Coaching

Na de terugkomst van mijn pelgrimstocht ben ik in een groot gat gevallen. Mijn onbetaald verlof zou nog tot januari duren, dus ik hoefde nog niet aan de bak en eerlijk gezegd was ik er ook nog niet aan toe. De twee maanden onderweg hebben me geholpen om de op handen zijnde echtscheiding goed te verwerken, maar ik was nog niet zover dat ik een goed toekomstplan had bedacht. Ondertussen staat ons huis nu te koop, dus een nieuwe fulltime baan is op dit moment niet echt praktisch omdat er binnenkort  veel fysieke en mentale aandacht naar de echtscheiding en de verhuis zal gaan.

Van een vriend en oud collega (van twee bedrijven) kreeg ik de tip dat ik een opleiding zou kunnen volgen met subsidies uit het SOOB-potje. Dit wordt geregeld door STL via Pitstop. Hij legde uit dat je voor een online opleiding bij ‘Maak leren leuker’ €1000,- subsidie kunt krijgen. Je krijgt dan een laptop en toegang tot verschillende cursussen waaronder de cursus mentorchauffeur. Omdat ik veel vrije tijd had en dit mij wel aansprak heb ik er meteen op gereageerd. Na iets meer dan een week werd ik gebeld door een dame van STL die over de goedkeuring van de subsidie gaat. Ze had mijn verhaal gelezen en ze vroeg me of ik niet liever een aantal gesprekken met een loopbaancoach zou willen. Dit omdat ik aangegeven dat ik wel klaar was met iedere dag jakken en jagen en liever een ondersteunende functie zou gaan uitoefenen binnen de transportsector zoals mentorchauffeur. De opleiding die ik wilde kiezen zou mij volgens haar niet veel verder brengen dan ik al was. Ze vertelde dat ze zelf ook loopbaancoach is en binnen vier gesprekken zou ik weten wat ik wil gaan doen in de toekomst. We raakten verder in gesprek en een half uur later wist ik het. Ik ga een coachingsopleiding volgen.

De online opleiding zou met €1000,- volledig gedekt zijn, maar een duurdere opleiding is een ander verhaal. De tweede €1000,- wordt voor de helft terugbetaald en alles daarboven wordt voor 25% gesubsidieerd. Ik heb lang gezocht op internet en de beste prijs kwaliteit/verhouding biedt ICM. Ik schrok wel even van de prijs. Inclusief BTW dik €5000,-. Omdat ik het particulier doe is de BTW voor een deel niet van toepassing, maar desalniettemin blijft het een flink bedrag. Omdat ik nu leef van reservegeld was het voor mij dus geen optie. Tot ik met Kerstmis een cadeautje van mijn moeder kreeg, toen kon ik ineens wel mijn opleiding betalen. 

Gisteren heb ik mijn eerste opleidingsdag gehad en het voelde goed. De combinatie met zen geeft me een sterke basis omdat ik daardoor aandachtig heb leren luisteren zonder direct te oordelen. Ik verwacht in deze opleiding nog wat extra skills te leren waarmee ik in de toekomst collega-chauffeurs kan helpen om (weer) meer plezier in hun werk te krijgen en/of meer uit zichzelf te halen. Binnenkort heb ik één of meer mensen nodig die zich door mij willen laten coachen, hierover meer in mijn volgende blog. 

Tot dan Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Hollen of stilstaan

Zo ben je na 1600 kilometer lopen bijna aan de Frans/Spaanse grens en zo ben je weer terug in Nederland omdat je pelgrimstocht vroegtijdig tot een eind is gekomen door de lockdown in Frankrijk. Met nog minder dan 1000 kilometer te gaan tot Santiago de Compostela heb ik helaas af moeten haken. Ik heb wel de intentie om het nog een keer af te maken, maar voorlopig zit dat er helaas niet in.

Eerlijk gezegd was ik er best een beetje ziek van de eerste week. Vooral toen ik in de in de Camino Facebookgroep las dat er nog steeds pelgrims binnenkwamen. Na enig onderzoek kwam ik er achter dat ik voor €10,- van Charleroi naar Biarritz zou kunnen vliegen. Een paar tientjes extra voor de bagage, ov in België naar het vliegveld is ook iets van twee tientjes, ik was al bijna het inpakken. Omdat ik ook in de verschillende groepen discussies had zien ontstaan over wel of niet doorgaan heb ik toch maar een mailtje naar het Sint Jacobsgenootschap gestuurd waar ik bij aangesloten ben. Dat raadde het mij met klem af, en daar heb ik me dan maar bij neergelegd. 

