Kerstgekte

Het is weer zover, de feestdagen staan voor de deur. In de winkeldistributie is dit de drukste tijd van het jaar. En dit jaar valt het zo dat veel mensen aan het bunkeren zijn voor vier of vijf dagen. Gek eigenlijk, want de supermarkten zijn bijna alle dagen gewoon open. Maar ja, mensen zijn nu eenmaal kuddedieren, en iedereen wil op hetzelfde moment zijn boodschapjes doen. Voor ons als vrachtwagenchauffeurs de kunst om hier veilig tussendoor te manoeuvreren en te zorgen dat de schappen op tijd weer aangevuld kunnen worden. Ik merk aan mezelf dat de grootste uitdaging in deze periode is om de rust te bewaren. Het begint met de planning die à la minute kan veranderen en daardoor je dagelijkse patroon verstoord. Door de enorme drukte staan de pallets die normaal netjes op het spoor staan dat aangegeven staat op je laadlijst nu ineens kriskras door elkaar. Ontdek je plekje, zoekt en gij zult vinden, zijn veelgehoorde uitspraken op het dc. Normaal werk ik van zondag tot en met donderdag, en aangezien ik na een aantal keer vragen geen wijzigingen hierin had doorgekregen, ging ik donderdagmiddag moe maar voldaan naar huis. Iedereen die ik zondag niet meer zou zien, fijne feestdagen toegewenst en een aantal waren verbaasd dat er chauffeurs op de drukke vrijdag voor de kerst vrij zouden zijn, waaronder ikzelf. Eind van de middag ging de telefoon….

De laatste tijd ben ik niet meer zo flexibel als ik ooit geweest ben, ik bewaak mijn grenzen beter en als ik moe ben dan zeg ik nee. Maar in deze periode is het toch iets anders vind ik, structurele gaten in de planning vergen een doordachte oplossing, maar dit is een periodiek probleem, dus dan toch maar even een tandje bij zetten. Een beetje narrig, waarschijnlijk ook omdat ik al twee weken niet heb gesport, stond ik vrijdag om kwart voor drie op. Helemaal geen zin en ook al niet echt blij met de wijziging in de ochtendroute. Ruim een uur eerder lossen bij wat normaal mijn tweede filiaal is, met in mijn achterhoofd het idee dat er een kans is dat dit niet goed gecommuniceerd is met het filiaal en ik dus mogelijk voor een gesloten deur sta. Normaal weet ik al de pallets voor de filialen op mijn route zo te vinden, maar nu stond alles door elkaar en met een ander filiaal erbij is het sowieso weer zoeken geblazen. Nadat ik de derde lege elektrische pompwagen aan de stroom had gehangen en nu met een super traag apparaat rond liep, begon de moed me wat in de schoenen te zakken, iedereen liep in de weg, mijn knieën begonnen weer wat op te spelen door al het gedraai en ik merkte dat de klok in mijn achterhoofd begon te tikken. Ik blijf altijd vriendelijk, maar van binnen begint er soms toch wat te knarsen. Dan drukt er ook nog een of andere idioot op de claxon van zijn pompwagen, een ander reageert en ineens ontstaat er een toeterconcert wat meteen alle spanning uit de lucht haalt. In eerste instantie irriteerde het mij, maar dan moet ik om mezelf lachen en doe ik vrolijk mee. Waar gaat het allemaal over, ik ben weer in de valkuil van zelfmedelijden gevallen en maakt het mezelf daardoor onnodig moeilijk. Als je het leven te serieus neemt, wordt het vaak zwaarder dan nodig is.

Op mijn zoektocht naar een paar verloren boxen kwam ik een verdekt opgestelde, snellere pompwagen tegen die op die manier waarschijnlijk (ongeoorloofd) gereserveerd was door een collega chauffeur, maar op dat moment was het de mijne. En ineens leek alles een stuk vlotter te lopen. Mooi op tijd geladen, en die éne pallet die ik niet kon vinden, daar hoefde ik me niet druk meer te maken volgens de medewerker van het dc .De rest van de dag heb ik enigszins laconiek aan me voorbij laten gaan. Alles ging anders dan gepland, en ik vond het prima. Druk druk druk overal, filialen die geen tijd hadden om te lossen, extra werk op mijn pad, noodoplossingen om meer oponthoud te voorkomen, ik heb het allemaal goed volbracht in mijn ogen. Nu kon ik echt moe en voldaan naar huis. Het is bijzonder om weer eens te ervaren hoeveel energie je kunt halen uit positiviteit, en hoeveel energie negativiteit je kost.

Gelukkig kan ik tegenwoordig sneller schakelen. Onder andere door naar mezelf te kijken en te lachen om mijn eigen gedrag. Van Rients Ritskes (zenmeester van Zen.nl) heb ik geleerd, om te doen wat je moet doen, met heel je hart, of om ervanaf te zien. Leren om, als het nodig is, af te zien of om ervanaf te zien is niet altijd eenvoudig, maar het is wel de weg naar een duurzaam gelukkiger leven. Doen wat je moet doen met plezier kost minder energie dan werken met tegenzin, daarom werkt klagen alleen maar in je nadeel. Zelfs al doe je het alleen in je gedachten. Klaag je tegen je collega’s ben je al gauw een zeurpiet, klaag je in je hoofd dan ben je een zielenpiet.

Dus een mooie gedachte voordeze tijd: Doe wat je doet met heel je hart, met compassie voor je medeweggebruikers, de planners, de klanten en alles wat je op je pad tegenkomt.

Tot de volgende blog en fijne kerstdagen toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur.

Wat is wijsheid?

Vorige week was een bijzondere week voor mij. Ik had twee belangrijke activiteiten op de agenda staan die invloed kunnen hebben op mijn toekomst. De eerste activiteit was lesgeven voor code 95, de andere was praten over de mogelijkheid om een code 95-cursus te ontwikkelen die elementen van zen/mindfulness gebruikt om chauffeurs handvatten te geven om nog bewuster en aandachtiger aan het verkeer deel te nemen. Niet dat ik het idee heb dat de meeste vrachtwagenchauffeurs zitten te suffen achter het stuur of maar achteloos rondrijden, maar ik vind dat we als beroepsgroep een voorbeeldfunctie hebben op de weg. Ik denk dat iedereen het met me eens is dat het er op het moment veel dingen niet echt lekker lopen in het verkeer. Het is op sommige momenten echt een worsteling om bepaalde trajecten af te leggen vanwege allerlei obstakels die er voor moeten zorgen dat er niet te hard gereden wordt, of dat er bijvoorbeeld voorrang verleend wordt wanneer dat verwacht wordt. En desondanks zijn er nog steeds mensen die vinden dat ze meer recht op voorrang hebben dan een ander. In een ideale maatschappij zouden al die maatregelen niet nodig zijn, maar op het moment is het in mijn ogen verre van ideaal.

