Zenleraar

zomersesshin 2018 diploma

Toen ik een jaar of vier geleden naar een gratis proefles ging bij Zen.nl had ik me niet voor kunnen stellen dat mijn leven in zo’n betrekkelijk korte tijd zoveel zou kunnen veranderen. Er moest iets veranderen in mijn leven want zowel fysiek als mentaal zat ik niet goed in mijn vel. Maar hoe ga je dat aanpakken? Door meditatie heb ik kritisch, maar met compassie naar mezelf leren kijken. Niemand kan jou zo goed vertellen wat je nodig hebt om jezelf gezonder en gelukkiger te maken dan jijzelf. Het is dan wel van belang dat je helder hebt wat je nodig hebt om dit te bereiken, veel dingen voelen goed, maar zijn op de lange termijn niet goed voor je. Het is heerlijk om aan het eind van een drukke werkdag van een biertje te genieten in een luie stoel in de zon, maar als je dit te veel of te vaak doet gaan er dingen niet goed. Als je er van tijd tot tijd voor kiest om in plaats van dat biertje in de luie stoel te gaan sporten blijf je beter in balans. Een mooi programma kijken op tv is ontspannend, maar door van tijd tot tijd je blik eens naar binnen te richten door meditatie of een andere vorm van zelfreflectie blijf je ook mentaal beter in balans.

De één is gelukkig als ie gewoon zijn leventje kan leven, de ander voelt zich geroepen om er iets meer van te maken. Beide zijn goed in mijn ogen, als iedereen vrachtwagenchauffeur wil worden rijdt er binnen no time geen vrachtwagen meer rond omdat er geen monteurs meer zijn om ze te repareren. Het mooiste zou zijn dat iedereen zijn passie kan volgen, doen waar hij goed in is, en wat hij met liefde en plezier doet, maar in de praktijk ligt dat vaak toch anders. Het is dan in mijn ogen de kunst om er toch iets moois van te maken. Doe wat je doet met heel je hart, is een goed advies dat ik eens gehoord of gelezen heb, maar hoe doe je dat? Zelf ben ik vrachtwagenchauffeur geworden omdat Hare Majesteit dat destijds voor me bedacht heeft. Ik heb mijn vrachtwagenrijbewijs in militaire dienst gehaald en ben hierdoor later in de transportwereld terecht gekomen. Alhoewel ik altijd met liefde en plezier mijn werk heb gedaan (het ene moment met meer plezier dan het andere), is het nooit echt mijn passie geweest. Als ik met grote bewondering zie hoe passioneel sommige collega’s zijn voel ik soms wel wat jaloezie en zou ik willen dat ik er ook zoveel aandacht en liefde voor op zou kunnen brengen.

Mijn zoektocht naar meer mentale balans heeft me op het zen pad gebracht. Op mijn eigen manier ben ik altijd bewust met mijn fysieke en mentale groei bezig geweest, en zen heeft me hiervoor het juiste gereedschap geboden. Hier heb ik nu ook mijn passie gevonden. Afgelopen week ben ik weer op sesshin geweest, de laatste verplichtte voor mijn opleiding, maar absoluut niet de laatste die ik gedaan heb. In mijn gedachten noem ik het wel eens een pyjama party voor diepdenkers. Met zestig mensen in gemakkelijke kleding heel de dag op een kussentje zitten, iedere morgen vertelt de meester een verhaaltje, driemaal daags gezellig samen eten en voor het slapengaan nog even met zijn allen buiten zitten. In de pauzes doet iedereen zijn eigen dingetje en de strakke rituelen zorgen ervoor dat iedereen weet waar hij of zij aan toe is. Door niet met elkaar te praten of op andere wijze te communiceren is er niets wat je afleidt van je zelfonderzoek. Alles wat je tegenkomt is van jouzelf en op die manier krijg je jezelf ook helder. Het onderwerp van deze sesshin was de verlichting. Zelf heb ik niet zo heel veel op met de verlichting, maar van de ander kant is verlichting héél belangrijk, vooral als je vaak in het donker rijd. Als je niet goed verlicht bent zie je niet waar je rijd en weet een ander niet welke kant je opgaat.

Zomersesshin 2018

Wat me wel enorm aanspreekt is verlicht handelen. Het goede doen en het goede willen, niet uit eigen belang, maar voor het belang van iedereen. Het helder krijgen van jezelf doe je dan ook niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen. Omdat niet iedereen de aandacht en liefde kan opbrengen om zo’n 35 uur stil te zitten in één week en de pijn en frustratie te doorstaan die hiermee gepaard gaan, is het in mijn ogen goed dat er een aantal passionele mensen zijn die dit volbrengen. Deze mensen kunnen met hun helderheid licht werpen op het pad van de anderen, zodat anderen hun taak in het leven kunnen volbrengen. Dit is waar ik mijn tijd, aandacht, en energie voor de volle 100% in wil steken. Het zenleraardiploma wat ik behaald heb zie ik dan ook als een aanmoediging om verder te groeien en keihard door te werken aan het faciliteren van duurzaam geluk voor iedereen.
Tot de volgende blog en veel verheldering toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur.

