Wakker worden heeft niet alleen meerdere betekenissen maar het gebeurt ook nog eens in verschillende fasen. Om te beginnen moet je eerst wakker worden om aan de dag te kunnen beginnen.

De één slaapt diep, de ander licht, sommige mensen hebben veel slaap nodig en andere mensen slapen enkele uurtjes en ontwaken zo fit als een hoentje. Toen ik nog een jaar of twintig was kon ik een gat in de dag slapen, later had ik aan dagelijks vier uurtjes meer dan genoeg om de werkweek door te komen. Tegenwoordig is een uurtje of zeven wel een vereiste. Met minder bouw ik een tekort op en dan ben ik niet meer zo alert. En daar zit een andere ontwaking achter. Ik ben me nu bewust van wat ik voel. 

Toen ik nog een jaar of 25 was, werkte ik voor een bakkerij. Ik kijk soms meewarig terug naar de dagen dat ik broodcoureur was. Plankgas en met twee wielen door de bocht, 6 dagen in de week een uur of 4 uit bed. 70 uur was normaal. Als ik op vakantie ging was ik de derde dag beroerd en chagrijnig omdat ik een soort jetlag had. 

Later ging ik de grote baan op, internationale koel- & vriestransport. Dag en nacht, 7 dagen in de week inzetbaar en ik heb pieken tot 90 uur per week meegemaakt. Ik was net een robot. Als ik er nu op terugkijk, had ik bijna twee weken vakantie nodig om te kunnen ontspannen. En ook dat is een vorm van ontwaking. Mijn lichaam was chronisch gestrest. Ik zat zo in de flow van het werk dat ik niet beseft had hoe ver ik over mijn grenzen was gegaan. 

Bij het derde bedrijf was ik al meer bewust door zen meditatie. Ik kon nog meer hooi op mijn vork nemen. Buiten het werk dat op een hoog tempo ging had ik de taak op me genomen om als mentorchauffeur mijn collega’s te ondersteunen. Ik werkte ‘maar’ 55 uur per week en ik sliep hooguit een uur of zes. Ik was voor de wekker wakker, zo rond een uur of drie ‘s nachts. Meestal deed ik na mijn eerste rit een dutje…of moet ik zeggen een korte coma. Uiteindelijk werd het een burn-out. 

Of misschien beter een reset….

Ik ben niet opgebrand maar mijn basissysteem heeft ingegrepen. En dat is een wake-upcall. Tijd om te luisteren naar je lijf. 

De kernovertuiging niet goed genoeg te zijn is de oorzaak waardoor ik altijd moeite heb gehad om nee te zeggen. Met als resultaat dat ik vaak maar door ga, ook al ben ik doodop. Omdat ik moe ben ga ik fouten maken en dat draagt bij aan de bevestiging van het niet goed genoeg te zijn. In het verleden bleef ik maar rondjes draaien in dat cirkeltje tot ik depressief werd.

De oplossing die ik daarvoor bedacht heb is harder werken en beter mijn best doen, maar in plaats dat dit een beter gevoel geeft krijg ik nog meer werk toegespeeld. Dus ik moet eigenlijk minder mijn best doen wat me weer geen goed gevoel geeft over mezelf…

En dan kom ik weer bij mijn eigenwaarde. Wat wil ik?

Ik wil graag centjes verdienen en een goed gevoel over mijn werk hebben. Ik wil graag deel uitmaken van een team. Niet ik tegen de planning. Niet het gevoel hebben dat ik alleen maar een onderdeel van de vrachtwagen ben die zelf nog niet kan rijden. Ik wil me veilig voelen en gewaardeerd. Ik leef per slot van rekening niet om te werken maar ik werk om te kunnen leven…

En dat lijkt een beetje verloren in deze tijd van efficiëntie en winstbejag…

Gelukkig werk ik nu voor een bedrijf dat de juiste intenties heeft. Ik kan gewoon mezelf zijn. En daar sta ik graag voor op .