschien met een Hashtag. Als we bepaalde vragen trending kunnen krijgen pikken de gewone media dit misschien wel op en zal ze uit goed fatsoen wel moeten reageren. Wat zouden we haar kunnen vragen? Bijvoorbeeld:

@MinisterieIenM @Melanie Schultz van Haegen. Waar moeten we de vrachtwagens parkeren tijdens de storm? #AsocialeChauffeurs #VrachtwagenChauffeurs

@MinisterieIenM @Melanie Schultz van Haegen. Wat ga je doen aan die buitenlandse lichtgewicht voertuigen die over de Nederlandse wegen waaien? #AsocialeChauffeurs #VrachtwagenChauffeurs

@MinisterieIenM @Melanie Schultz van Haegen. Komen er binnenkort nog fatsoenlijke vrachtwagenparkeerplaatsen met sanitair bij? #AsocialeChauffeurs #VrachtwagenChauffeurs

@MinisterieIenM @Melanie Schultz van Haegen. Waarom kun of mag je op sommige industrieterreinen geen vrachtwagen parkeren? #AsocialeChauffeurs #VrachtwagenChauffeurs

@MinisterieIenM @Melanie Schultz van Haegen. Waarom betalen buitenlandse vrachtwagens hier geen tol en wij in het buitenland wel? #AsocialeChauffeurs #VrachtwagenChauffeurs

@MinisterieIenM @Melanie Schultz van Haegen. Wordt in Nederland ook gecontroleerd op het verbod om weekendrust in de cabine te nemen? #AsocialeChauffeurs #VrachtwagenChauffeurs

@MinisterieIenM @Melanie Schultz van Haegen. — Stel hier je vraag— #AsocialeChauffeurs #VrachtwagenChauffeurs

Zomaar een paar ideeën voor vragen die we kunnen stellen. Ik vind dat als iemand roept dat een ander zijn werk niet goed doet dat die persoon dan daaromtrent minstens zijn of haar eigen zaken goed op orde moet hebben. ik krijg soms het gevoel dat de vrachtwagenchauffeur het zwarte schaap van de weg is. Dergelijke opmerkingen door een minister doen daar geen goed aan. Ik ben benieuwd hoeveel collega’s er vragen durven stellen of ze te delen. Misschien heb je een beter idee, kom er dan mee.

Tot de volgende blog Namasté,

Fatsoen

Afgelopen donderdag reed ik in Duitsland op de A2 richting Hannover. Voor de afslag Raststätte Rhynern komen er drie vrachtwagens kort achter elkaar invoegen, dus ik schuif een baantje op. Nummer een en twee ben ik zo voorbij, maar nummer drie begint op gang te komen als ik ter hoogte van zijn cabine kom.

Een hand met een peuk erin wuift vanachter een gordijntje dat ik voorbij moet komen, maar ik ben begrensd op 85 km/u, dus dat ging hem niet worden. Meneer geeft gas bij en ik mag achter hem aansluiten. Op het moment dat ik naar rechts ga zie ik dat het verkeer op de afslag naar de parkeerplaats stil staat en met eens schok besef ik dat, mocht er toevallig een personenauto achter me zitten die deze afslag wil nemen de kans groot is dat dit slecht afloopt. Gelukkig ging alles goed maar het zette me wel aan het denken.

In eerste instantie was ik enigszins verontwaardigd, maar toen ik er verder over nadacht kwam ik tot de conclusie dat eigenlijk gewoon onwetendheid was. Hij wist niet dat ik begrensd ben op 85 km/u, hij was er zich niet van bewust wat de gevolgen van zijn actie zouden kunnen zijn. Hij was alleen bezig met invoegen en zo vlot mogelijk op volle snelheid komen. Niets om me boos over te maken dus, alleen medeleven, hij leert het misschien nog wel. Bewust zijn is een belangrijke pijlers van zen. Zelf ben ik druk lerende op dat gebied, bewust zijn vraagt behoorlijk wat zelfinzicht. Bijvoorbeeld iemand die een laag zelfbeeld heeft denkt vaak dat een ander weet wat hij doet. Iemand met een te groot zelfbeeld denkt dat een ander niet weet waar hij mee bezig is. Op sommige momenten kan je zelfbeeld groter of kleiner zijn, de oordelen die je over een ander had zijn dan op jezelf van toepassing. Oordeel dus beter niet te snel. Door minder met het gedrag van anderen bezig te zijn maar meer met je eigen gedrag, op een compassievolle manier, kun je uiteindelijk meer begrip op brengen voor de ander.

In het verkeer is bewust zijn heel erg belangrijk, een moment van achteloosheid kan desastreuze gevolgen hebben. Het hoeft niet eens jouw fout te zijn, reageer je te laat of verkeerd zijn de gevolgen met een vrachtwagen vaak erg groot. Mensen die zich laten uitlokken tot gevaarlijk gedrag vinden vaak dat het niet hun schuld is als het misgaat. Leg dat maar eens uit aan een moeder die de rest van haar gezin is kwijtgeraakt omdat jij niet onder wilde doen voor een ander. Buiten de gewone verkeersregels zijn er in de loop van de jaren wat ongeschreven regels ontstaan die volgens mij hoofdzakelijk nog door de oudere garde in acht genomen worden. Sommige van die regeltjes zijn een kwestie van fatsoen, een aantal zijn toch wel belangrijk voor de veiligheid.

