De waan van de dag

Foto van een eerder pechmomen

Het is alweer even geleden dat ik een blog heb geschreven. De afgelopen weken heb ik het te druk gehad met van alles en nog wat, en ik snap soms zelf niet waarom ik geen tijd of energie heb voor sommige dingen . Maar vorige week donderdag heb ik weer eens een lesje geleerd waardoor ik heb ingezien waar mijn energie aan op gaat. Woensdagavond had ik al doorgekregen dat ik waarschijnlijk drie ritten zou moeten rijden. Omdat ik donderdag altijd boodschappen doe en eten moet koken ben ik maar wat vroeger begonnen. Om 3:45 uur ben ik begonnen met mijn werk, het laden ging lekker vlot tot ik om 4:05 uur op een ander dok moest laden. De vrachtwagen gaf voor de zoveelste maal een melding ‘motorstoring’, maar deze keer ging die niet meer weg. De motor kwam niet meer goed op toeren en begon wat te sputteren, maar na een keer opnieuw starten ging het weer goed. Toen ik vervolgens voor het dok probeerde te draaien viel hij recht voor een kantoor stil en ik kreeg hem niet meer aan de gang. De planning maar gebeld, ik moest eventjes wachten want er moest overlegd worden hoe we dit zouden gaan oplossen. Dus maar een bakje koffie en even een beetje lekker bijkletsen met Tamara, de dame die achter het loket zit bij Lidl. Na een uurtje werd ik toch wel nieuwsgierig naar de gang van zaken, dus nog maar eens gebeld, de monteur was onderweg. Dan nog maar een bakje koffie en een beetje bijkletsen met de volgende ploeg. Normaliter zou ik mezelf al lang op hebben lopen winden over het feit dat het zo lang duurt, maar nu, misschien omdat iedereen vrij ontspannen was, lukte het mij zeer goed om geduldig te blijven wachten. Toen de monteur uiteindelijk arriveerde wilde ik gelijk aan de slag. Maar een paar collega-chauffeurs attendeerden mij erop dat ik die jongen een bak koffie aan zou kunnen bieden. Na een snelle inspectie van de motor werd de laptop aangekoppeld en kwam er een storing in de turbo naar boven. De monteur haalde de turbo uit elkaar en dat bleek inderdaad het probleem te zijn. De turbo moest vervangen worden en dat kon niet ter plaatse gebeuren. De vrachtwagen zou dus afgesleept moeten worden naar de garage en daar gerepareerd worden. Ik denk, ik zal het even melden aan de planning, en die zei meteen “dat gaan we niet doen”, we gaan zelf de auto naar de overkant slepen en de turbo vervangen. Sjaak komt er zo aan en die regelt het verder, Jij wordt bij Van Overveld afgezet en krijgt daar een losse trekker mee. Met hangen en wurgen hebben we de kapotte trekker onder de trailer vandaan gesleept en de andere trekker aangekoppeld. Zo en nu even snel laden zei ik tegen Jamal. ‘doe maar rustig aan,’ zei hij, ‘ het is nu toch kapot’. Hij had wel gelijk, want ik was bijna een paar pallets vergeten.

Bijna vijf uur later kwam ik aan bij mijn eerste filiaal. Een parking vol met auto’s, en er stonden er ook nog een paar verkeerd geparkeerd waardoor ik niet op de losplaats kon komen. Omdat ik met de vrachtwagen een van de uitgangen blokkeerde liep het verkeer op de parking al snel vast. Even uitgestapt om de jongens van de plantsoenendienst te vragen om hun busje van de losplaats weg te halen, komt er een vuilnisauto aan en die moest aan de andere kant van de parkeerplaats zijn . Die ook nog even uitgelegd hoe het zat, ondertussen was die ene man die op de hoek geparkeerd stond eindelijk klaar met boodschappen doen. Omdat ik geen zin had om die oude man lastig te vallen wachtte ik nog heel even tot hij wegreed. Toen kon ik eindelijk op mijn gemak de slinger maken die ik nodig had om op de losplaats te komen. Ineens hoor ik achter mij een claxon, die oude man had blijkbaar haast. Ik voelde me nu toch wel genoodzaakt om die man even aan te spreken. Ik heb hem vriendelijk verteld dat de hele situatie ontstaan was door zijn manier van parkeren. Toen ik eenmaal aan het lossen was zei de filiaalhouder Ik dacht dat je hem een klap ging verkopen. Waarop ik lachte en zei dit werkt veel beter, en het voelt fijner.

Toen ik wegreed uit Sprang-Capelle viel er ineens een kwartje. Ik voelde me zeer prettig over de manier waarop ik de hele situatie afgehandeld heb. Ik besefte ineens dat ik de afgelopen weken afgedwaald ben van mijn zenbeoefening. Door te veel mee te gaan in het gevoel van gejaagde collega’s en gespannen Lidl-medewerkers ben ik zelf als het ware mee gaan resoneren. De desinteresse van sommige mensen waar ik mee samenwerkt en de kritiek op alle anderen is langzaam maar zeker op me in gaan werken. Ik ben mezelf het slachtoffer van de situatie gaan voelen en kreeg zo het idee dat alles tegen zat. Dit is een oud herkenbaar patroon dat in mijn leven tot menige dip geleid heeft. De een zegt dat het te maken heeft met het komen of het vallen van het blad. De anders zegt dat het komt doordat er minder daglicht is. Ik denk dat het ook te maken heeft met het feit dat we niet graag afscheid nemen van de zomer, zeker niet na zo’n mooie. Op een zekere manier versterken we elkaars gevoel hierover lijkt het. Veel mensen lijken wat somberder of hebben een korter lontje, en waar je mee omgaat raak je soms mee besmet. Ik ben blij dat ik door zen anders naar mezelf heb leren kijken en nu met compassie kan denken, Je bent er weer ingetuind. Je hebt je weer mee laten slepen,je loopt weer te rennen maar je beter zou wandelen. Je zoekt weer wat je niet kwijt bent.Je roept waar stilte voldoet.