Meteen kwamen bij mij de gedachten op om dan maar weer meteen aan de slag te gaan. De oorspronkelijke afspraak met mijn baas was dat ik onbetaald verlof zou hebben tot volgend jaar. Ik woon nu tijdelijk bij mijn stiefmoeder en de gedachte hier de rest van het jaar doelloos rond te hangen sprak me niet echt aan. Maar de gedachte om meteen weer ‘fulltime in the running’ te gaan in de winkeldistributie staat me tegen. Dan maar terug naar het internationaal transport? Ook dat is niet handig in verband met het afwikkelen van de echtscheiding en de verkoop van het huis. Wil ik eigenlijk nog wel terug gaan werken in de transportsector? Eerlijk gezegd is het er in de laatste jaren niet leuker op geworden in mijn ervaring. En zo’n vetpot is het ook niet meer. Om goed te verdienen moet je veel uren maken tegenwoordig, en ik heb ook nog andere ambities dan alleen maar werken. 

Stilstaand water wordt vanzelf helder. Een mooie zenuitspraak die mij er weer eens op attendeerde terug te gaan naar de basis. Vanuit rust komen meestal de beste ideeën bovendrijven. Je kunt dan ook beter zien wat de verschillende mogelijkheden zijn waar je uit kunt  kiezen. En je staat ook meer open voor de kansen die voorbij komen. Voor ik wegging had ik maandenlang een conflict met de planner over de ritten op zondag. Hij wilde dat ik de werkweek om de week met drie ritten (totaal ongeveer 15 diensturen) zou beginnen. Omdat ik dat niet zag zitten werd het iedere keer weer touwtrekken over de zondagsrit. Dat kost enorm veel energie. Maar nu zag ik ineens een mogelijkheid. Als hij nog omhoog zit met die derde rit wil ik hem daar wel mee helpen in de periode dat ik toch onbetaald verlof zou hebben. Ik heb geld opzij gezet voor deze periode dus ik hoef niet per se te gaan werken, en met de verkoop van het huis komt er ook wat geld vrij, dus het is niet noodzakelijk om vol aan de bak te gaan. Zondagen zijn financieel gezien ook mooie uurtjes en zo helpen we elkaar uit de brand. Ondertussen ben ik gebeld door een oud-collega die me er puur toevallig op attendeerde dat ik €1000,- subsidie kan krijgen van het SOOB om bij te scholen. Met deze subsidie kan ik via ‘maak leren leuker’ toegang krijgen tot verschillende opleidingen. En zo komen de dingen ineens op je pad. 

Tijdens mijn pelgrimstocht heb ik leren vertragen en vertrouwen.  Twee termen die vaak terugkomen in de zenlessen, maar die ik nog niet echt in de praktijk bracht weet ik nu. Ik weet nu dat ik altijd te hard liep te zwoegen om mijn doelen te bereiken. Als je zo loopt te ploeteren heb je vaak geen tijd om goed om je heen te kijken, en zo loop je soms de mooiste dingen voorbij. Als je te gedreven bent om snel je doel te bereiken, dan heb je geen tijd om te genieten van de mooie dingen die op je pad komen. Het leven is geen race van de wieg naar je doodskist. Van de andere kant is het ook zo dat je niet veel verder komt als je al te lang stil blijft zitten. Dan raak je ook uitgekeken op de dingen om je heen en kom je er nooit achter wat er nog meer te ontdekken valt. Neem de tijd, je hoeft niet altijd te treuzelen, maar soms is het prima. Blijf vooral ook doorgaan met je tocht, ook al moet je soms een pauze inlassen. Als je niet doorgaat kom je nergens. 

Tegenstrijdig?  Ik denk het niet, het zijn twee kanten van dezelfde medaille. Van Boeddha heb ik geleerd dat het goed is om de middenweg te bewandelen. Uit eigen ervaring heb ik geleerd dat je soms ook links of rechts van het pad moet lopen omdat er te veel modder ligt op het midden of wanneer het pad is ondergelopen. Alles draait om de aandacht en de juiste keuze op dat moment. Soms is de weg vlak en goed verhard en kun je meters maken. Soms is het een ware uitdaging en moet je iedere stap bewust zetten. Ondertussen is het de kunst om er van te genieten, ook al gaat het soms niet zoals jij dat wilt. Als het even zwaar is kun je dankbaar zijn als het achter de rug is. En hoe zwaarder het is hoe meer je leert te verdragen, waardoor je jezelf als het ware traint om onder vervelende omstandigheden toch nog gelukkig te zijn. 

