Sinds een paar weken zit ik weer achter het stuur, terug op de bok en gaan met die banaan. Het was ruim vier jaar geleden dat ik op een kwaaie zondagochtend mijn uiterste grens had bereikt en de vrachtwagen geladen en wel op de parking van het Lidl dc achterliet om afscheid te nemen van mijn vorige werkgever. 

Ik had op alle vlakken mijn grenzen ver overschreden en was er een half jaar tussenuit geweest om helderheid te krijgen over mijn persoonlijke pad door middel van een pelgrimstocht. Helaas gooide corona roet in het eten. De nieuwe energie was snel op toen de zoveelste loze belofte werd gebroken…ik was er klaar mee.

Nu, vier jaar later is mijn spaarpot leeg en heb ik helaas geen betalende klanten kunnen vinden voor mijn coachbedrijf. Eerlijk gezegd heb ik er niet echt mijn best voor gedaan. Mezelf in de markt prijzen is niet mijn sterkste kant. 

Enfin, ik geef het niet op, ik vertrouw erop dat ik mijn talenten uiteindelijk volledig ga kunnen ontplooien en daar ook inkomen uit kan genereren maar het is nu blijkbaar nog niet de tijd voor mij. Er is ondertussen te veel gebeurd op persoonlijk vlak. 

Sinds 4 augustus ben ik aan de slag bij Axell Transport en dat bevalt me prima tot nu toe. Alweer een familiebedrijf, dat voelt toch beter voor mij dan gewoon een nummer te zijn. Er heerst een ontspannen sfeer en de mensen zijn vriendelijk. En er is geen grote tijdsdruk zoals het werk wat ik voorheen deed. 

En met de terugkeer op de baan is ook weer de inspiratie om te bloggen over het werk als vrachtwagenchauffeur terug. Ik heb ondertussen wat nieuwe dingen geleerd, andere inzichten gekregen en ik wil inspiratie opdoen om een boek te schrijven….

Maar of dat er van komt ????