Enkele maanden geleden werd ik benaderd door Matthijs van Goudappel Coffeng die bij toeval de foto van TON magazine was tegengekomen waarop ik in lotushouding voor de vrachtwagen zit. Matthijs is adviseur gedragsverandering in verkeer en mobiliteit, en vroeg me of ik een keer met hem wilde praten over mijn ervaring met zen of mindfulness in mijn werk. Het werd een mooi telefoongesprek dat volgens mij twee uur duurde. Goudappel Coffeng onderzoekt in opdracht van de regionale overheid of er een andere manier is om de verkeersveiligheid te waarborgen dan het gebruik van allerlei vertragende middelen als rotondes, drempels en stoplichten. Vorige week donderdag was ik in Arnhem uitgenodigd om samen met een aantal specialisten te gaan brainstormen over de mogelijkheden om een cursus samen te stellen en de effecten ervan te meten. Het is een wetenschappelijk project en het moet dus van alle kanten geanalyseerd kunnen worden en er moet bewijs uitkomen dat het een verandering teweeg heeft gebracht. De moeilijkheid is vooral, hoe ga je het resultaat meten?

Vorige week dinsdag heb ik voor het eerst een uurtje voor de klas gestaan. Ik mocht een deeltje uitleggen van de cursus communicatieve vaardigheden, die ik zelf al gevolgd heb. Ik ben er wel achter gekomen dat ik nog veel kan leren. Het is een beetje als met een spreekbeurt vroeger op school, van tevoren weet je precies wat je moet zeggen, maar als je voor de klas staat is het anders. Oefening baart kunst zegt men, dus gewoon blijven doen. Tijdens deze cursus besefte ik vooral dat waar het vaak misgaat met communicatie, het de ruis is. Je hebt externe ruis, bijvoorbeeld harde geluiden, haperende communicatiemiddelen, of andere afleidingen. Interne ruis zijn bijvoorbeeld je gedachten over iets, je gevoel en het beeld dat je ergens van hebt. Wat me opgevallen is bij beide activiteiten is dat er vaak een misvatting ontstaat door het beeld wat iemand van de ander heeft. Zonder al te diep in te gaan op de details ben ik de afgelopen dagen indirect getypecast als een softie en als alpha mannetje. Wat een ander van mij denkt vind ik niet zo belangrijk, maar de combinatie van deze twee vind ik wel erg grappig. Ik denk dat er in iedereen wel een deel van het één en een deel van het ander zit. Het beeld wat een ander van jou heeft is vaak ook wel de oorzaak van de manier waarop hij op jou reageert.

En dáár is volgens mij veel winst te behalen op het gebied van verkeersveiligheid. Dat klinkt misschien raar, maar mensen zien niet de persoon die achter het stuur van de vrachtwagen zit, maar het beeld dat ze van een vrachtwagenchauffeur hebben. Alles wat dat plaatje bevestigd, wordt gezien, alles wat niet in dat plaatje past ontgaat ze. De grote kunst is dus om dat plaatje te veranderen. Bijvoorbeeld ten tijde van de film Convoy was iedereen ineens fan van vrachtwagenchauffeurs, en men had ineens respect voor de manier hoe chauffeurs zich een weg moeten banen in allerlei moeilijke omstandigheden. Ik denk dat veel chauffeurs het gevoel herkennen als men de armbeweging maakt om de luchthoorn te bedienen zoals in de film.

Nu valt het niet mee om het beeld dat een ander in zijn hoofd heeft te veranderen. Het beeld dat je zelf in je hoofd hebt van de ander kun je veel makkelijker aanpassen. Als je beseft dat het beeld, of de gedachten die je hebt over je medeweggebruikers, jou sturen in je reactie op hun acties, dan zou je ervoor kunnen kiezen om hier heel bewust mee om te gaan. Als je bijvoorbeeld denkt, die klootzak gaat me afsnijden, dan reageer je heel anders dan als je denkt, hij heeft misschien wel haast om een belangrijke reden, laat hem maar even voorgaan. Dat die reden jou niet duidelijk is maakt in dit geval niet uit. Als die reden namelijk niet geldig is, dan is het aan oom agent om deze chauffeur daar op aan te spreken. Door met compassie naar de perikelen van andere automobilisten te kijken, er misschien wel eens om te lachen, vooral op te blijven letten, en het goede voorbeeld te blijven geven, kun je zowel jouw beeld van de ander als het beeld dat de ander van jou als beroepschauffeur heeft ten positieve beïnvloeden.

Tot de volgende blog en laat je van je goede kant zien,

Succes,

Peter,

Zenchauffeur.

Geel hesje

Het is bijzonder te zien hoe zo’n klein kledingstuk zoveel verschillende functies kan hebben. Een veiligheidshesje is natuurlijk ontworpen om personen beter zichtbaar te maken in onveilige situaties. In de loop der jaren is het bij veel bedrijven een verplichte outfit geworden. Omdat je als vrachtwagenchauffeur vaak bij heel veel verschillende bedrijven komt, weet je niet altijd wat de dresscode is. Loop je in een hesje bij een bedrijf waar het niet nodig is, dan loop je mooi voor joker. Omdat veel collega’s uit het oosten dag en nacht in een smerig exemplaren rondlopen heeft het een wat negatief imago gekregen. In plaats van voor veiligheid staat het hesje daardoor meer voor lompheid en smerigheid. Hierdoor is volgens mij de weerstand van sommige chauffeurs tegen het dragen van zo’n hesje gestegen. Het feit dat er binnen een bedrijf gezegd wordt dat het verplicht is voor de veiligheid, maar dat ondertussen het hogere- en het middenkader op de werkvloer blijkbaar door andere mogendheden beschermd wordt, draagt bij aan het gevoel dat het hesje ook gebruikt wordt om te kleineren. Ook het gevoel dat het loodspersoneel het hesje soms gebruikt als een stok om mee te slaan als je niet meteen doet wat ze willen. Het is mijn ervaring dat sommige medewerkers de vaste chauffeurs niet op hun vingers tikken, maar als je voor de eerste keer bij zo’n bedrijf komt kun je helemaal terug naar je auto om je hesje aan te doen. Regels zijn regels zeggen ze soms,en dan moet ik een fluo hesje over mijn knalrode jas aandoen. In Frankrijk te zijn ze nog een stapje verder gegaan. Daar moet je voor iedereen die in je auto zit een hesje bij je hebben, anders kun je een boete krijgen. Dat ze het belangrijk vinden dat je zo’n hesje bij hebt voor iedereen is in mijn ogen een goede zaak. Maar dat iedereen, zelf de vakantieganger op doortocht, hierop bekeurd moet worden schiet weer een beetje door. Op deze manier geeft iets wat bedoeld is voor de veiligheid van iemand het gevoel het opgedrongen wordt, dit wekt ook bij veel mensen weerstand op.