Tot de volgende blog, Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Bijna zover

Donderdag mijn laatste vaste rit gereden. Al weken kijk ik er naar uit dat ik afscheid kan nemen van het werk dat ik zo beu ben als koude pap. Maar nu het zover is, voel ik toch een bepaalde onzekerheid. Het is niet allemaal kommer en kwel, sterker nog, het is op zich best mooi werk. Het is alleen jammer dat er een aantal factoren meespelen waar ik niet goed (meer) mee overweg kan. Of het nu de leeftijd is, of iets van chronische stress, of misschien het gevolg van mijn persoonlijke ontwikkeling (o.a. door zen) dat laat zich raden. Ik heb nu gewoon even te veel moeite met de hedendaagse mentaliteit in de transportwereld. Het idee van veel voor weinig, geen respect voor de chauffeur, steeds meer taken, controles en verantwoordelijkheden in steeds minder tijd voor hetzelfde loon staat me tegen. En het bijzondere vind ik nog wel dat volgens mij iedere leidinggevende binnen de transportsector dat wel weet, maar er niets aan doet. 

Afscheid nemen doet je vaak realiseren wat je gaat missen. Met dit werk bouw je toch een bepaalde relatie op met mensen. Je collega’s, de medewerkers van het distributiecentrum, de chauffeurs van andere transportbedrijven die je dagelijks ziet en de medewerkers in de winkels waar je regelmatig komt lossen. Sommige houden contact via social media, maar anderen verdwijnen gewoon weer uit mijn leven zoals zovelen daarvoor. Terugblikkend op mijn carrière als vrachtwagenchauffeur,  nationaal en internationaal, zijn dat er nogal wat. In sommige situaties komen bepaalde mensen nog weleens oppoppen in mijn gedachten en dan denk ik soms weleens: hoe zou het nu met hem of haar zijn? Misschien ben ik er een aantal alweer een keer tegengekomen maar is de situatie zo anders of zijn ze zo veranderd dat ik ze niet gezien heb en andersom. 

Afscheid nemen met de gedachte in je achterhoofd dat je die persoon misschien nooit meer ziet, triggert bij mij vaak de gedachte aan de fragiliteit van het leven en de dood. Sommige mensen zie ik met plezier uit mijn leven verdwijnen, alhoewel op het scheiden van de markt de relatie soms anders in elkaar blijkt te zitten dan gedacht. Sommige mensen zien blijkbaar de waarde van een relatie pas in als ze die kwijtraken. Gelukkig, maar ook enigszins jammer zijn er de afgelopen dagen veel mensen geweest die zeggen me te zullen missen. Ieder op zijn eigen manier hebben ze me het gevoel gegeven dat ze me waarderen. En dat doet een mens goed, dat geeft me nog meer motivatie om het beste van deze tocht te maken. Opgeven of er niet sterker of beter van worden zou immers inhouden dat ik deze mooie relaties voor niets los laat. 

In crisistijd leer je ook je vrienden kennen. Nog een paar dagen voor mijn vertrek en ik heb al een paar weken lopen denken over een passend afscheid. Maar op één of andere manier heb ik de afgelopen tijd veel van mijn vriendschappen losgelaten. Dat ligt niet aan de vrienden, maar meer aan mijn tekort aan aandacht en energie om de vriendschappen te onderhouden. Ik heb ook geen fut meer voor een feestje op dit moment en het hele coronacircus maakt het er ook niet makkelijker op. Dus bij voorbaat mijn excuses aan al mijn familieleden, (oud)collega’s, vrienden en kennissen die ik misschien in de steek lijk te laten, maar ik vertrek met de stille trom. Mensen die mijn reis willen volgen zie ik wel op Polarsteps, zeninbreda.nl of op Facebook of Instagram en misschien heb ik ook nog tijd voor een blogje op deze site. 

Tot de volgende blog, Namasté,

Peter,

Zenchauffeur.