Werk is best belangrijk, maar je werkt om te leven en niet andersom. Daarbij houdt het leven niet op als je aan het werken bent. Wanneer je te gedreven bezig bent loop je vaak te jakkeren zonder dat het nodig is. Als er dan iets tegen zit raak je al snel geïrriteerd. Soms is het dan wel eens goed om zo’n dag te hebben dat alles in de soep loopt. Je komt er dan achter dat het leven ook gewoon doorgaat als je vijf uur later bij je klant arriveert. Je kunt dan wel inzien dat vijf minuutjes extra wachten op zo’n dag toch niks meer uitmaakt. Je zou dan net als ik tot de conclusie kunnen komen dat die vijf minuutjes op een andere dag eigenlijk ook niet veel uitmaken. Ik denk dat het de grote kunst is om wel je best te doen om overal op tijd te zijn, maar als het anders loopt, toch gewoon de tijd te nemen. Tijd valt niet in te halen, tijd gaat maar een kant op. Yesterday doesn’t exist and tomorrow never comes. Veel problemen ontstaan door gedachten aan wat komen gaat, andere problemen ontstaan door gedachten aan wat geweest is, maar er is alleen nu, de rest is maar bedacht. Je leeft nu, dus je kunt er vandaag maar beter het beste van zien te maken.

Tot de volgende blog en nog fijne dag toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Welzijn

Een drukke vakantieperiode achter de rug, eerst veel werken en daarna goed vakantie vieren, lekker eten, zowat dagelijks een paar biertjes, sport en meditatie even op een lager pitje gezet. Het was natuurlijk een heerlijke zomer en ieder weekend was een feestje. Voor eventjes is dat leuk, maar op langere termijn is al dat genieten niet echt gezond. Voor mij is het verschil nu wel merkbaar. Mijn concentratie is weer minder, de magische grens van 100 kilo is helaas weer overschreden en mijn conditie is stukken beter geweest. Tijd om weer even streng te zijn voor mezelf. Terug in het gareel, even een alcoholstop, klaar met het snacken en snaaien, sporten en vooral weer de regelmaat in de meditatie terugbrengen.

Nu ik iedere dag thuis kom is het voor mij een stuk eenvoudiger om aan mijn gezondheid te werken. Als mijn motivatie niet zo sterk is ga ik naar de sportschool of de zendo en dan raak ik vanzelf weer gemotiveerd door samen met anderen te sporten of te mediteren.
Toen ik nog internationaal reed was dat een stuk moeilijker. In Frankrijk zijn een paar parkings waar je kunt wandelen/hardlopen maar in België of Nederland zijn die niet veel te vinden. In Duitsland heb je snelweg-kerkjes waar je kunt bidden, andere vormen van stilte of meditatieruimtes ben ik nog niet tegengekomen. Langzaam maar zeker worden vrachtwagens steeds meer naar betaalde parkings gedirigeerd waar je het parkeertarief terug krijgt als je je maaltijd afrekent. De onkostenvergoeding die een chauffeur krijgt als hij 24 uur of meer onderweg is was in de gulden tijd in verhouding een stuk hoger. Er zijn maar een paar euro bij gekomen in al die jaren. De prijzen onderweg zijn gigantische gestegen, als je indertijd voor een bak koffie een gulden moest neertellen was dat afzetterij, nu betaal je makkelijk twee euro dertig voor een bakkie pleur, lekkere koffie dat wel, maar omgerekend is dat vijf gulden. De betaalde parkings moeten vaak van deze onkostenvergoeding betaald worden. ´s Avonds is het voor veel chauffeurs happie/sappie-tijd. Op zich niets mis mee, lekker eten, biertje of een wijntje erbij, misschien nog een afzakkertje achteraf, gezellig met collega’s. maar als je dat iedere dag doet dan komen de pondjes er vaak snel aan. Mijn ervaring de afgelopen jaren dat ik buitenland reed was, dat de tijd dat ik stil stond onderweg, steeds langer werd. Door de strengere controles en de hogere boetes was het niet interessant meer voor de baas om de chauffeurs veel te lange dagen en te korte nachten te laten maken.

Dat het chauffeursvak nu niet echt het gezondste beroep van deze tijd is, is al langer bekend. Je werkt vaak bij nacht en ontij, de mensen van de laad- en losadressen zijn op zijn zachtst gezegd niet altijd vriendelijk. Wat er ook gebeurt, de chauffeur is altijd de schuldige, als het goed gaat was het een goede planning, gaat het mis dan ligt het aan de chauffeur. Eigenlijk ligt alles aan de chauffeur, zelfs als je door weersomstandigheden door de gendarmerie aan de kant gebonjourd wordt had je maar een andere route moeten nemen, want nou hebben wij een groot probleem…. De wetten en regeltjes die er zijn om de chauffeur te beschermen werken vaak averechts. Als het rekensommetje van de planners niet klopt dan maken ze het passend door de chauffeur op de gekste tijden te laten beginnen. Bij controles houd je vaak je hart vast, die aardige agenten die er zijn om de wetten (die jou horen te beschermen) te handhaven, lijken vaak meer op bloedhonden die net een nieuwe geur opgepikt hebben. In Nederland zijn ze vaak vrij soepel, het Duitse BAG (Bundesamt für Gütherverkehr) in mijn ervaring een instantie die meestal goed in de weer is vóór de chauffeur, de Franse gendarmes zijn zeer doortastend, maar als je een beetje Frans lult dan wil je er nog weleens mee weg komen, tenminste als je een goede treft. Mijn ervaring met de Belgische ‘zwaantjes’ is te vergelijken met een slechte maffiafilm. Midden in de nacht, onder een viaduct, drie motoragenten in mijn cabine die mijn portemonnee, portefeuille, en mijn volledige administratie doorzochten omdat ‘the leader of the gang’ er van overtuigd was dat ik met twee passen rond reed. Je wordt er makkelijker in, maar het is niet echt ontspannend. Het zoeken van een parking valt tegenwoordig ook niet mee en het risico dat je zelf de boete mag betalen als je te lang hebt gereden wordt steeds groter, maar stop je te vroeg dan krijg je het weer te horen van je planner.

