Collega’s bedankt voor de inzet

Mijn eerste volle week Corona-gekte zit erop. Eindelijk weekend, maar ik kan niet naar de sportschool, niet naar zenles en naar de kroeg ging ik sowieso al niet meer. Mijn vrouw is aan het werken want die werkt in de supermarkt, twee van de drie kinderen werken ook nog steeds en die andere logeert in het huis van oma die al een paar weken vast zit in Turkije, dus ik ben home alone. Wat ga ik met al die vrije tijd doen? Hoeveel mensen zullen op dit moment soortgelijke gedachten hebben? 

Afgelopen week heb ik veel uitersten meegemaakt. Enerzijds worden chauffeurs bij bepaalde bedrijven behandeld alsof ze de pest hebben, anderzijds hebben (vaak dezelfde bedrijven) de chauffeurs juist keihard nodig om te kunnen blijven draaien. De angst zit er goed in en er zijn bedrijven die de chauffeurs niet eens toestaan om naar het toilet te gaan… zoek het maar uit. Op de parkeerplaatsen van de winkels is het extra druk door de vele hamsteraars en sommigen kijken helemaal nergens na. Nadat ik afgelopen week, tijdens het achteruit manoeuvreren in een smal pijpje, met pijn en moeite enkele van dit soort opgejaagde angsthazen had zien te ontwijken had ik er even de P in. Terwijl ik stond te lossen kwam er een vrouw onder de deur van de trailer door bij de laadklep staan en ik dacht nog: wat nu weer. Deze vrouw bedankte mij en mijn collega’s. Mede namens haar oude moeder en veel van haar vriendinnen bedankte ze ons, omdat we ervoor zorgen dat er ondanks alles toch voldoende spullen in de schappen blijven komen. Welgemeend en oprecht, en dat voelde goed. Mijn slechte bui was meteen over.  Wat fijn dat iemand in deze crisis toch dankbaarheid kan tonen. Dus bij deze breng ik dit bedankje over aan al mijn collega’s die dit lezen.

Wat ik denk dat er bij veel mensen gebeurt, is dat er eerst vooral angst is. Wat gebeurt er? Wat betekent dit voor mij, wordt ik ziek, ga ik dood? Het mooie van zen is dat je leert te beseffen dat we allemaal ziek worden en doodgaan, het is gewoon een kwestie van tijd. Niemand overleeft het, als je dit kunt accepteren dan is er minder angst en kun je van de tijd die je hier op deze aardkloot rondloopt maar beter genieten. En wat is er dan belangrijk: genoeg wc-papier in huis? Dat is iets voor schijters, dat is pure angst volgens mij. Vroeg of laat gaat dit besef bij iedereen doordringen en dan komt de berusting. Je kunt dan loslaten wat was en vooruit gaan kijken. Loslaten is voor veel mensen lastig want dat houdt in dat je weer na moet gaan denken, de zekerheid van het bekende is weg, en als ik iets geleerd heb in de afgelopen jaren is dat je sterk moet zijn om onzeker te durven zijn. Het niet weten en toch je zelfvertrouwen bewaren is een uitdaging. Je ziet dan ook dat veel mensen erg druk bezig zijn met het bedenken van oorzaken, gevolgen en redenen van deze crisis, en meningen over de reactie van onze leiders en onze medemensen hierop. Binnen zen leren we gewoon te accepteren wat is. Niet weten, niet te veel bedenken, gewoon accepteren wat is en daar naar handelen. Dat wil niet zeggen dat je niets doet, integendeel, maar je verzet je niet tegen wat er gebeurt en daardoor ga je meer mee in de flow. Het leven wordt binnen zen ook wel eens vergeleken met water, een rivier stroomt maar één kant op, je kunt hier tegenin proberen te zwemmen, je kunt je mee laten voeren of je kunt leren surfen op de stroming. 

Als je hebt geaccepteerd dat het nu eenmaal is zoals het is, kun je er maar beter het beste van zien te maken. Nu alles voor veel mensen abrupt tot stilstand is gekomen zie je ineens allerlei mooie initiatieven ontstaan. De rust en verveling zorgen voor creativiteit en nieuwe inzichten. Nu de tredmolen tot stilstand gekomen is, zoeken mensen naar een andere vorm van zingeving in hun leven in plaats van  alleen maar hard werken en veel financiële rijkdom proberen te vergaren. Het idee dat dit wereldwijd gebeurt geeft me een warm gevoel van binnen. Zou dit een globale bewustzijnsverruiming teweeg kunnen brengen? Het besef dat we allemaal onderdeel zijn van één organisme. Wat er nu al gebeurt is dat al op veel plekken over heel de wereld de natuur hersteld. De milieuproblemen worden zo door moeder aarde zelf opgelost zou je kunnen zeggen. Het Coronavirus zou op die manier als een auto-immuunsysteem kunnen fungeren voor de natuur, want als je in gedachten een beetje uit kunt zoomen zijn we als mensheid uiteindelijk maar een parasiet op de pels van dit hemellichaam. 