Doelloos

 

 

 

Werkloos thuis na ruim dertig jaar dubbele diensten te hebben gedraaid. Vanaf mijn veertiende werkte ik al als ik niet op school zat. Dat was leuker dan huiswerk maken of studeren en je verdiende er nog een leuk centje mee ook. Tijdens militaire dienst kreeg ik de dubbele functie kok/chauffeur. Op dat moment had ik absoluut geen idee hoe dat mijn toekomst zou gaan beïnvloeden.

Mijn idee was om in de horeca te gaan werken en later misschien mijn vader opvolgen in ons familiebedrijf partycentrum ‘De Posthoorn’. Toen ik na mijn diensttijd ging solliciteren in andere horecabedrijven viel het geboden salaris me zwaar tegen.

Ik heb een blauwe maandag voor een uitzendbureau gewerkt, dubbele shift orderpicken bij Sikkens, dik verdienen zeiden ze, 7:00 u – 11:00 u en 19:00 u – 23:00 u. Man wat een ongeïnteresseerd zootje ongeregeld, die gasten blowden nog even een jointje voor ze moesten beginnen. Als de orders te groot waren en ze wat te lang bezig waren, schopte er altijd wel iemand een verfblik omver op de lopende band en dan konden we aan de koffie tot de rotzooi opgeruimd was. Bij het arbeidsbureau konden ze me niet helpen. Toen maar eens gesolliciteerd bij het bedrijf waar ik tijdens mijn schooljaren een leuk centje bijverdiend had. Daar kon ik meteen beginnen. Het arbeidsbureau wilde nog wel een uitkering aanvragen voor de drie dagen dat ik werkloos was geweest, maar dat leek mij meer te kosten aan tijd en papier dan dat het op zou leveren, dus ik heb ervoor bedankt.

Het was simpel, fysiek zwaar werk. Oud brood, koekafval, chips en andere voedingsmiddelen die niet meer voor menselijke consumptie geschikt waren werden daar gedroogd, gemalen en gemengd tot een basis voor dierenvoer. Als manneke van 14 jaar liep ik daar al met zakken van 25 kilo te sjouwen, iets wat tegenwoordig niet meer mag. Tegen mijn 16 vulde ik ook zakken van 80 kilo af. Deze werden dan met een liftje opgetild tot je schouderhoogte, dan pakte je ze er af om ze vervolgens op de pallet te stapelen. Heftruck rijden heb ik daar ook geleerd, een certificaat was toen nog niet nodig. Vijf dagen in de week van 8:00 u tot 17:00 u en zaterdag van 8:00 u tot 12:00 u en regelmatig een avondje overwerken. Vrijdag- en zaterdagavond liep ik dan regelmatig in de bediening bij ‘De Posthoorn, tijdens trouwpartijen en jubilea, soms zelfs op zondag. In mijn vrije tijd ging ik graag stappen. Ik was regelmatig te vinden in , de Klomp, de Groene Sael, de Scorpio en het Roode Hert. Overal had ik vrienden, want ik was in die tijd erg vrijgevig en gaf regelmatig een rondje. Die vrijgevigheid gecombineerd met een gokverslaving hebben ervoor gezorgd dat ik snel van mijn geld, en mijn vrienden af was. Een paar bleven er over, helaas ben ik die een beetje uit het oog verloren toen ik internationaal ben gaan rijden.

Toen ik samen met mijn, toen nog aanstaande echtgenote, een huisje gekocht had en er zich plannen begonnen te vormen voor gezinsuitbreiding, vond ik dat dit niet meer de juiste manier van broodwinning was voor de toekomst. Daarop ben ik gaan solliciteren bij bakkerij Welten (nu Bakkersland) die het oude brood leverde dat ik de hele dag stond te malen en te drogen. De chauffeurs die het brood kwamen leveren hadden me regelmatig verteld dat er dringend chauffeurs nodig waren bij de bakkerij. En inderdaad, bij de sollicitatie werd ik meteen aangenomen, zelfs zonder chauffeursdiploma. Ik moest wel beloven dat ik het zo snel mogelijk ging halen, dat heeft nog wel een jaartje geduurd.