Nu de economie weer flink aantrekt is er ineens een chauffeurstekort. Men vraagt zich dan af waarom er zo weinig mensen vrachtwagenchauffeur willen worden. Misschien dat het tijd wordt dat ze zich in Brussel eens goed achter de oren krabben en gaan nadenken over een betere oplossing dan het verhogen van boetes en het opleggen van nog meer regeltjes. Als ze zelf weer eens van Brussel naar Straatsburg of vice versa verkassen dan moet er in maximale luxe gereisd worden, als ze gearriveerd zijn klokken ze eerst in en gaan daarna linea recta naar het hotel om te dineren en uit te rusten van de zware reis. Dit verblijf en verteer wordt natuurlijk niet van het riante salaris betaald, dat wordt gedeclareerd en de belastingbetaler mag de rekening betalen. Als ze met anderstaligen moeten converseren wordt er een tolk geregeld, een chauffeur mag het allemaal zelf opknappen. Als een Europarlementariër overdag op zijn werk zit te slapen wordt dit al snel toegewezen aan de jet-lag of de lange dagen. Als een chauffeur zit te slapen is het een asociale crimineel die aangepakt moet worden, meer regeltjes, hogere boetes, zwaardere straffen, extra bijscholing… Wanneer worden ze daar eens een keer wakker, chauffeurs zijn ook mensen.
Laat ze eerst eens voor betere faciliteiten zorgen. Meer (bewaakte) parkeerplaatsen met betere faciliteiten die de chauffeur niet uit eigen zak hoeft te betalen. Een veilig transport over de weg hangt voor een groot deel af van de staat van de chauffeur. Door de grote verschillen in vergoeding en mentaliteit is er een tweedeling ontstaan tussen oost- en west-chauffeurs, doe daar eens wat aan. Als de faciliteiten voldoende begeleiding hebben kunnen ze de minder beschaafde collega’s leren om zich aan te passen. Zorg voor gezonde alternatieven, verveling zorgt vaak voor een verkeerd eet- en drinkpatroon. De mogelijkheid van sport, recreatieve of meditatieve activiteiten op of in de buurt van een parking kan het verblijf voor de chauffeur een stuk aangenamer en meer ontspannend maken. Een strenger toezicht op de grote bedrijven die vaak een zeer vervelende mentaliteit hebben, de chauffeur als gratis arbeidskracht zien en verwachten dat hij in de tijd dat hij eigenlijk zou moeten rusten, de vracht lost, soms zelfs uitpakt en dan vervolgens ook nog de administratie kloppend maakt. Bedrijven bepalen vaak ook hoe lang je over een traject mag doen. Je krijgt zoveel tijd per pallet, zoveel tijd per kilometer en doe je er langer over heb je pech of moet je praten als Brugman om er een paar minuutjes bij te krijgen. Op commando moet je wachten, slapen of opspringen om zo snel mogelijk te lossen, want nu hebben ze de lading ineens nodig. Ik kan al die collega’s die de afgelopen jaren de sleutels aan de wilgen gehangen hebben geen ongelijk geven. Je moet uit een bepaald hout gesneden zijn om niet gestrest te raken, of net als ik een manier vinden om daar mee om te gaan. Het kan zo’n mooi beroep zijn, en voor velen is het dat ook, maar als ze meer mensen willen motiveren om op de bok te stappen zal er toch het een en ander moeten veranderen denk ik.

Dat ik niet de enige chauffeur ben die gezonder wil leven blijkt wel uit dit artikel

Tot de volgende blog en veel werkplezier toegewenst,

Peter,
Zenchauffeur.

Burn-out

Opgebrand, alleen de as blijft over, nutteloos, waardeloos, nergens goed voor, zo voelen veel mensen zich na een burn-out. Maar is dat zo? Vroeger noemde men het overspannen, de snaar staat dan te strak gespannen, de rek gaat er uit en als je niet oppast breekt de snaar en dan kun je er weinig meer mee. Ik denk dat je het goed kuntvergelijken met het rijden in de bergen. Als je met een zware vracht de bergen in gaat is het stijgen niet het probleem, ofwel je hebt voldoende pk’s en je komt boven of hij trekt het niet en je valt stil. Als je wagen het niet trekt dan kan er een takelwagen met meer vermogen helpen om de berg op te komen. Afdalen is veel gevaarlijker, als je de afdaling niet juist inschat of niet voldoende vertraagt ga je vaak ongemerkt steeds sneller. Het wordt steeds moeilijker om af te remmen, met een beetje pech verglazen je remmen of lopen ze zo warm dat ze verbranden en dan heb je een vet probleem. Als je onderaan weer een helling op moet is het niet zo’n ramp, maar liggen er bochten of kom je bijvoorbeeld in een dorp terecht dan is het leed niet te overzien. De beste optie is dan vaak om maar een grindbak of iets dergelijks in te rijden. Als je op die manier crasht dan is de schade meestal beperkt.

Van alle fouten kun je leren en vaak moet het eerst goed fout gaan voor je door hebt wat er nu eigenlijk mis is. Zoals in de Griekse mythologie de Feniks herrijst uit de vlammen kun je vaak goed herstellen na een burn-out. Als je dan weer voor 110% aan de slag wilt gaan heb je er niets van geleerd en is de kans groot dat je binnen no-time weer crasht, vaak met meer schade tot gevolg. Op tijd aangeven dat het te veel is en gewoon nee zeggen is niet zo makkelijk als het zou moeten zijn. In de transportwereld heerst nog steeds een macho cultuur en zeggen dat het te zwaar is wordt gezien als een teken van zwakte. In mijn ogen is het juist kracht die jou je eigen grenzen laat bepalen. Vaak wordt er door de planning druk op chauffeurs gezet omdat ze hun eigen zaken niet op orde hebben. Ze durven zelf geen nee te zeggen tegen opdrachtgevers en de marges zijn te krap omdat ze niet de juiste prijs durven te vragen (angst die volgens mij voortgekomen is uit de crisis). Op die manier proberen ze hun probleem het probleem van de chauffeur te maken en zolang het goed gaat komen ze er mee weg. Het grote verschil is dat op het moment dat het echt mis gaat, de chauffeur zichzelf te barsten rijdt, en dat dan voor de planner het enige probleem is dat hij de opdrachtgever moet bellen dat de vracht niet, of niet op tijd op zijn bestemming aan komt.