Als er geen angst meer is voor de onzekerheid en je kunt accepteren dat het voor iedereen hetzelfde is, dan kan het zijn dat je kijk op de situatie verandert. Het virus maakt geen onderscheid, arm of rijk, groot of klein, dik of dun, man of vrouw, wit, zwart of geel, het enige verschil zit volgens mij in de conditie die je hebt als je ermee besmet raakt. Stress zorgt ervoor dat je auto-immuunsysteem op een laag pitje komt te staan wat je veel vatbaarder maakt, dus maak je niet al te druk. Iedere crisis is een nieuw begin, en wie weet wat voor moois deze crisis uiteindelijk oplevert. Mensen verbinden als ze een gezamenlijke vijand hebben, en als je het goed bekijkt is het virus nu de vijand van de gezamenlijke wereldbevolking. Grenzen vervagen zo en samen kunnen we deze vijand bestrijden, ieder op zijn eigen manier misschien, maar we kunnen van elkaar leren. En als dit virus zo’n eenwording kan bewerkstelligen dan is dit niet alleen een vloek, maar ook een zege. Wie weet wat dit betekent voor onze toekomst.  

Sterkte, en maak je niet gek, Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Coronagekte

Half Nederland hoeft vandaag niet naar zijn werk. Toch is het nog behoorlijk druk op de weg. Dat is volgens mij deels omdat er veel mensen niet met het openbaar vervoer willen, maar grotendeels ook omdat de mensen ondanks het advies van de regering toch blijven hamsteren. Op de parkeerplaats in Ridderkerk zag ik vanmorgen om 7:30 uur een vrouw rennen met haar winkelwagen alsof ze al te laat was. Een andere vrouw liep met haar winkeltassen onder de arm schuifelend richting de winkel met een bak koffie recht voor zich uit alsof ze recht uit bed kwam. Wat bezielt die mensen toch? Misschien is het verveling, te veel tijd om na te denken en jezelf bang te maken. Ik heb daar geen tijd voor, ik heb het hartstikke druk. Als zombies komen ze op je af met hun winkelwagentjes voor zich uit duwend. Auto’s staan geparkeerd op de meeste onmogelijke plekken. Probeer daar als vrachtwagenchauffeur maar eens zonder schade langs te komen. Met oogkleppen op en een plaat voor de kop rijden ze volle parking op en weten het dan ineens niet meer. Waanzin ten top.

Toch ben ik wel benieuwd hoe het straks verder gaat na deze pandemie. De mensen die nu nog aan het werk zijn dat zijn over het algemeen ook diegene waarbij al een tijd de werkdruk veel te hoog is en de verloning veel te laag. Bizar eigenlijk als je bedenkt dat juist deze mensen nu nog een extra tandje bij moeten zetten om de andere mensen te verzorgen, bevoorraden of beschermen. Het ironische ervan vind ik nog wel dat aan het eind van de maand de helft van mijn loon gebruik gaat worden om de thuiszitters mee te betalen.

En wat doen die mensen zoal… die gaan hamsteren. Die blokkeren mij de weg naar de losplaats om dan in de winkel hun beklag te doen dat de schappen leeg zijn. En als ik dan vanavond nog even na een lange werkdag boodschappen wil gaan doen voor het avondeten pak ik waarschijnlijk zelf op een lege plek.Gelukkig zorg ik er zelf altijd al voor dat ik voldoende eten in huis heb.

Het is van de zotte als je het bedenkt, de regering probeert op allerlei manieren om de verspreiding tegen te gaan en iedereen zoekt de drukte op. De volgende stap van de regering is waarschijnlijk precies de maatregel waar iedereen bang voor is. Ik zou een oproep willen doen aan iedereen: gebruik je verstand. Angst is een slechte raadgever en stress ondermijnd het auto-immuunsysteem wat je zo keihard nodig hebt om jezelf te beschermen tegen de virus.

En nog een vraagje misschien, help de mensen die aan het werk zijn. Ga alsjeblieft niet op de losplaats staan Omdat er geen parkeerplaats in de buurt is, de meeste mensen hebben alle tijd want ze hoeven toch niet naar het werk. En een stukje wandelen is goed voor je, de sportscholen zijn voorlopig toch nog wel dicht. En als vrachtwagen zich in een benarde positie bevindt waaruit hij zit met moeite moet manoeuvreren loop dan niet gewoon door met je winkelwagentje maar blijf even staan en geef de chauffeur de ruimte. Even meekijken is helemaal fijn. Per slot van rekening is de chauffeur ook voor u bezig.

En voor alle collega’s, keep it cool, laat je niet gek maken.