Zes dagen in de week en dagen van 18 uur waren geen uitzondering. Die centjes konden we goed gebruiken, ondanks dat we geen van beiden echt gespaard hadden hebben we in een vrij korte tijd een huis gekocht, zijn we getrouwd en hebben we drie telgen op de wereld gezet. Toen de derde net geboren was raakte Jeanet haar baan kwijt. Tijd voor een nieuwe bron van inkomsten. Dat is de afgelopen 20 jaar rijden in het internationaal koel- en vriestranssport bij Voesenek aardig gelukt.De afgelopen jaren heb ik aangegeven dat het nachtrijden en de onregelmatigheid me steeds zwaarder vielen, helaas werd daar niet echt serieus op ingegaan. Toen ik een paar jaar geleden helemaal niet goed in mijn vel zat ben ik gaan mediteren. Dit heeft me veel gebracht, onder andere meer rust in mijn hoofd, een lagere bloeddruk en minder last van mijn astma. Helaas was het gevoel van gelukkiger te worden in mijn werk maar tijdelijk.

Met de rust in mijn hoofd is er ook een verhoogde bewustwording ontstaan die ervoor zorgt dat ik bepaalde zaken anders ben gaan zien. Door de combinatie van stress, vermoeidheid en slaaptekort word je roekeloos. Op het moment dat je dat inziet en beseft wat de risico’s zijn gaat dat wringen. Stress ontstaat volgens mij bij iedereen door andere factoren. Het is dus zeer persoonlijk, en dat zorgt er vaak voor dat er veel onbegrip is. Iets waar de een weinig problemen mee lijkt te hebben, maakt soms dat een ander helemaal over de rooie gaat. Het is dus zaak om voor jezelf te bepalen waar je grenzen liggen. Ik heb altijd gezegd, wat een ander kan, dat kan ik ook, tot het tegendeel bewezen is. Maar moet je altijd tot het uiterste gaan, of kun je ook je grenzen veilig stellen? Toen mijn baas mij negeerde terwijl ik tweeënhalf uur zat te wachten om hem te spreken is er bij mij een schakelaartje omgegaan.

Eén van de grootste stressfactoren in mijn baan was voor mij de onzekerheid en de onregelmatigheid van de planning. Vaak hoorde je ’s avonds om 18:00 uur aan het loket pas of je door moest rijden of naar huis kon gaan, en dan maar hopen dat je vrouw een extra bal gehakt in de pan heeft. Je wordt op zondag weggestuurd en je weet niet wat je moet gaan doen als je maandagmorgen om 7:00 uur leeg bent, soms twee uur rijden en de volgende dag laden, soms met een vliegende vaart naar een klant om te laden en vervolgens je uren vol te rijden. Ik heb me er heel lang in kunnen geven, maar ik ben er nu klaar mee. Na mijn sollicitatie bij JLN heb ik per augustus mijn baan opgezegd. In september begin ik pas want mijn vakantie stond al gepland voor eind augustus en ik wil uitgerust bij mijn nieuwe baas beginnen. Nu heb ik twee weken vrij voor mijn vakantie om een aantal zaken te regelen die ik graag voor de vakantie op orde heb.

Afgelopen dinsdag ben ik met een nieuwe collega meegereden die ook bij Voesenek gewerkt heeft. Het vroeg opstaan viel me wel tegen, maar dat is een kwestie van wennen weet ik uit ervaring. Maikel had me al verteld dat we met de combi (motorwagen met aanhanger) zouden gaan, wat dan weer net iets anders werkt dan met de trailer. Ik vind het nog steeds knap hoe sommige mensen met zo’n ding overweg kunnen. Mijn nieuwe baas had al gevraagd of ik er ervaring mee had en of ik er mee zou willen gaan rijden. Ik heb aangegeven dat ik met een trailer wil gaan rijden en dat ik het misschien wel eens wil proberen als ik een beetje aan het werk gewend ben. Je bent nooit te oud om te leren, maar niet alles tegelijk hè. De planner begon er ook al gelijk over, en hij probeerde te peilen of ik misschien eerder aan de slag kon. Iets in mij wil dan gelijk zeggen, ja oké ik doe het, maar gelukkig wist ik me in te houden. Rustig aan beginnen, dat heb ik me voorgenomen, bewust, stap voor stap en proberen het overzicht bewaren. Volgende week rijd ik nog een keer mee. Deze keer met een nieuwe collega die ik tijdens het laden heb ontmoet. Echt bijzonder, we stellen ons aan elkaar voor, en ik herkende iets in zijn gezicht, en vooral in zijn stem. Ik vroeg hem nogmaals om zijn naam en wat blijkt, het is een oud speelkameraadje van mijn toenmalige stiefbroer en mij. Na 35 jaar komen we elkaar tegen als collega’s, een aparte gewaarwording. Het versterkt mijn gevoel dat ik een nieuw leven ga beginnen.