Ik ben in het verleden weleens geschrokken toen ik in het donker en de regen over een onverlicht industrieterrein reed en er ineens een paar mensen opdoken vanuit het niets. Ook heb ik het idee dat een, miosschien wat roekeloze, heftruckchauffeur je net iets eerder iemand zal zien staan als je een veiligheidshesje draagt. Het is ook heel praktisch om te zien of iemand een collegachauffeur is of een loodsmedewerker. Zelf heb ik dus allang vrede met het dragen van een veiligheidshesje, zolang ik geen zwaailicht op mijn kop hoef te zetten vind ik het prima.

De nieuwe ontwikkeling op het gebied van de gele hesjes vind ik wel grappig. Cynisch eigenlijk dat iets dat oorspronkelijk staat voor veiligheid en dat veel mensen het gevoel heeft gegeven een nummer te zijn, nu ineens symbool staat voor revolutie. Wat begon als een demonstratie tegen de hoge brandstofprijzen, groeit langzaam uit tot een verzet tegen de uitbuiting van de arbeidersklasse. De crisis is gebruikt om mensen onder druk te zetten om harder te werken voor minder, en iedereen was bang om zijn baan te verliezen. Daardoor accepteren veel mensen dingen die ze eigenlijk niet willen, waardoor veel burn-outs ontstaan. Nu de crisis voorbij is, is daar nauwelijks verandering in gekomen komen maar, de prijzen rijzen de pan uit, de kosten van o.a. ziektekostenverzekeringen, de gezondheidszorg blijven maar stijgen, en we betalen steeds meer belasting . Daarbij nog komt het nieuws dat steeds meer rijke mensen rijker worden en arme mensen armer worden. Alle sociale voorzieningen worden stelselmatig uitgekleed. Gezondheidszorg, opleidingen ouderenzorg, pensioenen niets is meer veilig. Dit kan natuurlijk niet goed blijven gaan. Frankrijk heeft al een hele bijzondere reputatie op het gebied van staken en van revolutie. In de tijd dat ik nog op Frankrijk reed baalde ik er weleens van dat ze alweer aan het staken waren. Je kon dan niet door met je werk en wist vaak niet hoelang je nu weer stil zou staan. Nu kijk ik er heel anders tegenaan. Je kunt wel keihard werken, maar als je loon niet meer parallel loopt met de economie dan werk je eigenlijk voor de kat zijn viool. Toen ik 20 jaar geleden internationaal ging rijden, verdienden Nederlandse chauffeurs zo’n beetje het meest van heel Europa. In die tijd waren de Nederlanders ook de meest vaardige chauffeurs volgens mij. We waren overal graag zien omdat we wisten wat we en hoe we het werk moesten doen en omdat veel chauffeurs een beetje de taal spraken van het land. Als we er niet uitkwamen dan belden we een gratis nummer, en dan wist de planning het altijd wel weer te regelen. Daar waar veel Franse chauffeurs al makkelijk zeiden dat gaat niet, klaarde de Nederlandse chauffeur vaak de klus. Maar de tijden zijn veranderd. Laatst van ik hoorde is dat een Franse chauffeur meer verdient en betere arbeidsvoorwaarden heeft, maar dat heb ik van horen zeggen. Dus wie is er nu gek?, die Fransman die om de haverklap staakt, niet te veel uren wil maken en toch een goed loon en goede arbeidsvoorwaarden wil hebben, of die Nederlander die zegt ik doe het wel voor minder en minder en minder. Een collega uit de winkeldistributie zei onlangs tegen mij, 15 jaar geleden schaamde ik me als ik moest zeggen wat ik verdiende omdat het zo ver boven het gemiddelde lag, nu schaam ik me dat ik zo hard moet werken voor een in verhouding laag inkomen.

Ik denk dat het op een zeker moment onvermijdelijk is dat het volk zijn stem laat horen. Vanuit Frankrijk zijn de protesten uitgebreid naar België, Duitsland en nu ook Nederland en ik denk dat op deze manier straks heel Europa van zich laat horen. Eén Europa is in mijn ogen een goede zaak, maar zoals het nu lijkt zijn we met zijn allen in de klauwen gevallen van een aantal grote graaiers, die onbeschaamd de zakken van hardwerkende mensen leeg kloppen. Grote internationale concerns die onze landelijke politiek bepalen en zelfs op Europees vlak een dikke vinger in de pap hebben. Banken die met belastinggeld overeind gehouden zijn hebben weer dezelfde arrogantie als voor de crisis. Een ex-collegaPaul heeft hier een wat genuanceerdere mening over en heeft dit gedeeld onder het pseudoniem Polleke. Een democratische regering hoort er in mijn ogen voor te staan, Jan met de pet te beschermen tegen uitbuiting door scrupuleuze concerns die arbeidskracht zien als de brandstof voor hun geldmachine. Als de regering dit verzaakt en naar de pijpen danst van grote industriëlen en de banken dan is het een soort van aristocratie* als ik het wel heb. En dáár wist de bevolking van Frankrijk in het verleden wel wat op. Op 14 juli (Quatorze juillet) vieren ze nog steeds de bestorming van de Bastille in 1798, waarmee de Franse revolutie begon en de aristocratie letterlijk een kopje kleiner gemaakt werd.

Persoonlijk ben ik tegen geweld, er zijn andere, wijzere manieren om je stem te laten horen. Boos worden is prima, het is in mijn ogen ook iets om je over op te winden, maar dit uiten met geweld is onvolwassen gedrag. Zoals een klein kind dat niet weet hoe hij zijn woede moet uiten en met zijn speelgoed gaat gooien, zijn er nu ook mensen die denken dat demonstreren gepaard moet gaan met het slopen van alles wat ze tegenkomen. Er zijn volgens mij ook raddraaiers die zich speciaal hiervoor aansluiten bij demonstraties. De pers die volgens mij op de hand van de (plutocratische) regering is maakt daar dankbaar gebruik door alleen die beelden te tonen. Het entertainend niveau van een vreedzame demonstratie is natuurlijk ook maar minimaal. Een filmpje wat ik op Facebook tegenkwam waarin de agenten van de CRS (Franse ordehandhavingsdienst) in Pau hun helm afzetten toen ze tegenover een groep vreedzame demonstranten stonden, heb ik niet op het journaal zien verschijnen.