Peter, zenchaffeur

Gezondheidscrisis

Een vreselijk gevaarlijk virus waart rond. Vooral in Brabant is het prijs en de ophokplicht is begonnen. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt totdat ze preventief gaan ruimen. Humor is volgens mij één van de beste manieren om met zo’n crisissituaties om te gaan, alhoewel je vaak moet oppassen dat je niemand kwetst. De natuur heeft zo zijn manieren om overpopulatie tegen te gaan, en ook al is het virus ontworpen door mensen zoals sommige complottheorieën beweren, dan is het altijd nog de menselijke natuur die dit teweeg gebracht heeft. Alle maatregelen ten spijt, de natuur doet wat ze wil. De beste manier om door deze crisis heen te komen is op de natuur te vertrouwen en dat houdt vaak in dat de sterksten (of de slimsten) het overleven. We zijn allemaal van nature uitgerust met een magnifiek systeem om met virussen om te gaan, alleen is dit, vaak door een verkeerde leefstijl, ernstig verzwakt. Ik kan erover meepraten want de afgelopen maanden ben ik tot tweemaal toe geveld door een griepvirus.    

Het afgelopen jaar ben ik minder bewust met mijn gezondheid bezig geweest en dat is te merken. Als je jong bent heb je veel veerkracht, maar naarmate je ouder wordt gaat de rek er een beetje uit. Door bewuster te gaan leven kun je dit prima opvangen en een jaar of vijf geleden ben ik daarmee begonnen. Mijn gezondheid ging meteen met sprongen vooruit, na vier jaar waren nagenoeg al mijn klachten verdwenen en ik was topfit. Tot ik in 2019 alles weer een beetje losliet. Minder mediteren, minder tijd voor sport, een extra hapje en een extra sapje en tegen de winter waren bijna alle kwaaltjes weer terug. Weer te yzwaar, kortademig, meer stress, slecht slapen, mijn conditie was ook niet echt meer optimaal en ik voelde me depressief. Ergens in november moest ik na een eerste rit afhaken. Met een gewone verkoudheid werk ik doorgaans gewoon door, maar deze keer had ik echt geen energie meer. Zelfs de gang naar het toilet kostte me minstens een half uur, zolang duurde het  voor ik genoeg fut had om op te staan. De daarop volgende maanden ben ik aan het kwakkelen geweest tot ik weer thuis zat met griep. Dit heeft me gemotiveerd om weer eens enthousiast aan mijn gezondheid te werken.

Ziek zijn is in de transportwereld altijd een moeilijk punt is mijn ervaring. Als je niet half dood bent kun je gewoon werken. Stoere mannen, barre gaanders, mannen van staal, tot het fout gaat. De afgelopen jaren heb ik veel leeftijdgenoten onderuit zien gaan. Stoere kerels die het maar maf vonden als ik over sporten begon en me zelfs uitlachten als ik zei dat ik onderweg mediteer.  Ze lachten ook omdat ik zelf mijn prakkie kookte onderweg, omdat ik dan in ieder geval een gezonde maaltijd kon koken in plaats van uit de magnetron te eten of in verleiding te komen om iets te veel sapjes te nuttigen in de routier. Hartaandoeningen, diabetes, hoge bloeddruk, obesitas en zelfs overlijden door een iets te feestelijke leefstijl, en dat allemaal nog lang voordat de pensioengerechtigde leeftijd bereikt is. En die pensioenlat wordt ook steeds hoger gelegd. Hard werken, dan kun je straks genieten… Als je er dan tenminste nog bent. Helaas is het blijkbaar niet echt in het belang van veel transporteurs om een gezonde levensstijl te stimuleren, anders werd daar wel meer aandacht aan besteed. In mijn ogen is de mentaliteit nog steeds gebaseerd op de situatie van 30 jaar geleden waar de chauffeur weinig aan zijn hoofd had en veel vrijheid had, wat het zware werk compenseerde. 

Eerlijk is eerlijk, de fysieke belasting is een stuk minder door o.a. elektrische pompwagens en andere hulpmiddelen, maar dit zorgt er weer voor dat veel collega’s weer weinig fysieke inspanning leveren en veel stilzitten, wat ook weer niet goed is voor je lichaam. De mentale inspanning is in mijn ogen verveelvoudigd en er is veel minder tijd om dit te compenseren. De steeds strakker wordende planning, drukke wegen, veel meer toezicht, hogere kwaliteitseisen van de klant, meer vereiste kennis en in verhouding steeds lagere beloning zorgen er in mijn ogen voor dat de werkdruk erg verhoogd is. De een gaat daar makkelijker mee om dan de ander. Veel collega’s roepen wel eens lachend: de chauffeur heeft het altijd gedaan, en zo voelt het ook vaak. Stress is voor veel mensen zo gewoon geworden dat ze niet eens merken hoe gestrest ze zijn. Het uit zich niet alleen in een gespannen houding, stress manifesteert zich in mijn ogen op veel verschillende manieren. Ik heb een collega die altijd vriendelijk en vrolijk is, maar die fouten bij de vleet maakt. Hij loopt op een rit van 5 uur een heel uur uit en weet niet waardoor.             

De beste bescherming tegen een virus is een goed functionerend auto-immuunsysteem. Door stress en een ongezonde leefstijl wordt dit ondermijnd. Als vrachtwagenchauffeur kom je overal en ben je daarom veel kwetsbaarder dan wie dan ook. Zorg goed voor jezelf, eet gezond, en geen stress, want zonder chauffeurs staat alles stil.    