Bakkertje

Mijn carrière als vrachtwagenchauffeur is begonnen bij bakker Welten in Breda. Destijds nog een echt familiebedrijf, maar nu valt het onder Bakkersland. Ik ben daar begonnen zonder chauffeursdiploma of enige ervaring, maar dat maakte niet uit want er was destijds ook een enorm chauffeurstekort. Kaartlezen en de tachograafschijf invullen waren zaken waar ik me niet mee bezig hield. Brood helpen verdelen, zo snel mogelijk laden en gas op die lolly. Onbegrensd, dus die bakwagens liepen 125 km/u, gaon mee die banaon. Ik nam iedere dag wat appelflappen, saucijzenbroodjes of iets dergelijks mee als het over was, en dat deelde ik dan met de chauffeurs die de vrachten afleveren bij de supermarkten waar ik ook moest lossen. Op die manier kweekte ik goodwill en hielden ze rekening met mij, waardoor ik altijd overal snel kon lossen.

Nu zijn de rollen omgekeerd. Ik lever de vracht bij de supermarkten en krijg te maken met bakkertjes, sommige echte broodcoureurs, net als ik destijds. Tijden zijn veranderd en wat lekkers meenemen om uit te delen is er bij de meeste bakkerijen niet meer bij volgens mij. Desondanks probeer ik rekening te houden met de bakkertjes in de hoop dat zij ook rekening houden met mij.

Helaas is niet alleen de mentaliteit van de bakkerijen in het nadeel veranderd, maar kom ik ook regelmatig chauffeurs tegen die denken dat het een wedstrijd is om het beste plekje. Om één meter minder te lopen ontnemen ze een ander de mogelijkheid om te lossen. Zo ook bij mij enkele maanden geleden. Een nieuw, tijdelijk filiaal op mijn route en ik was gewend dat de bakker aan de voorzijde loste. Op een ochtend was ik vroeg en stond ik op de losplaats toen de bakker arriveerde. Met veel gas en nukkige bewegingen draaide hij zijn bakwagen op de parkeerplaats en zette hem naast mijn vrachtwagen. Een goedemorgen kon er niet af en hij leek me behoorlijk chagrijnig. Maar ja, als je niets zegt weet ik ook niet wat er schort.

Een week later waren de rollen omgekeerd. De bakker stond pontificaal midden op de losplaats waar met een beetje goede wil drie grote vrachtwagens kunnen staan. Toen ik hem vriendelijk vroeg om de volgende keer wat ruimte te laten gromde hij dat hij recht moest staan met zijn auto en dat hij met tien minuten weg zou zijn. Aangezien ik in principe maar iets meer dan tien minuten krijg om te lossen bij dat filiaal vind ik dat niet oké. Toen ik hem vertelde dat ik hetzelfde werk gedaan heb en dus wel weet hoe het zit zei hij niets meer.

Eigenwijs als ik ben heb ik wekenlang de vrachtwagen naast zijn bakwagen gezet, ook al kon ik maar de helft van mijn laadklep gebruiken omdat de andere helft over de stoeprand hing. Iedere morgen heb ik gewoon goedemorgen gezegd en niets teruggekregen. Omdat ik heb leren doorzien dat dit niets met mij te maken heeft, maar dat het zijn gebrek aan capaciteit is om met de situatie om te gaan, heb ik het op zijn beloop gelaten. Vorige week was ik op een ochtend heel vroeg geladen. Toen ik in Sprang Capelle aankwam zag ik een broodcoureur met een rotgang van de parking bij het voetbalveld afrijden, een grote stofwolk achter hem aan.  Toen ik aankwam bij de losplaats was er ruimte voor mij, wat me een beetje verbaasde. Dezelfde chauffeur als anders was vriendelijk en zei, ik heb ruimte voor je gehouden en ik heb hem daar heel hartelijk voor bedankt. Iedere morgen na die ochtend zeggen we goede morgen en zie ik de man zelfs lachen. Misschien is er iets anders in zijn leven veranderd wat hem milder gemaakt heeft, ik wil graag denken dat mijn vriendelijke volhardendheid er voor gezorgd heeft dat hij tot een ander inzicht is gekomen. Waarschijnlijk kom ik er niet achter, en het doet er eigenlijk ook niet toe. Als ik niet gewoon vriendelijk was gebleven, maar hem iedere morgen geconfronteerd had met zijn botheid dan was het sowieso niet leuker geworden.  