Nu zit ik twee weken thuis, werkloos, doelloos (op een paar afspraken na) en zonder verder enige verplichting. Zeer zen zou je kunnen zeggen, “Als je troebel water met rust laat, wordt het vanzelf helder“ aldus Lao Tse , en wat helderheid aan het begin van mijn nieuwe leven is erg welkom. Toch vecht er van alles in mij: kan ik dit wel maken, is dit wel verstandig, moet ik niet iets nuttigs doen, kost me dit niet te veel geld? Zeer goed hoor ik in gedachten mijn coach al zeggen, om mij vervolgens aan te sporen om met deze gedachten te gaan zitten (mediteren). Ik zit er verder niet mee, ik zie mijn gedachten en accepteer ze voor wat ze zijn, de ontspannende drijfveren van de afgelopen jaren.

Na de vakantie ga ik weer met nieuwe energie en motivatie aan de slag. Niet meer doortrekken tot het maximale toerental, niet meer helemaal met het gaspedaal onderin, maar vooruitzien, anticiperen, tijdig het gas loslaten en zo min mogelijk op de rem. Net als met zuinig rijden kun je ook veel energie besparen door wat zuiniger en bewuster te leven, op die manier kun je volgens mij verder komen en ga je wat langer mee.

Tot de volgende blog, Namasté

 

 

 

Laatste loodjes

 

 

De laatste week als internationaal vrachtwagenchauffeur. De afgelopen weken heb ik eigenlijk alleen maar prachtige ritten gehad. Omdat ik waarschijnlijk op heel veel plekken nooit meer ga komen heb ik de laatste weken veel trajecten gefilmd en op mijn zenchauffeur youtube-kanaal en Instagram geplaatst zodat ik later altijd nog eens terug kan kijken naar hoe het was in die goeie ouwe tijd.

Ondanks alle redenen die ik de afgelopen maanden heb verzameld om mezelf te overtuigen dat dit werk niet meer bij mijn toekomstplannen past, wil ik niet met een vervelend gevoel op de afgelopen twintig jaar terugkijken. Het is bijzonder hoe je anders naar de dingen gaat kijken als je veel door het oog van de camera kijkt. Sommigen noemen een foto of een filmpje een tweedehands ervaring. Toch vind ik dat je, door er zelf mee bezig te zijn en ook te kijken naar hoe anderen een onderwerp belichten, je anders naar dingen gaat kijken. Ik heb het idee meer schoonheid te zien in alledaagse dingen.

Het feit dat je waarschijnlijk ergens niet meer gaat komen maakt het weer bijzonder. Dat vervloekte Parijs doorkruisen, wat iedere keer weer een kunst op zich is, ga ik straks hooguit in de vakantie nog eens doen. Lekker mijn kostje koken in de buitenlucht met de brandende zon op mijn rug onder het genot van een lekker flesje van het lokale druivensap en met een smeuïg stukje Franse schimmelkaas als nagerecht zal voortaan slechts een mooie herinnering zijn. Dinsdagavond om 21:00 uur ben ik vertrokken voor de laatste serieuze rit. Maandag is mijn laatste werkdag, dus kan ik na deze rit niet echt ver weggestuurd worden.

Woensdagmorgen vier adresjes van Metz tot Strasbourg lossen en donderdagmorgen nog drie bij Mulhouse in de buurt. Dit is een onderdeel van deze baan waarvan ik nu het idee heb dat ik het nooit zal gaan missen. Stiekem had ik gehoopt op een mooier ritje, maar werk is werk, dus ik maak er maar het beste van. Nog minder dan een week en dan eindigt een belangrijk hoofdstuk van mijn leven.