Sterkte, en hou je taai, Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Een heel nieuw jaar

Gek eigenlijk als je er over nadenkt. Iedere dag sta je op en ga je weer slapen en de volgende dag is meestal niet veel anders dan de andere. Vroeger was het weekend heilig, maar tegenwoordig is dat geen vast gegeven meer. Mijn weekend is vanaf donderdag tot en met zaterdag dus op zondag begint mijn werkweek. Tegen het eind van het jaar is dat ineens weer heel anders. Omdat ik altijd al met levensmiddelen rond heb gereden zijn de feestdagen normaliter topdrukte. Dit jaar ben ik meer thuis geweest met de feestdagen dan de voorgaande dertig jaar, en ik vond het helemaal niet vervelend. Ik hou wel van de hectiek die zulke dagen voor het transport met zich meebrengt. Enerzijds veel werk, anderzijds lekker rustig op de weg omdat veel mensen vakantie nemen in deze periode. Dus je kunt lekker doorrijden en makkelijk centjes verdienen, want het wordt allemaal dubbeldik betaald.

De feestdagen noemen ze ook wel dagen van bezinning, maar de commercie heeft deze dagen omgedoopt tot dagen van onbezonnenheid. Haast en hebzucht staan hoog in het vaandel en de leuze vrede op aarde is omgedoopt tot ont-aard vreten. Genot wordt verward met geluk en verdieping komt door te diep in het glaasje te kijken. Zelf heb ik een Bourgondische inslag en hou dus wel van lekker schransen met een stevige borrel erbij. Zoals het momenteel vaak populair gezegd wordt: op tijd een happie en een sappie en het komt allemaal prima in orde. De bezinning komt later wel als je op de weegschaal gaat staan. Waarna een ander dan een roept: liever te dik in de kist, dan weer een feestje gemist.

De donkere dagen voor kerstmis waren dit jaar voor mij wel erg donker. Eerst een hardnekkige griep die er zowel fysiek als mentaal flink inhakte, gevolgd door een plotseling overlijden in de familie. En dan lijkt het leven soms ineens op een slechte film, waarbij je de bioscoop niet uit mag. Door zen heb ik geleerd ook de vervelende dingen in het leven te accepteren en daarbij te bedenken dat alles maar tijdelijk is, maar soms… Uit de modder groeit de lotus, waarbij de lotusbloem voor schoonheid en zuiverheid staat omdat ze zich van alle modder heeft ontdaan en heerlijk geurt als ze in bloei staat. Af en toe heb je wat rust nodig om tot bezinning te komen, maar het kan ook fijn zijn als iemand je een handje helpt. Iemand die een lichtje schijnt in die donkere bioscoop waardoor je de weg naar buiten vindt, weg uit die slechte film.

We knallen het jaar uit, een oud ritueel om de boze geesten te verdrijven. Maar wie staat er nog wel eens bij stil wat die boze geesten nu eigenlijk zijn? Is het misschien dat veel mensen last hebben van te weinig licht in hun leven waardoor ze te zwaar tillen aan de last die ze dragen? De boze geesten zijn dan vaak gedachten die extra ballast veroorzaken. Zijn er werkelijk boze geesten, entiteiten of energieën die ons parten spelen? Of is het juist dat in de natuur tijdens de winter alle groei tot stilstand is gekomen en er kracht wordt verzameld om in het komende voorjaar weer te kunnen groeien en bloeien?

Aan alles komt een eind. Zoals de dode bladeren in het bos mest zijn voor nieuwe groei kunnen ook de problemen die je ervaart je helpen om verder te groeien in het leven. Je moet ze dan wel eerst loslaten en laten verteren. Wanneer er vervolgens wat licht op valt kan de nieuwe groei ontstaan.

Voor mijn gevoel zijn de donkere dagen nu wel voorbij. Nieuwe energie stroomt door mijn lichaam en ik heb er weer zin in. 2019 was niet echt een goed jaar voor mij, maar 2020 geeft me nu al een goed gevoel. Ik wens voor iedereen dat dit jaar voorspoed brengt en geluk.

Een zeer gelukkig nieuwjaar toegewenst,

Peter,
Zenchauffeur.

Eenheid

De eenwording van Europa leek mij destijds een geweldige stap vooruit op alle fronten. Weg met die grenzen, van Breda naar Antwerpen ging je vroeger voor mijn gevoel naar een heel andere wereld met grenscontrole, andere verkeersborden, een heel ander wegdek zelfs. We gingen in die tijd wel eens op zondag naar Meerseldreef of Baarle Nassau om te tanken, sigaretten te halen en broodjes te kopen omdat de winkels in België op zondag open waren. Als kind was ik gek op de smoelentrekkers, zure snoepjes die op dat moment in Nederland volgens mij niet verkocht werden.