Gisteren had ik een discussie met een aantal collegachauffeurs op Facebook. Platrijden die zooi, ik betaal belasting om dat tuig van de weg te laten slaan, en meer van dat soort infantiele uitspraken irriteerden mij enigszins. Ik moet door met mijn werk en dat werkschuw tuig belet me dat. Als ik probeer uit te leggen waarom en hoe beperkt zijn blik is, dan houdt hij halsstarrig vast aan zijn beeld van de situatie. Op de vraag hoe lang hij nog moet werken tot zijn pensioen krijg ik geen antwoord en als ik hem uitleg dat we steeds harder en langer moeten werken voor in verhouding steeds minder dan boeit hem dat niet, als hij nu maar doorrrrr kan. Op links en gaan, oogkleppen op (of gordijntjes tot halverwege de ramen), en een plaat voor de kop.Een dikke glasplaat in geval van sommige collega’s. Dat je niet mee wilt demonstreren is jouw keuze, dat je niet dezelfde ideeën deelt als de mensen die wel op de barricaden staan is ook niet verkeerd , maar toon dan tenminste begrip en misschien zelfs respect voor de mensen die fysiek de confrontatie aangaan waar anderen veilig vanachter hun schermpje hun mening spuien. En als er straks iets verandert in jouw voordeel door deze demonstraties, denk dan eens terug aan wat je nu eigenlijk kwijt bent geraakt aan tijd en wat er dan tegenover staat. En als je dan tot de conclusie komt dat je op vooruit bent gegaan, bedenk dan maar eens hoe je de mensen kunt bedanken die het bewerkstelligt hebben.

Het gele hesje is iets wat moet staan voor veiligheid, laten we er met zijn allen voor zorgen dat het zo blijft. Ongeacht je al dan niet politieke motivatie, geweld is niet de oplossing. Wederzijds respect is van groot belang voor ieders veiligheid. Gandhi heeft héél India bevrijd van de Engelse bezetters zonder geweld te gebruiken of hiertoe op te roepen. Alhoewel de Engelsen geweld niet schuwden hielden de demonstranten stand en braken zo de moraal van de ordehandhavers. Door de agressieve houding kregen de Britten de publieke opinie tegen en uiteindelijk konden ze de aftocht blazen. Het zou mooi zijn als héél Europa als een gele golf het tij kan keren en ervoor kan zorgen dat een ieder krijgt wat hij verdient en dat de uitbuiting van de werkende mensen een halt toegeroepen kan worden. Er is genoeg voor iedereen, het is alleen oneerlijk verdeeld. Zondagavond gaan de Franse vrachtwagenchauffeurs staken, er zullen in meer landen acties komen, zorg dat je genoeg eten en drinken bij je hebt, wat te lezen, en vergeet vooral je gele hesje niet.

Tot de volgende blog en veel solidariteit toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

*Noot van de redacteur:

(Aristocratie betekent letterlijk: ‘Regering van de besten’ (ἄριστος, áristos = excellent). Als er sprake is van een aristocratische bestuursvorm, dan heeft een groep personen uit de hoge klasse buitengewoon veel macht en privileges binnen de regering en samenleving. Het betreft mensen met een staat van dienst: bekwame, geschoolde mensen met ervaring en kennis van zaken.

Het is misgegaan nadat de mensen met een goede staat van dienst langzaam werden vervangen door inteelt nakomelingen die teerden op de verworvenheden van hun groot-groot-groot-enz-ouders.

Waar we nu mee te maken hebben (en waar zeker een overlap is met de ‘aristocraten’ is een plutocratie (een bestuursvorm waarin de rijksten aan de macht zijn en de wetgeving voor grote groepen binnen een samenleving kunnen bepalen. De naam is een samenstelling van de Griekse woorden πλουτος (rijkdom) en κρατειν (regeren, de macht hebben). Veel lastiger om tegen in het geweer te komen, want veel anoniemer dan een koningshuis.)

Pünktlichkeit

Ruim een jaar zit ik nu in de winkeldistributie en rijd voor een van origine Duitse winkelketen. Toen ik nog internationaal reed kwam ik regelmatig bij de distributiecomplexen van deze keten en ik verwonderde me toen vaak over het logistieke vernuft van dit bedrijf. Het concept is open en duidelijk, maar veel van de verantwoordelijkheden worden bij de transporteur weggelegd. De bestelde goederen moeten in de juiste conditie op juiste tijdstip op het juiste spoor staan en dan krijg je je stempeltje. Gebeurt het niet dan hebben ze vaak weinig compassie, excuses willen ze niet horen, maar als je het vriendelijk vraagt, mag je het vaak paar uur later nog een keer proberen, mits er tijd en ruimte is. Op die manier laten ze zichzelf niet met de problemen van een ander opzadelen en kunnen zichzelf dus ook aan hun eigen schema houden. Het is een beetje een stug systeem soms, maar als je je aan de regels houdt werkt het wel prettig.

Maar net als bij een vriendschap of relatie blijft het leuk als je elkaar af en toe ziet. Als je iedere dag met elkaar in de weer bent gaat de glans er wel een beetje af en zie je de scheurtjes verschijnen. Het concept van de verantwoordelijkheid voor jouw onderdeeltje verandert al snel in een afschuifsysteem. Het gaat dan niet zozeer meer om alles goed te regelen, maar vaak om nog meer winst te maken. De inzet daarbij is, wie de arbeidskracht betaalt die nodig is om alles gesmeerd te laten lopen. Sinds kort is er bij het distributiecomplex waar ik iedere dag moet laden een nieuwe kapitein op het schip. Iemand die graag zijn zaakjes op orde heeft en dus zijn de bestaande regels nog maar eens heeft aangehaald. Van iedere transporteur werden een chauffeur en een planner uitgenodigd voor een chauffeursbijeenkomst waar de regels besproken werden. En ik mocht er bij zijn, bijna twee uur hebben we het gehad over de regeltjes en dat we ons er beter aan moesten gaan houden. Niet helemaal van harte stemden we er allemaal mee in dat we ons best gingen doen om alle chauffeurs met de neus dezelfde kant op te krijgen. Er werd ook nog vermeld dat de lange pompwagens die we gebruiken om in de koelcel te laden in de toekomst vervangen gaan worden door kleinere exemplaren. Dit houdt in dat we dus twee keer zo vaak op en neer moeten lopen. Maar dit zou in tijd niet zoveel uit moeten maken omdat we ruim voldoende tijd hebben om te laden. Met dit laatste waren we het, als chauffeurs die er dagelijks mee moeten werken, oneens.