Te veel mensen vinden tegenwoordig dat ze belangrijker zijn dan de ander, heb ik het idee. Maar waar gaat het om? Iedere dag hetzelfde conflict met dezelfde mensen maakt iedereen een stukje minder gelukkig, en dat is een understatement, maar ik wil het hier niet te scherp stellen. Compassie hebben met de ander, dat wil niet zeggen dat je hun gedrag begrijpt of waardeert, dat wil ook niet zeggen dat je jezelf moet laten benadelen door de ander, maar dat je er jezelf niet te druk over maakt wat de ander doet. Ieder heeft zijn voors en zijn tegens denk ik. En als je beseft dat iedereen in zijn eigen wereldje leeft, heb je de keuze om er al dan niet in mee te gaan. De grap is dat op het moment dat je ervoor kiest om niet te veel aandacht aan te geven aan wat de ander waarschijnlijk allemaal van jou denkt en wat jij van die ander denkt, er dan ruimte ontstaat om open te staan voor een positieve actie of reactie.

Tot de volgende blog en veel begrip toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Roadtrip 3: verbroedering

Confrontaties lijken soms het einde van de harmonie, maar als er op de juiste manier mee omgegaan wordt kan het mensen dichter bij elkaar brengen. Toen we vertrokken van de camping in La Claps was de stemming alles behalve vrolijk. Het was gestopt met miezeren en de regen kwam nu met bakken uit de lucht. Omdat de winkels in Luc en Diois gesloten waren hadden we niet kunnen lunchen en onze zoektocht naar een winkel langs de route werd bemoeilijkt door zware hagelbuien. In Orpierre aangekomen bleek de lokale supermarkt op woensdagmiddag gesloten. Gelukkig konden we op de camping schuilen in de schuur. In deze schuur stond een fornuis, konden we eieren en bier, thee en koffie pakken en dan het geld hiervoor in een spaarvarkentje doen. Patrick bakte eieren en met een lekker biertje erbij verbeterde stemming al snel. Er is ook een schuur waar je kan boulderen (een soort klimhal die niet te hoog is en met kussens er onder) waar Peter en Coen dankbaar gebruik van maakten. Toen de zon weer doorbrak leken alle problemen als de spreekwoordelijke sneeuw te zijn verdwenen.

De volgende morgen gingen we klimmen op een locatie genaamd Quatre Heure. Er zijn verschillende klimlocaties in Orpierre, maar volgen Patrick was dit de beste. Het was een eindje tegen de berg omhoog rijden en ik was best blij dat we dit niet met de camper hoefden te doen, het ging behoorlijk stijl omhoog. Daarna nog een flinke klim te voet, maar het uitzicht en de klimhelling waren uiteindelijk wel de moeite waard. Patrick en Coen klommen de verschillende routes voor, zodat Peter en ik daarna van het touw gebruik konden maken om toprope te klimmen. Coen had al eerder aangegeven dat hij graag wilde multi pitch-klimmen. Terwijl Peter en ik routes klommen als ‘le passion’ en ‘la femme’ gingen Patrick en Coen verderop aan de slag met een multi pitch-route. Patrick liet zien hoe hij in het leger geleerd had om zonder tuber te klimmen en te zekeren. Het was een genot om te zien hoe die twee samenwerkten en groeiden in het spel. Zo zie je maar dat het principe ‘what doesn’t kill you makes you stronger’ ook vaak werkt voor relaties.

Het enthousiasme bij Coen en Patrick om nieuwe uitdagingen op te zoeken steeg met iedere klim, helaas moest ik roet in het eten gooien. In tegenstelling tot Patrick en Coen ben ik geen eigen baas en moest ik zondags weer aan de slag. Nog verder zuidwaarts trekken zou inhouden dat ik die zaterdag zo’n vijftien uur kwijt zou zijn aan de terugreis en aangezien zondag om vijf uur de wekker weer zou gaan leek me dat geen goed plan. Samen uit, samen thuis, er werd besloten om die vrijdag op de terugweg nog een Via Ferrata te doen en dan naar Rouvres sur Aube terug te keren zodat ik zaterdagochtend uitgerust naar Breda kon vertrekken. Coen zou dan nog met een vriendin in Luxemburg gaan klimmen. Het was een flinke klim, tot mijn grote verwondering nam mijn zoon het voortouw. We beklommen een mooie bergkam in de volle zon en uit de wind dus het was een pittige tocht, maar de moeite meer dan waard.