De grensposten zijn nu verdwenen, het wegdek is (redelijk) gelijk getrokken, en er is vrije handel tussen de Europese landen. Het is een stuk drukker geworden op de weg. Maar daar houdt het grootste verschil voor het transport ook op volgens mij. Brandstofprijzen zijn nog steeds overal anders, de verkeersborden zijn ook niet allemaal hetzelfde en ieder land kent zijn specifieke regeltjes als het gaat over goederentransport. Sterker nog, ieder land (behalve Nederland) heeft zijn eigen tolsysteem. Sommige vrachtwagens rijden hierdoor met een tiental tolkastjes op de voorruit. De door Brussel verplicht gestelde tachograafkaart heeft in ieder land een andere prijs en Nederland spant hiermee de kroon. De rij- en rusttijden wetgeving wordt in de verschillende landen anders geïnterpreteerd en de boetes verschillen dag en nacht. Het loon van een Oost-Europese vrachtwagenchauffeur die internationaal rijdt ligt een stuk lager dan het loon van zijn collega uit het westen van Europa.

Eén Europa riep bij mij het beeld op van eenheid. Eenheidsbewustzijn is iets wat binnen Zen centraal staat en Non-dualisme is iets wat ik zeer interessant vind, maar wat de meeste vrachtwagenchauffeurs weinig zal boeien, dus ik zal er niet teveel over uitwijden. Waar het in het kort op neer komt is het denken in de wij-vorm in plaats van de ik-vorm. En dat principe werkt ook op lokaal, landelijk, continentaal of globaal niveau. Als je met een groep iets afspreekt en binnen die groep vormen zich kleinere groepjes die onderling weer andere afspraken maken en binnen die groepjes zijn er individuen die hun eigen gang gaan ongeacht de afspraken die in de groep gemaakt zijn, gaan er vaak dingen mis. Toch is dit precies wat er gebeurt in mijn ogen. Er is in de transportwereld veel scheef getrokken doordat er misbruik gemaakt wordt van goedkope krachten, onder andere door allerlei ingewikkelde constructies. Om dit te voorkomen zijn er allerlei extra maatregelen genomen die de kosten voor eerlijk transport weer hoger maken. Er wordt gefraudeerd zodat de inzettijd van de chauffeur maximaal kan worden benut om op die manier de transportprijs zo laag mogelijk te houden. Hierdoor moeten de regels weer strakker worden aangetrokken, de boetes verhoogd, en zo wordt de druk voor een hardwerkende chauffeur steeds hoger.

Een aantal jaren geleden vroeg ik me al af of de Europees parlementariër die uit Litouwen komt ook voor de helft van het loon werkt (of aanwezig is) dan dat de Nederlandse afgevaardigde doet. De lonen van de Nederlandse vrachtwagenchauffeurs gaan nauwelijks omhoog in verband met de concurrentiepositie ten opzichte van het oosten, maar wat heb ik daar als nationaal chauffeur mee te maken? Van de andere kant willen ze het aantal uren dat een chauffeur per dag mag werken terugbrengen, maar wat heeft een internationaal rijdende vrachtwagenchauffeur daar nu aan? Zou het niet gewoon wijzer zijn om voor internationaal transport een nieuwe cao te bedenken? Een Europees cao met gelijke lonen voor gelijk werk of je nu Nederlander, Duitser Pool of Litouwer bent. Het leven is onderweg voor iedereen even duur, en op het moment dat onze oostelijke collega’s duurder worden zullen ze ook beter moeten presteren om rendabel te zijn. Gelijke monniken, gelijke kappen.

Wat ik me ook al lang afvraag is waarom ieder land zomaar zijn eigen tol mag heffen. Eén Europa met één tolsysteem is volgens mij ook technisch veel handiger. Volgens mij slijt het Roemeense asfalt net zo snel als het Franse wanneer er een vrachtwagen overheen rijdt. Hetzelfde geldt voor brandstof, boetes, verkeersregels en tekens, wetgevingen rond belading, regels voor het rijden in het weekend, noem maar op. Samen willen we handel drijven en dit gaat nu eenmaal voor een groot gedeelte over de weg en met vrachtwagens. De kans is dan volgens mij wel groot dat het transport over lange afstand verandert en er misschien minder buitenlandse chauffeurs in de binnenlanden rondcrossen waar ze de weg niet kennen. Maar ja, wie ben ik?

Tot de volgende blog, Keep on trucking,
Peter,
Zenchauffeur.

Hard voor weinig,

En nooit chagrijnig, zo luidt het gezegde onder chauffeurs. Dat laatste is helaas niet altijd waar. Nu de boeren en de mensen van het grondverzet in opstand gekomen zijn, gaan er weer veel discussies over het loon van de vrachtwagenchauffeur en het aantal uren dat hiervoor gewerkt moet worden. Bijna 30 jaar geleden reed ik zes dagen in de week voor een broodfabriek , tussen de 12 en 15 uur per dag. Een huis gekocht, getrouwd en net ons derde kind op de wereld gezet, en toen kwam ik ineens financieel klem te zitten omdat mijn vrouw buiten haar schuld om haar baan kwijtraakte. Meer uren werken was geen optie en in de bakkers cao was ook geen ruimte voor een hoger uurloon.