We hebben allemaal invloed op elkaar, bewust of onbewust, of we willen of niet. Fouten maakt iedereen, als je zelf je fouten onder ogen kan zien kun je vaak makkelijker accepteren dat een ander je op een foutje wijst. Als je zelf kunt accepteren dat iemand je op een foutje wijst, kun je een ander ook op een compassievolle manier attenderen op zijn of haar fout. Op die manier kunnen we zelf een positieve invloed uitoefenen op de kwaliteit en veiligheid van ons vak zonder allerlei regeltjes van overheidswege. Per slot van rekening weten wij beter wat er reilt en zeilt op de baan dan die kantoorpiepeltjes die een hekel aan vrachtwagens hebben omdat ze in de weg rijden als ze ’s avonds in hun dikke Audi naar huis willen jakkeren. Misschien is het een optie om een  groep te vormen waarin we zelf met ideeën komen hoe wij het als chauffeurs onderling leuker, makkelijker en veiliger kunnen maken op de weg.  zo kan het ook in het transport

Valentijn

Het leven van een internationaal vrachtwagenchauffeur gaat niet altijd over rozen. Je bent veel op jezelf aangewezen en vaak alleen. Toch voel ik me nooit eenzaam, want ik weet dat er thuis een geweldige vrouw en drie schatten van kinderen op mij wachten.

Onze kinderen zijn ondertussen volwassen en leven niet altijd thuis, ze volgen een stage of ze logeren bij een vriend of vriendin; ik ontmoet ze steeds vaker in vogelvlucht. Ik vind het mooi om te zien dat het geen huismussen zijn, maar dat ze weten dat ze altijd veilig op het nest kunnen landen. Het bouwen van dat nest was de hoofdreden om op het buitenland te gaan rijden. Het is niet altijd makkelijk geweest, maar als ik nu op afgelopen 19 jaar terugkijk heb ik er geen spijt van. We hebben onze kindjes een mooie start kunnen geven en het is nu verder aan hen wat ze van het leven gaan maken.

Dat we dit zo hebben kunnen doen is maar voor een klein gedeelte mijn verdienste. Dit was nooit gelukt als ik niet zo’n lieve, zorgzame, sterke vrouw aan mijn zijde had gehad. Als chauffeursvrouw met kleine kinderen sta je er vaak alleen voor. Natuurlijk konden we telefonisch overleg plegen, maar dat was niet zo vanzelfsprekend als nu. Roamingkosten waren hoog, dus we hadden de afspraak dat als Jeanet me wilde spreken ze me een sms stuurde, ik zocht dan een telefooncel op, sms-te het nummer van die cel en Jeanet belde dan dat nummer via een aparte service. We hadden het toen niet breed, en ik had al van verschillende collega’s verhalen gehoord over torenhoge rekeningen. Als ik er nu zo op terugkijk vind ik het geweldig knap dat ze daar het geduld voor op kunnen brengen.

Ondertussen zitten we wat beter in de slappe was, mede omdat Jeanet ook alweer een aantal  jaartjes een baan heeft. Daarnaast draagt ze nog steeds zorg voor de huishouding en is nog steeds de agenda en vraagbaak in huis; waar zou ik zijn zonder deze schat. Een aantal jaren geleden heb ik haar verrast door haar via een fake Facebookaccount onder de naam Valentino Cupido lieve dingen toe te sturen. Helaas ben ik de inloggegevens van dat account kwijt, dus ik doe het nu maar eens via mijn blog

Jeanet, ik hou van jou.

project_1487000098508

Motivatie

Het valt niet altijd mee om het te vinden, die motivatie. Zondagmorgen 7 uur wakker voor de wekker afging. Over anderhalf uur moet ik het spul weer aanslingeren om richting Parijs te gaan. Ik kruip nog even lekker tegen het warme lichaam van mijn vrouw aan, mediteren doe ik straks wel in mijn  pauze. Even snel douchen en een bak koffie en dan op mijn fiets de grauwe koude ochtendnevel in. Waar was hij ook alweer, die motivatie?

Aangekomen op de zaak, staat mijn span niet op zijn vaste plek, twee parkings oversjouwen met drie steeds zwaarder wordende tassen, ik heb er nu echt geen zin meer in. Ja natuurlijk, oliepeil laag, heb ik weer even, de cabine kantelen en een kannetje olie in het blok gieten . Nou daar gaan we dan, nog even tanken aan de grens , gelukkig is het rustig aan de pomp. Zo, alle sapjes bijgevuld, kachel aan, radio aan, kopje Earl Grey thee erbij, on y va (daar gaan we). Langzaamaan begint het te komen.  Eenmaal onderweg bedenk ik me vaak dat ik toch wel een wereldbaan heb.

Het wordt wel steeds moeilijker om gemotiveerd te blijven vind ik. De sfeer op de weg wordt steeds grimmiger, het is overal en altijd druk lijkt het wel en de medeweggebruikers hebben vaak een heel kort lontje. De wonderen der techniek hebben er voor gezorgd dat we eigenlijk alleen nog maar het stuur vast hoeven te houden, en zelfs dat is in de toekomst waarschijnlijk niet eens meer nodig. Zou dat een van de redenen kunnen zijn voor de vele ongelukken met vrachtwagens de laatste tijd? Ik vind het deprimerend om te lezen hoe vaak het mis gaat. Zelf heb ik ook enkele ongelukken gehad en dat is geen pretje, ook al kom je er ongeschonden van af. Haast is volgens mij ook een grote veroorzaker van ongevallen. Van die ,,collega’s’’ die anderhalve meter achter je lopen te pushen, wat denken die? Denken die überhaupt wel na?