Toen we op een hoge rots even zaten uit te rusten en uit keken over het weidse dal waar koeien met klingelende bellen graasden, koeien die zo groot leken als muizen, met op de achtergrond de besneeuwde bergtoppen van de Franse Alpen, had ik even het gevoel dat ik daar eeuwig zou kunnen blijven zitten. Een gevoel van eenheid en tijdloosheid die niet in woorden te vatten is. Er kwam bij mij een bijzondere gedachte op, vaak heb ik het gevoel dat anderen weten wat ze doen en dat ik maar een dotje doe, en dan maar kijk hoe het uitvalt. Anderen zijn de professionals en ik de amateur, maar daar zit je dan op 1400 meter hoogte met zijn vieren te koekeloeren. Professional of amateur, als je een fout maakt en je dondert naar beneden ben je waarschijnlijk net zo dood. Evenzo als je niet op je maatjes let en er gaat iets mis, dan kan het wel even duren voor je daar overheen bent. Als je op dit niveau klimt dan doe je niet net alsof, dan doe je het gewoon.

Tijdens de afdaling kwamen Coen en ik weer in gesprek over zijn liefdesperikelen. Er leken ineens wat muntjes te vallen en ik werd zo geabsorbeerd door het gesprek dat ik diep in gedachten bij hem in de auto stapte op weg naar een welverdiende bak koffie in het nabijgelegen dorp. Op het moment dat we de terugreis wilden aanvangen dacht ik even een flesje water uit mijn rugzak te pakken…. rugzak weg… De schrik sloeg me om het hart, alles zat er in, paspoort, bankpassen, visa, rijbewijs, chauffeurspas en geld. Van de andere kant dacht ik, zonder chauffeurspas kan ik zondag niet gaan werken en kunnen we dus nog wat langer blijven. Gelukkig stond de rugzak nog precies waar ik hem had afgedaan en besefte ik dat ik, als het om diepgaande gesprekken gaat, beter niet kan multi-tasken.

De terugreis liep voorspoedig en we werden die avond hartelijk ontvangen door Marcelle die voor ons een overheerlijke brandnetel quiche had gemaakt. Na een goede nachtrust en een heerlijk en gezellig ontbijt zijn Peter en ik weer naar huis vertrokken. Op de terugweg sloot Peter de tablet op de autoradio aan en speelde muziek af waar we beiden van houden. Op een gegeven moment begonnen we beiden mee te zingen met de Doors, Queen, Pink Floyd en meer muziek uit die tijd, dit gaf me een gevoel wat ik eeuwig zou willen koesteren. Aan alles komt een eind, maar ik heb het gevoel dat er iets blijvend is veranderd. Iets in mij zeker, voor de anderen kan ik niet spreken, maar ik heb een sterk vermoeden dat dit voor ons allemaal zo is. Dit soort ervaringen hoop ik nog vaker te hebben, en ik kijk er al naar uit wat het volgende avontuur is wat ik op mijn pad tegenkom.

Tot de volgende blog en veel mooie en leerzame avonturen toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Roadtrip 2: op avontuur

Op maandag vertrokken we na een heerlijk ontbijt vanuit Rouvres sur Aube zuidwaarts. Vier mannen die elkaar nauwelijks kennen. Natuurlijk ken ik mijn zoon al heel zijn leven, maar ik ben de laatste jaren wat veranderd en we hebben al lang niets samen ondernomen. Héél helder waren de plannen nog niet, maar ik had me voorgenomen om maar te kijken hoe het zou lopen. Coen had aangegeven dat hij niet veel ervaring had met lange afstanden rijden, dus we spraken af dat ik het stuur over zou nemen als hij moe werd. Ondertussen zouden Patrick en ik ook elkaar afwisselen in de camper. Peter reed met Coen mee en omdat hij nog niet in het bezit is van een rijbewijs verzorgde hij de muziek.

De rit ging voorspoedig en omdat ik de weg dwars door Lyon niet schuw lagen we al snel voor op schema, voor zover we dat al hadden dan tenminste. Aangekomen in Luc en Diois bleek alles dicht behalve het terrasje van lokale horecagelegenheid, dus van ellende maar een biertje genuttigd.

Helaas was het gaan regenen, dus nog maar een biertje en daarna twee km verderop naar een friettentje. De tongen waren ondertussen goed losgekomen en levensverhalen werden aan de lopende band uitgewisseld. Patrick, Coen en ik zijn alle drie zo’n beetje aangekomen op de bovenste etage van de piramide van Maslow en hebben ieder een andere methode van ontwikkeling gevonden, wat de gesprekken zeer interessant maakt. Mijn zoon is minder met dat soort gedachtegangen bezig, maar luisterde mee en wist af en toe door een rake opmerking de boel goed te relativeren. Verbroedering alom dus en toen we aankwamen op de camping voelde het alsof we elkaar al jaren kenden.