Een veertigurige werkweek vinden veel kantoorpiepeltjes al te zwaar, maar de meeste chauffeurs gaan hier halverwege de week al overheen. Het ligt niet alleen aan de transporteurs dat de situatie zo is, de internationale (oneerlijke) concurrentie maakt het haast onmogelijk om chauffeurs na veertig uur naar huis te sturen met een salaris waarmee je in Nederland een gezin van kunt onderhouden. Veel chauffeurs werken ook graag wat extra uurtjes, delen niet graag een auto en de ritten zijn vaak niet efficiënt in te delen als een chauffeur na acht uurtjes van de bok zou willen stappen. Ik denk ook niet dat er veel werkgevers en werknemers in de transportsector zitten te wachten op nog meer regeltjes omtrent rij- en rusttijden en de arbeidsduur. Net zoals met het maximaal beladen van de voertuigen is het dus voor iedereen interessant om de chauffeur zo optimaal mogelijk in te zetten. Te weinig werkdruk maakt het werk saai en op die manier voelt de chauffeur zich vaak ook niet prettig. Maar anders danbij de voertuigen wordt er niet vaak gekeken of de belasting geen schade veroorzaakt aan de onderdelen. Bij de meeste bedrijven loopt er wel een monteur rond die kijkt of de voertuigen in orde zijn en die actie onderneemt als een chauffeur een mankementje meldt. Maar als de chauffeur zelf iets mankeert wordt dit vaak gebagatelliseerd en moet hij maar zien of er ergens in de nabije toekomst een gaatje is wanneer hij naar de dokter, tandarts of fysiotherapeut kan. In mijn ogen zou het goed zijn als er bij ieder bedrijf iemand (parttime) in dienst is die de chauffeur regelmatig spreekt en zo een vinger aan de pols houdt. Op die manier kan er op tijd gesignaleerd worden wanneer een chauffeur en beetje te veel hooi op zijn vork heeft, en kan verkeerde of overbelasting op zowel fysiek als mentaal vlak makkelijker bespreekbaar gemaakt worden bij de chauffeur of bij de planning en de werkgever. De informatie die deze persoon op deze manier verzameld kan veel ziekteverzuim, ongelukken en schades helpen voorkomen en het kan er voor zorgen dat iedereen meer werkgeluk ervaart.

Tot de volgende blog en veel werkgeluk toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur.

Les geven

Doorgaans wordt er in de gevorderdenlessen bij Zen.nl een boek behandeld. We hebben dan iedere week een ander hoofdstuk of onderwerp dat we bespreken; de les bestaat uit ongeveer drie kwartier praten en dan twee keer 25 minuten meditatie met daartussen 5 minuten loopmeditatie. In de vakantieperiode worden de reguliere lessen vervangen door lessen die de betreffende zenleraar zelf mag bedenken. Toen mij gevraagd werd of ik les wilde geven was ik meteen enthousiast, ik wist precies waar ik het over wilde gaan hebben. Dit was natuurlijk een kans bij uitstek om de ervaringen en inzichten te delen die zen mij als vrachtwagenchauffeur gebracht heeft. Ik dook meteen in de pen en kwam met een behoorlijk lange tekst. Omdat het oplezen alleen al de gehele les zou beslaan zou er weinig ruimte zijn voor interactie, en dat is nu net het belangrijkste van de les. Niets is echt goed of slecht binnen zen, maar het praten over bepaalde onderwerpen en het horen van andermans ervaring hiermee is een verrijking voor iedereen. Dus maar een paar citaten uit de tekst genomen waar we over konden praten en het de naam gegeven: inzichten van een vrachtwagenchauffeur . Maandag- en dinsdagavond en woensdagochtend heb ik deze les gegeven en het voelde goed. Het is fijn om, aan niet vrachtwagenchauffeurs, uit te kunnen leggen hoe ik als beroepschauffeur bepaalde dingen in het verkeer ervaar en te horen hoe zijdit ervaren.

Voor degene die geïnteresseerd zijn in de volledige tekst deel ik hem hieronder.

Inzichten van een vrachtwagenchauffeur

Welkom,

Mijn naam is Peter van Caulil. Ik ben al zo’n 27 jaar vrachtwagenchauffeur, waarvan 20 jaar internationaal. Vijf jaar geleden liep ik bijna tegen een burn-out aan en ging ik op zoek naar een manier om beter met de stress om te gaan. Ik was al eerder geïnspireerd geraakt door Alan Watts en toen ik op Facebook een advertentie zag voor een gratis proefles bij Zen.nl Breda, was ik meteen enthousiast. Het is me zo goed bevallen dat ik de lerarenopleiding ben gaan doen en in juli doe ik examen. In het kader van de opleiding is het de bedoeling dat je minimaal drie sesshins doet. Een sesshin is een zenretraite die in dit geval een week duurt. Tijdens één van deze retraites ben ik geïnspireerd geraakt om te gaan schrijven over de invloed van zen op mijn werk als vrachtwagenchauffeur. Deze blog genaamd Zen chauffeur wordt goed gelezen en ik hoop op deze manier vrachtwagenchauffeurs, maar ook andere weggebruikers, te inspireren om zich zenvoller in het verkeer te begeven. Veel van mijn blogs bevatten inzichten die niet alleen van toepassing zijn op het verkeer.

Aandacht

Aandacht is één van de belangrijkste pijlers van zen. Aandacht is ook van levensbelang in het verkeer. Het begint al voor vertrek. Is je voertuig in orde? Geen slappe banden, geen uiterlijke gebreken, zit er voldoende olie en koelvloeistof in de reservoirs en ligt er geen plas van het één of ander onder de auto. Tegenwoordig worden we veelal elektronisch gewaarschuwd als er iets niet aanwezig is dus daar hoeven we niet te veel tijd aan te besteden, als we tenminste kunnen vertrouwen op de apparatuur. Als je in de regio blijft is het, afhankelijk van de staat van het voertuig, van minder belang, maar voor een langere reis is het niet verkeerd om eerst aandachtig alles te controleren. Voor we gaan rijden: staan de spiegels goed, zit je goed of moet de stoel versteld worden, heb je de gordel om, zijn de eventuele medepassagiers goed ingesnoerd, is de navigatie goed ingesteld (mocht je die nodig hebben)? Als vrachtwagenchauffeur heb je dan ook nog een boordcomputer of een andere vorm van urenadministratie die je aandacht vraagt en natuurlijk de tachograaf. Staat de lading goed vast, heb je alle vrachtdocumenten bij je, moet de planning nog ingelicht worden dat je vertrekt. Als alles in orde is kunnen we vertrekken.

Iedereen met een rijbewijs heeft natuurlijk geleerd hoe het moet, maar hoe gaat het in de praktijk? De een is zeer secuur en vertraagd of stopt liever een keer extra om te controleren of de baan vrij is, de ander vertrouwt meer op zijn reflexen en gaat wat vlotter door het verkeer. De meeste problemen ontstaan naar mijn inzicht door het grote verschil tussen deze twee typen weggebruikers. Zonder te oordelen over wat de beste manier is durf ik best te zeggen dat veel ongelukken ontstaan omdat de een denkt, dat de ander ook zo denkt als hij of zij, en er dus vanuit gaat dat de ander wel anticipeert op zijn of haar actie. Doordat je daar vanuit gaat, heb je niet je volledige aandacht bij de desbetreffende situatie en is een aanrijding gebeurd voor je er erg in hebt.