Echt motiverend vind ik de regeltjes inzake rij- en rusttijden ook niet. Waar je vroeger nog een beetje kon sjoemelen met de schijven om het allemaal een beetje passend te maken, word je nu op iedere minuut die je in vier weken buiten het boekje gaat afgerekend. Waar in het verleden per definitie de boete door de baas betaald werd schuift die steeds vaker de verantwoordelijkheid af naar de chauffeur. De snelheidsovertredingen in het buitenland worden tegenwoordig ook automatisch afgeschreven en de nieuwe generatie flitspalen kan volgens mij zelfs zien of je ’s morgens je tanden wel gepoetst hebt. Een groter financieel risico zonder dat er iets tegenover staat dus.

Om te kunnen blijven concurreren is het van belang om een zo hoog mogelijke kwaliteit te handhaven. Aan de chauffeur om die kwaliteit te waarborgen. We moeten controleren op temperatuur, verpakking, aantal , juiste product en steeds vaker op datum of er de juiste etikettering op zit. En gaat er iets mis, wie krijgt er dan op zijn kloten? In het kader van urenverantwoording moeten we tegenwoordig de laad- en lostijden op de CMR zetten. Het geeft mij het gevoel nog meer onder controle te staan.  Langzaam maar zeker krijg ik het idee dat we net zoveel verantwoordelijkheid hebben als een piloot, maar dan zonder het salaris.

De ene collega is depressief, een ander heeft een burn-out. Veel collega’s kampen met diabetes, hoge bloeddruk, hartklachten enzovoorts. Vaak gevolgen van een ongezond leefpatroon, maar hoe kun je dat veranderen? Zelf doe ik dat door mijn eigen gezonde potje te koken, te mediteren en wanneer mogelijk te wandelen of te joggen. Maar eerlijk gezegd, aan het eind van zo’n drukke werkdag van 15 uur met dat gure grauwe winterweer is de motivatie soms erg ver te zoeken. Dan nestel ik me liever met een zak chips en een paar blikken bier achter mijn laptop om een filmpje te kijken en de boze buitenwereld te vergeten.

Ik kan me goed voorstellen dat veel collega’s zich een loonslaaf voelen vandaag de dag. In het verleden was ons redelijk vrije beroep goed betaald. De afgelopen jaren zijn we er in verhouding alleen maar op achteruit gegaan volgens mij. Toch denk ik dat er wel het een en ander gaat veranderen nu er weer een groot tekort aan chauffeurs dreigt te ontstaan. Misschien dat in de nabije toekomst een betere beloning kan worden gerealiseerd. Het zou ook mooi zijn als er wat meer respect onderling zou zijn. Bedenk dat als je niet te hard oordeelt over een ander je ook mild kan zijn voor jezelf. Zou er in de chauffeurswereld meer eenheid zijn denk ik dat dat voor iedereen motiverend werkt.

Hopende op betere samenwerking zeg ik Namasté,

Zen en ziek zijn

Sinds een paar jaar ben ik bewust bezig met gezonder leven, iedere morgen vers citroensap met water, regelmatig sporten met een rondje sauna erna, koudetraining, en veel groenten en fruit. De afgelopen jaren heeft dat de tijd dat ik ziek ben enorm vermindert, maar helaas. Woensdagavond rond etenstijd voelde ik dat het voor de tweede keer deze winter mis ging.

Zenvolle werklust

Gisteren tegen 15:30 uur kwam ik op de zaak om enkele pallets te lossen en te laden. De pallets die ik moest laden waren er nog niet en die zouden ’s avonds binnenkomen dus ik mocht naar huis. Nu had ik al op mijn lijst gezien dat de eerste klant om 5 uur gelost moest worden, en ik dacht nee hé, dat wil zeggen 2:30 uur vertrekken.

Gelukkig zei de planner dat ik pas om 3:45 uur hoefde te vertrekken, jippie. Mopperend in mezelf fiets ik naar huis, kwart voor drie mijn nest uit om op mijn fiets te stappen en dan 5,5 kilometer tegen de wind in te trappen. Daar heb ik zo geen zin in, waarom krijg ik weer zo’n rit. Thuis nog even mijn gal gespuwd tot mijn vrouw zei, ach schatje, dan breng ik je morgenvroeg wel weg. De gedachte dat mijn vrouw zo vroeg uit bed wou gaan deed me beseffen dat ik weer eens aan het jammeren was. Vanmorgen was ik voor de wekker wakker en stapte ik met frisse moed weer op de fiets, heel de weerstand van gisteren weer vergeten.

Als het zo rustig is op de weg heb je mooi tijd om over zulke zaken na te denken. Waarom ben ik weer eens in die valkuil van zelfmedelijden gestapt? Zou het iets te maken hebben met de twee collega’s die ik gesproken heb die zich ook aan het beklagen waren? Gek eigenlijk die klaagcultuur die we hebben. Soms lijkt het of niemand meer tevreden is met zijn werk. Het versterkt elkaar ook. Als één persoon klaagt dan is het een mauwert, als twee personen klagen is al serieus en klagen meerdere personen dan  gaat het over serieuze feiten (denken we tenminste). Het grappige is dat klagen weinig zin heeft. Het is vrij simpel, als je iets moet doen wat je niet leuk vindt, je doet het of je doet het niet. Je kan natuurlijk zeggen dat je het niet graag doet, maar beslissen dat je het doet betekent dat het je eigen keuze is. Als je daarna gaat klagen dan klaag je eigenlijk over jezelf , en daar word je niet gelukkig van. Als je dat wat je niet leuk vindt met aandacht doet valt het vaak  wel mee.