De volgende morgen gingen we de Via Ferrata klimmen. Patrick had me er wel eens over verteld, maar ik had geen idee wat ik kon verwachten. Het was op loop afstand van de camping en het begon vrij rustig. Overal zitten metalen handgrepen/voetsteunen of plaatjes waar je op kunt staan zodat het een beetje op een trapje lijkt. Voor je er echt erg in hebt zit je behoorlijk hoog, de spoorrails en de treinen begonnen steeds meer weg te krijgen van een modelbouw spoorbaan. Er kwamen steeds meer uitdagingen bij, stukjes zonder hand of voetsteun, alleen de kabel waar je aan gezekerd bent. Op één zo’n stuk gleed mijn voet weg. Ik keek naar beneden en ik realiseerde me dat als ik weg zou glijden het zekersysteem me op zou vangen als het goed is, maar dat ik wel twee meter lager tegen de rotsen zou botsen. Daarna zou het best een hele klus kunnen worden om weer terug op het juiste pad te komen. En wat als ik gewond zou raken en wat als….. ineens realiseerde ik me dat deze gedachten me niet zouden helpen om vooruit te komen. Een licht gevoel van angst had zich al genesteld in mijn buik en als ik het zou voeden met mijn gedachten zou ik wel eens bang kunnen worden. Even terug naar mijn ademhaling, en toen Patrick me zei de krulstaart vast te pakken grapte ik dat ik daar geen tijd voor had. Humor is altijd goed om de spanning weg te nemen, nog één stapje en ik had weer vaste grond onder mijn voeten. Bijzonder om te zien dat angst nooit helemaal weg is, ondanks dat je door meditatie veel van je angst kunt wegnemen, maar dat je door je er zelf bewust van te zijn er vaak voor kunt kiezen of je het aandacht geeft of niet. Die avond bereidde Patrick ons een lekkere, simpele vegetarische pastamaaltijd met spekjes apart voor de vleeseters.

De tweede morgen gingen we te voet naar Le Claps om te klimmen. We hadden ‘s avonds het terrein al verkend en wisten wat ons te doen stond. In tegenstelling tot de eerste klimlocatie was hier de helling niet zo steil, maar dat wil niet zeggen dat het eenvoudiger is. De moeilijkheidsgraad is afhankelijk van de helling en de mogelijkheden om je ergens aan vast te houden of je voeten in of op te zetten. Patrick en Coen klommen verschillende routes voor, en Peter en ik konden dan na- of wel toprope-klimmen.

Na een aantal routes kreeg ik wel honger en omdat Coen en Patrick net een nieuwe helling gevonden hadden die nog uitdagender was stelde ik voordat ik met mijn zoon alvast boodschappen ging doen voor de lunch. Omdat de winkel in het dorp pas om drie uur open zou gaan keerden we onverrichter zake terug naar het kamp waar de sfeer te snijden was. Zonder verder in te gaan op details was de oorzaak van deze sfeer niet het feit dat ik met lege handen terugkwam, maar een aanvaring tussen Coen en Patrick tijdens het klimmen. Er was door omstandigheden een zeer onveilige situatie ontstaan en beiden waren hier niet over te spreken, sterker nog, ze wilde absoluut niet meer met elkaar klimmen. Al het gepraat over spiritualiteit, persoonlijke groei, inzichten en bewustwording leken ineens gereduceerd tot pure theorie, filosofisch gewauwel zonder enige grond. Mijn eerste gedachte: of onze klimvakantie is afgelopen , of we worden hier allemaal wijzer van. Omdat ik niet wist wat er voorgevallen was heb ik gevraagd of ze allebei hun verhaal wilden doen, één voor één zonder elkaar te onderbreken. Gehoord worden haalt vaak al veel druk van de ketel, boosheid zorgt er vaak voor dat je meer bezig bent met je gelijk halen dan met het eerlijk beoordelen van de situatie. Gelukkig zagen ze in dat ze beiden verantwoordelijk waren geweest voor de onveilige situatie. Als ik iets geleerd heb deze week is het wel dat er tijdens het klimmen geen ruimte is voor Ik en Ik, maar dat Wij voorop moet staan. Je bent allebei met je leven aan het spelen als je elkaar niet kunt vertrouwen. Gelukkig zijn we er allemaal wijzer van geworden en die middag trokken we verder naar Orpierre.

Hoe dit avontuur verder gaat vertel ik in de volgende blog,

tot dan, groetjes

Peter,

Zenchauffeur.

