Soms lijkt het op een relatie waarin beide partijen niet met en niet zonder elkaar kunnen, de chauffeur en de planner. Beiden hebben, als het goed is, het beste met het bedrijf voor en toch is er vaak een spanningsveld tussen het aansturen en uitvoeren van de werkzaamheden.

Als één van beiden zijn werk niet goed doet, zit de ander met een probleem. En het vervelende is dat er vaak een heel ander beeld van een bepaalde situatie bestaat aan de andere kant van de lijn.

De meeste vrachtwagenchauffeurs zijn van nature zelfstandig. Als je dat niet bent, leer je het automatisch. Tegenwoordig een stuk minder, of in ieder geval op een andere manier omdat je simpelweg de telefoon kunt pakken om raad te vragen of dingen te googelen. Ik heb nogal eens met houtjes en touwtjes de boel bij elkaar moeten binden in ‘the middle of nowhere’ in Frankrijk.

Deze dynamiek van zelf oplossen heeft ervoor gezorgd dat de meeste planners hun planning dumpen in de boordcomputer en er dan vanuit gaan dat de chauffeur het wel oplost. De meeste chauffeurs doen dat en beklagen zich dan bij hun collega’s en eventueel ook bij de planning. Die klaagcultuur heeft veel planners doof gemaakt voor het gemopper..

Er was een moment in mijn leven dat ik een onmogelijke rit aan het rijden was en de gedachte kwam in me op:

Kijk nou eens wat ze me laten doen!!!

En die gedachte ben ik gaan onderzoeken. Uiteindelijk ben ik het die het doet, die verantwoordelijk is voor mijn daden, dus waarom geef ik de macht over mijn eigen stuur in handen van een ander?

Het antwoord heeft even op zich laten wachten. Een burn-out gaf mij inzicht. Na wat onderzoek kwam ik erachter dat ik toch wel veel symptomen van chronische stress herkende bij mezelf. En stress zorgt ervoor dat je cognitieve vermogens (tijdelijk) achteruitgaan. Vooral als het gaat om je prefrontale kwab. De prefrontale kwab is cruciaal voor executieve functies, zoals plannen, beslissingen nemen, sociaal gedrag, impulsbeheersing en werkgeheugen. Je adrenalinepeil stijgt. Dus je krijgt extra brandstof maar je weet maar amper meer wat je doet, terwijl je dat niet eens doorhebt tot het misgaat. Een ongeleid projectiel dus.

En dan neemt de planning het over. Je denkt dat je nog keuzes maakt, maar dat zijn de keuzes die jou geboden worden, niet je eigen plan. Linksom of rechtsom, je gaat rijden.

Op zich geen foute situatie als iedereen aan het einde van de week tevreden is. Maar ik hoor steeds vaker dat veel collega’s aan een weekend niet genoeg hebben om op te laden. In feite ben je dan dus alleen maar aan het werk of aan het herstellen van je werk. Vaak is er weinig ruimte meer voor een hobby of een sport.

En dat gaat niet veranderen zolang iedereen klaagt en toch blijft doorgaan…

Veel oudere collega’s hoor ik klagen dat de jeugd niet meer wil werken. Maar ik zie dat anders. Ze willen hun leven niet meer laten bepalen door het werk. En dat vraagt een heel andere planning. Een andere manier van denken. En eigenlijk is het van de zotte dat je voor dit soort werk met een dergelijke verantwoordelijkheid vijftig of zestig uur per week moet werken om een fatsoenlijk salaris te verdienen.

Slim werken vraagt een betere planning. Nu rijden veel transporteurs met een lege auto van A naar B terwijl andere transporteurs met een lege auto van B naar A rijden. Je zou verwachten dat in een intelligente maar super drukke maatschappij er ook slimme oplossingen zouden zijn voor samenwerking. Maar misschien dat het concurrentie idee groter is dan werkelijk duurzaam samenwerken.

Misschien ben ik een dromer. Maar stel je toch eens voor dat je als vrachtwagenchauffeur met 36 uur werk voldoende zou verdienen om mee rond te komen. Stel dat het de helft minder druk op de weg zou zijn. En misschien dat de bedrijven zelfs meer winst kunnen maken omdat ze geen overuren meer hoeven te betalen…..

Mja, dat vergt wel een goede planning….

En zolang de meeste vrachtwagenchauffeurs maar blijven racen zal dat niet gebeuren….