Soms is het goed om eens te kijken wat nu die weerstand veroorzaakt. Is het bijvoorbeeld een slechte ervaring uit het verleden waardoor je nu een vergelijkbaar resultaat verwacht? Is het fysiek of mentaal zwaar? Mij helpt het om het als een oefening te zien. Betaald sporten of braintrainen, het is namelijk zo hoe makkelijker je het jezelf maakt, hoe eerder iets te zwaar is. Wat ik al eerder in een blog uitgelegd heb, regelt het reptielenbrein de afgifte van stresshormonen en het zorgt ervoor dat je denkvermogen op een lager pitje komt te staan. Met veel weerstand aan de slag gaan zorgt dus voor een gejaagd gevoel, vermindert denkvermogen en een kort lontje. Datzelfde reptielenbrein is erg gevoelig voor beloning. Als je jezelf dus complimenteert dat je die vervelende klus toch gaat klaren heb je al je denkvermogen ter beschikking om het jezelf zo makkelijk mogelijk te maken. Op die manier kom je er vaak achter dat de meest vervelende klussen je het meeste voldoening kunnen geven.

Ik wens jullie veel werkplezier toe, per slot van rekening ben je een groot deel van je leven aan het werken.

Zen en verbondenheid

We zijn allemaal met elkaar verbonden, of we willen of niet. Omdat we door de echtscheiding van mijn ouders in mijn vroege jeugd vaak zijn verhuisd, heb ik nooit echt ergens kunnen wortelen. Je bouwt een vriendenkring op, en dan ga je weg. Niet dat de afstanden zo groot waren, maar als zevenjarige fiets je niet zomaar even naar de andere kant van de stad.

Omdat ik van kinds af aan al aardig onafhankelijk was, heb ik dat nooit echt gemist. Ik heb mezelf altijd goed kunnen vermaken, en als er dan iemand mee wou spelen was dat ook geen probleem. Een aantal keren heb ik ,,erbij” willen horen, maar dat was meestal niet van lange duur. Ik heb altijd al moeite gehad  om achter een leider aan te lopen, zeker als die in mijn ogen dingen doet of zegt die niet kloppen. Zelf ben ik niet zo’n baasje dat ik zit te wachten op volgelingen, dus het bij een groepje horen was voor mij niet weggelegd. Desondanks heb ik in de loop van de jaren aardig wat vrienden gemaakt. Vriendschap kent natuurlijk vele vormen. Als er naar mijn gevoel te veel voorwaarden gesteld worden aan een vriendschap neem ik meestal wat afstand. Vrijheid  blijheid voor beide partijen vind ik belangrijk.

Toch stellen veel mensen bewust of onbewust allerlei voorwaarden aan vriendschappen. Je moet van tijd tot tijd over en weer op de koffie, je mening mag niet te veel afwijken, je mag niet bevriend zijn met een tegenstander van jouw vriend, of iemand uit een ander milieu, enzovoort. Vriendschap is in mijn ogen gebaseerd op wederzijds respect. Als iemand voorwaarden aan een vriendschap stelt, zegt dat volgens mij wat over de onzekerheden van die persoon. Door voorwaarden te stellen probeert men deze onzekerheden onder controle te krijgen,  maar de oplossing van onzekerheden ligt meestal in de persoon zelf. Kritiek kan zo een vriendschap aardig op de proef stellen of juist verbeteren. Zo heb ik via de zen.nl facebookgroep Ton Akveld leren kennen. Heel toevallig was hij ook mijn kamergenoot tijdens mijn eerste sesshin. Diezelfde sesshin heeft hij zijn boeddhistische geloften afgelegd en de naam Daiken gekregen. Dit heeft voor mijn gevoel een bijzondere band geschept. Nu is Ton gek op onze moederstaal en zet graag de puntjes op de i. Omdat ik ook mag optreden als moderator in de zen.nl facebookgroep is Ton mij op mijn taalfoutjes gaan wijzen. Hij vond het bijzonder dat ik hem hier voor dankte, meestal kreeg hij negatieve reacties, ze hebben hem zelfs eens een kommaneuker genoemd.

Natuurlijk vind ik niet leuk om op mijn fouten gewezen te worden, maar het zijn wel mijn fouten. Door te accepteren dat ik fouten maak kan ik er van leren. Veel mensen willen niet op hun fouten gewezen worden, of zelfs hun fouten niet zien. Maar als je niet weet dat je iets fout doet, kun je er ook niets van leren. Het mooie van he verhaal is dat door mijn tweede sesshin geïnspireerd was geraakt om deze blog te gaan schrijven, maar er nog wel veel twijfels over had. In een helder moment heb ik Ton gevraagd om me te helpen, en ik kan me geen betere redacteur wensen. En zo heb ieder nadeel zijn voordeel om maar met Johan Cruijff te spreken.