Roadtrip

Facebook is een bijzonder medium, je hoort er zowel goede en slechte dingen over. Wat mij betreft is het enorm afhankelijk van wat je ervan verwacht en hoe je het gebruikt. Ik zie er zelf veel voordeel in. Zo heb ik iemand leren kennen via Facebook die later per toeval mijn kamergenoot was tijdens een sesshin en die nu voor mij de blogs nakijkt voor ik ze de wereld in stuur. Omdat ik vakantie heb, en mijn vrouw Jeanet de vierdaagse van Nijmegen gaat lopen en graag de route wilde verkennen, leek me dat een mooie gelegenheid om eens met Ton en Lydia af te spreken. Jeanet en ik zijn eerst een paar routes gaan verkennen. We hebben een stukje van de vier heuvelen route gelopen en daarna een biertje genoten op een terras in hartje Nijmegen. Hierna zijn we hartelijk ontvangen bij Ton en Lydia, even wat gedronken bij hen thuis en daarna naar De Heerlijkheid, een pittoresk restaurantje wat Lydia had uitgezocht. We hebben een heerlijke dag gehad en lekker gegeten.

Een andere Facebookvriend is Pat Nul, Patrick heeft samen met Marcelle een boerderijtje in een leuk Frans dorpje waar ze regelmatig mensen ontvangen. Jeanet en ik waren er al eens geweest en op weg naar onze caravan in Spanje hebben we hier vorig jaar met onze zoon Peter een pitstop gemaakt. We hadden het toen over bergbeklimmen en ik hoorde voor het eerst van Via Ferrata, een vorm van bergbeklimmen die ontstaan is in de Eerste Wereldoorlog toen de Italianen Oostenrijk via de Dolomieten aanvielen. Er hangt een staalkabel en er zijn handgrepen en voetsteunen en dus is het vrij eenvoudig. Patrick vertelde dat hij wel wat mooie plekjes kende en dat hij het leuk zou vinden om met ons een keer met zijn camper daarheen te gaan. Dit klonk mij en mijn zoon wel goed in de oren.

Afgelopen week was het dan zover. Patrick had laten weten dat er waarschijnlijk nog meer mensen mee zouden gaan, als ik er tenminste geen bezwaar tegen had. Hoe meer zielen hoe meer vreugd vind ik, dus geen probleem. Toen we zaterdag net na de middag in Rouvres sur Aube arriveerden werden we daar weer hartelijk welkom geheten, en er was een ander stel die daar tot en met tweede Pinksterdag zouden blijven. Die avond zou er nog iemand komen die na het Pinksterweekend met ons op een Roadtrip zuidwaarts zou gaan. De eerste dag konden we meteen aan de slag. Op iets meer dan dertig kilometer afstand is een klimgebied waar je verschillende routes van allerlei gradaties kunt klimmen. Het was voor mij en mijn zoon de eerste ervaring buiten de klimhal en het was best spannend. Helaas had ik een flinke kou te pakken en had ik weinig energie voor mijn gevoel, maar mijn zoon ging als een speer. Het zekeren lukte me wel, maar klimmen zat er niet in. Zekeren is een speciale techniek waarbij je met bepaalde materialen het touw kunt begeleiden waar de klimmer aan vast zit zodat hij niet zomaar te pletter valt. Ondertussen goed opletten, luisteren naar de tips van de meer ervaren klimmers Patrick, Jean en Coen, en natuurlijk goed het touw vasthouden. De volgende dag voelde ik me beter. Gewapend met de kennis die ik de vorige dag had opgedaan was ik zo boven, een mooie ervaring.

Maandag zijn Patrick, Coen, mijn zoon Peter en ik op weg gegaan naar andere klimgebieden. Met de camper van Patrick en de auto van Coen gingen we met zijn vieren op avontuur.

Over dit avontuur meer in de volgende blog.

Tot de volgende blog,

Peter,

Zenchauffeur.

Mijlpaal

Acht mei 1993 was de dag dat ik met Jeanet in het huwelijk trad. Zaterdag twaalf mei hebben we dat uitgebreid gevierd met onze geliefde kinderen, familie, vrienden en vriendinnen en collega’s in Partycentrum De Posthoorn dat door mijn zus als derde generatie Van Caulil wordt uitgebaat. Het was een groot en gezellig feest waar we nog jaren met een zeer goed gevoel op terug kunnen kijken.