Internationaal transport was op dat moment voor mij de beste optie om in mijn eentje te gaan verdienen wat we voorheen met tweeën bij elkaar harkten. Door wat creatief om te gaan met de papieren registratiemiddelen van die tijd kon je 24/7 werken als je dat wilde. Het loon was ook een stap vooruit. Ik ben in loonschaal E3 begonnen en dat was per uur net iets minder dan ik voorheen volgens de bakkers cao verdiende, maar dat veranderde met snelle stappen van een half jaar naar E5 en een jaar later E6. Daarbij kreeg ik een riante onkostenvergoeding voor iedere dag die ik onderweg was. Ondanks veel financiële tegenvallers heb ik destijds in mijn uppie toch voldoende geld verdiend om op tijd de rekeningen te blijven betalen.

Toen de kinderen allemaal op school zaten verveelde mijn vrouw zich weleens en wilde graag weer aan de slag. En een beetje extra inkomen was mooi meegenomen, want een vakantie naar het buitenland zat er niet altijd in. Met iets meer dan 20 uur werk kon ze haar huishoudelijke werkzaamheden en de zorg voor de kinderen goed combineren. Op het moment dat de financiële crisis er bij veel mensen flink inhakte, hadden wij weinig zorgen. Het enige verschil voor mij was dat door mijn werkgever de lat wat hoger gelegd werd, maar dat vond ik aanvankelijk wel een leuke uitdaging.

De regels werden strakker aangetrokken, tijden werden scherper gesteld, extra’s als bijvoorbeeld de eindejaarsuitkering gingen eraf, steeds meer boetes werden op de chauffeurs afgeschoven, maar we hadden er allemaal begrip voor want de één na de andere concurrent ging failliet terwijl wij stevig in het zadel zaten. Er werd minder naar het welzijn en de voorkeuren van de chauffeur gekeken en er werd steeds vaker een logische berekening gemaakt met als resultaat minder prettige werktijden en meer loze (onbetaalde)uren onderweg. Het loon steeg niet meer jaarlijks vanwege de harde concurrentie uit het oosten van Europa en je kon steeds minder uren maken door strengere controles. Ook ruim na de crisis is dit zo door blijven gaan.

Nu de crisis achter de rug is en de oneerlijke concurrentie van onze oostelijke collega’s aan banden gelegd wordt zou het logisch zijn dat de duimschroeven wat losser gedraaid worden. Er is een nijpend tekort aan goede chauffeurs en je kunt in principe overal aan de slag. Toch gaan de lonen niet echt omhoog en roepen veel transporteurs dat ze anders de deuren wel kunnen sluiten. Als de diesel duurder wordt gaat de transportprijs omhoog, dus als de lonen omhoog gaan zou dat ook het logisch gevolg zijn. Hogere transportprijzen stimuleren een betere logistieke planning en dat kan er weer voor zorgen dat chauffeurs minder loze uren hebben en minder vaak ingezet worden als parttime magazijnmedewerker.

Hard voor weinig is het credo, maar is dat echt wat je wil? Als internationaal vrachtwagenchauffeur heb je waarschijnlijk heel andere verwachtingen van je werktijden dan een chauffeur binnenland . Als je in het buitenland na 8 uurtjes werken stilstaat heb je wel heel véél vrije tijd onderweg of je planning laat je dagritme in een nachtritme overlopen door met dagen van 20 uur te rekenen. Een chauffeur binnenland die iedere dag naar huis gaat denkt daar mogelijk anders over, of hij moet het thuis niet naar zijn zin hebben.

Als je ziet wat je als vrachtwagenchauffeur aan verantwoordelijkheden hebt en welke risico’s je loopt dan is het salaris in mijn ogen niet in verhouding. Bijvoorbeeld een fabrieksarbeider of magazijnmedewerker in ploegendienst heeft meer regelmaat, doorgaans minder verantwoordelijkheden en loopt minder risico’s op boetes of zware ongelukken dan een vrachtwagenchauffeur. Volgens mij hoeven ze ook niet zoveel tijd in bijscholing te steken, en als dat wel zo is gebeurt dat doorgaans binnen de werktijd. Ik heb al van verschillende kanten gehoord dat vrachtwagenchauffeur één van de zwaarste beroepen is op zowel fysiek als mentaal vlak. Brandweer en politie stonden ook in dat rijtje, maar ik vind dat moeilijk te vergelijken, want die werken altijd in teamverband terwijl de meeste chauffeurs er vaak in hun ééntje voor staan. Bij de meeste cao’s gaan ze uit van 36 of 38 uur terwijl een chauffeur vaak eerst een gemiddeld 40 uur per week op de teller moet zetten voor hij overuren betaald krijgt. Een week van 20 uur gevolgd door een week van 60 of vice versa levert niets extra’s op bij veel bedrijven.