Het is tegenwoordig niet vanzelfsprekend om het goede in mensen te zien. Veel mensen zijn zo druk met hun eigen ego in de weer dat ze alleen maar de negatieve dingen in anderen zien. Dit zorgt er in mijn ogen voor een groot gedeelte voor dat we zoveel stress hebben. Zowel het geven als het ontvangen van minachting zorgt niet voor een geluksgevoel. Het kan soms misschien even een goed gevoel geven als je een ander op een fout kunt pakken, maar als je enige motivatie is om iemand terug te pakken dan kom je samen in een negatieve spiraal. Wat je geeft, krijg je vaak terug. Onlangs heb ik gelezen dat of je nu boos bent of een ander boos op jou is, je lichaam dezelfde stresshormonen aanmaakt. Als je dus een lange tijd boos bent op een ander ben je zelf in de stress, die boosheid doe je jezelf dus aan. De ander is zich er vaak niet eens van bewust, die ervaart dan jouw boosheid op een bepaald moment en laat het dan misschien zo weer los.

We zijn allemaal met elkaar verbonden. Als jij iets doet of zegt tegen een ander dan beïnvloedt dat die ander. Die geeft het weer door aan anderen en zo verspreid het zich, net als golfjes die ontstaan in stilstaand water als er een druppel in valt. Wat je verspreidt komt vaak ook weer bij je terug op dezelfde manier als dat je het verspreid hebt. Aan jou de keuze wat je wil verspreiden. Ik kies voor positiviteit, ik hoop jij ook.

zen en lef

 

Volgens mij is een gezonde dosis lef als vrachtwagenchauffeur onontbeerlijk, vooral als je internationaal rijd. Zonder lef stap je om te beginnen niet eens in de lesauto volgens mij. De eerste les op een trekker met oplegger was ik ook aardig onder de indruk ondanks dat ik al 7 jaar ervaring had op een bakwagen.

Nu vind ik het niets bijzonders meer, na 20 jaar met zo’n apparaat Nederland, Frankrijk, Duitsland en België in alle weersomstandigheden en over de gekste geitenpaden te hebben doorkruist ben ik niet zo snel meer onder de indruk. Ik kijk nog wel met veel respect naar het uitzonderlijk transport en LZV transport. Ook vind ik het mooi om te zien hoe steeds meer vrouwen het goed redden in deze oorspronkelijk stoeremannenwereld.

Wat is lef eigenlijk? Het woordenboek zegt moed, durf, maar voor mijn gevoel is het durf met een overtuiging van een goede afloop. Die overtuiging kan zelfs een roekeloos kantje hebben. Als kind ben ik vaak verhuisd, met als resultaat dat ik er nooit echt bij hoorde, of zo voelde het tenminste. Om er toch bij te horen sloofde ik me vaak uit. Als iemand maar zo iets zei van ,,dat durf je niet’’, dan was ik er al mee bezig. Gelukkig heb ik het allemaal overleefd, ik heb veel domme dingen gedaan, mezelf vaak pijn gedaan, veel gelachen, veel geleerd. Als ik er soms nog eens aan terugdenk hoe ik ooit aan één hand aan een viaduct heb gehangen terwijl het (vracht)verkeer er onderdoor reed…. Als je ouder wordt doe je zulke gekke dingen niet meer (meeste mensen tenminste niet). Toch blijft de een meer bevattelijk voor een uitdaging dan de ander. Dat weten ze op de planning meestal ook wel. Ik ben er vaak ingetuind, “iedereen doet dat zo, het kan echt niet anders, de klant wil het zo, anders kom je niet leeg etc. etc.” En vaak gaat het goed, kom je er mee weg, en misschien had je dat zetje nodig. Maar, als het misgaat, wie is er dan verantwoordelijk? Ik heb vaak gekke dingen gedaan, waarvan ik achteraf dacht: wat als het verkeerd was gegaan? Wat als de politie mij gepakt had? Dat zijn de dingen waar je de volgende keer misschien niet zomaar meer in mee gaat. Een van de gevaarlijkste dingen in mijn ogen is de haast, gejaagdheid die op een zeker moment gewoonte wordt.

Door die gejaagdheid gebeuren heel veel ongelukken. In de jaren dat ik (onbewust) een echte adrenalinejunk was, heb ik wat afgejakkerd. Domme risico’s genomen, waar de baas echt niet om vroeg, maar omdat ik dacht dat ik dan sneller was. Wat moet ik anderen geïrriteerd hebben met mijn gehaast zoals het mij nu vaak irriteert hoe kort anderen nu achter me zitten terwijl ik 85 km/u rijd, omdat ik niet harder kan. Dat terwijl ik in Nederland rij waar je maar 80 km/u mag. Die combinatie van gejaagdheid, irritatie en minachting voor elkaar zorgt voor mijn gevoel voor de vaak grimmige sfeer op de weg. Tel daarbij op de betweterige wannabe agentjes die door middel van hun rijgedrag anderen wel even vertellen hoe het moet, bijvoorbeeld het gat dichtrijden als iemand naar hun zin te laat invoegt, of half op de vluchtstrook gaan staan tijdens de file omdat anderen wat vroeger uitvoegen dan toegestaan. Samen met het drukke verkeer een goede formule voor ongelukken.

Wijsheid komt met de jaren zegt men. Dat komt volgens mij vooral door te leren van fouten. Andermans fouten, maar vooral van je eigen fouten. Om te kunnen leren van je fouten, moet je ze wel eerst kunnen en willen zien. Veel mensen verbergen hun fouten of schuiven het op iets of iemand anders. Op die manier leer je er niets van, je maakt jezelf namelijk wijs dat het niet aan jou ligt, dus hoe kun je het dan ooit veranderen. Zo blijf je vaak iedere keer weer dezelfde fout maken, tot je op een dag beseft dat het blijkbaar toch aan jou ligt. Veel mensen hebben schuldgevoelens als ze een fout maken. Volgens mij is dat ook de belangrijkste reden waarom mensen hun fouten niet willen zien. Begrijpelijk, soms hebben fouten grote gevolgen, voor jezelf maar ook voor anderen. Maar het ontkennen ervan, of het schuldgevoel maken de fout niet goed. Gedane zaken hebben geen keer, het weglopen van fouten leidt vaak alleen maar naar nog meer fouten.