Een week na dit gesprek werd ik aangesproken door een van de medewerkers van het dc. Haar collega had me zien laden met een lange pompwagen in de droge loods, hetgeen blijkbaar niet de bedoeling was. Deze regel was niet besproken tijdens de chauffeursbijeenkomst en toen ik er vervolgens de chef op aansprak zei hij dat dit inderdaad niet mocht. Mijn verweer dat de pallets van mijn rit nogal ver uit elkaar staan, verspreid over de uithoeken van het dc, mocht niet deren. In het verleden is er blijkbaar misbruik gemaakt en hebben chauffeurs de lange pompwagens in de droge loods laten staan, waar ze vreselijk in de weg staan. Het feit dat ik het al ruim een jaar zo doe en dat niemand er ooit last van heeft gehad mocht niet baten, gelijke monniken, gelijke kappen. Ik baalde er een beetje van, want ik dacht ,dan kan ik nog vroeger gaan beginnen om te zorgen dat ik op tijd ben bij de filialen.

Verschillende gedachten gingen door mijn hoofd, ik doe het lekker toch, Ik heb hier geen zin in, Ik zal die verrader wel eens op zijn nummer zetten, allemaal onzin, maar ik heb me er wel van bewust dat ik weerstand voel. En waar je weerstand voelt valt wat te leren heb ik weleens ergens gelezen.Wat valt er hier te leren is de grote vraag. Ik denk dat veel mensen weerstand tegen regeltjes voelen, zeker in een wereld van regeltjes en wetjes en regels die de wetjes moeten regelen. Langzaam maar zeker kun je niks doen of er is wel een regeltje voor. Zonder regeltjes wordt het een chaos toch ???

Maar wat moet ik hieruit leren? Dat ik eigenwijs ben en me niet graag de wet voor laat schrijven? Dat wist ik al. Dat ik niet gek op regels ben? Dat was me ook al bekend. Waarom vind ik het niet leuk? Omdat ik graag op tijd bij de filialen ben zou ik misschien eerder moeten beginnen en eerlijk gezegd vind ik vier uur al vroeg genoeg. Maar dan komt de vraag: Waarom wil “ik” op tijd bij de filialen zijn? Mijn begintijd is een vastgestelde tijd, de tijd die je krijgt om te laden is vastgesteld, en de uitkomst moet zijn dat ik dan op tijd bij de filialen kan lossen. Als dit plaatje niet klopt is dat niet mijn probleem. Het hele jaar heb ik het passend gemaakt door wat trucjes en door wat vroeger te komen, maar zo verandert er nooit iets. Dit is de les die ik hiermee leer, als je te fanatiek bent, te goed je best doet, wordt niet gezien dat bepaalde dingen niet goed afgestemd zijn. Pas wanneer men zich stipt aan de afspraken houdt, komen de fouten aan de oppervlakte. De grote kunst voor mij is dus om, binnen de gestelde normen, het werk wat ik moet doen, zo goed mogelijk te doen. Mijn best, meer kan ik niet doen, en minder is niet goed. Als dan blijkt dat het allemaal niet past heb ik mijn werk toch goed gedaan. Wat ik hieruit ook concludeer is dat ik minder oplossend moet denken, en wat meer pünktlich moet zijn. Op tijd aanwezig zijn, controleren of alles in orde is, melden als er iets niet klopt (wat verder niet jouw probleem is) netjes laden, dan naar het filiaal rijden en lossen, niet meer en niet minder. Dat is wat er van mij verwacht wordt en dat is waar ik voor betaald wordt. Niet eigenwijs zijn en de dingen op je eigen manier oplossen en niet buiten de regels om gaan. Op tijd beginnen, rustig doorwerken, en aandacht voor je werk. Zenvoller kun je het niet maken.

Een andere les die ik hieruit geleerd heb is, dat ik nog steeds te graag, te snel, wil werken. Ik vraag me soms af waar dat toch vandaan komt dat sommige chauffeurs altijd gejaagd zijn. Afgelopen week stond een collega stuiterend aan mijn deur, helemaal over de zeik omdat de vrachtwagen niet afgetankt is. De arme man is een maand of wat geleden van de trap gedonderd en heeft daarbij bijna zijn nek gebroken. Hij zit nog midden in het helingsproces, maar thuis komen de muren op hem af. Dus rijdt hij op eigen verzoek in de nacht met collega’s mee. Toen ik even later aan de planning vroeg waarom hij zo’n haast had konden ze me daar ook geen verklaring voor geven. Hij gaat mee als bijrijder op een rit waarbij ze tijd genoeg hebben. Nu vinden planners nogal makkelijk dat je tijd genoeg hebt, maar ik vraag me zelf toch af waarom hij zich zo druk moet maken, dat hij uitvalt tegen mij. Gisteren hoorde ik in de wandelgangen dat hij weer opgenomen in het ziekenhuis. Soms fluistert het leven je iets in je oren, als je dan niet luistert wordt er nog eens wat luider duidelijk gemaakt, maar sommige mensen luisteren niet eens als het leven hun toeschreeuwt: DOE EENS WAT RUSTIGER AAN, op deze manier haast je jezelf alleen maar naar je graf. Tja, in het dagelijkse leven is het ook belangrijk om aanwezig te zijn, om te doen wat je moet doen, met aandacht, en je niet druk te maken over dingen die niet jouw probleem zijn. Ik hoop dat mijn collega snel beter wordt.