Acht mei wordt door veel mensen gezien als de verjaardag van de Boeddha. Grappig want op het moment dat we gingen trouwen hadden we beiden volgens mij nog nooit van de Boeddha gehoord. Toch is hij in de afgelopen jaren meer en meer voor onze relatie gaan betekenen. Zen heeft me laten doorzien hoe ik al jaren vastzat in mijn persoonlijke ontwikkeling. Voor mijn geluk was ik afhankelijk van de prestaties die ik leverde voor mijn baas, mijn familie en mijn gezin. Ik heb mezelf gemaakt tot iets wat ik dacht dat ik moest zijn en ik was er niet gelukkig door geworden. Als je altijd probeert om iedereen in je leven gelukkig te maken gaat dat vaak ten koste van jezelf. Je voelt je niet goed, zoekt een soort van vervanging voor geluk in kortstondig genot als overmatig eten, drinken en feesten tot ook dat je niet gelukkig meer maakt.

De wijze lessen van de Boeddha hebben mij tot dit inzicht doen komen. Hierdoor ben ik andere keuzes gaan maken,  wat me niet altijd door iedereen in dank is afgenomen. Het mooie hiervan is dat er uiteindelijk alleen maar mensen overblijven die houden van je voor wie je bent en niet wat je voor hen betekent. En andere nieuwe relaties zijn meer berust op wederzijds profijt. Het is niet verkeerd om je voordeel uit een vriendschap te halen, maar het moet wel in balans blijven.

In mijn proces dreigde ik zelfs op een bepaald punt de relatie met Jeanet achter me te laten. Toen ik tijdens een sesshin een inzicht kreeg waardoor ik ineens begreep wat er mis was met ons huwelijk wist ik wat ik moest doen. Na de sesshin heb ik haar verteld dat wat mij betreft de relatie zoals hij was wat mij betreft afgelopen was. Omdat ik toch nog liefde voor haar voelde heb ik haar gevraagd om samen met mij op de fundering van onze oude relatie een nieuwe te bouwen. Dit sloeg in als een bom. Jeanet wist in haar hart al jaren dat ik niet echt gelukkig was, maar ze wist niet wat ze er aan kon doen. Hoe kon dat ook, ik wist het zelf niet eens. Ik heb haar uitgelegd dat het niet aan haar lag, maar dat het alles te maken had met hoe ik in mijn jeugd gevormd ben. Ik ben altijd op zoek geweest naar de liefde en respect van mensen die mij dat als kind niet voldoende hebben gegeven voor mijn gevoel. Om dit toch te krijgen ben ik gaan pleasen. Mijn geluk was erg afhankelijk geworden van hoe gelukkig ik Jeanet kon maken en dit was zo gewoon geworden dat Jeanet dit ook was gaan geloven. Daar heb ik een streep onder gezet.

Iets meer dan een half jaar geleden nog was ik er niet echt van overtuigd dat we het feest zouden gaan vieren. Dingen gingen stroef voor mijn gevoel en ik was er zelf soms niet van overtuigd of wat ik van haar vroeg wel haalbaar was. Als je er zelf voor kiest om dingen anders te doen is dat jouw keuze, maar word je voor het blok gezet dan is dit een heel ander chapiter. Maar tot mijn grote verbazing zag ik Jeanet groeien binnen onze nieuwe relatie. De oude vonk is weer gaan branden in mij en mijn respect voor haar is enorm gegroeid. Iedere relatie is anders en onze relatie is nu gebaseerd op wederzijds groei. Ik leer nu vooral, hoe meer je van jezelf houdt, hoe meer liefde je kuntgeven. De liefde die ik nu voel voor en van Jeanet is bijzonder. Ik heb een enorm respect voor de vrouw die het al 25 jaar met deze mafketel volhoudt. Jeanet lieve schat, op naar de volgende 25 jaar, ik hou van jou.

Tot de volgende blog en veel liefde toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Opruimen

Vakantie, tijd om alles weer eens op een rijtje te zetten. Vorige week ben ik begonnen met het opruimen van mijn schuur, ik heb best een grote schuur, maar ik kon de koelkast bijna niet meer open krijgen om een biertje te pakken. Tijd om eens afscheid te nemen van wat spulletjes, dat valt niet altijd mee. Opruimen van iets waar je jarenlang op vertrouwd hebt en plezier van gehad hebt. Of dit nu gaat over spullen, gewoonten, gedachten, zekerheden of relaties maakt eigenlijk weinig verschil, denk ik. Het gaat over keuzes maken, sommige maak je met je hoofd, sommige met je hart, en soms zijn deze met elkaar in conflict. Toen ik vorig jaar stopte met internationaal rijden wist ik in mijn hart dat dit een definitieve keuze was, maar mijn verstand zei me de spullen nog even te bewaren. Een aantal spullen, zoals het camping fornuis waar ik jarenlang mijn prakkie op gekookt heb, inclusief de potten en pannen heb ik in mijn caravan in Spanje ondergebracht. Een groot aantal spullen is in de schuur beland.