Momenteel werk ik in de winkeldistributie en ik kan niet zeggen dat ik het slecht heb. Ik werk ongeveer 50 uurtjes in de week waarvan 5 op zondag en samen met de 23 uur die mijn vrouw werkt kunnen we het financieel best bolwerken. De drie kinderen die (weer) thuis wonen dragen bij in de kosten en we hebben een klein spaarpotje. Ik had me dit 20 jaar geleden iets anders voorgesteld. Bijna 30 jaar bij dezelfde vrouw, het huis hebben we een jaar later gekocht, nooit echt gekke financiële sprongen gemaakt en geen dure hobby’s of zo. Als ik de door mij gewerkte uren in porties van 36 uur over mijn loopbaan zou verdelen dan kon ik al met pensioen, maar ik mag voorlopig nog 15 jaar doortrappen. Niet dat ik me beklaag, maar het plaatje klopt niet helemaal in mijn ogen. De groep van chauffeurs van boven de 50 wordt steeds groter terwijl ik in verhouding weinig jonge aanwas zie, maar dat kan aan de branche liggen waarin ik werkzaam ben. Ik zie ook steeds meer leeftijdsgenootjes die met fysiek of mentaal niet meer trekken. Een tia hier, een burn-out daar, een hartinfarct of een hernia, diabetes, hoge bloeddruk, overspannen, hoog cholesterol, astma, c.o.p.d. noem maar op, maar aan het werk ligt het niet….. Neu, ik laat me niet kennen, ik ben een taaie, ik ga gewoon door, en dan weer een dodelijk ongeval of gewoon een advertentie in de krant met de tekst véél te jong van ons heengegaan.

Hij ging hard voor weinig….

Tot de volgende blog en veel wijsheid en een goede gezondheid toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur

Helemáál naar de klote

Als ik heel eerlijk ben moet ik zeggen dat ik er soms geen bal meer van snap. Misschien komt het omdat ik overal maar een beetje van af weet en nergens echt in gespecialiseerd ben. Misschien komt het omdat ik de verkeerde bronnen heb. Misschien ben ik te goed van vertrouwen, maar op het moment zijn er zoveel tegenstrijdigheden dat ik niet meer weet wat ik moet geloven. Het gekke is dat andere mensen blijkbaar veel meer zekerheid hebben over bepaalde onderwerpen dan ik. Alhoewel, als ik dan vragen begin te stellen kom ik er vaak achter dat ze zich vasthouden aan een strohalm. Ik verbaas me al een aantal jaren over de groeiende agressie en de waanzinnige acties in het verkeer alsook het vaak asociale gedrag van mensen in het algemeen. Als ik me tijdens mijn meditatie weer eens bewust wordt van de grote hoeveelheid tegenstrijdige informatie die ik die dag binnen heb gekregen, krijg ik wel een beetje een idee hoe het komt dat mensen gefrustreerd raken.

De wereld gaat om zeep, het klimaat is op hol geslagen, alle dieren sterven uit, de halve wereld staat in de fik en de andere helft gaat waarschijnlijk verzuipen. We moeten flink investeren in duurzaamheid en dat moet betaald worden uit de portemonnee van Jan met de pet. Nee, roept een ander, dat is allemaal maar onzin om jullie geld uit de zakken te kloppen. Het klimaat doet wat het wil, er zijn wel grotere schommelingen geweest in het verleden. Maar hoe zit het dan met het milieu? Tja, in China kijken ze nergens naar dus wat kunnen wij als klein landje dan voor verschil maken? En staat die kleine Greta zich dan voor niets druk te maken? Nou, Greta is een toneelspeelster die propaganda maakt voor ultra links, Hitler gebruikte ook jonge blonde meisjes met vlechten voor zijn propaganda.

Een ander onderwerp is voeding. Vet eten is ongezond, Je krijgt er een hoge bloeddruk van, kans op een verhoogd cholesterol, het is slecht voor je hart en bloedvaten en overgewicht zorgt voor extra slijtage van je gewrichten. Maar nee, vet maakt je niet dik. Het zijn de koolhydraten die dat doen. En geraffineerde suiker is helemaal vergif voor je lichaam. Zowel voor je eigen lichaam als voor het milieu is het beter om te stoppen met het eten van vlees. Maar als we allemaal stoppen met het eten van vlees dan is veehouden niet meer interessant en krijgen we weer een probleem in de landbouwsector omdat zonder bemesting de grond uitgeput raakt. Je moet drie keer per dag eten met regelmatig tussendoortjes om gezond te blijven. Nee, Je moet minstens één keer in de week een dag vasten en eten als je honger hebt, ook als dat maar één keer per dag.