Tot de volgende blog en veel geduld toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Zie de maan schijnt door de bomen

Makkers staakt uw wild geraas. Zo begint een oud Sinterklaaslied dat eigenlijk nog steeds actueel is. De maan staat symbool voor wijsheid en als je even stilstaat kun je misschien door de bomen het bos weer zien. Iedereen is op het moment zo druk bezig met Zwarte Piet of niet, voor of tegen, en of een kinderfeest hierdoor verstoord mag worden. Terwijl de gemoederen hierover hoog oplopen ziet niemand wat er werkelijk gaande is. Ik heb geleerd dat als een goochelaar zijn trucje doet, je eigenlijk niet moet kijken naar waar de goochelaar wil dat je kijkt, om te zien hoe hij het doet. Ergens tussen het Amerikaanse Halloween en het Amerikaanse kerstfeest hebben wij nog een lokale traditie,en die past niet in het plaatje van de Amerikaanse droom. Ik wil niet zeggen dat dit bewust zo gemanipuleerd wordt, maar onbewust en bewust worden we wel geconditioneerd. De boeken die we lezen, de films die we kijken, series die we volgen, en al de reclame er tussendoor bepalen mede hoe wij de wereld zien. Meer en meer worden we gehypnotiseerd door de media. We geloven alles wat ons verteld wordt, ook al voelt het anders. Als je tegen iemand zegt dat je er geen goed gevoel bij hebt, of dat je het niet gelooft, dan kijken ze je vaak raar aan. Als je te vaak zoiets zegt krijg je het stempel dat je niet normaal bent. Maar wat is nu de waarheid?

We hechten veel waarde aan logica. Wetenschap is de nieuwe religie, als het onderzocht is dan moet het wel kloppen. Maar we stellen misschien te weinig de vraag:’wie heeft het onderzocht en waarom?’ Als het onderzocht en bewezen is dan moet het wel waar zijn. Maar vaak zijn er meerdere waarheden, het is maar net waar je naar zoekt. Welke waarheid je vindt is afhankelijk van je intentie en de manier waarop je de uitkomst interpreteert.

Is Zwarte Piet discriminerend? Als jij dat vindt dan wel. Mag er getornd worden aan een traditie? Als jij vindt van niet dan niet. Maar tradities zijn ook vergankelijk, ook al bestaan ze soms al lang. Kijk maar naar alle heiligendagen of andere vrije dagen die wij hadden, in België, Frankrijk en Duitsland o.a. zijn ze er nog steeds, maar in Nederland vinden we dat maar onzin. Ze hebben moeten ruimen voor commerciële belangen of omdat het bij een religie thuishoort die we niet meer aanhangen, maar net welke waarheid jij verkiest. Misschien is het wel Sinterklaas die moet ruimen vanwege zijn religieuze afkomst. Weet ik veel, wetenschappelijk gezien zijn de feestdagen helemaal niet goed voor ons. Het gebruik om teveel te snoepen, veel te eten en te drinken, overbodige dingen te kopen, maar die waarheid, daar trekken we ons liever niets van aan.

De werkelijke basis van alle zon- en feestdagen is iets om even bij stil te staan. Het zijn van oorsprong dagen van bezinning. Dagen om dankbaar te zijn voor wat je hebt. Dagen om na te denken wat je kunt doen voor een ander. Dagen om samen met je familie en vrienden door te brengen. Of dit nu in de kerk of in de kroeg is maakt eigenlijk niet uit. Je hoeft nergens in te geloven om het principe van bezinning te begrijpen. Even stilstaan, iets wat we niet echt gewend zijn. Tijd om te voelen wat verbondenheid is. Samen met familie, vrienden en andere mensen in je omgeving. Als je even stilstaat kom je erachter dat er geen gevecht nodig is waar een dialoog ook voldoet. Dat wanneer een discussie gevoerd wordt de toon en het gevoel vaak belangrijker zijn dan de woorden die gesproken worden. Dan zou je erachter kunnen komen dat het in de samenleving belangrijk is om samen te kunnen leven. Dat we samen kunnen beslissen wat belangrijk is en wat misschien wat minder belangrijk is, om zo tot een goed compromis te komen.

Zwarte vrijdag komt eraan, ook zoiets wat overgewaaid is uit Amerika. De hele Zwarte Piet-discussie gaat over slavernij uit de vorige eeuw. Zwarte vrijdag gaat over de hebzucht en de afgunst die voortkomt uit een bewust gecreëerd gevoel van tekort, de slavernij van vandaag. Sta daar maar eens bij stil.

Tot de volgende blog en veel korting wijsheid toegewenst,

Peter,
Zenchauffeur.

De waan van de dag

Foto van een eerder pechmomen

Het is alweer even geleden dat ik een blog heb geschreven. De afgelopen weken heb ik het te druk gehad met van alles en nog wat, en ik snap soms zelf niet waarom ik geen tijd of energie heb voor sommige dingen . Maar vorige week donderdag heb ik weer eens een lesje geleerd waardoor ik heb ingezien waar mijn energie aan op gaat. Woensdagavond had ik al doorgekregen dat ik waarschijnlijk drie ritten zou moeten rijden. Omdat ik donderdag altijd boodschappen doe en eten moet koken ben ik maar wat vroeger begonnen. Om 3:45 uur ben ik begonnen met mijn werk, het laden ging lekker vlot tot ik om 4:05 uur op een ander dok moest laden. De vrachtwagen gaf voor de zoveelste maal een melding ‘motorstoring’, maar deze keer ging die niet meer weg. De motor kwam niet meer goed op toeren en begon wat te sputteren, maar na een keer opnieuw starten ging het weer goed. Toen ik vervolgens voor het dok probeerde te draaien viel hij recht voor een kantoor stil en ik kreeg hem niet meer aan de gang. De planning maar gebeld, ik moest eventjes wachten want er moest overlegd worden hoe we dit zouden gaan oplossen. Dus maar een bakje koffie en even een beetje lekker bijkletsen met Tamara, de dame die achter het loket zit bij Lidl. Na een uurtje werd ik toch wel nieuwsgierig naar de gang van zaken, dus nog maar eens gebeld, de monteur was onderweg. Dan nog maar een bakje koffie en een beetje bijkletsen met de volgende ploeg. Normaliter zou ik mezelf al lang op hebben lopen winden over het feit dat het zo lang duurt, maar nu, misschien omdat iedereen vrij ontspannen was, lukte het mij zeer goed om geduldig te blijven wachten. Toen de monteur uiteindelijk arriveerde wilde ik gelijk aan de slag. Maar een paar collega-chauffeurs attendeerden mij erop dat ik die jongen een bak koffie aan zou kunnen bieden. Na een snelle inspectie van de motor werd de laptop aangekoppeld en kwam er een storing in de turbo naar boven. De monteur haalde de turbo uit elkaar en dat bleek inderdaad het probleem te zijn. De turbo moest vervangen worden en dat kon niet ter plaatse gebeuren. De vrachtwagen zou dus afgesleept moeten worden naar de garage en daar gerepareerd worden. Ik denk, ik zal het even melden aan de planning, en die zei meteen “dat gaan we niet doen”, we gaan zelf de auto naar de overkant slepen en de turbo vervangen. Sjaak komt er zo aan en die regelt het verder, Jij wordt bij Van Overveld afgezet en krijgt daar een losse trekker mee. Met hangen en wurgen hebben we de kapotte trekker onder de trailer vandaan gesleept en de andere trekker aangekoppeld. Zo en nu even snel laden zei ik tegen Jamal. ‘doe maar rustig aan,’ zei hij, ‘ het is nu toch kapot’. Hij had wel gelijk, want ik was bijna een paar pallets vergeten.