Afleiding is de oorzaak van veel ellende op de weg. Vooral als je lang onderweg bent is het soms moeilijk om je aandacht alleen bij het verkeer te houden. Lekker naar de radio luisteren is op zich niet verkeerd, maar als je hem zo hard zet dat je een claxon of zelfs de sirenes van de ambulance niet hoort dan ligt een aanvaring op de loer. Even een berichtje op je telefoon kijken of een kort oppervlakkig gesprek voeren is op zich niet zo erg, maar hoe vaak raken mensen niet zo diep in gesprek dat ze het overige verkeer niet opmerken, slingeren, vertragen of te laat remmen met alle gevolgen van dien.

Afhankelijk van je voertuig en de verkeerssituatie kan het soms zeer moeilijk zijn om alles goed in de gaten te houden. Een vrachtwagen zoals ik doorgaans rijd, een trekker met erachter een oplegger met meesturende assen, kan lekker kort door de bocht. Het nadeel is dat hij, vooral als je de bocht kort maak, een behoorlijke uitzwaai heeft. Terwijl je de bocht maakt is de kant waarheen hij uitzwaait niet zichtbaar. Je moet dus vooraf bepalen of je voldoende ruimte hebt, verandert er ineens iets aan die situatie, bijvoorbeeld omdat iemand er nog even langs wil glippen, is het voor mij op hoop van zegen dat het goed gaat. De vrachtwagen is uitgerust met vier spiegels en twee camera’s. Ondanks dat wordt ik regelmatig verrast door auto’s of fietsers die vanuit het niets lijken te komen. Veel mensen hebben geen besef hoeveel punten dat je als vrachtwagenchauffeur tegelijk in de gaten moet houden. Als ik bijzondere verrichtingen moet uitvoeren doe ik het liefst rustig aan, maar paradoxaal genoeg zijn er dan veel mensen zo ongeduldig dat ze er snel even langs willen en voor mij vanuit het niets komen. Gelukkig heb ik voldoende ervaring en inzicht en ken ik mijn pappenheimers een beetje. Vaak zie ik op voorhand al wie wacht en wie niet en speel ik daar op in, maar ondertussen eisen ze wel een deel van je aandacht op waardoor je soms iets anders over het hoofd ziet.

Rijden vanuit rust

Emotie en verkeer vormen geen goede combinatie. Je kunt natuurlijk moeilijk zeggen, dan laat ik mijn emotie toch thuis, maar als het je emotie is die het stuur in handen heeft dan kun je misschien beter de reis even onderbreken of uitstellen. Of het nu gaat over angst, boosheid of verdriet, emoties vertroebelen je blik. Je reageert niet meer vanuit je verstand maar vanuit je gevoel, en de reactie hierop van andere weggebruikers kan je emotie nog versterken. Ik heb eens een vrouw, met twee kinderen achter in de auto, jankend, vloekend en stampend van frustratie op de spoorwegovergang zien staan terwijl ze recht tegenover een vrachtwagen stond met daarachter een rij auto’s. Achter haar stond niets, maar ze was zo overtuigd van haar gelijk dat ze het verrekte om achteruit te rijden, waardoor ze iedereen in gevaar bracht. Ik heb verschillende malen gezien dat een personenauto een vrachtwagen passeerde die naar zijn zin iets niet goed deed om dan vervolgens, voor die vrachtwagen, vol op zijn rem te gaan staan. Die mensen hebben volgens mij echt geen idee wat ze aan het doen zijn. Een geladen vrachtwagen weegt al gauw dertig tot veertig keer zo zwaar als een personenauto. Let de chauffeur niet op, of heeft hij een defect aan zijn remsysteem, dan is het leed niet te overzien, maar het grootste probleem heeft waarschijnlijk degene die zijn frustratie zo nodig moest tonen.

Haastige spoed is zelden goed. Helaas staan wij als vrachtwagenchauffeurs vaak onder tijdsdruk. Een groot deel van mijn carrière heb ik gedacht dat ik tijd in kon halen door hard te rijden. Een cursus zuinig rijden en de ervaring hebben mij geleerd dat dit niet zo is. Punt één, tijd is niet in te halen, tijd gaat gewoon zijn gang en de tijd die voorbij is haal je niet meer terug. Op tijd beginnen is de grootste tijdwinst die je kunt behalen, dat en efficiënt plannen. Gestaag en met aandacht werken zorgt voor minder fouten en daardoor minder stress en tijdverlies. In het verkeer is het met de vrachtwagen de kunst om zoveel mogelijk te blijven bollen. Vanuit stilstand vertrekken kost veel brandstof, schakelen kost zoiets van 7% per versnelling en remmen kost weer remvoering en banden. Ver vooruitkijken en afstand houden is het credo. Helaas zijn er veel automobilisten die graag nog even voor de vrachtwagen bij het stoplicht staan en daarom nog snel even de door jou bepaalde remafstand inkorten. Het stoplicht springt op groen, jij staat stil en zij zijn weer vertrokken. Doordat ik regelmatig mediteer kan ik tegenwoordig gewoon glimlachen om dergelijke situaties en met compassie denken, ze weten niet beter, en alhoewel het af en toe nog wel eens wat irritatie geeft, maak ik me niet meer zo boos als een aantal jaren geleden.

Compassie

Het lijkt vandaag de dag wel of in het verkeer ‘The law of the jungle’ de enige wet is waar iedereen zich aan houdt. Oog om oog, tand om tand, snijden of gesneden worden. Doet iemand iets wat jij niet goed vind is het blijkbaar jouw morele plicht om hem of haar daar, op een vaak brute wijze, op te wijzen, hetzij door een dikke middelvinger of door luid te claxoneren, maar vaak erger nog door iemand voorbij te rijden en te remmen, en dan soms zelf nog uit te stappen om verhaal te halen. Oog om oog maakt de hele wereld blind zei Gandhi eens, en hij heeft gelijk. Door alle onbegrip en verontwaardiging is er een negatieve sfeer ontstaan in het verkeer. iedereen heeft blijkbaar haast op het moment dat ze in de auto stappen, maar om vandaag de dag snel van de ene kant van de stad naar de andere te komen met de auto of de vrachtwagen heb je geen haast nodig. Geduld helpt je vaak veel sneller van A naar B. Goed opletten, ver vooruit kijken, anticiperen, een ander de ruimte geven om zo de totale verkeersflow te garanderen. Kijk eens wat je kunt doen voor een ander en bedenk niet wat de ander voor jou moet doen, die ander heeft misschien een heel ander beeld van de situatie. Als je begrip kunttonen voor de dommigheden van de andere weggebruikers hoef je ook niet zo hard te zijn tegen jezelf als je een keer zit te suffen. Iemand waarschuwen door middel van de claxon klinkt vaak heel anders dan claxoneren uit frustratie, en de reactie daarop is vaak navenant. De onzekere weggebruiker wordt nog onzekerder en de overmoedige weggebruiker moet even laten zien dat hij of zij niet over zich laat lopen, en daar heb je het weer. Als je met liefde en plezier aan het verkeer deelneemt is het makkelijker om de ander zijn foutjes te vergeven. Als je de ander zijn foutjes kunt vergeven, vergeeft die ander misschien ook jouw foutjes en heb je meer plezier in je rit.