We moeten vertrouwen op de politiek. Wij hebben er zelf voor gekozen, Het Kabinet is representatief voor de keuze van het volk. Politici zijn per definitie allemaal oplichters. Zo gauw ze hun plaatsje in de regering hebben bereikt kan het grote graaien beginnen. Politici laten vaak een goed betaalde baan in de commerciële wereld aan hun neus voorbij gaan omdat ze zich in willen zetten voor het landsbelang. Ze zijn onderdeel van een complot, of ze zijn allemaal corrupt…

Zo kan ik nog een heel boek vol schrijven, maar ik denk niet dat jullie echt in geïnteresseerd zijn wat er soms allemaal rond gaat in die mallemolen in mijn hoofd. En misschien ben ik wel de enige die over zoveel verschillende zaken nadenkt, maar dat lijkt me sterk. Al die tegenstrijdigheden geven mij soms een beetje een gefrustreerd gevoel. Gelukkig heb ik geleerd om mijn gedachten los te laten, maar ik kan me zo voorstellen andere mensen hier aardig opgefokt van kunnen raken. Dan komt er nog bij dat wanneer je iets deelt op social media er bijna altijd wel iemand is die er een andere mening over heeft. Vaak ontstaan er dan discussies met argumenten die gebaseerd zijn op aannames en niet op kennis of ervaring. Regelmatig wordt er krachtige taal gebruikt om het gelijk te halen, maar als je dan vriendelijk doorvraagt worden ze boos. Er wordt ook vaak met wetenschappelijke bewijzen gestrooid die feitelijk niets of weinig met het onderwerp te maken hebben of niet echt goed onderbouwd zijn. Is het gek dat veel mensen in deze wirwar van informatie niet meer weten wat waar is of niet waar?
Het lijkt soms wel eens op een soort balletje-balletje met de waarheid. Veel bedrijven en instanties maken misbruik van de verwarring en de onzekerheid die hierdoor ontstaat. Ik zou er niet van opkijken als bepaalde bedrijven of organisaties opzettelijk tegenstrijdige informatie in de strijd gooien om te zorgen dat mensen uit angst of onzekerheid voor hun diensten kiezen of om hen extra te laten betalen. Verdeel en heers werkt niet alleen tussen verschillende bevolkingsgroepen, maar ook in ieders hoofd. Het is een vorm van stress, die het moeilijk maakt om helder te denken en de juiste keuzes te maken. Frustratie en onzekerheid maakt mensen makke schapen en gewillige werkezels. Als je maar bang genoeg bent om alles te verliezen want je hebt opgebouwd, werkt je makkelijker wat harder voor minder geld. Als je hierdoor wat vaker ziek wordt besef je dat je afhankelijk bent van de zorgverzekeraar. Die kan dan weer makkelijk zijn premie wat verder omhoog gooien. Omdat bijna alle financiële transacties via de bank moeten kunnen die ons ook van alles op de mouw spelden. Er wordt al gesproken over het betalen van rente over je eigen spaargeld, het moet toch niet gekker worden. De beste optie die we hebben in de strijd tegen deze uit melkerij is het massaal overstappen van de één naar de andere organisatie, met zijn allen het werk neer te leggen, of gewoon geen gebruik maken van een bepaalde dienst. Waarschijnlijk is de dreiging al voldoende om de prijzen te drukken.

De kunst van samenwerken, het beseffen dat we allemaal uniek zijn, maar van de andere kant ook allemaal met elkaar verbonden zijn, maak ons sterk. Eenheidsbewustzijn is een groot goed waar binnen het zenboeddhisme vaak over gesproken wordt, zoals het spreekwoord zegt: eendracht maakt macht. Ik las laatst een stuk (ik denk in De Gelderlander) over een aantal chauffeurs die langs verschillende transportbedrijven gaan om met andere chauffeurs te praten over betere werkomstandigheden, een beter loon en meer respect bij de bedrijven waar je moet laden en lossen. Ik heb niet gereageerd op die Facebook- post omdat ik al kan raden wat voor reacties erop zouden komen. In plaats van bijval en respect hoogstwaarschijnlijk ook veel papegaaiwerk van de excuses die de bazen en de in- en exportbedrijven als de waarheid aan hun chauffeurs hebben verkocht. Het is eigenlijk vrij eenvoudig, als de dieselprijs omhoog gaat wordt dit meegenomen in de kostprijs, als er tol geheven wordt gaat de prijs omhoog en als het arbeidsloon omhoog gaat kan dit ook meegenomen worden in dezelfde kostprijs, maar zoals veel bazen het doen geloven, kunnen ze dan ineens niet meer concurreren met de transportbedrijven uit Oost Europa. Geloof je nu werkelijk dat zij daar tijdens deze stijgende economie een boterham minder om eten? Laat die gasten maar flink doortrappen, dan hebben ze geen tijd om na te denken. Speel ze beetje tegen elkaar uit, bijvoorbeeld over het krijgen van een vaste wagen of niet, het schoonhouden van de wagen, de mooie ritjes, de schade die altijd een ander heeft gereden, etcetera. Want dat zijn op het moment voor veel chauffeurs de prioriteiten. En als je dan aan het eind van je salaris nog een stukje maand overhoudt vraag je gewoon of je wat meer uurtjes mag maken. Hard voor weinig en nooit chagrijnig….

Werkze en tot de volgende blog ,

Peter,
Zenchauffeur.