Bijna vijf uur later kwam ik aan bij mijn eerste filiaal. Een parking vol met auto’s, en er stonden er ook nog een paar verkeerd geparkeerd waardoor ik niet op de losplaats kon komen. Omdat ik met de vrachtwagen een van de uitgangen blokkeerde liep het verkeer op de parking al snel vast. Even uitgestapt om de jongens van de plantsoenendienst te vragen om hun busje van de losplaats weg te halen, komt er een vuilnisauto aan en die moest aan de andere kant van de parkeerplaats zijn . Die ook nog even uitgelegd hoe het zat, ondertussen was die ene man die op de hoek geparkeerd stond eindelijk klaar met boodschappen doen. Omdat ik geen zin had om die oude man lastig te vallen wachtte ik nog heel even tot hij wegreed. Toen kon ik eindelijk op mijn gemak de slinger maken die ik nodig had om op de losplaats te komen. Ineens hoor ik achter mij een claxon, die oude man had blijkbaar haast. Ik voelde me nu toch wel genoodzaakt om die man even aan te spreken. Ik heb hem vriendelijk verteld dat de hele situatie ontstaan was door zijn manier van parkeren. Toen ik eenmaal aan het lossen was zei de filiaalhouder Ik dacht dat je hem een klap ging verkopen. Waarop ik lachte en zei dit werkt veel beter, en het voelt fijner.

Toen ik wegreed uit Sprang-Capelle viel er ineens een kwartje. Ik voelde me zeer prettig over de manier waarop ik de hele situatie afgehandeld heb. Ik besefte ineens dat ik de afgelopen weken afgedwaald ben van mijn zenbeoefening. Door te veel mee te gaan in het gevoel van gejaagde collega’s en gespannen Lidl-medewerkers ben ik zelf als het ware mee gaan resoneren. De desinteresse van sommige mensen waar ik mee samenwerkt en de kritiek op alle anderen is langzaam maar zeker op me in gaan werken. Ik ben mezelf het slachtoffer van de situatie gaan voelen en kreeg zo het idee dat alles tegen zat. Dit is een oud herkenbaar patroon dat in mijn leven tot menige dip geleid heeft. De een zegt dat het te maken heeft met het komen of het vallen van het blad. De anders zegt dat het komt doordat er minder daglicht is. Ik denk dat het ook te maken heeft met het feit dat we niet graag afscheid nemen van de zomer, zeker niet na zo’n mooie. Op een zekere manier versterken we elkaars gevoel hierover lijkt het. Veel mensen lijken wat somberder of hebben een korter lontje, en waar je mee omgaat raak je soms mee besmet. Ik ben blij dat ik door zen anders naar mezelf heb leren kijken en nu met compassie kan denken, Je bent er weer ingetuind. Je hebt je weer mee laten slepen,je loopt weer te rennen maar je beter zou wandelen. Je zoekt weer wat je niet kwijt bent.Je roept waar stilte voldoet.

Werk is best belangrijk, maar je werkt om te leven en niet andersom. Daarbij houdt het leven niet op als je aan het werken bent. Wanneer je te gedreven bezig bent loop je vaak te jakkeren zonder dat het nodig is. Als er dan iets tegen zit raak je al snel geïrriteerd. Soms is het dan wel eens goed om zo’n dag te hebben dat alles in de soep loopt. Je komt er dan achter dat het leven ook gewoon doorgaat als je vijf uur later bij je klant arriveert. Je kunt dan wel inzien dat vijf minuutjes extra wachten op zo’n dag toch niks meer uitmaakt. Je zou dan net als ik tot de conclusie kunnen komen dat die vijf minuutjes op een andere dag eigenlijk ook niet veel uitmaken. Ik denk dat het de grote kunst is om wel je best te doen om overal op tijd te zijn, maar als het anders loopt, toch gewoon de tijd te nemen. Tijd valt niet in te halen, tijd gaat maar een kant op. Yesterday doesn’t exist and tomorrow never comes. Veel problemen ontstaan door gedachten aan wat komen gaat, andere problemen ontstaan door gedachten aan wat geweest is, maar er is alleen nu, de rest is maar bedacht. Je leeft nu, dus je kunt er vandaag maar beter het beste van zien te maken.

Tot de volgende blog en nog fijne dag toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Welzijn

Een drukke vakantieperiode achter de rug, eerst veel werken en daarna goed vakantie vieren, lekker eten, zowat dagelijks een paar biertjes, sport en meditatie even op een lager pitje gezet. Het was natuurlijk een heerlijke zomer en ieder weekend was een feestje. Voor eventjes is dat leuk, maar op langere termijn is al dat genieten niet echt gezond. Voor mij is het verschil nu wel merkbaar. Mijn concentratie is weer minder, de magische grens van 100 kilo is helaas weer overschreden en mijn conditie is stukken beter geweest. Tijd om weer even streng te zijn voor mezelf. Terug in het gareel, even een alcoholstop, klaar met het snacken en snaaien, sporten en vooral weer de regelmaat in de meditatie terugbrengen.

Nu ik iedere dag thuis kom is het voor mij een stuk eenvoudiger om aan mijn gezondheid te werken. Als mijn motivatie niet zo sterk is ga ik naar de sportschool of de zendo en dan raak ik vanzelf weer gemotiveerd door samen met anderen te sporten of te mediteren.
Toen ik nog internationaal reed was dat een stuk moeilijker. In Frankrijk zijn een paar parkings waar je kunt wandelen/hardlopen maar in België of Nederland zijn die niet veel te vinden. In Duitsland heb je snelweg-kerkjes waar je kunt bidden, andere vormen van stilte of meditatieruimtes ben ik nog niet tegengekomen. Langzaam maar zeker worden vrachtwagens steeds meer naar betaalde parkings gedirigeerd waar je het parkeertarief terug krijgt als je je maaltijd afrekent. De onkostenvergoeding die een chauffeur krijgt als hij 24 uur of meer onderweg is was in de gulden tijd in verhouding een stuk hoger. Er zijn maar een paar euro bij gekomen in al die jaren. De prijzen onderweg zijn gigantische gestegen, als je indertijd voor een bak koffie een gulden moest neertellen was dat afzetterij, nu betaal je makkelijk twee euro dertig voor een bakkie pleur, lekkere koffie dat wel, maar omgerekend is dat vijf gulden. De betaalde parkings moeten vaak van deze onkostenvergoeding betaald worden. ´s Avonds is het voor veel chauffeurs happie/sappie-tijd. Op zich niets mis mee, lekker eten, biertje of een wijntje erbij, misschien nog een afzakkertje achteraf, gezellig met collega’s. maar als je dat iedere dag doet dan komen de pondjes er vaak snel aan. Mijn ervaring de afgelopen jaren dat ik buitenland reed was, dat de tijd dat ik stil stond onderweg, steeds langer werd. Door de strengere controles en de hogere boetes was het niet interessant meer voor de baas om de chauffeurs veel te lange dagen en te korte nachten te laten maken.