Verbondenheid

Het verkeer is in feite een collectieve bezigheid, als je alleen op de weg zou rijden is er volgens mij niet eens sprake van verkeer. We moeten het dus samen doen. Bepaalde beleefdheden in het dagelijks leven zoals het openhouden van een deur voor iemand kunnen ook van toepassing zijn in het verkeer. Het gebeurt nog wel eens dat ik met mijn vrachtwagen het verkeer achter me tegenhoudt zodat een automobilist bijvoorbeeld veilig achteruit de oprit of het parkeervak uit kan rijden. Ook houd ik soms ruimte vrij voor tegenliggers, bijvoorbeeld bij een bochtige weg houdt dat in dat ik voor de bocht stop. Maar al te vaak zijn er achterliggers die dan vinden dat het niet snel genoeg gaat en komen ze mij voorbij, en dit leidt dan tot gevaarlijke situaties. Zouden ze minder gehaast zijn en zouden ze mijn inschattingsvermogen hoger inschatten dan zouden ze even wachten, minder dan twee minuten is vaak voldoende om een ander veilig zijn reis te laten vervolgen. En als jij die twee minuten niet kunt missen, dan heb jij een verkeerde planning gemaakt of je bent te laat vertrokken. Als een ander mij de ruimte geeft steek ik vaak even mijn hand op bij wijze van dank. Dit geeft mij, en de ander een prettig gevoel, en het geeft me de motivatie om dit volgende keer ook weer voor een ander te doen. Op deze manier draag ik mijn steentje bij aan een prettigere samenwerking op de weg, en hoop ik bij te dragen aan een betere doorstroming en veiliger verkeer voor iedereen.

Heb je toevoegingen of wil je ergens op reageren, dan zie ik je bericht graag tegemoet

Tot de volgende blog en veel geluk toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Zenleraar

zomersesshin 2018 diploma

Toen ik een jaar of vier geleden naar een gratis proefles ging bij Zen.nl had ik me niet voor kunnen stellen dat mijn leven in zo’n betrekkelijk korte tijd zoveel zou kunnen veranderen. Er moest iets veranderen in mijn leven want zowel fysiek als mentaal zat ik niet goed in mijn vel. Maar hoe ga je dat aanpakken? Door meditatie heb ik kritisch, maar met compassie naar mezelf leren kijken. Niemand kan jou zo goed vertellen wat je nodig hebt om jezelf gezonder en gelukkiger te maken dan jijzelf. Het is dan wel van belang dat je helder hebt wat je nodig hebt om dit te bereiken, veel dingen voelen goed, maar zijn op de lange termijn niet goed voor je. Het is heerlijk om aan het eind van een drukke werkdag van een biertje te genieten in een luie stoel in de zon, maar als je dit te veel of te vaak doet gaan er dingen niet goed. Als je er van tijd tot tijd voor kiest om in plaats van dat biertje in de luie stoel te gaan sporten blijf je beter in balans. Een mooi programma kijken op tv is ontspannend, maar door van tijd tot tijd je blik eens naar binnen te richten door meditatie of een andere vorm van zelfreflectie blijf je ook mentaal beter in balans.

De één is gelukkig als ie gewoon zijn leventje kan leven, de ander voelt zich geroepen om er iets meer van te maken. Beide zijn goed in mijn ogen, als iedereen vrachtwagenchauffeur wil worden rijdt er binnen no time geen vrachtwagen meer rond omdat er geen monteurs meer zijn om ze te repareren. Het mooiste zou zijn dat iedereen zijn passie kan volgen, doen waar hij goed in is, en wat hij met liefde en plezier doet, maar in de praktijk ligt dat vaak toch anders. Het is dan in mijn ogen de kunst om er toch iets moois van te maken. Doe wat je doet met heel je hart, is een goed advies dat ik eens gehoord of gelezen heb, maar hoe doe je dat? Zelf ben ik vrachtwagenchauffeur geworden omdat Hare Majesteit dat destijds voor me bedacht heeft. Ik heb mijn vrachtwagenrijbewijs in militaire dienst gehaald en ben hierdoor later in de transportwereld terecht gekomen. Alhoewel ik altijd met liefde en plezier mijn werk heb gedaan (het ene moment met meer plezier dan het andere), is het nooit echt mijn passie geweest. Als ik met grote bewondering zie hoe passioneel sommige collega’s zijn voel ik soms wel wat jaloezie en zou ik willen dat ik er ook zoveel aandacht en liefde voor op zou kunnen brengen.

Mijn zoektocht naar meer mentale balans heeft me op het zen pad gebracht. Op mijn eigen manier ben ik altijd bewust met mijn fysieke en mentale groei bezig geweest, en zen heeft me hiervoor het juiste gereedschap geboden. Hier heb ik nu ook mijn passie gevonden. Afgelopen week ben ik weer op sesshin geweest, de laatste verplichtte voor mijn opleiding, maar absoluut niet de laatste die ik gedaan heb. In mijn gedachten noem ik het wel eens een pyjama party voor diepdenkers. Met zestig mensen in gemakkelijke kleding heel de dag op een kussentje zitten, iedere morgen vertelt de meester een verhaaltje, driemaal daags gezellig samen eten en voor het slapengaan nog even met zijn allen buiten zitten. In de pauzes doet iedereen zijn eigen dingetje en de strakke rituelen zorgen ervoor dat iedereen weet waar hij of zij aan toe is. Door niet met elkaar te praten of op andere wijze te communiceren is er niets wat je afleidt van je zelfonderzoek. Alles wat je tegenkomt is van jouzelf en op die manier krijg je jezelf ook helder. Het onderwerp van deze sesshin was de verlichting. Zelf heb ik niet zo heel veel op met de verlichting, maar van de ander kant is verlichting héél belangrijk, vooral als je vaak in het donker rijd. Als je niet goed verlicht bent zie je niet waar je rijd en weet een ander niet welke kant je opgaat.