Wat ik in de loop der jaren geleerd heb is dat de schuldvraag vaak de oplossing in de weg zit. Iedereen is zo druk bezig met het afschuiven en vergoelijken van fouten dat er nauwelijks aandacht aan de oplossing geschonken wordt. In het verleden heb ik vaak om die reden de schuld maar op me genomen, zodat we zo snel mogelijk aan een oplossing konden gaan werken. Soms moet je gewoon het lef hebben om je ego te trotseren, en weet je wat het grappige is, ik ben er niet slechter van geworden. Integendeel, door de schuld op je te nemen krijg je een sterker gevoel van verantwoordelijkheid, wat je dan ook weer uitstraalt.
Ongelukken zullen er altijd blijven gebeuren. Ik heb zelf twee flinke ongelukken gehad waar gelukkig niemand bij gewond geraakt is. Nadien heb ik vaak gedacht, had ik maar dit, of had ik maar dat. Wat gebeurd is is gebeurd, je moet niet in het verleden leven, maar je kunt er wel wat van leren. Soms moet je nee kunnen zeggen, over schade aan het materiaal of boetes kun je nadien nog in discussie gaan, als er doden of gewonden vallen is dat onherstelbaar. Soms is het goed om het lef te hebben eens kritisch naar jezelf te kijken. In plaats van te denken wat rijdt die slak toch traag, heb ik eigenlijk wel zoveel haast, is er misschien een reden waarom hij zo langzaam rijdt? In plaats dat je geïrriteerd een ander de pas afsnijdt, geef je gewoon het goede voorbeeld en denk je bij jezelf, je leert het nog wel een keer, misschien dat oom agent het je een keer duidelijk maakt, of misschien kom je een keer een minder oplettende collega tegen en leer je het op de harde manier.

Hoffelijkheid, respect en begrip zijn zaken die ik de laatste tijd niet vaak meer tegenkom in ons vak. Samen met ervaring, verstand en inzicht zijn het in mijn ogen toch wel de pijlers van ons beroep. De laatste drie leer je gaandeweg, maar begrip, respect en hoffelijkheid, daar kies je voor of niet. Het zou mooi zijn als meer mensen het lef zouden hebben deze begrippen uit te dragen door het goede voorbeeld te geven.

Hopelijk komen steeds meer mensen tot een het juiste inzicht en gaat het aantal ongelukken snel verminderen.

Tot de volgende blog, Namasté,

 

Zen en nu

Nieuwjaar, een nieuw begin, een beetje gek eigenlijk als je er over nadenkt. Het is het einde en het begin van een eindeloze cyclus. De wereld zelf staat er geen seconde bij stil. Volgens mij is er geen enkel dier op aarde dat weet wat het concept nieuwjaar inhoudt.

Toch zijn veel mensen blij dat het oude jaar voorbij is, en er een nieuw jaar begonnen is. Vol goede moed en goede voornemens beginnen we er aan en dat geeft een goed gevoel. Helaas worden niet alle goede voornemens in vervulling gebracht, volgend jaar misschien.

In ons dagelijks leven zijn we vaak met toekomst en verleden bezig. We doen dingen of we doen ze juist niet omdat het vorige keer ook zo was. Uiteindelijk worden veel van onze keuzes bepaald door goede of slechte resultaten uit het verleden en staan we niet meer stil bij de huidige situatie. Als je weleens aan iemand vraagt waarom hij het zo doet dan is het antwoord vaak , omdat ik het altijd zo doe. Het gevaar hierbij is dat je niet in de gaten hebt dat de situatie veranderd is, en je eigenlijk in het verleden bent blijven hangen. Om ervoor te zorgen dat we in de toekomst niet kwijtraken wat we nu hebben of kunnen bereiken wat we graag willen, zijn we ook vaak aan het plannen. Geen van beide zijn verkeerd, zolang het je leven niet overheerst. In deze tijd zijn veel mensen zo druk bezig met toekomst en of verleden dat ze niet beseffen dat ze Nu leven.

Wat houdt het leven in het nu in? Onder andere door de boeken van Eckhart Tolle is de uitspraak leven in het nu erg populair geworden. Leven in het nu houdt eigenlijk in dat je kunt genieten van de dingen zoals ze zijn. Op het moment dat je denkt dit wil ik wel altijd wel, ben je al bezig met de toekomst. Op het moment dat je denkt dit is prettiger dan vorige keer, dan ben je alweer in het verleden aan het leven. Je kunt dan niet met je volle aandacht van het moment genieten. Dat leven in het nu je gelukkiger kan maken kun je  toetsen door jezelf de vraag te stellen ,,ben ik nu ongelukkig’’. Als je de vraag met ja beantwoord hebt kijk dans eens of het een gedachte of een gevoel is wat je ongelukkig maakt. Je zult dan zien dat het vaak gedachten zijn die je ongelukkig maken.