Dat het chauffeursvak nu niet echt het gezondste beroep van deze tijd is, is al langer bekend. Je werkt vaak bij nacht en ontij, de mensen van de laad- en losadressen zijn op zijn zachtst gezegd niet altijd vriendelijk. Wat er ook gebeurt, de chauffeur is altijd de schuldige, als het goed gaat was het een goede planning, gaat het mis dan ligt het aan de chauffeur. Eigenlijk ligt alles aan de chauffeur, zelfs als je door weersomstandigheden door de gendarmerie aan de kant gebonjourd wordt had je maar een andere route moeten nemen, want nou hebben wij een groot probleem…. De wetten en regeltjes die er zijn om de chauffeur te beschermen werken vaak averechts. Als het rekensommetje van de planners niet klopt dan maken ze het passend door de chauffeur op de gekste tijden te laten beginnen. Bij controles houd je vaak je hart vast, die aardige agenten die er zijn om de wetten (die jou horen te beschermen) te handhaven, lijken vaak meer op bloedhonden die net een nieuwe geur opgepikt hebben. In Nederland zijn ze vaak vrij soepel, het Duitse BAG (Bundesamt für Gütherverkehr) in mijn ervaring een instantie die meestal goed in de weer is vóór de chauffeur, de Franse gendarmes zijn zeer doortastend, maar als je een beetje Frans lult dan wil je er nog weleens mee weg komen, tenminste als je een goede treft. Mijn ervaring met de Belgische ‘zwaantjes’ is te vergelijken met een slechte maffiafilm. Midden in de nacht, onder een viaduct, drie motoragenten in mijn cabine die mijn portemonnee, portefeuille, en mijn volledige administratie doorzochten omdat ‘the leader of the gang’ er van overtuigd was dat ik met twee passen rond reed. Je wordt er makkelijker in, maar het is niet echt ontspannend. Het zoeken van een parking valt tegenwoordig ook niet mee en het risico dat je zelf de boete mag betalen als je te lang hebt gereden wordt steeds groter, maar stop je te vroeg dan krijg je het weer te horen van je planner.

Nu de economie weer flink aantrekt is er ineens een chauffeurstekort. Men vraagt zich dan af waarom er zo weinig mensen vrachtwagenchauffeur willen worden. Misschien dat het tijd wordt dat ze zich in Brussel eens goed achter de oren krabben en gaan nadenken over een betere oplossing dan het verhogen van boetes en het opleggen van nog meer regeltjes. Als ze zelf weer eens van Brussel naar Straatsburg of vice versa verkassen dan moet er in maximale luxe gereisd worden, als ze gearriveerd zijn klokken ze eerst in en gaan daarna linea recta naar het hotel om te dineren en uit te rusten van de zware reis. Dit verblijf en verteer wordt natuurlijk niet van het riante salaris betaald, dat wordt gedeclareerd en de belastingbetaler mag de rekening betalen. Als ze met anderstaligen moeten converseren wordt er een tolk geregeld, een chauffeur mag het allemaal zelf opknappen. Als een Europarlementariër overdag op zijn werk zit te slapen wordt dit al snel toegewezen aan de jet-lag of de lange dagen. Als een chauffeur zit te slapen is het een asociale crimineel die aangepakt moet worden, meer regeltjes, hogere boetes, zwaardere straffen, extra bijscholing… Wanneer worden ze daar eens een keer wakker, chauffeurs zijn ook mensen.
Laat ze eerst eens voor betere faciliteiten zorgen. Meer (bewaakte) parkeerplaatsen met betere faciliteiten die de chauffeur niet uit eigen zak hoeft te betalen. Een veilig transport over de weg hangt voor een groot deel af van de staat van de chauffeur. Door de grote verschillen in vergoeding en mentaliteit is er een tweedeling ontstaan tussen oost- en west-chauffeurs, doe daar eens wat aan. Als de faciliteiten voldoende begeleiding hebben kunnen ze de minder beschaafde collega’s leren om zich aan te passen. Zorg voor gezonde alternatieven, verveling zorgt vaak voor een verkeerd eet- en drinkpatroon. De mogelijkheid van sport, recreatieve of meditatieve activiteiten op of in de buurt van een parking kan het verblijf voor de chauffeur een stuk aangenamer en meer ontspannend maken. Een strenger toezicht op de grote bedrijven die vaak een zeer vervelende mentaliteit hebben, de chauffeur als gratis arbeidskracht zien en verwachten dat hij in de tijd dat hij eigenlijk zou moeten rusten, de vracht lost, soms zelfs uitpakt en dan vervolgens ook nog de administratie kloppend maakt. Bedrijven bepalen vaak ook hoe lang je over een traject mag doen. Je krijgt zoveel tijd per pallet, zoveel tijd per kilometer en doe je er langer over heb je pech of moet je praten als Brugman om er een paar minuutjes bij te krijgen. Op commando moet je wachten, slapen of opspringen om zo snel mogelijk te lossen, want nu hebben ze de lading ineens nodig. Ik kan al die collega’s die de afgelopen jaren de sleutels aan de wilgen gehangen hebben geen ongelijk geven. Je moet uit een bepaald hout gesneden zijn om niet gestrest te raken, of net als ik een manier vinden om daar mee om te gaan. Het kan zo’n mooi beroep zijn, en voor velen is het dat ook, maar als ze meer mensen willen motiveren om op de bok te stappen zal er toch het een en ander moeten veranderen denk ik.

Dat ik niet de enige chauffeur ben die gezonder wil leven blijkt wel uit dit artikel

Tot de volgende blog en veel werkplezier toegewenst,

Peter,
Zenchauffeur.