Zomersesshin 2018

Wat me wel enorm aanspreekt is verlicht handelen. Het goede doen en het goede willen, niet uit eigen belang, maar voor het belang van iedereen. Het helder krijgen van jezelf doe je dan ook niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen. Omdat niet iedereen de aandacht en liefde kan opbrengen om zo’n 35 uur stil te zitten in één week en de pijn en frustratie te doorstaan die hiermee gepaard gaan, is het in mijn ogen goed dat er een aantal passionele mensen zijn die dit volbrengen. Deze mensen kunnen met hun helderheid licht werpen op het pad van de anderen, zodat anderen hun taak in het leven kunnen volbrengen. Dit is waar ik mijn tijd, aandacht, en energie voor de volle 100% in wil steken. Het zenleraardiploma wat ik behaald heb zie ik dan ook als een aanmoediging om verder te groeien en keihard door te werken aan het faciliteren van duurzaam geluk voor iedereen.
Tot de volgende blog en veel verheldering toegewenst,
Peter,
Zenchauffeur.

Bakkertje

Mijn carrière als vrachtwagenchauffeur is begonnen bij bakker Welten in Breda. Destijds nog een echt familiebedrijf, maar nu valt het onder Bakkersland. Ik ben daar begonnen zonder chauffeursdiploma of enige ervaring, maar dat maakte niet uit want er was destijds ook een enorm chauffeurstekort. Kaartlezen en de tachograafschijf invullen waren zaken waar ik me niet mee bezig hield. Brood helpen verdelen, zo snel mogelijk laden en gas op die lolly. Onbegrensd, dus die bakwagens liepen 125 km/u, gaon mee die banaon. Ik nam iedere dag wat appelflappen, saucijzenbroodjes of iets dergelijks mee als het over was, en dat deelde ik dan met de chauffeurs die de vrachten afleveren bij de supermarkten waar ik ook moest lossen. Op die manier kweekte ik goodwill en hielden ze rekening met mij, waardoor ik altijd overal snel kon lossen.

Nu zijn de rollen omgekeerd. Ik lever de vracht bij de supermarkten en krijg te maken met bakkertjes, sommige echte broodcoureurs, net als ik destijds. Tijden zijn veranderd en wat lekkers meenemen om uit te delen is er bij de meeste bakkerijen niet meer bij volgens mij. Desondanks probeer ik rekening te houden met de bakkertjes in de hoop dat zij ook rekening houden met mij.

Helaas is niet alleen de mentaliteit van de bakkerijen in het nadeel veranderd, maar kom ik ook regelmatig chauffeurs tegen die denken dat het een wedstrijd is om het beste plekje. Om één meter minder te lopen ontnemen ze een ander de mogelijkheid om te lossen. Zo ook bij mij enkele maanden geleden. Een nieuw, tijdelijk filiaal op mijn route en ik was gewend dat de bakker aan de voorzijde loste. Op een ochtend was ik vroeg en stond ik op de losplaats toen de bakker arriveerde. Met veel gas en nukkige bewegingen draaide hij zijn bakwagen op de parkeerplaats en zette hem naast mijn vrachtwagen. Een goedemorgen kon er niet af en hij leek me behoorlijk chagrijnig. Maar ja, als je niets zegt weet ik ook niet wat er schort.

Een week later waren de rollen omgekeerd. De bakker stond pontificaal midden op de losplaats waar met een beetje goede wil drie grote vrachtwagens kunnen staan. Toen ik hem vriendelijk vroeg om de volgende keer wat ruimte te laten gromde hij dat hij recht moest staan met zijn auto en dat hij met tien minuten weg zou zijn. Aangezien ik in principe maar iets meer dan tien minuten krijg om te lossen bij dat filiaal vind ik dat niet oké. Toen ik hem vertelde dat ik hetzelfde werk gedaan heb en dus wel weet hoe het zit zei hij niets meer.

Eigenwijs als ik ben heb ik wekenlang de vrachtwagen naast zijn bakwagen gezet, ook al kon ik maar de helft van mijn laadklep gebruiken omdat de andere helft over de stoeprand hing. Iedere morgen heb ik gewoon goedemorgen gezegd en niets teruggekregen. Omdat ik heb leren doorzien dat dit niets met mij te maken heeft, maar dat het zijn gebrek aan capaciteit is om met de situatie om te gaan, heb ik het op zijn beloop gelaten. Vorige week was ik op een ochtend heel vroeg geladen. Toen ik in Sprang Capelle aankwam zag ik een broodcoureur met een rotgang van de parking bij het voetbalveld afrijden, een grote stofwolk achter hem aan.  Toen ik aankwam bij de losplaats was er ruimte voor mij, wat me een beetje verbaasde. Dezelfde chauffeur als anders was vriendelijk en zei, ik heb ruimte voor je gehouden en ik heb hem daar heel hartelijk voor bedankt. Iedere morgen na die ochtend zeggen we goede morgen en zie ik de man zelfs lachen. Misschien is er iets anders in zijn leven veranderd wat hem milder gemaakt heeft, ik wil graag denken dat mijn vriendelijke volhardendheid er voor gezorgd heeft dat hij tot een ander inzicht is gekomen. Waarschijnlijk kom ik er niet achter, en het doet er eigenlijk ook niet toe. Als ik niet gewoon vriendelijk was gebleven, maar hem iedere morgen geconfronteerd had met zijn botheid dan was het sowieso niet leuker geworden.  

Te veel mensen vinden tegenwoordig dat ze belangrijker zijn dan de ander, heb ik het idee. Maar waar gaat het om? Iedere dag hetzelfde conflict met dezelfde mensen maakt iedereen een stukje minder gelukkig, en dat is een understatement, maar ik wil het hier niet te scherp stellen. Compassie hebben met de ander, dat wil niet zeggen dat je hun gedrag begrijpt of waardeert, dat wil ook niet zeggen dat je jezelf moet laten benadelen door de ander, maar dat je er jezelf niet te druk over maakt wat de ander doet. Ieder heeft zijn voors en zijn tegens denk ik. En als je beseft dat iedereen in zijn eigen wereldje leeft, heb je de keuze om er al dan niet in mee te gaan. De grap is dat op het moment dat je ervoor kiest om niet te veel aandacht aan te geven aan wat de ander waarschijnlijk allemaal van jou denkt en wat jij van die ander denkt, er dan ruimte ontstaat om open te staan voor een positieve actie of reactie.