Uiteraard moet je van tijd tot tijd vooruit kijken, en natuurlijk kun je leren van het verleden. Als je bewust in het nu leeft kun je vooruit- en terugblikken zonder dat je erdoor geleefd wordt. Doordat in het nu ieder moment als nieuw ervaren wordt is ieder moment ook het juiste moment om je goede voornemens in daden om te zetten. Zo hoef je geen heel jaar te wachten om weer aan je goede voornemens toe te komen. Als  het even niet lukt blijf je niet hangen in het verleden maar ga je terug naar de ,,beginners mind” en doet het gewoon nog eens.

Zenloos of zinvol

 

 

Voor mijn gevoel zit ik weer in een soort groeiperiode. Baby, peuter, kleuter, tiener, puber, adolescent en volwassen, meer namen voor groeistadia weet ik zo niet te noemen. Als je volwassen bent stop het groeiproces voor mijn gevoel niet. Oké, een groot aantal mensen groeit lichamelijk nog door in volume, maar fysiek gezien groeien we niet veel meer. We kunnen wel werken aan meer kracht, flexibiliteit en conditie, maar is dat groeien?,

Mentale groei blijft doorgaans gewoon doorgaan. Mijn persoonlijke idee is dat dit niet altijd en bij iedereen in hetzelfde tempo gaat, en als je na een jaar of twintig, dertig volwassenheid beseft dat je bent vastgegroeid en er verandering in wilt brengen heet het ineens crisis. Misschien heet het midlifecrisis omdat sommige mensen wel heel extreme manieren bedenken om los te komen van de situatie waarin ze vastgegroeid zijn. Dan denk ik dat Zen een van de betere oplossingen is.

Mentale groei kun je naar mijn idee opdelen in drie takken, namelijk kennis, wijsheid en spiritualiteit. Kennis is te leren, wijsheid is ervaring en spiritualiteit is vooral voelen, denk ik. Voor velen is spiritualiteit meer een kwestie van geloven, maar ik ben niet meer zo goedgelovig. Toch zeggen veel mensen die net als ik niet zo goedgelovig zijn ,,maar er is wel iets”.  Dat iets is volgens mij bijvoorbeeld te zien in de onderlinge verbondenheid die we hebben, maar die in onze huidige maatschappij ver naar de achtergrond is gedrongen. Groepen mensen met eenzelfde passie ervaren deze kracht. Of het nu je favoriete team is waar je samen voor staat te juichen of een muziekevenement waarbij je meezingt, danst of applaudisseert met zijn allen, het geeft een krachtig gevoel van verbondenheid waarbij een en een ineens drie lijkt. Dit is volgens mij dezelfde verbondenheid waarmee paarden als één geheel in een kudde over de velden galopperen, vissen als één school door het water manoeuvreren en vogels als één zwerm de mooiste figuren in de lucht maken, allemaal op hoge snelheid en toch zonder elkaar te raken.

Als je deze verbondenheid begrijpt is het ook niet moeilijk in te zien wat voor impact het gedrag van enkele mensen op een groep kan hebben. Een glimlach kan iemands dag goed maken en andersom een chagrijnige reactie kan iemands dag minder mooi maken.  Als je heel de dag door vriendelijke mensen tegenkomt, zul je meestal zelf ook vriendelijker zijn dan wanneer je heel de dag door boze mensen op je pad krijgt. Mensen die ondanks alle boze mensen op hun pad toch kunnen blijven glimlachen maken dus een verschil. Die mensen geven de negatieve flow niet door, als een licht dat de duisternis laat verdwijnen.

Als je vaak bij veel verschillende bedrijven komt valt het op dat bij sommige bedrijven iedereen vrolijk en vriendelijk is, en dat bij een ander bedrijf iedereen chagrijnig is. Vaak gaat bij de positief ingestelde bedrijven alles vanzelf en bij de bedrijven waar mensen niet gelukkig zijn in hun werk gaat van alles mis. Het is natuurlijk een ,,kip of het ei “ discussie als je gaat vragen wat er eerst was.  Ongelukkige mensen worden vaak ook ongemotiveerd, waardoor er automatisch meer mis gaat.  Als er bij een bedrijf met een positieve instelling iets mis gaat word dit vaak als een uitdaging gezien en niet als een probleem. Alle denkvermogen en intuïtie  staan dan open voor de oplossing, als ze niet gebruikt worden door spijt, verwijt of hopeloosheid.

Door meditatie ben ik zelf een stuk positiever geworden. Ik merk dat ik steeds vaker vriendelijk ontvangen wordt bij bedrijven waar ze voorheen maar amper goeiemorgen zeiden. Als ik nu bij een bedrijf vlot gelost of geladen ben voel ik me dankbaar, duurt het wat langer dan heb ik meestal genoeg te doen (boeken lezen, blog schrijven, huiswerk maken). Een paar jaar geleden maakte ik me vaak de dag tevoren al druk over een vervelende klant, vooral met nachtritten waarbij het dan in de ochtend zwaar was om je aandacht en positieve instelling vast te houden. Nu ga ik er met minder verwachtingen naartoe. Ik ga ervan uit dat het lang duurt en ben blij als het vlot gegaan is, het is net of het nu vaker vanzelf goed gaat. Dus is zen zinvol? Voor mij in ieder geval wel, en de mensen in mijn directe omgeving hebben er ook profijt van. Waarom doet niet iedereen aan zen zou je dan kunnen vragen. God mag het weten….of moeten we die er juist buiten houden? Misschien een mooi onderwerp voor mijn volgende blog.