Een maandje vrij en dan begint er een heel ander leven voor mij. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn gezin. Mijn oudste dochter staat op het punt het huis te verlaten, de Spaanse vriend van mijn jongste dochter trekt een paar maanden bij ons in voor ze samen de wereld gaan verkennen door her en der te gaan werken in de horeca. Het voelt alsof ik een blanco blad voor me heb waarop ik een heel nieuw verhaal kan beginnen. Ik betrap me er soms op dat ik de extra vrije tijd die ik straks thuis doorbreng al helemaal vol aan het plannen ben. Ik wil een vaste avond om te sporten, een avond voor zen, een avond voor yoga, hardlopen, en Tai Chi lijkt me ook interessant, Aikido, volgend jaar de vierdaagse van Nijmegen lopen, cursussen doen, etc, etc. En meer rust…

Soms moet ik weleens lachen om mezelf. Een goede dosis zelfreflectie helpt me doorgaans wel om te relativeren. Eerst maar eens deze rit afmaken. Straks een maand geen werk, een paar weken naar Spanje en mezelf voorbereiden op mijn nieuwe job. Ik heb afgesproken met een oud-collega, die nu weer opnieuw mijn collega wordt, dat ik een paar dagen met hem meerijd zodat ik de weg een beetje leer kennen binnen het bedrijf.

Deze laatste nachtrit is me toch zwaar gevallen. De nacht bleef maar duren leek, de weg van Nancy naar Strasbourg leek twee keer zo lang. Eenmaal aangekomen deed ik blijkbaar iets waardoor een automobilist claxonneerde. Hier schrok ik zo van dat ik mijn afslag voorbij reed. Bij de volgende dan maar draaien en opnieuw proberen. Een beetje smal allemaal, maar , rustig aan, dan breekt het lijntje niet. De navigatie snapt het even niet meer, wegwerkzaamheden, oh, hier moet ik er af, toch? Shit nee, tunneltjes, een verbod voor meer dan 7,5 ton, wat ben ik nu toch aan het doen? Ha, de Fischer brouwerij, van daaruit zal ik het wel vinden, potver, een maximum 3.5 ton, dat ga ik niet doen. Even achteruit een parking op en weer terug, ik ben blij dat hij niet vol zit. Hèhè, gelukkig zonder kleerscheuren bij de klant aangekomen. Man wat voel ik me ellendig, ik lijk wel een beginneling. Dit is precies waarom ik met dit werk ga stoppen. Door de vermoeidheid gaat er iets niet goed in mijn hoofd en neem ik verkeerde beslissingen. Als je uitgerust bent heb je een beter overzicht, je hebt meer tijd om verschillende opties te bekijken en je voelt je minder snel opgejaagd door andere weggebruikers. Eenmaal gelost ben ik naar de eerste de beste parkeerplaats gereden en mijn bed ingedoken.

Na drie uurtjes werd ik bezweet en vermoeid wakker. Nog ruim veertien uur eer ik verder kan. Wat zal ik eens gaan doen? Lezen of aan mijn blog werken schiet niet op want ik kan me zo niet goed concentreren. Het is lekker weer, ik ga maar eens een wandeling maken. Mijn kaas en mijn nootjes zijn op, en ik zou vanavond best een biertje lusten. Even op google maps kijken, yes een Lidl op vier kilometer afstand, da’s goed te doen. Dus ik heb een mooie wandeling gemaakt, en zo de aangemaakte adrenaline verbrand. Daarna lekker eten gekookt in het zonnetje met een heerlijk koel biertje erbij. ‘s Avonds op tijd mijn bed opgezocht en donderdagochtend weer redelijk fris en fruitig opgestaan.

Nog een paar dagen. Ik kan het me nog maar nauwelijks voorstellen. Voor de laatste keer de wagen leegruimen, wat zal ik veel spullen overhouden. Wat zal ik veel tijd overhouden, of misschien juist niet…..

Tot de volgende blog, namasté,

 

 

Voesenek Facebook pagina

Zen ontdekt

mediteren

 

Mijn hele leven heb ik me een buitenbeentje gevoeld. Misschien dat het wat te maken heeft met de echtscheiding van mijn ouders, waardoor ik al vrij jong ontworteld ben. We zijn toen in een korte tijd verschillende keren verhuisd, waardoor ik eigenlijk nooit meer echt het gevoel heb gehad ergens thuis te horen, totdat ik met mijn vrouw een huis kocht en een gezin stichtte.

Huis en haard verlaten voor een hele week was voor mij dus niet zo’n grote stap, alhoewel ik het niet altijd makkelijk vond. Als internationaal vrachtwagenchauffeur ben je erg veel op jezelf aangewezen. Je kunt je collega’s ontmoeten in de routiers of wegrestaurants , wat vaak erg gezellig is, maar omdat ik meestal de laatste ben die ergens naar buiten rolt  ben ik daarmee gestopt. Ik ben zelf mijn eten gaan koken, eerst heel simpel op een primusbrander, later op een tweepits campingfornuis.

