Het nieuwe abnormaal

Toen ik laatst onze minister-president hoorde zeggen: het nieuwe normaal, kreeg ik spontaan een koude rilling over mijn rug. De eerste reactie van de regering op de uitbraak van het virus in Brabant begreep ik helemaal. Een beslissing die is ontstaan in een levensbedreigende onbekende situatie, gewoon even pas op de plaats maken en kijken wat veilig is, het leek me de meest logische reactie. Dat de situatie langer dan een paar weken zou duren had ik niet verwacht. Niet dat het voor mij persoonlijk heel veel verschil maakte, want ik moest gewoon door blijven werken. Sterker nog, in de eerste weken moest er echt wel een tandje bij. Maar niet naar zenles, niet sporten en geen sauna vond ik toch wel een beetje jammer. Ook had ik voor mijn verjaardag een etentje met mijn kinderen in gedachten; helaas was dat niet mogelijk. Gelukkig ken ik een goede Indiase kokkin die voor ons een heerlijke maaltijd heeft verzorgd.

De eerste drie weken waren heftig, omdat iedereen druk aan het hamsteren was, maar daarna werd het rustig. Sterker nog, doordat er eerder gelost mag worden bij de winkels verloopt mijn eerste rit wel prettig. Normaal rijd ik namelijk iedere morgen net tegen spitsuur over de Moerdijkbrug, en met een beetje pech mag ik dan aanschuiven tot voorbij Hendrik Ido Ambacht. Door de lockdown was dit al die tijd geen probleem. De mensen die wel op de weg waren gaven me wat vaker ruimte dan normaal. Het viel me ook op dat heel veel mensen met winkelwagentje gewoon terug brachten naar de ingang van de winkel, zelfs nu ze er geen muntje in hoeven te doen.

Langzaam maar zeker wordt het huisarrest voor steeds meer mensen opgeheven. Het wordt weer drukker op de weg, het is gedaan met de rust, de eerste files ontstaan alweer. Wel mooi om te zien dat het dus blijkbaar niet de vrachtwagens zijn die de file veroorzaken, zoals sommige mensen vaak suggereren. Toen ik afgelopen maandagmorgen in Ridderkerk op de parking kwam, zag ik ineens overal winkelwagentjes staan. Het nieuwe normaal is gewoon geworden en we gaan nu terug naar het oude asociale zelfzuchtige leventje zoals veel mensen het gewend zijn. Ik wil niet zeggen dat iedereen alleen maar voor zichzelf bezig is, maar we hebben samen toch wel een redelijk egoïstische maatschappij gecreëerd. Ieder voor zich en God voor ons allen, alleen is die God grotendeels al een tijdje buitenspel gezet volgens mij. De mensen die ik in de winkel tegenkom lijken nog meer dan voorheen in hun eigen bubbel te leven. Als ik door de winkel loop zonder winkelwagentje, met alleen mijn vrachtbrief in de hand, dan word ik wisselend met boze of met bange blikken aangekeken: hoe durf je zonder winkelwagen rond te lopen. Op Facebook ben ik verschillende malen in een discussie beland omdat mensen vonden dat ik maar wat te makkelijk over de regeltjes dacht. Grappig te bedenken dat deze mensen hoogstwaarschijnlijk vanuit huis werken of (tijdelijk)werkeloos zijn, terwijl ik me iedere dag naar het front mag begeven. Word je ook nog eens uitgemaakt voor toetsenbordridder.

Dat zet mij weer aan het denken over wat nu eigenlijk normaal is. Je hoort veel mensen zeggen dat ze bang zijn voor de economische gevolgen van de lockdown, ik hoor eigenlijk niemand zeggen wat de schade zou kunnen zijn voor de gezondheid of de samenleving op zich. Iedereen is bang dat bedrijven failliet gaan, dat ze niet meer naar het favoriete kroeg kunnen, dat ze straks hun baantje kwijt raken, of er op een andere manier financieel op achteruit gaan. We zijn druk met handjes wassen, deurknoppen desinfecteren, mondkapjes scoren, maar er wordt betrekkelijk weinig gesproken over de veerkracht van een gezond lichaam. Ik ga zelf de strijd aan met open vizier, ik ondermijn mijn weerstand niet met nodeloze angst of stress, ik maak mijn handen niet kwetsbaar door ze continu van hun natuurlijke beschermlaag te ontdoen door middel van chemicaliën en ik blijf me verbonden voelen met mensen, al is het op de wettelijk verplichte afstand. Het leven in een steriele maatschappij waar iedereen in zijn eigen bubbel leeft, lijkt mij de moeite niet waard.