 

 

Zen, lichaam en geest

 

Veel mensen hebben bij zen een beeld van rust en relaxen. Dat beeld klopt niet helemaal, of moet ik misschien zeggen helemaal niet. Zen is hard werken, tijdens de meditatie kun je niet achterover leunen. Zazen, zo heet de meditatievorm die in zen gebruikelijk is, houdt in dat je op een kussen, meditatie bankje of een kruk zit met een rechte rug , je schouders losjes iets naar achter en je handen in de Jnana (djana/eenheids-) mudra.

Een mudra is de houding van de handen, je hebt verschillende mudra’s met allemaal een eigen betekenis. De Jnana-mudra houd in dat je de linkerhand in de rechter legt zodat je een kommetje vormt, de duimen houd je tegen elkaar alsof je een vloeitje tussen de toppen vast wil houden zonder het te kreuken. Op een kussen zit kun je in verschillende houdingen zitten:

  • Japanse houding – op je knieën met de benen links en rechts van het kussen.
  • Birmese houding – één voet voor tegen het kussen met de hiel omhoog, de ander ertegen.
  • Halve lotus houding – als de Birmese houding met één voet op je bovenbeen.
  • Hele lotus houding – beide voeten op je bovenbenen met de voetzool omhoog.

In het begin kan dit voor de nodige pijntjes zorgen. De meesten hebben pijn in hun knieën, rug of schouders. Het is daarom goed om het rustig aan op te bouwen, net als met sporten. Je kunt het zowel fysieke als mentale ruggegraattraining noemen. Uiteindelijk verbeter je er je houding ook op beide vlakken mee.

Lichaam en geest kun je als twee verschillende onderdelen zien of als één geheel. Ik denk dat beide waar zijn. Soms doet je lichaam niet wat je geest wil, en soms zit je gevoel niet op een lijn met je gedachten. Vandaag de dag leven veel mensen in hun hoofd. Ze luisteren niet meer naar hun lichaam tot er iets mis gaat, en zelfs dan luisteren ze eerder naar de dokter dan naar hun eigen lichaam. Zelf heb ik jarenlang roofbouw op mijn lichaam gepleegd, gelukkig heb ik van mijn ouders een sterk en veerkrachtig gestel meegekregen en is de meeste schade niet permanent.

Al vrij jong ben ik gaan roken, ik ben er 15 jaar geleden mee gestopt omdat ik mijn kinderen het goede voorbeeld wilde geven en omdat het er samen met mijn astma voor zorgde dat mijn conditie bar slecht was. Als ik thuis de trap op liep was ik al buiten adem. Vanaf het moment dat ik gestopt ben met roken ben ik weer gaan sporten. Als ik een les spinning wilde doen moest ik eerst mijn inhalator gebruiken, anders viel ik halverwege van mijn fiets. Ondertussen heb ik mijn conditie enorm verbeterd en ik durf best te zeggen dat ik behoorlijk fit ben voor iemand die binnenkort gaat zien waar Abraham de mosterd haalt.

Sporten is niet alleen goed voor je conditie. Een goede conditie zorgt er sowieso al voor dat je beter in je vel zit, sporten kan ook een vorm van meditatie zijn. Als je bijvoorbeeld tijdens het hardlopen op je ademhaling let, dwalen je gedachten niet zo maar af, en ben je dus meer één met je lichaam en je omgeving. Tijdens het sporten verbrand je adrenaline en maak je endorfine aan. Adrenaline is een stresshormoon wat je lichaam aanmaakt om adequaat te kunnen reageren op dreigend gevaar. De kleine Het centrale deel van onze hersenen, ook wel het reptielenbrein genoemd dat de meest basale functies van ons lichaam bestuurt, zorgt ervoor dat het lichaam de hormonen cortisol en adrenaline aan gaat maken wanneer er gevaar dreigt. Je lichaam wordt op die manier klaargemaakt voor een ,, fight/flight respons’’ wat inhoudt dat het in een overlevingsmodus komt. Alles in je lichaam wordt op maximum gezet zonder enige reserve, behalve je denkvermogen. Je hersenen gebruiken ongeveer 20% van je energie en in een vecht/vlucht situatie zijn gedachten alleen maar een belemmering. Het komt dan vooral aan op reflexen.

Wat heeft dat hele verhaal zen te maken zal je denken. Door zelfreflectie heb geleerd dat ik jarenlang een adrenalinejunk ben geweest. Altijd haast, geen rust in mijn lijf, een kort lontje, moeite met concentratie en een ongezonde levensstijl. Gelukkig heb ik mijn gedrag aan kunnen passen waardoor ik minder snel gestrest ben, als het toch gebeurt probeer ik het er zo snel mogelijk uit te sporten. Adrenaline blijft namelijk best lang in je lichaam zitten en door te sporten ben je er het snelst van af. Door me er bewust van te zijn wat er in mijn lichaam gebeurt heb ik geleerd om er beter mee om te gaan, ik wil er namelijk nog wel een aantal jaartjes plezier van hebben.

Bodhidharma, de grondlegger van Zen heeft ook de fundering gelegd voor de Budo sporten. De zelfverdedigingsmethode van de Shaolin monniken ligt aan de basis van alle oosterse vechtsporten. Het vereist een hoge mate van lichamelijk bewustzijn waardoor je de kracht van de tegenstander kunt gebruiken tegen zichzelf. Het is tegelijkertijd ook een prima methode om lichaam en geest op één lijn te krijgen.