Tot de volgende blog en veel begrip toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.

Roadtrip 3: verbroedering

Confrontaties lijken soms het einde van de harmonie, maar als er op de juiste manier mee omgegaan wordt kan het mensen dichter bij elkaar brengen. Toen we vertrokken van de camping in La Claps was de stemming alles behalve vrolijk. Het was gestopt met miezeren en de regen kwam nu met bakken uit de lucht. Omdat de winkels in Luc en Diois gesloten waren hadden we niet kunnen lunchen en onze zoektocht naar een winkel langs de route werd bemoeilijkt door zware hagelbuien. In Orpierre aangekomen bleek de lokale supermarkt op woensdagmiddag gesloten. Gelukkig konden we op de camping schuilen in de schuur. In deze schuur stond een fornuis, konden we eieren en bier, thee en koffie pakken en dan het geld hiervoor in een spaarvarkentje doen. Patrick bakte eieren en met een lekker biertje erbij verbeterde stemming al snel. Er is ook een schuur waar je kan boulderen (een soort klimhal die niet te hoog is en met kussens er onder) waar Peter en Coen dankbaar gebruik van maakten. Toen de zon weer doorbrak leken alle problemen als de spreekwoordelijke sneeuw te zijn verdwenen.

De volgende morgen gingen we klimmen op een locatie genaamd Quatre Heure. Er zijn verschillende klimlocaties in Orpierre, maar volgen Patrick was dit de beste. Het was een eindje tegen de berg omhoog rijden en ik was best blij dat we dit niet met de camper hoefden te doen, het ging behoorlijk stijl omhoog. Daarna nog een flinke klim te voet, maar het uitzicht en de klimhelling waren uiteindelijk wel de moeite waard. Patrick en Coen klommen de verschillende routes voor, zodat Peter en ik daarna van het touw gebruik konden maken om toprope te klimmen. Coen had al eerder aangegeven dat hij graag wilde multi pitch-klimmen. Terwijl Peter en ik routes klommen als ‘le passion’ en ‘la femme’ gingen Patrick en Coen verderop aan de slag met een multi pitch-route. Patrick liet zien hoe hij in het leger geleerd had om zonder tuber te klimmen en te zekeren. Het was een genot om te zien hoe die twee samenwerkten en groeiden in het spel. Zo zie je maar dat het principe ‘what doesn’t kill you makes you stronger’ ook vaak werkt voor relaties.

Het enthousiasme bij Coen en Patrick om nieuwe uitdagingen op te zoeken steeg met iedere klim, helaas moest ik roet in het eten gooien. In tegenstelling tot Patrick en Coen ben ik geen eigen baas en moest ik zondags weer aan de slag. Nog verder zuidwaarts trekken zou inhouden dat ik die zaterdag zo’n vijftien uur kwijt zou zijn aan de terugreis en aangezien zondag om vijf uur de wekker weer zou gaan leek me dat geen goed plan. Samen uit, samen thuis, er werd besloten om die vrijdag op de terugweg nog een Via Ferrata te doen en dan naar Rouvres sur Aube terug te keren zodat ik zaterdagochtend uitgerust naar Breda kon vertrekken. Coen zou dan nog met een vriendin in Luxemburg gaan klimmen. Het was een flinke klim, tot mijn grote verwondering nam mijn zoon het voortouw. We beklommen een mooie bergkam in de volle zon en uit de wind dus het was een pittige tocht, maar de moeite meer dan waard.

Toen we op een hoge rots even zaten uit te rusten en uit keken over het weidse dal waar koeien met klingelende bellen graasden, koeien die zo groot leken als muizen, met op de achtergrond de besneeuwde bergtoppen van de Franse Alpen, had ik even het gevoel dat ik daar eeuwig zou kunnen blijven zitten. Een gevoel van eenheid en tijdloosheid die niet in woorden te vatten is. Er kwam bij mij een bijzondere gedachte op, vaak heb ik het gevoel dat anderen weten wat ze doen en dat ik maar een dotje doe, en dan maar kijk hoe het uitvalt. Anderen zijn de professionals en ik de amateur, maar daar zit je dan op 1400 meter hoogte met zijn vieren te koekeloeren. Professional of amateur, als je een fout maakt en je dondert naar beneden ben je waarschijnlijk net zo dood. Evenzo als je niet op je maatjes let en er gaat iets mis, dan kan het wel even duren voor je daar overheen bent. Als je op dit niveau klimt dan doe je niet net alsof, dan doe je het gewoon.

Tijdens de afdaling kwamen Coen en ik weer in gesprek over zijn liefdesperikelen. Er leken ineens wat muntjes te vallen en ik werd zo geabsorbeerd door het gesprek dat ik diep in gedachten bij hem in de auto stapte op weg naar een welverdiende bak koffie in het nabijgelegen dorp. Op het moment dat we de terugreis wilden aanvangen dacht ik even een flesje water uit mijn rugzak te pakken…. rugzak weg… De schrik sloeg me om het hart, alles zat er in, paspoort, bankpassen, visa, rijbewijs, chauffeurspas en geld. Van de andere kant dacht ik, zonder chauffeurspas kan ik zondag niet gaan werken en kunnen we dus nog wat langer blijven. Gelukkig stond de rugzak nog precies waar ik hem had afgedaan en besefte ik dat ik, als het om diepgaande gesprekken gaat, beter niet kan multi-tasken.

De terugreis liep voorspoedig en we werden die avond hartelijk ontvangen door Marcelle die voor ons een overheerlijke brandnetel quiche had gemaakt. Na een goede nachtrust en een heerlijk en gezellig ontbijt zijn Peter en ik weer naar huis vertrokken. Op de terugweg sloot Peter de tablet op de autoradio aan en speelde muziek af waar we beiden van houden. Op een gegeven moment begonnen we beiden mee te zingen met de Doors, Queen, Pink Floyd en meer muziek uit die tijd, dit gaf me een gevoel wat ik eeuwig zou willen koesteren. Aan alles komt een eind, maar ik heb het gevoel dat er iets blijvend is veranderd. Iets in mij zeker, voor de anderen kan ik niet spreken, maar ik heb een sterk vermoeden dat dit voor ons allemaal zo is. Dit soort ervaringen hoop ik nog vaker te hebben, en ik kijk er al naar uit wat het volgende avontuur is wat ik op mijn pad tegenkom.

Tot de volgende blog en veel mooie en leerzame avonturen toegewenst,

Peter,

Zenchauffeur.