Samen is het toverwoord dat nu gebruikt wordt, samen moeten we het doen, maar wel op anderhalve meter afstand. Samen werken of samenwerken, er is een groot verschil in betekenis mogelijk door de ruimte die tussen de woorden zit. Samenwerken houdt in dat iedereen zijn steentje bijdraagt aan een gezamenlijk doel. Samen werken sluit niet uit dat het ieder voor zich is. En daar zit hem de crux volgens mij. De grote leiders van deze tijd zijn drukker bezig met het verrijken van zichzelf dan met het zorgen voor de mensen die de arbeid leveren om die rijkdom te kunnen genereren. Geld is belangrijker dan geluk. Cijfers zeggen tegenwoordig meer dan gevoel. Weten dat je iets goeds gedaan hebt voor een ander maakt een mens gelukkig, maar volgens mij is dat gevoel bij sommige mensen vervangen door goed, beter, best, met cijfers en geld. Logisch eigenlijk want al vanaf de kleuterschool leren we dat diegene met de beste cijfers door de leerkrachten geprezen wordt. Met mooie rapportcijfers heb je altijd een stapje voor, maar of je dan een beter mens bent …

De tijd dat het gras van de buurman groener was heb ik achter me gelaten, alhoewel ik soms nog wel eens denk, dat zou ik ook wel willen. Ik gun iedereen het zijne, maar als ik percentueel gezien meer belasting moet betalen dan iemand die per maand meer salaris krijgt dan wat ik per jaar verdien dan krab ik me toch even achter de oren. Ik heb helaas geen dure accountant tot mijn beschikking die dat voor me regelt. Afgelopen week kreeg ik een brief thuis van het pensioenfonds. Er stond in dat mijn pensioen gaat uitbetalen als ik 68 wordt. Vrij vertaald staat er in dat het pensioen een stuk lager kan uitvallen als iedere chauffeur zijn pensioen haalt. Dertig jaar geleden is mij een goed pensioen beloofd en zelfs de kans om op mijn 55e (twee jaartjes nog) met de vut te gaan. Je zou kunnen zeggen dat ik dus zoals het er nu voor staat 13 jaar vrijheid in heb moeten leveren voor het algemene nut, en dan moet ik nog zien dat ik het haal. Als ik dan hoor dat wat een KLM-topman binnenrijft, wat blijkbaar nog niet genoeg is want zijn Franse collega verdient meer, dan krab ik me weer achter de oren. En dan komt de vraag … Moet de KLM gesteund worden met overheidsgeld?

Het is nu Hemelvaartsdag, en als ik naar de hemel kijk ervaar ik de rust. Is al dat vliegen wel zo nodig? Is het niet gek dat een vlucht naar Barcelona net zo duur is als een ritje met de taxi naar de binnenstad, is dat normaal? Vrachtwagens met goederen kachelen héél Europa door, omdat handelaren op die manier subsidie kunnen vangen, is dat normaal? Boontjes worden ingevlogen vanuit Tunesië, aardappelen komen per boot uit Israël en onze Nederlandse boeren krijgen de schuld van milieuvervuiling, is dat normaal? Als niet-vitale werknemers thuis blijven is er ineens ruimte genoeg op onze Nederlandse snelwegen. Je kunt je dan als vrachtwagenchauffeur weer bezighouden met zaken als zuinig en dus ook milieuvriendelijk rijden. Er is minder stress door minder oponthoud en ik ben erg benieuwd naar de cijfers van het aantal ongevallen in de lockdown periode. Ik denk dat die drastisch gedaald zijn.

Ik begrijp dat iedereen zijn vrijheid van bewegen belangrijk vind in deze tijd. Maar als we allemaal in ons eigen cocon willen leven dan is er volgens mij weinig ruimte over voor vooruitgang. Kijk maar naar de snelweg. Als iedereen maar weer in de auto stapt staan we zo weer volop in de file. Als iedereen met heel het gezin naar de supermarkt gaat, is de winkel al snel zo vol met winkelwagentjes dat niemand meer fatsoenlijk zijn boodschappen kan doen. Wanneer sommige mensen een te grote hap van de koek nemen, blijven er slechts kruimels over voor de rest. Soms is het een klein offer, soms een wat groter, maar als iedereen zijn best doet om samen te werken dan komen we er wel.

Een beetje minder ik en een beetje meer wij, als dat het nieuwe normaal is wordt iedereen blij.

Tot de volgende blog Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s