Als internationaal vrachtwagenchauffeur moet je behoorlijk zelfredzaam zijn. Tegenwoordig hebben we allemaal een mobiele telefoon en kun je makkelijk om hulp vragen als je met panne staat, maar ik heb andere tijden meegemaakt. En zelfs al krijg je professionele hulp, het kost in het buitenland vaak veel tijd en geld en soms een hoop frustratie voor je weer eens verder kunt. Ik heb bijvoorbeeld een paar keer een lekkage in een brandstofleiding gehad. Met duct tape kun je dit tijdelijk verhelpen, maar binnen no time lost de lijm op en lekt het weer net zo hard. Een slangklemmetje er om kan dan helpen, maar het helemaal sluitend maken om er mee thuis te kunnen komen valt niet mee. Zo had ik eens een lekkage in de brandstofretourleiding, een dun slangetje van een centimeter of tien als ik het me goed herinner. Ik had geen klein slangklemmetje, dus wat duct tape er op en naar de dichtstbijzijnde garage, wat een half uur omrijden was. Als ik me niet vergis was het ergens bij Chalons sur Saone, ik kwam er om kwart voor twaalf aan. Zoals het een echte Fransman betaamd was het eerste wat ik te horen kreeg, après midi. Eerst eten, ik vroeg of het niet voor de middag kon, maar hij had geen monteur beschikbaar, en op mijn vraag of ik het dan zelf kon doen reageerde hij geïrriteerd dat ik na de middag terug moest komen. Gelukkig begonnen ze al om half twee, in die tijd was twee uur middagpauze nog bij veel bedrijven de gewoonte, dus dit was een meevaller. De monteur kwam even kijken wat er aan de hand was, er moet een nieuwe slang op zei hij…duhhh. Toen hij om 14:00 uur nog niet terug was ging ik even kijken waar hij bleef. Hij stond met het slangetje in de hand nog even het weekend door te nemen met zijn collega in het magazijn. Geïrriteerd zei hij tegen mij dat ik daar niet mocht komen, waarop ik hem uitlegde dat ik nog een paar klanten moest lossen voor een bepaalde tijd en dat mijn koelmotor al veel te lang uitstond. Hij kwam vijf minuten later naar de vrachtwagen, knipte meer dan de helft van het slangetje en liet dit op de grond vallen. Tien minuten later was het gefikst, ik mocht 600 Franse Franken afrekenen (200 gulden destijds, nu ongeveer 100 euro), ik pakte het resterende stukje slang op en zei, dan is dit ook van mij. Dat stukje slang heb ik de rest van mijn carrière als internationaal vrachtwagenchauffeur bij me gehouden, je weet maar nooit hé.

Toen ik de schuur aan het opruimen was kwam ik de twee kratjes tegen waarin ik een heleboel van dit soort spullen had verzameld. Slangklemmetjes, schroefjes, moertjes, slangetjes, koppelstukjes, warteltjes en nog veel meer. Een blok hout om met een lekke band op te rijden zodat je de hydraulische krik niet zover op hoeft te pompen, en onderdelen om de stangen te repareren waar we de lading mee vast moesten zetten. Allemaal oude troep waar ik nu geen donder meer aan heb, maar wat destijds goud waard was in tijd van nood. Toch heeft het me enige moeite gekost om het los te laten. De afgelopen tijd heb ik met meer van dat soort dingen geworsteld. Je beeldt je soms zo sterk in dat de dingen op een bepaalde manier moeten lopen, en als het dan anders gaat valt het tegen. Wanneer je dan het beeld dat je had niet los kunt laten, zie je vaak niet dat het zo ook gewoon goed is. Je gaat een relatie aan met bepaalde spullen, handelingen, ideeën of mensen die op een bepaald moment, of in een bepaalde situatie belangrijk voor je zijn. Sommige relaties horen bij een bepaald tijdperk of een bepaalde situatie en sommige blijven een leven lang duren. Afscheid nemen van zo’n relatie gaat soms vanzelf, en soms met moeite. Krampachtig aan zo’n relatie vasthouden heeft vaak een teleurstelling tot gevolg. Met spullen is het vaak zo dat ze bijvoorbeeld verduurd zijn of niet meer passen als je ze nodig hebt, ideeën zijn vaak achterhaald als je er te lang aan vasthoudt, en de relatie met mensen is vaak inhoudsloos als de lijmende factor alleen gebaseerd is op ervaringen uit het verleden. Niet dat je alle niet relevante relaties moet verbreken om gelukkig te zijn, maar als je ruimte te kort komt is het goed om eens stil te staan bij wat je vast wilt houden en wat je los wilt laten.

Tot de volgende blog en veel geluk toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.