In de weekenden compenseerde ik mijn kluizenaarsbestaan ruim door vaak en uitbundig te feesten. En als ik zelf thuis niets te klussen had dan ging ik wel helpen bij de buren, vrienden of familie. Als ik er nu zo op terugkijk, vraag ik mezelf wel eens af waar ik de tijd en de energie vandaan gehaald heb. Volgens mij ben ik al die jaren een ware adrenalinejunk geweest. Dat zou mijn korte lontje in die periode kunnen verklaren want, ik heb eens gelezen dat als je lichaam eenmaal gewend is aan de adrenaline en het adrenalinepijl zakt je vanzelf de stress opzoekt. Een jaar of vier geleden begon ik regelmatig kleine schades te rijden. Vooral mijn stootbalk moest het ontgelden. Waar ik in vijf jaar geen krasje op die balk heb gereden heb ik hem in twee jaar gereduceerd tot een gekreukelde kromme bak roest. Ik reed ook steeds vaker verkeerd, of had moeite met het vinden van nieuwe adressen. Ik werd helemaal gek van mezelf, ik piekerde me suf en ik had het gevoel weer tegen een burn-out aan te lopen.

De eerste keer dat ik in aanraking kwam met zen was door een geluidsopname van Alan Watts die ik ergens op het web tegenkwam. Ik vond het niet alleen fascinerend hoe die man het kan vertellen, de materie sprak me ook meteen erg aan. Op dat moment had ik nog het idee dat ik, als ik me er verder in zou willen verdiepen, ik in een klooster in Japan of Thailand in de leer zou moeten gaan. Ik heb van mijn vrouw het boek van Eckhart Tolle, de kracht van het nu, gekregen wat ik in de vakantie met veel plezier gelezen heb, maar het werd me allemaal nog niet echt duidelijk. Iedere stap is vrede van Tich Nat Han idem dito, met veel plezier gelezen, maar er vielen nog niet echt kwartjes. En toen zag ik de advertentie van Zen.nl langskomen op Facebook. Nadat ik de enquête ingevuld had (die je helpt een keuze te maken tussen zen of mindfulness)  kreeg ik het advies om zenlessen te gaan volgen.

Al bij de proefles kreeg ik er een goed gevoel bij. Zeer alert dat het niet te zweverig zou worden bleek het allemaal logisch verklaarbaar en dat vertrouwen bleef me de gehele introductiecursus bij. Tot mijn grote spijt stopte de introductiecursus op zaterdag omdat veel mensen kozen voor een doordeweekse avond en we hierdoor uiteindelijk maar met twee man overbleven. Omdat ik niet op een andere dag kon vanwege mijn werk spraken we af dat ik de volgende introductiecursus opnieuw zou doen tegen gereduceerde prijs. Toen ik halverwege deze cursus jarig was nodigde mijn lerares Dymphie mij uit voor een heerlijke bak koffie bij Coffee & Cream schuin tegenover de zendo. Ze had twee vragen aan mij, of ik als vrachtwagenchauffeur mee wilde werken aan een video-interview, en of ik de opleiding zenleraar/coach zou willen gaan volgen. Ik heb zowat heel de week lopen glunderen geloof ik. Na wat prakkiseren over het financiële plaatje heb ik besloten om de opleiding te gaan volgen. September 2015 ben ik ermee begonnen. Dit heeft een zeer positieve wending aan mijn leven gegeven.

Een van de dingen die me erg heeft geholpen is dat ik niet de enige ben die het zichzelf moeilijk maakt door zijn of haar gepieker. Door te mediteren leer je die gedachten los te laten. Je ziet ze als het ware langskomen, maar je gaat er niet op in. Een mooie metafoor is, je zit als een berg, rond die berg zijn wolken, die komen en gaan, de berg doet niets met de wolken en de wolken niets met de berg. Als je leert je gedachten te zien als die wolken dan kun je ze makkelijker voorbij laten drijven. Gedachten mogen er zijn, je geeft er alleen geen aandacht aan. Op die manier kom je al een stuk rustiger in het leven te staan.
Ik vertel er meer over in mijn volgende blog.